บทที่ 183 - The Chosen Ones (8) [19-06-2020]

บทที่ 183 - The Chosen Ones (8)

”

ศัตรูภายในปราสาทราชาปีศาจได้ถูกดาบของซังจินตัดขาดอย่างรวดเร็ว ระหว่างกวัดแกว่งดาบนี้ซังจินก็ได้คิดขึ้นกับตัวเอง

'เมื่อก่อน... มันยากมาก...'

เมื่อการจู่โจมกับสิบคนสุดท้ายในชีวิตก่อนการจะเอาชนะศัตรูนั้นยากมาก แต่ว่าในตอนนี้ซังจินเขาได้มาถึงจุดที่สามารถจะเผชิญหน้ากับศัตรูทั้งหมดได้ด้วยตัวเองแล้ว เขาตกใจกับพัฒนาการของเขามาก

"โอ้ ว้าว..."

"นะ... น่าทึ่ง"

สีหน้าของนักล่าเหล่านี้ต่างก็ตกใจยังมากเขาซะอีก

"นั่นคือสุดยอดนักล่า"

"เค..."

ตอนนี้นักล่าทุกๆคนที่รอดอยู่ต่างก็รู้เรื่องซังจินแล้ว นักล่าที่สนใจในความสามารถของซังจินเป็นครั้งแรกต่างก็ถูกดึงดูด

"ฉันจะจัดการด้านหน้าเอง ช่วยจัดการกับพวกศัตรูข้างๆให้ที"

"เข้าใจแล้ว"

"ได้เลย สุดยอดนักล่า"

นักล่าทุกๆคนต่างก็ฟังในคำพูดของเขาราวกับเป็นคำสั่ง ซังจินได้เขาไปใกล้ถึงจุดที่ราชาปีศาจอยู่แล้ว จากนั้นเขาก็ถามกับโอเปอร์เรเตอร์

"โอเปอร์เรเตอร์ การจู่โจมเริ่มมานานแค่ไหนแล้ว?"

[1 ชั่วโมง 20 นาที]

'หนึ่งชั่วโมงยี่สิบนาที... เยี่ยม ตอนนี้น่าจะถึงเวลาดูเรื่องราวของวันพรุ่งนี้แล้ว'

ซังจินได้โบกมือให้กับนักล่าคนอื่นๆพร้อมพูดออกมา

"พักที่นี่กันก่อนแล้วกันนะ"

เขาไม่ได้เหนื่อยเลยสักนิด แต่ว่าที่เขาพูดแบบนี้ก็เพื่อที่จะหาโอกาสดูอนาคน นักล่าคนอื่นๆต่างก็มองซังจินเป็นหัวหน้าและทำตามคำสั่งของเขาเป็นอย่างดี ซังจินได้แยกตัวออกมาจากกลุ่มโดยไม่พูดอะไรและหาที่เหมาะๆ

เมื่อเขาแน่ใจแล้วว่าเขาได้อยู่เพียงลำพัง เขาก็หยิบเอาเครื่องประดับรูปดาวออกมา ในท้ายที่สุดก็ถึงเวลาที่เขาจะได้รู้เรื่องที่เขาสงสัยแล้ว

"แสงดาว"

แสงดาวได้ส่องสว่างขึ้นมาและกลืนกินความมืดไป ไม่นานนักเหตุการในอีก 24 ชั่วโมงต่อมาก็ได้แสดงให้เขาได้เห็น ในระหว่างที่ได้เห็นภาพซังจินไม่อาจจะพูดออกมาได้เลย เขาทำได้แต่ตะโกนอยู่ภายในใจ

'อะไรนะ...?'

ในไม่กี่นาทีต่อมาซังจินที่อ้าปากกว้างอยู่ก็ได้กลับมาสู่ปัจจุบันและตะโกนออกมา

"อ๊าาาา!"

"นั่นมันอะไรกัน"

นักล่าที่พักอยู่ห่างออกไปไม่ไกลได้เผยตัวกันออกมาทีละคน ซังจินได้รีบเก็บเอาเครื่องประดับรูปดาวเก็บลงไปและสูดหายใจอย่างรวดเร็ว นักล่าที่ได้จับกลุ่มกันมาหาเขาต่างก็ถืออาวุธออกมาสำรวจพื้นที่

"เกิดอะไรขึ้นสุดยอดนักล่า"

"มีศัตรูงั้นหรอ?"

ซังจินได้โบกมือพร้อมพูดออกมา

"มะ ไม่มีอะไรหรอก กลับไปพักเถอะ เดี๋ยวอีก 3 นาทีเราจะลุยกันต่อ"

นักล่าได้จ้องมาที่ซังจินด้วยท่าทางแปลกๆ แต่ว่าไม่นานนักพวกเขาก็ไปพักแต่โดยดี หลังจากคนอื่นๆได้จากไปแล้วซังจินก็ได้แต่จับหน้าผากของเขาเอง

'เพราะ... แบบนี้ใช่ไหม? เอ็ดเวิร์ด...'

