บทที่ 16 การอัพเกรดอีกครั้ง การเปลี่ยนแปลงของพลังพิเศษ

"นี่คือเลือดเหรอ? ทำไมถึงมีสีแบบนี้" หลี่อวี่ใช้มือแตะเลือดเล็กน้อยเพื่อตรวจสอบอย่างละเอียด

เขาสามารถรู้สึกได้ว่า ในเลือดของสิ่งมีชีวิตชนิดนี้มีพลังงานชนิดหนึ่งที่จำเป็นสำหรับพลังพิเศษ

ฟู่ซีเหยาที่อยู่ข้างๆ เลียริมฝีปาก: "ไม่รู้เหมือนกัน แต่ฉันอยากดื่มมันจัง"

เธอรู้สึกเพียงว่าในร่างกายมีแรงกระตุ้นบางอย่าง ผลักดันให้เธอต้องดื่มเลือดสีฟ้าที่อยู่ตรงหน้า

หลี่อวี่ก็สามารถรู้สึกถึงความรู้สึกอันรุนแรงนี้ได้เช่นกัน แต่หลังจากตื่นพลัง ร่างกายของเขามีความสามารถในการควบคุมตัวเองที่แข็งแกร่งกว่า จึงสามารถกดความปรารถนานั้นลงไปได้

"ฉันดื่มได้ไหม?" ฟู่ซีเหยามองหลี่อวี่ด้วยแววตาคาดหวัง เพราะทุกครั้งในการล่า เธอไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย ต้องกินสัตว์ที่หลี่อวี่ล่ามาได้เพื่อความอยู่รอด เหมือนกับว่าเธอเป็นสัตว์เลี้ยงที่หลี่อวี่เลี้ยงไว้

ยิ่งไปกว่านั้น เหยื่อในครั้งนี้ แม้แต่เธอซึ่งเป็นคนธรรมดาก็ยังสามารถรับรู้ได้ว่ามันไม่ธรรมดา

มองดูแววตาคาดหวังของฟู่ซีเหยา หลี่อวี่พยักหน้าเห็นด้วย

"ดื่มเถอะ แต่ดื่มน้อยๆ ก่อน ดูว่ามีพิษหรือเปล่า" เขาถือว่าฟู่ซีเหยาเป็นคนของเขาจริงๆ

ฟู่ซีเหยาได้ยินแล้วตื่นเต้นมาก รีบดึงลูกธนูออกมา แล้วก้มลงที่พื้นเล็งไปที่บาดแผล ก่อนจะดูดเลือดเข้าปากอย่างมากมาย

เลือดสีฟ้าละลายทันทีที่เข้าปาก เหมือนสายไหมที่เต็มปาก ความรู้สึกที่แสนวิเศษนั้นทำให้ฟู่ซีเหยาเคลิบเคลิ้มไปชั่วขณะ

ฟู่ซีเหยาดูดเลือดสีฟ้าเข้าปากใหญ่ๆ ในใจรู้สึกซาบซึ้งอย่างยิ่ง

หลี่อวี่ดีกับเธอมาก ก่อนหน้านี้ตอนที่กลุ่มยังไม่แยกย้าย หลี่อวี่ก็คอยดูแลเธอเป็นอย่างดี

หลังจากที่หลี่อวี่กลายเป็นผู้ตื่นพลัง เขากลับดีกับเธอมากกว่าเดิมเสียอีก

หลังจากกลืนเลือดสีฟ้าลงไปในท้อง มันก็เปลี่ยนเป็นพลังงานในทันที ถูกร่างกายดูดซึมอย่างต่อเนื่อง กระแสความอบอุ่นไหลผ่านร่างกายของฟู่ซีเหยาไปทั่วแขนขา

ฟู่ซีเหยาตาเป็นประกาย รีบเงยหน้าขึ้น: "หลี่อวี่ มันเป็นของดี นายรีบดื่มเถอะ"

หลี่อวี่ก็รีบดึงลูกธนูออกมาทันที แล้วเริ่มดื่มจากอีกด้านหนึ่ง

เลือดสีฟ้ากลายเป็นพลังงานอย่างรวดเร็ว ข้ามขั้นตอนการย่อยไปเลย และถูกร่างกายดูดซึมอย่างรวดเร็ว

