บทที่ 310 - ไอ้ลูกทรพี

บทที่ 310 - ไอ้ลูกทรพี

"แม่ของผมตายไปแล้ว! หลังจากพ่อตาย แม่ก็ตามพ่อไปแล้ว คุณไม่ใช่แม่ผม! ไสหัวไปซะ! อย่ามาให้คนตระกูลจ้าวเห็นหน้าคุณอีก!"

"ไอ้ลูกทรพี! แกพูดบ้าอะไร? แกเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขที่หลุดออกมาจากท้องฉันนะ แกบอกไม่รับก็จะไม่รับงั้นเหรอ? มันจะง่ายขนาดนั้นเชียว? ทำไม? พอร่ำรวยมีเงินมีทอง ก็คิดจะไม่นับแม่คนนี้แล้วเหรอ? ฉันจะบอกให้! ไม่มีทาง! ต่อให้เง็กเซียนฮ่องเต้เสด็จลงมา ก็อย่าหวังจะไล่ฉันไปได้!"

หวังผิงเปิดโหมดมนุษย์ป้าอาละวาดทันที

เสียงเอะอะโวยวายเรียกชาวบ้านทั้งหมู่บ้านมามุงดู ทุกคนต่างชี้หน้าด่าทอหวังผิง

ชาวบ้านหลายคนที่ทนพฤติกรรมหวังผิงไม่ได้ ต่างพากันด่าสาดเสียเทเสีย แต่หวังผิงหน้าหนาอย่างกับปูนซีเมนต์ ไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด

แถมยังตะโกนท้าทายกลับ

"พวกแกอยากด่าก็ด่าไป เนื้อฉันไม่ได้แหว่งสักก้อน อีกอย่าง ความยุติธรรมอยู่ที่ใจคน พวกแกก็แค่อิจฉาที่ลูกชายฉันรวย ฉันกำลังจะสบาย พวกแกมันขี้อิจฉา ไม่ใช่คนดีหรอก!"

เรื่องราวบานปลายจนผู้ใหญ่บ้านข่งจวินต้องมา ตำรวจประจำหมู่บ้านก็มา

แต่หวังผิงก็ยังยืนกระต่ายขาเดียวว่าตัวเองเป็นแม่ของจ้าวซานเฟิง แม้แต่เปาบุ้นจิ้นยังตัดสินเรื่องในครอบครัวยาก แล้วใครจะทำอะไรได้!

เจอความหน้าด้านระดับนี้เข้าไป ทุกคนถึงกับจนปัญญา

และพวกหล่อนก็ไม่ยอมไปจริงๆ พอฟ้ามืด ญาติโขยงใหญ่ก็ปักหลักอยู่ที่บ้านจ้าวซานเหอ

ยายเฒ่าป้าสามของจ้าวซื่อไห่ อายุอานามจะเก้าสิบแล้ว พาเหล่าลูกหลานเดินเข้าออกบ้านจ้าวซานเหอหน้าตาเฉย ไม่มีใครกล้าขวาง

อายุขนาดนี้ ใครจะกล้าแตะ?

แถมยายเฒ่ายังปักใจเชื่อว่า ที่ตระกูลจ้าวมีวันนี้ได้ ต้องเป็นเพราะไปเจอสมบัติที่พ่อของแก (ทวดของจ้าวซานเหอ) ทิ้งไว้แน่ๆ!

เพราะสมบัติพวกนั้น ถึงได้มีเงินทุนตั้งตัว ทำมาค้าขายจนใหญ่โต มีความสำเร็จในวันนี้!

เอาเป็นว่า โยนขี้ให้ตระกูลจ้าวก่อนเป็นอันดับแรก

อยากให้พวกเราไปเหรอ? ก็ได้!

เอาเงินมา!

ญาติพี่น้องมาหากันถึงที่ พวกแกรวยแล้ว จะไม่ให้อะไรติดไม้ติดมือหน่อยเหรอ?

ถ้าไม่ได้ผลประโยชน์ พวกเขาก็จะหน้าด้านอยู่ที่นี่ไม่ไปไหน!