เขาได้เจอชิ้นส่วนปริศนาแล้ว ซังจินได้คิดกับตัวเองอย่างรวดเร็ว

'งั้นตอนนี้ฉันต้องทำอะไร? ฉันต้องกับยังไงกันล่ะ?'

ตอนนี้เขามีเวลาน้อยกว่าหนึ่งวันซะอีก ก่อนจะถึงตอนนั้นเขาแทบจะไม่มีอะไรที่ทำได้เลย จากนั้นเองซังจินก็ได้นึกถึงเรื่อง 'น้ำศักดิ์สิทธิ์แห่งการล้างบาป' อันสุดท้ายที่เหลืออยู่

'...ฉันคิดว่าเรื่องนี้มัน...'

ซังจินได้ลุกขึ้นยืน นี่ถึงเวลาที่จะต้องไปจัดการราชาปีศาจแล้ว แต่ถึงแบบนั้นสิ่งที่อันตรายกลับไม่ใช่ราชาปีศาจ แต่เป็นศัตรูในวันพรุ่งนี้ต่างหาก

***

"ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย..."

[บทที่ 20 บอสราชาปีศาจคาเนจาถูกจัดการแล้ว!]

ซังจินได้ดึงดาบออกมาจากร่างของราชาปีศาจเมื่อได้ยินเสียงนี้ ด้านหลังของเขา เขาก็ยังได้ยินเสียงนักล่าคนอื่นๆดังขึ้นมา

"เย้!"

"พวกชนะแล้ว!"

แม้ว่าคนอื่นๆจะตะโกนอะไร ซังจินก็ไม่ได้รู้สึกยินดีด้วยเลย นี่มันก็เพราะว่าการเอาชนะราชาปีศาจเป็นสิ่งที่เขาคาดเดาไว้แล้ว

'แต่ว่า... พรุ่งนี้สำคัญมาก...'

ซังจินได้คิดแบบนี้กับตัวเอง จากนั้นเสียงของโอเปอร์เรเตอร์ก็ดังขึ้นต่อมา

[การจู่โจมถูกเคลียร์ 100%]

[ในตอนนี้เราจะทำการแจกจ่ายไอเทม]

'หืมม?'

โอเปอร์เรเตอร์ได้บอกว่าการจู่โจมได้เคลียร์ถึง 100% แล้วทั้งๆที่เขายังไม่ได้สู้กับบอสลับเลย

'รอบนี้... ไม่มีบอสลับงั้นหรอ?'

แต่ก็ถูกแล้ว มันคงจะแปลกมากถ้ามีสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังมากกว่าราชาปีศาจที่เป็นเจ้าของปราสาทนี้

ซังจินได้กอดอกรับการแจกรางวัลพร้อมกับคนอื่นๆ สิ่งที่น่าสนใจก็คือของรางวัล

[ยินดีด้วย! คุณได้รับไอเทมระดับตำนาน...]

[ยินดีด้วย! คุณได้รับไอเทมระดับตำนาน...]

[ยินดีด้วย! คุณได้รับไอเทมระดับตำนาน...]

เสียงประกาศแสดงความยินดีของโอเปอร์เรเตอร์ได้ดังสนั่นไปทั่ว

"ว้าว ทำไมเราถึงได้ไอเทมมากขนาดนี้ล่ะ?"

"จริงด้วย... ผลงานของฉันมีแค่ 5% เองนะ แต่ทำไมฉันถึงได้ไอเทมระดับตำนานมากขนาดนี้กันล่ะ?"

นักล่าต่างก็ยินดีกันออกนอกหน้า จะเว้นก็แต่ซังจินที่มองคนอื่นๆและคิดกับตัวเอง

'ฉันคิดว่าที่พวกเขาได้รางวัลเยอะแบบนี้ก็เพราะนี้จะเป็นการแจกรางวัลครั้งสุดท้ายแล้ว'

ถ้าสิ่งต่างๆมันเป็นไปตามที่เขาเห็นมา ถ้างั้นนี่ก็คือครั้งสุดท้ายแล้ว

[คุณจะถูกเทเลพอตใน 10 วินาที]

[10]

ซังจินได้พูดกับโอเปอร์เรเตอร์

"อ่า ฉันยังอยากอยู่ที่นี่นานกว่านี้"

[กำลังยกเลิกการเทเลพอตอัตโนมัติ]

นักล่าคนอื่นๆก็ยังคงนับถอยหลังอยู่เว้นก็แต่ซังจิน

[9,8,7]

ได้มีคนถามขึ้นกับซังจิน

"สุดยอดนักล่าจะไม่กลับหรอ?"

