บทที่ 309 - คนหน้าด้าน

บทที่ 309 - คนหน้าด้าน

ยังโชคดีที่เมื่อไม่กี่วันก่อน พวกเขาได้ข่าวมาว่าตระกูลจ้าวรวยเละ!

จ้าวซานเหอกลายเป็นมหาเศรษฐีร้อยล้าน แถมลูกชายแท้ๆ ของหล่อนเองก็มีข่าวลือว่ามีทรัพย์สินกว่าร้อยล้าน มีเงินเหลือเฟือ กลายเป็นเถ้าแก่ใหญ่ที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่ว!

หล่อนจึงรีบสั่งระงับเรื่องทำพาสปอร์ตให้ลูกสาว แล้วขนบรรดาญาติพี่น้องทางฝั่งป้าของจ้าวซื่อไห่ (ปู่) ทั้งแก่ทั้งหนุ่ม ยกโขยงกันบุกมาที่หมู่บ้านคางคกอย่างเอิกเกริก...

หลังจากฟังเรื่องราวชีวิตอันน่ารันทดของอวี๋อิ่งจบ หานเวยก็รู้สึกปวดใจเหลือเกิน!

ตั้งแต่แวบแรกที่เห็นเด็กคนนี้ เธอก็สัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างในตัวเด็กสาว

"อิ่งอิ่ง หนูเป็นน้องสาวแท้ๆ ของจ้าวซานเฟิง ก็เท่ากับเป็นน้องสาวของพี่ซานเหอ และเป็นน้องสาวของพี่สะใภ้ด้วย หนูอยากทิ้งแม่ แล้วมาอยู่กับพวกเราไหม?"

อวี๋อิ่งส่ายหน้าดิกเป็นกลองป๋องแป๋ง

"ทำไมล่ะ?" หานเวยไม่เข้าใจ

"หนูจะทำให้พวกพี่เดือดร้อนไม่ได้! ถ้าหนูอยู่ต่อ แม่หนูต้องหาเรื่องทำร้ายพวกพี่แน่ๆ เขาเป็นปิศาจ เพื่อผลประโยชน์ของตัวเองเขาทำได้ทุกอย่าง! หนูอยู่ไม่ได้ หนูไม่อยากให้คนบริสุทธิ์ต้องมาเดือดร้อน!"

ถ้าอวี๋อิ่งไม่พูดประโยคนี้ก็แล้วไป แต่พอพูดออกมา มันยิ่งพิสูจน์ให้เห็นว่าจิตใจของเด็กสาวคนนี้ดีงามแค่ไหน

ดังนั้น หานเวยจึงบอกกับตัวเองในใจว่า ไม่ว่าจะยังไง เธอต้องปกป้องเด็กสาวหน้าตาสะสวยคนนี้ไว้ให้ได้...

ทางด้านลานจอด หลังจากเครื่องบินลงจอดสำเร็จ จ้าวซื่อไห่ก็นำทีมลูกหลานวิ่งหน้าตั้งเข้ามาในลานบ้านจ้าวซานเหอราวกับคนบ้า

แล้วเขาก็ได้เห็นญาติๆ ที่ไม่ได้ติดต่อกันมาแปดร้อยปี และผู้หญิงที่เขาเกลียดเข้ากระดูกดำ... หวังผิง!

"หวังผิง! มึงยังมีหน้ากลับมาอีกเหรอ? ไสหัวไป! ไสหัวออกไปจากบ้านกูเดี๋ยวนี้!"

จ้าวซื่อไห่เห็นใบหน้าแต่งจัดจ้านของหวังผิงแล้วทนไม่ไหว คว้าพลั่วเหล็กทำท่าจะเข้าไปฟาดให้ตายคาที่

"พ่อ! ใจเย็นๆ! ไม่คุ้มหรอก!"

"อารอง! อย่าเพิ่งวู่วาม! เราไม่จำเป็นต้องโมโหขนาดนั้น!"

จ้าวจิ่นซิ่วกับซิ่วเยี่ยนรีบเข้ามาขวางไว้

ชาวบ้านคนอื่นๆ ก็ช่วยกันห้ามทัพ

"พี่รอง พี่ทำอะไรเนี่ย? ยังไงฉันก็เป็นแม่ของซานเฟิงนะ เป็นพี่สะใภ้แท้ๆ ของพี่ พี่ทำกับพี่สะใภ้แบบนี้เหรอ? ถ้าพี่ชายพี่รู้อยู่ในปรโลก ไม่เสียใจแย่เหรอ?"

"ไปตายซะไป ยังมีหน้ามาเอ่ยถึงพี่กูอีกเหรอ? ถ้าพี่กูรับรู้ได้ คงอยากจะเอาชีวิตมึงมากกว่า! ทิ้งลูกตัวเองแล้วหนีไปกับผู้ชาย มึงยังเป็นคนอยู่ไหม? ยังกล้าพูดอีกเหรอว่าซานเฟิงเป็นลูกมึง! อีสารเลว! ไสหัวไป! ออกไปจากตระกูลจ้าวเดี๋ยวนี้!"

"ซื่อไห่! พอได้แล้ว!"

ในขณะที่จ้าวซื่อไห่กำลังระเบิดอารมณ์ หญิงชราคนหนึ่งก็พูดแทรกขึ้นมา!

