บทที่ 10 - จนความคิด

บทที่ 10 - จนความคิด

เห็นสองคนนั้นดีใจกันออกนอกหน้า จ้าวซานเหอก็ผสมโรงเล่นใหญ่ไปด้วย

"เห็นไหมล่ะ! ผมบอกแล้วว่าผมเจอได้ พวกพี่ก็ต้องเจอได้ วันนี้ดวงทองเข้าข้างพวกเราสามคนพี่น้อง!"

"ไอ้รองพูดถูก! โชคดีนะที่ไอ้รองมันเจอทองก่อน เลยปลุกไฟในตัวข้า ไม่งั้นข้าคงพลาดลาภก้อนโตไปแล้ว"

จากนั้น ทั้งสองคนก็เอาของมาเทียบกัน

"ของข้าน่าจะสองกรัม ของอาเฟิงน่าจะสาม เมื่อกี้ไอ้รองเจอของใหญ่ห้ากรัม รวมกันสิบกรัมทอง ตีเป็นเงินเก้าพันหยวน วันนี้คุ้มโคตรๆ!"

"พี่เป่า แค่ไอ้ก้อนเล็กๆ ในมือผมนี่ มูลค่าเท่ากับเงินเดือนคนโรงงานเชือดไก่ในตำบลทั้งเดือนเลยนะ ร่อนทองนี่มันอนาคตไกลจริงๆ!"

"มันแน่อยู่แล้ว! เดินเล่นสูบบุหรี่ เล่นมือถือ ชมวิว แกว่งไปแกว่งมา ขุดสองทีเงินพันเข้ากระเป๋า สบายจะตายชัก นี่แหละวิถีคนรวย!"

นาทีนี้ หน้าตาพี่เป่าดูภาคภูมิใจประหนึ่งถูกหวยรางวัลที่หนึ่งห้าสิบล้าน

เห็นพวกพี่มีความสุข จ้าวซานเหอก็พลอยมีความสุขไปด้วย

ถึงจะเสียเงินไปหลายพัน แต่ก็คำเดิม ทีมเวิร์กสำคัญ เงินไม่ได้หาคนเดียว!

แถมยังได้คุณค่าทางใจจากเพื่อนร่วมทีม คุ้มกว่าตัวเงินเยอะ

ที่สำคัญที่สุด เขาคือคนที่มีตัวช่วยโกงเกม โอกาสหาเงินก้อนโตยังมีอีกเพียบ เศษเงินแค่นี้ จิ๊บจ๊อย

พอได้ทอง พลังใจก็มาเต็ม

จ้าวซานเฟิงถึงกับเก็บอาการไม่อยู่ แอบโทรหาเมีย สั่งให้เชือดไก่รอ เตรียมเหล้าขาวไว้ เย็นนี้จะพาพี่เป่ากับจ้าวซานเหอไปฉลองที่บ้าน

สงสัยดวงจะขึ้นจริงๆ ฉุดไม่อยู่

ก่อนฟ้ามืด จ้าวซานเหอเจอของอีกแล้ว

ในกองหินทิ้งร้าง อาศัยระบบช่วย ขุดเจอทองคำอีก 3 กรัม

แต่รอบนี้เงียบไว้

วันนี้ถือว่าชนะขาดลอย!

รายรับอย่างต่ำๆ สองหมื่น

พอนึกว่าตัวเองมีเงินแล้ว ก็เริ่มคิดเรื่องออกรถ!

ซื้อมินิบัส หรือรถอู่หลิงมือสองมาขับสักคัน จะได้ไปไหนมาไหนสะดวก

ติดอยู่อย่างเดียว ยังไม่มีใบขับขี่เนี่ยสิ!

ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องนี้ เขาคงไม่ยอมทุ่มทุนแจกทองให้พี่เป่ากับพี่ชายขนาดนี้หรอก

ในช่วงโค้งสุดท้ายก่อนเลิกงาน พี่เป่ากับพี่ชายก็ได้เม็ดเงินขนาดกลางๆ ติดไม้ติดมือกันคนละเม็ด

ตอนนี้ ฟ้ามืดสนิทแล้ว

นี่เป็นวันที่พวกเขาทำงานดึกที่สุด และมีความสุขที่สุด!

สามคนรับทรัพย์กระเป๋าตุง ขี่มอเตอร์ไซค์ฝ่าความมืดกลับบ้าน

พอถึงหน้าหมู่บ้าน ก็เจอกลุ่มลุงป้าน้าอาที่นั่งแทะเมล็ดแตงโมคุยกันหน้าร้านชำ

"อ้าวเสี่ยวเป่ากลับมาแล้วเหรอ กลับค่ำมืดขนาดนี้ สงสัยจะได้ทองเยอะล่ะสิ?"

