บทที่ 73 - ย้อนรอยแผนเดิม ฆ่าคนพร้อมทำลายใจ!

บทที่ 73 - ย้อนรอยแผนเดิม ฆ่าคนพร้อมทำลายใจ!

"หึ..." จางหานหัวเราะเบาๆ ก้มหน้าคิดต่อในหัวข้อเมื่อครู่ แล้วเอ่ยปาก "จางป้ารวบรวมโจรไท่ซาน ถอยก็เข้าป่า รุกก็ตั้งทัพได้ ถือว่าได้ใจคนไม่น้อย คนแบบนี้ถ้าจะบุกตี ไม่รู้ต้องเสียไพร่พลเท่าไหร่ ปราบปรามตอนนี้ไม่ฉลาด"

"แต่พวกเขารวมกลุ่มตั้งตัวเป็นอิสระ กลับทำตัวนกสองหัว นี่มันเหมือนพ่อค้าโก่งราคา ต้องดูท่าทีหลายเจ้า ประเดี๋ยวประด๋าวคงยากจะยอมจำนน เพราะเดิมพันคือชีวิตคนหลายหมื่น เป็นไปไม่ได้ที่จะตอบตกลงทันที"

"ดังนั้น สั่งให้คนไปมอบไมตรี เหมือนกับที่โตเกี๋ยมเคยทำ ไม่ต้องรีบร้อนเกินไป"

"ส่วนลิโป้... เจ้าพูดถูก" จางหานครุ่นคิดอยู่นาน "ตระกูลตันของเจ้าทิ้งมืดหันหาแสงสว่าง มอบเมืองแห้ฝือให้ จริงๆ แล้วนี่คือการทำร้ายลิโป้ที่รุนแรงที่สุด มีดยานี้แทงลึกกว่าการพ่ายแพ้ในสนามรบ แทงทะลุหัวใจเขา แล้วจะกังวลอะไรอีก"

ก็เพราะแบบนี้แหละถึงกังวล ตันเต๋งกลั้นคำบ่นในใจแทบไม่อยู่ พวกเราทรยศลิโป้ มอบเมืองให้ ทำให้เมืองถานถูกล้อม พอลิโป้รู้เรื่อง ต้องโกรธจนไฟลุก รีบกลับมาช่วยแน่

แต่ทว่า พอลิโป้รู้ว่าตีเมืองไม่แตก ต้องหนีแน่

กองทัพส่วนตัวของเขา จุดเด่นคือเป็นทหารม้าเหล็กชั้นยอด ผ่านสมรภูมิมาโชกโชน ไม่ว่าจะแพ้หรือชนะก็รอดมาได้ จะเป็นคนธรรมดาได้ยังไง ทหารม้าหมาป่าปิงโจวไม่ถนัดตีเมือง แต่ถนัดการรบแบบกองโจร เขาตีไม่ไหว ก็ทิ้งลูกเมียหนีได้นี่นา

เรื่องแบบนี้ ใช่ว่าจะไม่เคยมีตัวอย่าง

ขุนนางฮั่นที่ทิ้งลูกเมียเพราะพ่ายแพ้มีให้เห็นถมเถ แต่ก็ไม่แน่ว่าจะกลับมาผงาดอีกไม่ได้ กลับมาแก้แค้น โดนเสือร้ายจ้องมองอยู่ มันไม่สนุกเลยนะ

ตันเต๋งอยากรู้ว่า จางหานกับซีจีไฉ... หรือโจกง มั่นใจแค่ไหนว่าจะฆ่าลิโป้ได้จริงๆ ในศึกครั้งนี้ ตัดรากถอนโคนให้สิ้นซาก

คิดได้ดังนั้น ตันเต๋งสูดหายใจลึก ประสานมือกล่าว "ข้าเข้าใจ ตระกูลตันในเมื่อเปิดประตูเมืองแห้ฝือ ก็เท่ากับสวามิภักดิ์ต่อโจกงแล้ว จะมีใจเป็นอื่นไม่ได้เด็ดขาด ดังนั้นควรจะช่วยเหลือเต็มที่"

