บทที่ 29 - ใส่ปุ๋ย

บทที่ 29 - ใส่ปุ๋ย

"พี่เป่า เรื่องผิดศีลธรรมแบบนี้พี่ก็ทำลงเหรอ!" จ้าวซานเหอพูดไม่ออก "ผิดศีลธรรมบ้าอะไร พี่สาวเอ็งมาขอร้องพี่! อีกอย่าง จางเลี่ยงคนนี้ลูกผู้ชายตัวจริง พี่ยอมรับใจมัน ถ้าไม่ติดว่าจนกับพิการ พี่ว่าน่าแต่งด้วยสุดๆ! เห็นแอบนัดเจอกันแบบนั้น แต่เขาก็อยู่ในกรอบ แค่คุยปรับทุกข์กันเฉยๆ ไม่ได้ทำอะไรเกินเลย!" "ไม่ได้ทำอะไรเกินเลยพี่รู้ได้ไง? พี่ไปนั่งเฝ้าเขาตลอดเหรอ? จางเลี่ยงขาพิการ ไม่ได้พิการขาที่สาม เกิดข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกจะทำไง?" "ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก จริงๆ พี่อยากแนะนำให้เอ็งไปเกลี้ยกล่อมอาสองอาสะใภ้ดู พี่สาวเอ็งหัวรั้นจะตาย ดูทรงแล้วชาตินี้ไม่ยอมแต่งกับใครนอกจากจางเลี่ยง อย่าปล่อยให้เรื่องบานปลายจนคิดสั้นเลย เอาเป็นว่าเอ็งรู้นะว่าพี่หมายถึงอะไร แค่นี้แหละ ว่าแต่ วันนี้เอ็งกับอาเฟิงได้ของไหม?" "ได้! ที่นี่แจ่มมาก วันหลังจะพาพี่มา!" จ้าวซานเหอตอบ "เล่ามาซิได้ไรบ้าง?" "อุบไว้ก่อน กลับไปเดี๋ยวรู้เอง!" "ไอ้นี่! ลีลาเยอะนะมึง!"

คุยเล่นกันจบ ก็แยกย้ายกันนอน... เช้าวันรุ่งขึ้น จ้าวซานเหอตื่นมาปวดเมื่อยไปทั้งตัว นอนในรถมันแคบเกิน กลับไปต้องถอดเบาะหลังออก ปูไม้กระดานทำเป็นเตียง ถึงจะนอนสบาย ไปล้างหน้าล้างตาที่ริมแม่น้ำ กินรองท้อง แล้วสองพี่น้องก็แยกย้ายกันไปทำงาน

วันนี้อากาศไม่เป็นใจ เมฆครึ้มมัวซัว คนมาขุดทองเลยบางตา พยากรณ์อากาศบอกว่าวันนี้มีฝน แต่ฝนยังไม่ตก รีบขุดแข่งกับเวลา เดินไปถึงใจกลางเหมือง จ้าวซานเหอเจอลุ่มลึกขนาดใหญ่ที่เห็นได้ชัด พอก้าวลงไปในหลุม ระบบก็ส่งเสียงสวรรค์ "ติ๊ง: พบโลหะมีค่า"

"งานเข้าแล้ว!" จ้าวซานเหออารมณ์ดี เริ่มสแกนหา แต่สแกนไปครึ่งค่อนวัน เครื่องตรวจจับดันเงียบกริบ "หมายความว่าไง? ระบบรวนเหรอ? เป็นไปไม่ได้! แล้วทำไมเครื่องตรวจจับไม่ร้อง?"