คนนี้คือป้าแท้ๆ ของจ้าวซื่อไห่ และเป็นญาติผู้ใหญ่คนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่ของจ้าวซื่อไห่

"ป้าสาม?" จ้าวซื่อไห่ถามด้วยน้ำเสียงระมัดระวังและไม่มั่นใจ

เขาเคยเจอหน้าป้าคนนี้แค่ตอนเด็กๆ ไม่ได้ไปมาหาสู่กันหลายสิบปีแล้ว

"ยังจำได้ด้วยเหรอว่าฉันเป็นใคร? แม่หวังผิงนี่ยังไงก็เป็นพี่สะใภ้แก ถึงจะเคยทำผิด แต่ก็สำนึกได้แล้ว ตอนนี้เขากลับมา อยากจะกลับมาหาลูกตัวเอง มันก็เป็นเรื่องดีไม่ใช่เหรอ? แก้วที่แตกไปแล้วยังประสานใหม่ได้! คนในครอบครัวแยกย้ายกันไปนานขนาดนี้ ได้กลับมาอยู่พร้อมหน้ากัน มันคือเรื่องมงคล แต่แกกลับตะโกนด่าทอจะฆ่าแกงกัน ทำร้ายจิตใจกันเกินไปแล้ว!"

"ว่าไงนะ? ทำผิดแล้วนึกอยากจะกลับมาก็กลับมางั้นเหรอ? ในโลกนี้มีเรื่องง่ายดายขนาดนั้นด้วยเหรอ? นี่เห็นว่าเจ้าซานเฟิงได้ดิบได้ดีหรอกมั้ง ถ้าเจ้าซานเฟิงยังเป็นหมาหัวเน่า หล่อนจะกลับมาไหม?"

"ซื่อไห่ ฉันเป็นป้าแท้ๆ ของแกนะ แม้แต่คำพูดฉัน แกก็ไม่ฟังแล้วเหรอ?" หญิงชราวางมาดผู้ใหญ่ สีหน้าเคร่งขรึม

"ป้าแท้ๆ? ถ้าป้าพูดภาษาคน ผมจะเห็นแก่หน้าพ่อและปู่ ยอมเรียกป้าว่าป้า แต่ถ้าป้าพูดจาไม่เป็นภาษาคน ป้าก็เป็นแค่ส้นตีนเถอะ! แปดร้อยปีไม่เคยติดต่อ พอมาถึงที่นี่ คิดจะมาวางมาดสั่งสอนผมเหรอ? ป้าเป็นใครวะ? อย่าว่าเป็นป้าเลย วันนี้ต่อให้พ่อผมมายืนอยู่ตรงหน้า ถ้าพูดจาไม่เข้าหู ผมก็จะด่าให้ยับเหมือนกัน!"

"พวกป้ารู้ไหมว่าเจ้าซานเฟิงมันไม่มีพ่อไม่มีแม่ เด็กคนนี้มันต้องผ่านอะไรมาบ้าง? รู้ไหมว่ามันรู้ความแค่ไหน? อายุแค่นั้นต้องรู้จักหาเงิน แบกรับภาระครอบครัว! เด็กดีขนาดนี้ อีหวังผิงบอกไม่เอาก็ไม่เอา บทจะหนีก็หนีไปเลย?"

"หนีไปไม่ว่า ตอนหนียังเสือกสร้างหนี้ไว้ก้อนโต ขนของมีค่าในบ้านไปเกลี้ยง ปล่อยให้ซานเฟิงที่เป็นแค่เด็กต้องมารับกรรม? พวกป้าคิดว่านี่คือสิ่งที่คนเป็นแม่เขาทำกันเหรอ?"

"ซื่อไห่เอ้ย! จริงๆ มันก็มีเหตุผลที่น่าเห็นใจ ผู้หญิงตัวคนเดียวออกไปข้างนอกมันลำบาก บวกกับหวังผิงเขารู้ว่าแกที่เป็นอาต้องช่วยดูแลหลานแน่ๆ เขาถึงกล้าทำแบบนั้นไง!" ยายเฒ่ายังคงแก้ต่างให้

"ฟังจากที่พูด แปลว่าอีหวังผิงมันวางแผนกินนิ่มผมงั้นสิ? ถ้าคิดจะกินนิ่มผม งั้นก็ยิ่งให้มันเข้าบ้านตระกูลจ้าวไม่ได้เด็ดขาด!" จ้าวซื่อไห่โกรธจนควันออกหู ตะโกนเสียงดังลั่น

"ป้าสาม ถ้าพวกป้าเห็นแก่ความเป็นตระกูลจ้าว กลับมาไหว้บรรพบุรุษ ผมยินดีต้อนรับ จะเลี้ยงดูปูเสื่ออย่างดี แต่ถ้ามาเพื่ออีหวังผิง ก็อย่าหาว่าผมทำตัวน่าเกลียด! ผมแนะนำว่ารีบกลับไปทางไหน ก็ไสหัวกลับไปทางนั้นซะ!"

"ตระกูลจ้าวของเรา ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับหวังผิง! ไม่ใช่ญาติ แต่เป็นศัตรูคู่อาฆาต!"

พอจ้าวซื่อไห่พูดจบ จ้าวซานเฟิงที่ยืนอยู่ข้างๆ มองหน้าหวังผิง แล้วตะโกนออกมาด้วยใบหน้าแดงก่ำ