พี่เป่าแกล้งทำหน้าเซ็ง ตอบกลับไปว่า

"ป้าครับ ผมจะมีวาสนาขนาดนั้นได้ไง ร่อนทองมันงานหิน เหนื่อยจนค่ำมืด ไม่ได้ห่าอะไรเลย"

"ไม่จริงมั้ง? เมื่อกี้หนูยาหยาลูกสาวอาเฟิงมาซื้อเหล้าที่ร้าน บอกว่าวันนี้พ่ออารมณ์ดี ขุดเจอทอง จะฉลองกันที่บ้าน!"

วินาทีนั้น พี่เป่าหันขวับไปมองจ้าวซานเฟิง หน้าตาเลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูก

โชคดีที่จ้าวซานเฟิงไหวพริบดี แก้ตัวน้ำขุ่นๆ

"ป้าครับ คือวันนี้ผมแค่อยากเลี้ยงเหล้าพี่เป่ากับน้องชาย ให้เมียทำกับแกล้ม ซื้อเหล้านิดหน่อย ไม่ได้เจอทงเจอทองอะไรหรอก! ยัยยาหยามันเด็ก พูดจาเรื่อยเปื่อย เชื่อถือไม่ได้! พวกผมรีบกลับไปกินข้าวนะครับ! คุยกันตามสบาย"

พูดจบ ทั้งสามคนก็บิดรถหนีไปบ้านจ้าวซานเฟิงทันที

"เจอทองชัวร์! ไม่งั้นเมียอาเฟิงที่ขี้เหนียวขนาดนั้น จะอารมณ์ดีฮัมเพลงเชือดไก่รอผัวเหรอ?"

"ลูกหลานตระกูลจ้าวสามคนนี้ หัวหมอพอกัน เจ้าเล่ห์จะตาย! กลับมืดขนาดนี้ ถ้าไม่ได้ของดี ข้ายอมบิดหัวให้เตะเล่นเลยเอ้า!"

ในฝูงชน ซุนเจิ้งอี้ พ่อของซุนผิง เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้น ขยี้ด้วยเท้าอย่างแรง

แล้วรีบจ้ำอ้าวกลับบ้าน ไปส่งข่าวให้ลูกชาย

พอถึงบ้าน เห็นซุนผิงนอนร้องโอดโอยด้วยความเหนื่อย ซุนเจิ้งอี้ก็ของขึ้นทันที

"ดูสภาพแกสิ เหนื่อยยังกับหมา! ไปขุดกองขี้เหล็กทุกวัน สมองแกมีปัญหาหรือไง? ขุดมาหลายวัน ผอมไปตั้งกี่กิโล เงินสักหยวนก็ไม่ได้ ชาวบ้านเขานินทาความโง่ของแก ข้าอายเขาจะตายห่าอยู่แล้ว!"

"พ่อ! ผมเห็นกะตาว่าจ้าวซานเหอมันขุดทองถั่วได้จากกองขี้เหล็กนั่น เผื่อว่ามันยังมีอีกไง ผมก็อยากรวยนะ!"

"ไอ้สมองหมาปัญญาควาย มีแรงแต่ใช้ไม่เป็น ให้รูไปก็แยงไม่ถูก ชาตินี้จะรวยกับเขาได้ไง?"

"ดูสภาพแกสิ ข้าล่ะ..."

ด่าลูกชายไฟแลบจนหนำใจ แล้วค่อยลดเสียงลง

"เมื่อกี้ข้ากลับมาจากหน้าหมู่บ้าน เห็นสามหนุ่มตระกูลจ้าวแล้ว"

"พี่เป่าเหรอ? กลับมืดขนาดนี้เลย?"

ซุนเจิ้งอี้ถลึงตาใส่ลูกชาย

"ที่กลับมืด ก็เพราะเขาได้ทองไงล่ะ! เมียจ้าวซานเฟิงดีใจจนเชือดไก่รอที่บ้าน ต้องได้ของใหญ่แน่ๆ! แกไม่ใช่ลูกน้องจ้าวเทียนเป่าเหรอ? ทำไมสองวันนี้ไม่ตามเขาไป?"

"ผมไม่รู้นี่หว่า! ตั้งแต่บ่อใหญ่ทั้งห้าคนเยอะ พวกเขาก็ไม่ไปแล้ว ผมได้ยินซุนโปบอกว่าพวกเขาไปขุดบ่อหมายเลขหกที่เป็นเหมืองจนๆ ซุนโปตามไปตั้งหลายวัน ไม่ได้อะไรเลย ผมเลยไม่ไปเสียเวลาด้วย!"

"แกมันก็เลยได้แต่ 'จนความคิด' อยู่นี่ไง! ตอนนี้เขาได้ทองกันอีกแล้ว เผลอๆ สามคนนั้นได้เงินคนละเป็นหมื่น! แกก็มัวแต่มั่วซั่วอยู่นั่นแหละ ความคิดเข้าท่าไม่มี มีแต่ความคิดนอกลู่นอกทาง! วันไหนที่เขารวยจนซื้อรถซื้อบ้าน แกคงได้แต่กินขี้ตามหลังเขา!"