ความหมายแฝงคือ ตระกูลตันโดนลากลงน้ำแล้ว ดังนั้นข้าจะพยายามเต็มที่ช่วยเจ้านายตีลิโป้ให้แตก แล้วฆ่าทิ้งซะ จางหานแปลความในใจ

"ดังนั้น ต่อจากนี้หากมีแผนการใด ขอให้ทั้งสองท่านอย่าปิดบัง พวกเราร่วมมือกัน ปรึกษาหารือกำจัดโจร"

ท่าทีของเขาจริงใจมาก เพราะตอนนี้ตระกูลตันกลัวที่สุดคือโจโฉไม่ยอมรับบัญชี ให้แค่ความชอบและรางวัล แต่ไม่ยอมกำจัดลิโป้ เพราะนั่นคือลิโป้ผู้เก่งกาจในหมู่คน โจโฉจะเกิดความคิดอยากได้ตัวก็ไม่แปลก

ถ้าวันหน้าลิโป้ยอมจำนนล่ะ สร้างความชอบให้โจโฉ ได้เลื่อนยศเลื่อนตำแหน่ง ได้รับความไว้วางใจ เขามาแก้แค้น ตระกูลตันแห่งชีจิ๋วจะรับมือไหวหรือ

ซีจีไฉและจางหานยิ้มโดยไม่พูดอะไร สบตากัน

เห็นตันเต๋งร้อนใจ จางหานก็พูดว่า "งั้นก็ ต้องดูว่าลิโป้จะเลือกยังไง"

เดิมทีจางหานก็คิดว่าจะกวาดล้างกองทัพลิโป้ได้ในรวดเดียว แต่ซีจีไฉสอนความรู้บางอย่างให้ สรุปสั้นๆ คือ... ยาก

ถ้าลิโป้ตั้งใจจะหนี ปล้นชาวบ้านไปตลอดทางเหมือนโจรป่า มุ่งหน้าไปเมืองซิ่วชุน เขาจะกลายเป็นหอกที่ร้ายกาจที่สุดของอ้วนสุด วันหน้าต้องกลับมาอีกแน่

แต่ถ้าเขาไม่หนี ยังคิดจะสู้ ก็มีโอกาสจะขังเขาให้ตายในชีจิ๋ว ตอนนี้ต้องดูว่าการตัดสินใจแรกของเขาจะเป็นอย่างไร

...

ชายแดนเมืองเพงเสีย ลิโป้กลับมาช่วย รบพุ่งจนตีทหารส่วนหน้าของโจหองถอยไปได้ เปิดช่องว่างทางหนึ่ง นำทัพกลับแห้ฝือ เสบียงเขาไม่พอจะทำศึกใหญ่ ทำได้แค่รีบกลับไปตั้งรับในเขตของตน รอให้เส้นทางลำเลียงกลับมาใช้ได้ ส่งเสบียงมาให้พักฟื้น

ช่วงเวลานี้ แม้จะไม่มีศึกใหญ่ แต่ก็โดนทหารม้าก่อกวนจนเหนื่อยล้า แม้เขาจะชำนาญการรบด้วยทหารม้า และทหารม้าเหล็กปิงโจวก็รบเก่ง ไม่กลัวทหารม้าโจโฉ แต่ก็ทนโดนตอดตลอดไม่ไหว

ทหารม้าพวกนี้เจ้าเล่ห์มาก ไม่ได้มาบุกตะลุย แต่มาก่อกวนขวัญทหารอยู่ข้างนอก ทำท่าเหมือนจะบุกได้ทุกเมื่อ แต่ถ้าเจ้าไม่สนใจพวกมันจริงๆ มันก็จะฉวยโอกาสพุ่งเข้ามายิงธนูไล่ฟัน แล้วก็หนีไป

ลิโป้เพิ่งจะมาตั้งสติได้ในวันหลังๆ ว่าไปพัวพันกับพวกมันไม่มีประโยชน์ มีแต่จะเพิ่มความสูญเสียให้ทหาร วิธีสลัดทหารม้าก่อกวนที่ดีที่สุด คือหาเมืองสักเมืองเข้าไปตั้งหลัก