เจอกับสถานการณ์แบบนี้ ครอบครัวจ้าวซานเหอถึงกับไปไม่เป็น

แม้แต่ตำรวจก็ยังยื่นมือเข้ามาช่วยไม่ได้

ในขณะที่คนตระกูลจ้าวกำลังมืดแปดด้าน ไม่รู้จะแก้ปัญหายังไง พี่เป่าที่เฝ้าสังเกตการณ์มาตลอด ก็พูดขึ้นทีเล่นทีจริง

"ญาติแบบนี้ จับสับให้เป็ดกินยังจะดีซะกว่า ตายๆ ไปซะโลกจะได้สงบ แต่ก็นะ พวกเขาเป็นญาติพวกนาย นายคงไม่อยากให้พวกเขาเป็นอะไรไปใช่ไหมล่ะ?"

"ญาติบ้าญาติบออะไร ไม่ติดต่อกันมาแปดร้อยปีแล้ว! พูดกันตามตรงนะ ฉันเห็นหน้าไอ้ซุนผิงที่เป็นศัตรู ยังรู้สึกญาติดีด้วยมากกว่าเห็นหน้าพวกนี้อีก! ถ้าฆ่าคนไม่ผิดกฎหมายนะ ฉันลงมือไปนานแล้ว!" จ้าวซื่อไห่พูดด้วยความโมโห

"อาไห่พูดเป็นเด็กๆ ไปได้!"

"เด็กบ้าอะไร? อาเป่า อาพูดจริงจังนะ! นี่ไม่ใช่ญาติแล้ว นี่มันเห็นเราได้ดี เลยจงใจมาทำตัวน่ารังเกียจใส่ชัดๆ!"

พอเห็นจ้าวซื่อไห่แค้นจัด พี่เป่าก็หันไปถามจ้าวซานเฟิง

"เสี่ยวเฟิง ยังไงเขาก็เป็นแม่นาย นายคงทำอะไรเขาไม่ลงหรอก ใครมาทำร้ายเขา นายก็คงไม่ยอมใช่ไหม?"

"พี่เป่า! นั่นไม่ใช่แม่ผม! ผมไม่มีแม่! ถ้าจะมีแม่จริงๆ คนคนนั้นก็คืออาสะใภ้รองของผม! ผมโตมาได้เพราะอาสะใภ้เลี้ยงดู ส่วนอีหวังผิงตอนนี้มันคือศัตรูของผม! ชีวิตผมเพิ่งจะเริ่มลืมตาอ้าปากได้ มันก็จะมาทำลาย! แม่งเอ๊ย! พูดแล้วของขึ้น!"

ดูออกเลยว่าจ้าวซานเฟิงไม่ได้พูดประชด แต่พูดออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

ปฏิกิริยาของพวกเขา พี่เป่าจดจำไว้หมดแล้ว...

หลายวันต่อมา หวังผิงพาญาติๆ ทางป้าของจ้าวซื่อไห่ เกาะติดหนึบไม่ยอมไปไหน

ตำรวจมาไกล่เกลี่ยหลายรอบก็ไร้ผล

กินนอนอยู่ในบ้านคนอื่น ทำตัวเป็นทองไม่รู้ร้อน!

จะเอาก็แต่เงิน ไม่ให้เงินก็กวนประสาท

พอจะให้เงิน ก็ดันเรียกราคาขูดเลือดขูดเนื้อ

อ้าปากขอทีละสิบล้าน!

เมื่อเห็นครอบครัวจ้าวซานเหอถูกป่วนจนบ้านแตกสาแหรกขาด พี่เป่ารู้ดีว่าคนตระกูลจ้าวพื้นฐานจิตใจดี ทำเรื่องสกปรกไม่เป็น

เรื่องพรรค์นี้ ต้องให้คนเลวอย่างเขาลงมือจัดการเอง

เขาจึงเรียกหม่าเหว่ยไปกระซิบสั่งงานทันที

"พี่เป่า เราจะเริ่มจากไม้นวมก่อนแล้วค่อยไปไม้แข็งเหรอครับ?"

พี่เป่าพยักหน้า

"เริ่มจากมีดนิ่มๆ ก่อน ถ้าพวกมันยังไม่ฟัง ค่อยเปิดฉากเชือดไก่ให้ลิงดู!"