บทที่ 407 - จากทุกสารทิศ

บทที่ 407 - จากทุกสารทิศ

ช่วงเช้า จ้าวซานเหอก็ฟันกำไรก้อนโตไปแล้ว

ช่วงบ่าย กะว่าจะเดินเล่นริมแม่น้ำต่อ

แต่พอกินข้าวเที่ยงเสร็จ มองออกไปข้างนอก แม่เจ้าโว้ย! คนมืดฟ้ามัวดิน!

ข่าวแพร่สะพัดไวปานวอก นักขุดหยกแถวเหอเถียนรู้กันหมดแล้วว่า ที่นี่มีของดีหลุดมา!

ของดีที่ไม่ได้เจอมาหลายปี

หยกมันแพะเปลือกแดงก้อนเบ้อเริ่ม!

หยกมูลค่า 3 ล้านกว่า!

ของระดับท็อปขนาดนี้ ถูกงมขึ้นมาจากแม่น้ำสายนี้ ตรงจุดนี้

ดังนั้น นักขุดหยกจาก "ทุกสารทิศ" จึงแห่กันมา

คนเราก็เป็นแบบนี้ ฟังลมเป็นฝน

ที่ไหนมีของ ก็ต้องแห่ไปมุงที่นั่น หวังจะได้ส่วนบุญส่วนกุศลบ้าง

มีหลายคนพยายามเข้ามาใกล้รถบัสของจ้าวซานเหอ อยากจะถามคนต้นเรื่องว่าจริงไหม?

ขุดเจอตรงไหน

เจอสถานการณ์แบบนี้ จ้าวซานเหอก็พูดไม่ออก

เขาบอกลุงซุนคนขับรถว่า ที่นี่น่าจะอยู่ต่อไม่ได้แล้ว ให้รีบขับรถเลาะแม่น้ำขึ้นไปทางต้นน้ำ!

ในเมื่อในแม่น้ำมีทองคำ ก็มีความเป็นไปได้ว่าแม่น้ำช่วงต้นน้ำก็น่าจะมีเหมือนกัน

และโดยปกติแล้ว ทองหัวหมามักจะถูกน้ำพัดลงมาจากต้นน้ำ ดังนั้น ข้างบนน่าจะมีเยอะกว่า

ต้องหาที่เงียบๆ ไม่มีคนกวนใจ แล้วค่อยๆ ค้นหา

ลองคิดดูดีๆ ถ้าต้องเผชิญหน้ากับแม่น้ำสายนี้ คนธรรมดาไม่มีความได้เปรียบอะไรเลย แต่ความได้เปรียบของจ้าวซานเหอนั้นมหาศาล!

รัศมีตรวจจับกว้างสิบกว่าเมตร ขอแค่เดินอยู่บนฝั่ง ถ้าน้ำลึกไม่เกิน 2 เมตร และทองอยู่บนผิวดินใต้น้ำ เขาจะรู้สึกได้ทันที!

คนอื่นเจอปัญหาแม่น้ำกั้น ทำให้หาทองในน้ำยาก แต่จ้าวซานเหอต่างออกไปโดยสิ้นเชิง

แม่น้ำกลับกลายเป็นเขตรักษาความปลอดภัยส่วนตัวของเขา

คนอื่นหาไม่ได้ มีแต่เขาที่หาได้อย่างง่ายดาย!

ก่อนไป จ้าวซานเหอขอเบอร์ติดต่อชาวบ้านคนนั้นไว้

กะว่าถ้าเจอหินสวยๆ จะวิดีโอคอลไปถาม จะได้ไม่เผลอโยนหยกราคาแพงทิ้งไปเหมือนก้อนหินไร้ค่า...