ดังนั้นหลังจากฝ่าวงล้อมทหารของโจหองและโจหยินมาได้ เขาก็รีบกลับเข้าเขตแห้ฝือทันที แต่บางทีอาจเป็นโชคชะตา เมืองเดียวรอบๆ ที่พอจะตั้งทัพได้ก็คือ... เมืองแฮขือ

"แฮขือ ดันเป็นแฮขือ..." ลิโป้ลงจากม้าเข้าเมือง เดินอย่างเหนื่อยล้า รองเท้าผ้าหนาเหยียบลงบนพื้นที่มีฝุ่นจับหนา ถอดหมวกเหล็กบนหัวออก

คนที่ยืนอยู่ข้างเขา คือตันก๋งในชุดคลุมดำ หนวดเครายุ่งเหยิง ไม่เหลือเค้าบัณฑิตผู้สง่างาม ตันก๋งตาสลัว ตามลิโป้เข้าเมืองพร้อมถอนหายใจยาว

"นึกไม่ถึง จะต้องกลับมาที่นี่"

"ทหารรักษาการณ์แฮขือ มีไม่ถึงพัน ที่นี่เท่ากับเมืองร้าง ชาวบ้านรอบๆ ก็ตามเล่าปี่ไปพึ่งโจโฉหมด หากตั้งทัพที่นี่ อันตรายรอบด้าน เฟิ่งเซียน..." ตันก๋งดึงแขนลิโป้ พูดอย่างจริงใจ "ข้าแนะนำ พักที่นี่สักครู่ แล้วรีบเดินทัพอีกสามสิบลี้ เข้าใกล้แห้ฝือถึงจะวางใจได้"

"ไม่อย่างนั้นถ้าโดนล้อม เราจะได้แต่ติดอยู่ในเมืองนี้ และเมืองนี้... ไม่มีเสบียงเหลือเลย"

ชาวบ้านโดนเล่าปี่พาไปหมดแล้ว ต่อให้พวกเขาอยากจะปล้นเสบียงเกณฑ์แรงงาน ก็ทำไม่ได้ ที่นี่คือไม่มีข้าวกิน

ลิโป้ใจหายวาบ ความโกรธปะทุขึ้นมา เล่าปี่หากรักษาการณ์ที่แฮขือ วันนี้จะมีสภาพพ่ายแพ้แบบนี้ได้ไง "ไอ้โจรเล่าปี่ กล้าหักหลังข้า เขามาชีจิ๋ว ก็ได้โตเกี๋ยมรับเลี้ยง ไม่งั้นคงทัพแตกตายไปแล้ว ช่างเป็นไอ้โจรเนรคุณซ้ำเติมคนตกทุกข์ได้ลงคอ"

"คนพรรค์นี้ ยังมีคนสรรเสริญว่ามีชื่อเสียงด้านคุณธรรม คนทรยศหักหลังชัดๆ พวกมันสามพี่น้อง เป็นพวกหนูสกปรกแห่งยุค"

คำด่าเหล่านี้ อัดอั้นในใจไม่ด่าไม่สบายใจ แต่การเดินทัพทำสงครามก็เป็นแบบนี้ จะให้สมใจทุกอย่างได้ไง

ระบายอารมณ์เสร็จ ลิโป้ขึ้นไปบนกำแพงเมือง มองเข้าไปในเมือง ในเมืองรกร้างพังทลาย เต็มไปด้วยสิ่งปฏิกูลและฝุ่นผง ยังมีเศษขยะของทิ้งที่ชาวบ้านทิ้งไว้ ทหารไม่กี่ร้อยที่เฝ้าอยู่ ก็หน้าตามอมแมมผอมโซ ไม่มีแรงสู้รบ

เมืองแฮขือนี้ เพราะชาวบ้านย้ายออก จะสร้างใหม่ต้องใช้เวลาหลายปี และต้องมีประชากรย้ายมามากพอ ตั้งรกราก ทำนาทหาร ถึงจะมีชีวิตชีวา

ลิโป้คิดถึงตรงนี้ ก็ถอนหายใจลึก "ข้านำทัพรบมาสิบปี ไม่เคยตกต่ำถึงเพียงนี้ รุกก็ไม่ได้ขึ้นกำแพงเพงเสีย ถอยก็ไม่มีเสบียงมาช่วย ไม่มีสถานการณ์ไหนยากลำบากไปกว่านี้แล้ว..."