ด้วยการหมุนของวงพลัง มันถูกเปลี่ยนเป็นค่าประสบการณ์อย่างรวดเร็ว

【ธนูแก้ว LV9 (ความชำนาญ 90): ระยะโจมตีที่มีประสิทธิภาพ 160 เมตร อัตราการโจมตีถูกเป้าหมาย 100% เวลาในการเล็ง 2.6 วินาที】

"อัพเกรดเร็วมาก แม้แต่พลังงานที่ซ่อนอยู่ในเลือดก็ยังมากขนาดนี้"

"นี่ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตธรรมดาแน่นอน" หลี่อวี่คิดดังนั้นแล้วก็ดูดอีกหลายอึก

ฟู่ซีเหยาทั้งดูดเลือดไปด้วย และนำขวดออกมารองเลือดสีฟ้าที่หยดลงมาข้างๆ ไปด้วย ดูเหมือนไม่อยากให้สูญเสียไปแม้แต่นิดเดียว

จนกระทั่งพลังงานในร่างกายเต็ม ดื่มเข้าไปอีกไม่ได้แล้ว ทั้งสองจึงหยุด

ฟู่ซีเหยายังคงเก็บเลือดสีฟ้าทั้งหมดจากศพสิ่งมีชีวิตใส่ขวดจนหมด

หลี่อวี่นั่งลงบนพื้นเพื่อย่อย เร่งวงพลังอย่างเต็มที่ เปลี่ยนพลังงานอย่างต่อเนื่อง

ขณะที่เลือดสีฟ้าถูกย่อย หลี่อวี่ก็รู้สึกได้ถึงกระแสความอบอุ่นที่กระแทกจุดพลังที่หลัง ทำให้รู้สึกเจ็บเล็กน้อย ความเย็นที่ตกค้างในร่างกายก่อนหน้านี้เหมือนถูกขับออกจากหลังอย่างรุนแรง

หลี่อวี่ยื่นมือออกมา กำหมัดแน่น เขาสามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจนถึงการฟื้นฟูพลังกายอย่างรวดเร็ว การฟื้นฟูนี้ไม่ใช่แค่เหมือนการนอนพักผ่อนที่ดีในตอนกลางคืน แต่เหมือนกับการฟื้นฟูสู่สภาวะสุดยอดเมื่อร่างกายแข็งแรงที่สุด

พลังในร่างกายและความรู้สึกของพลังจิตก็เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ร่างกายที่ขาดสารอาหารเรื้อรังจากการอดอาหารเป็นเวลานาน ตอนนี้เหมือนผืนดินที่แห้งแล้งที่ได้พบกับฝนที่เฝ้ารอ ได้รับการบำรุงและเติมเต็มอย่างเพียงพอ

ร่างกายผอมแห้งของหลี่อวี่ตอนนี้เริ่มมีกล้ามเนื้อที่แข็งแรง

ผมสีขาวบนศีรษะก็กลายเป็นสีดำทั้งหมด

รอยแผลเป็นบนแขนหลุดออกอย่างรวดเร็ว ความเจ็บปวดที่ขาเนื่องจากความชื้นก็หายไปสิ้น

พลังงานในเลือดสีฟ้ากำลังซ่อมแซมร่างกายอย่างต่อเนื่อง

อย่างรวดเร็ว กระแสอบอุ่นในร่างกายของหลี่อวี่กลับไปยังท้อง การซ่อมแซมพลังงานก็หยุดลง วงพลังยังคงเปลี่ยนพลังงานส่วนเกินต่อไป

หลี่อวี่ลืมตาขึ้น: "ก็เหมือนกับได้กินยาวิเศษนั่นแหละ"

หลี่อวี่ตกตะลึงอย่างหาที่เปรียบไม่ได้กับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่เกิดขึ้นกับร่างกายของเขา

จากนั้นมองไปที่ฟู่ซีเหยาที่อยู่ข้างๆ เห็นเธอหลับตาสนิท

ร่างกายผอมบางเล็กๆ ของเธอสั่นเล็กน้อย หลี่อวี่สามารถเห็นการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับฟู่ซีเหยาได้อย่างชัดเจน

ร่างกายของฟู่ซีเหยากำลังถูกซ่อมแซมด้วยพลังงานเช่นกัน หน้าอกที่แบนราบค่อยๆ นูนขึ้น ผิวบนร่างกายกลายเป็นสีขาวและเรียบเนียน