ขับรถเลาะแม่น้ำขึ้นไปไม่รู้ไกลแค่ไหน จ้าวซานเหอพบว่า สองฝั่งแม่น้ำเต็มไปด้วยนักขุดหยก

ต้องบอกก่อนว่า เมื่อเช้าที่ขับผ่านมา ตรงนี้ยังไม่มีคนเลยสักคน

แต่ตอนนี้ นอกจากคนจะแน่นขนัดแล้ว ในน้ำยังมีคนยอมทนหนาวลงไปขุดหิน

ใช้ตะกร้าโปร่งๆ ใส่หิน พอเต็มก็ลากขึ้นฝั่ง มานั่งคัดทีละก้อน ดูว่ามีหยกไหม

คนพวกนี้ เพื่อหาหยกราคาแพง ก็งัดวิทยายุทธ์สารพัดวิธีออกมาใช้กันให้วุ่น!

เปรียบเทียบกันแล้ว จ้าวซานเหอรู้สึกว่า นักร่อนทองอย่างพวกเขาสบายกว่านักขุดหยกเยอะ

อย่างน้อย นักร่อนทองก็ยังมีเครื่องตรวจจับโลหะเป็นตัวช่วย แต่นักขุดหยกไม่มีอุปกรณ์ไฮเทคแบบนั้นให้พึ่งพา

ขับรถมาประมาณชั่วโมงครึ่ง

คนริมฝั่งแม่น้ำเริ่มบางตาลง

จนสุดท้ายแทบไม่เห็นเงาคน

พอเจอจุดที่น้ำค่อนข้างตื้นและไหลเอื่อย จ้าวซานเหอก็สั่งหยุดรถ

ตอนนี้บ่ายสามโมงกว่าแล้ว

พวกจ้าวซานเหอรีบลงไปเดินเล่นริมน้ำทันที

ซุนโปพาพวกเจ้าดำไปเตรียมทำกับข้าวให้พี่น้อง

ครั้งนี้คนที่มาเดินเล่นกับจ้าวซานเหอ ไม่ได้มีแค่สามพี่น้องหม่าเหว่ย

ลูกพี่ลูกน้องจ้าวซานเฟิง, พี่เป่า, ซานเลิ่งจื่อ สามคนนี้ก็ตามมาด้วย

รวมเป็นชายฉกรรจ์ 6 คน เดินขนาบข้างจ้าวซานเหอไปตามริมน้ำ

"น้องชาย นายแค่เดินเล่นริมน้ำแบบนี้ ก็เจอฮวงจุ้ยดีๆ แล้วก็เจอทั้งทองทั้งหยกเลยเหรอ?" จ้าวซานเฟิงถามอย่างร้อนรน

"ผมเจอแค่ที่ที่มีทอง แต่เรื่องหยกมันบังเอิญ พูดตรงๆ คือเจ้าปากหมาดวงดี หยิบติดมือมาได้!"

"งั้นก็แจ๋วเลย! ฉันเพิ่งค้นพบว่า ชายแดนเป็นที่ที่ดีจริงๆ นอกจากร่อนทองได้ ยังหาหยกได้ด้วย! เมื่อกี้ตอนนั่งรถ ฉันฝันหวานเลยนะ ฝันว่าฉันหาหยกเหอเถียนได้ตั้ง 500 ชั่ง (250 กก.) สวยหยดเลย รัฐบาลมาขอซื้อไป 5 หมื่นล้าน!"

ได้ยินจ้าวซานเฟิงเพ้อเจ้อ พี่เป่าที่เดินอยู่ข้างๆ ก็กลอกตามองบน

"ไอ้เฟิง ความฝันปัญญาอ่อนแบบนี้วันหลังอย่าพูดออกมาเลย อายเขา!"

ในขณะที่ทุกคนกำลังคุยเล่นหัวเราะกันอยู่นั้น ระบบของจ้าวซานเหอก็ส่งเสียงเตือนขึ้นมาพอดิบพอดี

ระบบแจ้งว่า ใต้เท้าลึกลงไปไกลๆ มีโลหะมีค่า

แต่ไม่มีการแจ้งน้ำหนัก แสดงว่าน่าจะเป็นชิ้นเล็กๆ

ถึงจะเป็นของชิ้นเล็กที่อาจจะไม่แพง แต่จ้าวซานเหอก็สนใจ

เขาหยิบเครื่องตรวจจับขึ้นมากวาดไปทั่ว แล้วต่อหน้าต่อตาทุกคน เครื่องก็ส่งเสียงร้องดังลั่น...