เขาพึมพำกับตัวเอง ความอัดอั้นตันใจพุ่งขึ้นมา อารมณ์หงุดหงิดสุดขีด คนเราพอถึงเวลานี้ก็ชอบคิดถึงคำว่า "ถ้า" ของความล้มเหลวในอดีต

ถ้าได้ครองกุนจิ๋ว มีเตียวเมา ตันก๋ง ช่วยเหลือที่นั่น จุดจบจะเป็นยังไง

ถ้าเคารพเล่าเสวียนเต๋อ เชิญมาที่เมืองถาน ร่วมกันรักษาผลงานของโตเกี๋ยม จะเป็นยังไง

เขายังนึกย้อนไปถึงตอนอยู่ฉางอัน ถ้าไม่ร่วมมือกับพ่อบุญธรรมอ้องอุ้น จัดการพ่อบุญธรรมตั๋งโต๊ะผู้เป็นที่รัก จุดจบจะดีกว่านี้ไหม เพราะตอนนั้นในบรรดาแม่ทัพของตั๋งโต๊ะ ลิโป้กำลังจะกลายเป็นคนที่ได้รับความไว้วางใจมากที่สุด

พอนึกถึงตรงนี้ ลิโป้ก็อดนึกถึงแดนสวรรค์ที่เมืองถานไม่ได้ รบราฆ่าฟันมันเหนื่อยเหลือเกิน ไม่ใช่แค่ร่างกายอ่อนล้า ใจก็หมดแรง ตอนนี้อยากรีบกลับเมืองถาน กลับไปที่ว่าการ ไปถามว่าเตียวเสี้ยนอยู่ที่ไหน

เวลานั้น เฮกเมง ขุนพลรองของลิโป้วิ่งตึงตังขึ้นมาบนกำแพงเมือง สีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด แทบจะวิ่งหน้าตั้งมาถึงข้างกายลิโป้ ประสานมือว่า "ท่านขุนพลแย่แล้ว ทหารแตกทัพจากแห้ฝือมาแจ้งข่าว ตระกูลตันพ่อลูกขายท่านขุนพล เปิดเมืองยอมจำนนโจโฉ ตอนนี้ทัพโจโฉยึดแห้ฝือแล้ว"

"ห๊ะ"

ลิโป้กับตันก๋งทั้งสองคนเหมือนโดนฟ้าผ่าเปรี้ยง ตาลายไปหมด

ตันก๋งหน้าแดงก่ำ ยื่นมือชี้ไปทางแห้ฝือ กัดฟันถาม "ตระกูลตัน พ่อลูก อาศัยจังหวะทัพใหญ่ออกศึก เปิดประตูรับโจโฉเข้าแห้ฝือ แล้วใช้เส้นสายตัวเอง เกลี้ยกล่อมให้ทุกที่ยอมจำนน แบบนี้หัวเมืองต่างๆ ต้องตอบรับแน่ นี่มัน นี่มันแผนของข้าชัดๆ"

"เดิมที ควรจะเป็นพวกเราใช้วิธีนี้ยึดกุนจิ๋ว ขับไล่โจโฉ ทำไมตอนนี้มันย้อนมาเข้าตัวพวกเรา ฟ้าลิขิต ฟ้าลิขิตชัดๆ อ๊ากก"

ตันก๋งสติแตกทันที เหมือนโดนคนเอาช้อนมายืนเคาะหัวด้านหลังด้วยสีหน้าเรียบเฉยมาสามวันสามคืนจนประสาทกิน เขาฝันไม่ถึงว่า แผนที่ใช้ฆ่าโจโฉในตอนนั้น วันนี้จะมาลงที่ตัวเขาเอง

นี่มันใช้แผนข้า มาตีข้าจนแตกพ่าย โจเมิ่งเต๋อเจ้าจิตใจอำมหิตนัก

[จบแล้ว]