ทันใดนั้น เขาก็นึกขึ้นได้ เครื่องตรวจจับในมือเขา เป็นรุ่นเบสิก ราคาถูก รัศมีตรวจจับมาตรฐานแค่ 20 เซนติเมตร ลึกสุดไม่เกิน 25 เซนติเมตร ตอนซื้อเน้นถูกเข้าว่า แต่ระบบเวอร์ชันใหม่ สแกนได้ลึกถึง 30 เซนติเมตร แสดงว่า ของมีค่าชิ้นนี้อยู่ลึกเกินกว่าเครื่องตรวจจับจะหาเจอ ในเมื่อหาไม่เจอ ก็ต้องขุดหน้าดินออก ขุดดินชั้นบนออกไปหน่อย ขุดไปสแกนไป ทำอยู่ประมาณยี่สิบนาที ในที่สุดเครื่องตรวจจับก็ส่งเสียงร้อง "แม่งเอ๊ย! แบบนี้ไม่ไหว เหนื่อยตายชัก แถมเสียเวลา สงสัยกลับไปต้องถอยเครื่องรุ่นเทพมาใช้ซะแล้ว"

เจอเป้าหมายแล้ว รีบขุด เขาว่ากันว่า ยิ่งลึกยิ่งมีของดี หวังว่ารอบนี้จะแจ่ม ขุดไปอีกสิบนาที ของก็โผล่! "ฮึบ!" สิ่งที่ปรากฏแก่สายตา คือแท่งทองคำรูปทรงยาวรี ขนาดใหญ่ใช้ได้! ดูหนาและหนัก วางบนมือคะเนดู น่าจะหนักสัก 30 กรัม! "เย็ดเข้! หลุมลึกมีของดีจริงๆ ด้วย! รอบนี้ฟินน้ำแตก!" เกือบสามหมื่นหยวนเหนาะๆ โคตรสะใจ!

มั่นใจว่าเป็นทองคำแน่นอน เก็บใส่เป้ เดินหน้าต่อ เดินไปสักพัก เห็นพี่ชายนั่งยองๆ ขุดดินไปสแกนไป เสียงระบบของจ้าวซานเหอก็ดังขึ้นพร้อมกัน "พี่! มีของนี่หว่า!" "อือ ขุดมาตั้งนาน เพิ่งจะได้ยินเสียงเนี่ย ลุ้นอยู่ว่าจะทองไหม! ถ้าได้ทองอีก ก็บินได้แล้วกู" "มา ผมช่วย!" จ้าวซานเฟิงขุด จ้าวซานเหอสแกน "สองพี่น้องรวมพลัง ทองคำจงมา! ต้องทองแน่ๆ!" จ้าวซานเหอเชียร์ แต่สุดท้ายขุดขึ้นมา เป็นแค่เม็ดเงิน ถึงจะเม็ดใหญ่ สัก 6-7 กรัม แต่มันก็คือเงิน "ไม่ใช่ทองว่ะ!" จ้าวซานเหอเซ็ง "ก็ดีถมเถแล้ว เม็ดใหญ่ขนาดนี้ พี่พอใจแล้ว เอ็งอย่าโลภ! ลุยต่อ!"

กำลังจะหาจุดต่อไป ฝนก็เริ่มโปรยปราย ฝนตกปรอยๆ เป็นละอองฝอย ดูเหมือนไม่มีอะไร แต่อาจจะตกหนักได้ทุกเมื่อ นักร่อนทองคนอื่นเริ่มทยอยกลับ เหมืองกว้างใหญ่ เหลือแค่สองพี่น้องตระกูลจ้าว จ้าวซานเหอขุดไปอีกสองหลุม ได้แต่เม็ดเงิน จู่ๆ ฝนก็เทลงมาโครมใหญ่ ต้องถอยแล้ว สองพี่น้องวิ่งหน้าตั้งกลับไปที่รถ แต่วิ่งๆ อยู่ จ้าวซานเหอก็รู้สึกมวนท้อง ท้องร้องจ๊อกๆ ปวดบิดรุนแรง แล้วก็... ข้าศึกบุกประชิดประตูเมืองแล้ว... "สงสัยหม้อไฟเมื่อกลางวันบูดแหง! โอ๊ย! ไม่ไหวแล้ว!" มองไปเห็นต้นไม้ไกลๆ เขารีบวิ่งไปทางนั้น ตะโกนบอกพี่ชาย "ท้องเสีย! ขอไปใส่ปุ๋ยที่โคนต้นไม้นั่นแป๊บ!"