ฝ้าบนใบหน้าก็หายไปสิ้น ทั้งคนกลายเป็นคนสวยน่าดึงดูด ราวกับเปลี่ยนเป็นคนใหม่

ฟู่ซีเหยาก็เสร็จสิ้นการเปลี่ยนแปลงในที่สุด

เธอเพิ่งลืมตาขึ้น ก็พบว่าหลี่อวี่กำลังจ้องมองเธออยู่

"ทำ... ทำไมเหรอ" ฟู่ซีเหยาไม่ได้ห้าม แต่กลับรู้สึกอายและก้มหน้าลง ใบหน้าขาวขึ้นสีแดงเรื่อ

"เธอสวยขึ้นนะ" หลี่อวี่ทึ่งมองการเปลี่ยนแปลงของฟู่ซีเหยาด้วยความประหลาดใจ พูดความจริงออกมาโดยไม่รู้ตัว

"จริง... จริงเหรอ?" ฟู่ซีเหยาดีใจในใจ นี่เป็นครั้งแรกที่หลี่อวี่มองเธออย่างจริงจังแบบนี้

ทั้งคู่มีการเปลี่ยนแปลงไม่น้อย หลี่อวี่ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน

"นายเหมือนจะสูงขึ้นนะ" ฟู่ซีเหยาเงยหน้าขึ้น มองหลี่อวี่ที่สูงกว่าเธอในทันใดราวกับหนึ่งศีรษะ พูดด้วยความประหลาดใจ

เนื้อหานิยายเรื่องนี้เผยแพร่เฉพาะบนเว็บไซต์ Thai-Novel และ My Novel เท่านั้น

"จริงเหรอ? ฉันรู้สึกว่าเธอก็สูงขึ้นนิดหน่อย ดูเหมือนว่าเป็นผลจากเลือดสีฟ้านี่แหละ" หลี่อวี่พูดอย่างครุ่นคิด

"ต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆ ร่างกายถึงได้อยากดื่มมันอย่างรุนแรง อยากดื่มมันอย่างเร่งด่วน" ฟู่ซีเหยาพยักหน้าเห็นด้วย

หลี่อวี่มองซากสัตว์บนพื้นพูดว่า: "ถ้าประสิทธิภาพของเลือดยังแรงขนาดนี้ พลังงานที่อยู่ในเนื้อคงจะทรงพลังกว่านี้อีก"

ฟู่ซีเหยาก็เข้าใจ และหันไปมองซากสัตว์บนพื้น

หลี่อวี่พูดขึ้นมาทันที: "ห่อมันขึ้นมาทั้งหมด อย่าให้คนอื่นเห็นเด็ดขาด"

ฟู่ซีเหยาไม่ลังเลแม้แต่น้อย ใช้ผ้ากันน้ำห่อสัตว์ตัวนั้นอย่างมิดชิด จากนั้นก็ยกขึ้นมาได้โดยไม่ต้องออกแรงเลย

หลี่อวี่ที่กำลังจะเข้าไปช่วยถึงกับชะงักไป ดูเหมือนว่าหลังจากการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้ พละกำลังของฟู่ซีเหยาก็เพิ่มขึ้นไม่น้อยทีเดียว

"เราจะไปไหนกัน?" ฟู่ซีเหยาแบกห่อของถามเขา

หลี่อวี่พิจารณาทิศทางคร่าวๆ:

"ทิศตะวันออกเฉียงใต้ ไปทางนั้น ฉันจำได้ว่าแถวนั้นมีแหล่งน้ำเยอะ คนเร่ร่อนก็น้อย เรากินเสร็จค่อยกลับ"

หลี่อวี่ไม่กล้าที่จะแบกของสิ่งนี้กลับเหมือนเมื่อวานที่แบกงูกลับมา

เนื้องูเมื่อวานนี้แม้จะมีเยอะ แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นที่ทำให้คนต้องเอาชีวิตเป็นเดิมพัน

สัตว์ตัวนี้ดูไม่ธรรมดาตั้งแต่แรกแล้ว ในบรรดานักเก็บซากมากมาย ต้องมีคนที่รู้จักมันบ้างแน่ๆ

ถ้าเมื่อไรที่มันยั่วยุความโลภของกลุ่มคนเร่ร่อน ต่อให้มีลูกธนูเป็นร้อยดอก ก็ต้องถูกปล้นแน่นอน

เดินมาครึ่งชั่วโมงกว่า หลี่อวี่และฟู่ซีเหยามาถึงพื้นที่ลาดเขาแห่งหนึ่ง รอบๆ เงียบสนิท ไม่มีร่องรอยของมนุษย์เลย

"ที่นี่แหละ" หลี่อวี่พูด

ทั้งสองตั้งผ้ากันน้ำที่นี่ เป็นค่ายชั่วคราว

เปิดห่อของออก มองดูเนื้อของสัตว์ที่ไม่รู้จักนี้ หลี่อวี่ลงมือจัดการมันอย่างเต็มที่

เขาตัดเนื้อส่วนขาหลังของสัตว์ชิ้นหนึ่งส่งให้ฟู่ซีเหยา

หลี่อวี่มองไปที่ฟู่ซีเหยาพูดอย่างจริงจัง: "ต้องรีบกินให้หมด เข้าใจไหม? กินเถอะ"

ฟู่ซีเหยาลูบท้องของตัวเอง แม้ว่าวันนี้เธอจะไม่ได้กินอะไรมาก แต่พลังงานจากเลือดสีฟ้าเมื่อกี้ก็ยังทำให้เธอไม่รู้สึกหิว

ฟู่ซีเหยาเงยหน้าขึ้น ราวกับจะบอกว่าตัวเองไม่หิว แต่หลี่อวี่กลับยัดเนื้อเข้าไปในปากของเธอทันที

เธอจึงได้แต่เคี้ยวอย่างจำยอม ชีวิตของเธอมาถึงตอนนี้ เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกกังวลเพราะต้องกินเนื้อ

หลี่อวี่ก็กินชิ้นหนึ่งทันที และแน่นอนว่ามันแตกต่างกันมาก

เนื้อมีรสชาติอร่อยมาก และไม่มีกลิ่นคาวเลือดเลย

เนื้อนี้แตกต่างจากสัตว์อื่นๆ ที่เคยกินมาอย่างสิ้นเชิง แม้จะกินสดก็ยังอร่อยมาก

"รีบกินสิ" หลี่อวี่เร่ง แล้วกินต่อด้วยคำใหญ่ๆ

"อือ อือ~" ฟู่ซีเหยาปากเต็มไปด้วยเนื้อ ได้แต่ส่งเสียงอือๆ และพยักหน้า เธอกินไม่ไหวจริงๆ

ขณะที่หลี่อวี่กำลังจะจัดการกับอวัยวะภายในของสัตว์ตัวนี้ มือของเขาสัมผัสได้ถึงสิ่งแข็งๆ บางอย่างในช่องท้องของสัตว์

หลี่อวี่ผ่าท้องสัตว์ออก นำวัตถุแข็งเหมือนหินเหล่านี้มาถือไว้ในมือ ตรวจสอบอย่างละเอียด

ก้อนหินเหล่านี้ใสเหมือนคริสตัล เปล่งแสงสีฟ้าอ่อนๆ เหมือนอัญมณีในตำนาน

เมื่อรู้สึกอย่างละเอียด ในอัญมณีมีคลื่นพลังงานที่คุ้นเคย

หลี่อวี่กำอัญมณีไว้ในมือ ลองกระตุ้นวงพลังภายในร่างกาย เพื่อดูดซับพลังงานจากอัญมณี

ขณะที่หลี่อวี่กระตุ้น เส้นพลังงานจากอัญมณีถูกดูดเข้าสู่วงพลัง

ในทันใดนั้น วงพลังที่ควรจะหมุนเร็วขึ้น กลับหมุนช้าลงมาก

แม้หลี่อวี่จะพยายามกระตุ้นอย่างบ้าคลั่ง แต่ก็ยังคงเหมือนเฟืองที่ไม่มีน้ำมันหล่อลื่น ค่อยๆ หมุน ราวกับว่าจะพยายามแค่ไหนก็หมุนไม่ได้

"เกิดอะไรขึ้น"

หลี่อวี่เห็นสถานการณ์แล้วรีบตรวจสอบค่าประสบการณ์ของตัวเอง โชคดีที่ความเร็วในการเปลี่ยนประสบการณ์ยังคงรวดเร็วอยู่

(จบบท)