[6,5,4]

"อ่า ใช่แล้ว ฉันยังมีเรื่องต้องทำน่ะ"

นักล่าต่างก็มองเขามาอย่างสงสัย แต่ว่าสุดท้ายนักล่าเหล่านี้ก็ถูกเรียกไปที่ห้องโถงนักล่าแล้ว ในตอนนี้มีแค่ซังจินเท่านั้นที่ยังอยู่ในปราสาทราชาปีศาจ เหตุผลที่เขายังอยู่ก็เพราะว่าเขาอาจจะถูก 'ผู้ถูกเลือก' เรียกไปหา ซังจินได้มองไปรอบๆ จากนั้นเขาก็ไปนั่งอยู่ตรงบัลลังก์ที่ว่างเปล่าอยู่

"เฮ้เค นายมาช่วยฉันหน่อยได้ไหม? สมาชิกเราหนึ่งคนตายไปน่ะ"

ฮิวเดอร์แบรนได้เรียกเขา

"สุดยอดนักล่า ตอนนี้เราอยู่ตรงหน้าราชาปีศาจแล้วแต่ว่าเราไม่มั่นใจว่าจะเอาชนะเองได้ ช่วยมาช่วยเราหน่อยได้ไหม?"

มุสตาฟาไดถามออกมา

ซังจินได้ตอบรับทุกๆคนและส่งให้ทุกๆคนไปที่ห้องโถงนักล่า จากนั้นในท้ายที่สุดเขาก็ถูกอัญเชิญไปที่ห้องโถงนักล่าเช่นกัน

***

เสียงของโอเปอร์เรเตอร์ได้ดังขึ้นมาภายในห้องโถงนักล่าที่ขาวสะอาด

[ขอแสดงความยินดีด้วยกับนักล่าทุกๆคนที่เคลียร์บทที่ 20 มาได้สำเร็จ]

[จากนักล่า 7,310,067,613 ที่มีส่วนร่วม]

[จำนวนนักล่าที่มีชีวิตอยู่คือ 256 คน]

ซังจินได้รีบมองไปรอบๆในรหว่างที่โอเปอร์เรเตอร์กำลังพูดอยู่

"อ่า อาจารย์"

ฮิโรกิได้โบกมือให้กับเขาเมื่อเห็นว่าซังจินมองมา

"ว่าไง สุดยอดนักล่า"

บัลเทรนก็อยู่ด้วยเช่นกัน แต่ว่าซังจินได้มองค้นหาไปต่อโดยไม่สนใจพวกเขาเย

'เขาอยู่ไหน...?'

ซังจินกำลังค้นหาเอ็ดเวิร์ด พูดให้ชัดคือเอ็ดเวิร์ดที่ตายไปครั้งหนึ่งและเสียความทรงจำไป ที่ห้องโถงแห่งนี้สามารถมองเห็นได้อย่างทั่วถึงทำให้เป็นไปได้ที่จะหาใครสักคน แต่ว่าไม่ว่าซังจินจะเดินหาแค่ไหน เขาก็ไม่เจอเอ็ดเวิร์ดเลย

'ไม่มีทาง... เขาตายไปแล้ว?'

ระหว่างซังจินกำลังคิดแบบนี้ โอเปอร์เรเตอร์ก็พูดต่อ

[นักล่า 256 คนที่นี่คือมนุษยชาติกลุ่มสุดท้าย]

[ทุกๆคนที่อยู่ที่นี่ต่างก็ได้ผลักดันพลัง ความกล้าหาญ ความรู้ และสติปัญญาจนถึงขีดสุด]

[คุณสามารถจะภูมิใจในเรื่องนี้ได้]

นักล่าส่วนใหญ่ต่างก็ฟังคำพูดแบบนี้อย่างไม่ใส่ใจ การได้รับการแสดงความยินดีหลังจากเรื่องต่างๆเกิดขึ้นมาแบบนี้มันไม่ได้ทำให้รู้สึกดีเลยสักนิด

พวกเขาทุกๆคนเหมือนจะคิดเหมือนๆกันในสิ่งหนึ่งคือ

'ฉันเหนื่อย ปล่อยฉันกลับไปที่ตลาดมืดได้แล้ว'

แต่แล้วเมื่อโอเปอร์เรเตอร์ได้พูดคำหนึ่งขึ้น

[บทต่อไป บทที่ 21 คือการจู่โจมสุดท้ายแล้ว]

"อะไรนะ!?"

"เอาจริงดิ!?"

ทุกๆคนต่างก็เบิกตากว้างออกมา ทันใดนี้เองห้องโถงนักล่าได้เต็มไปด้วยความวุ่นวาย จะมีก็แต่ซังจินที่รู้อนาคตอยู่แล้ว เขายังคงค้นหาเอ็ดเวิร์ดอย่างสงบต่อไป

[บทที่ 21 นั้นมีความพิเศษสมกับบทสุดท้ายอยู่]

ในตอนนี้นักล่าทุกๆคนต่างก็ตั้งใจฟังในทุกๆคำพูดที่ออกมาจากโอเปอร์เรเตอร์ แม้กระทั่งซังจินก็ยังหยุดการค้นหามาตั้งใจฟัง ไม่นานนักเสียงของโอเปอร์เรเตอร์ก็ดังขึ้น

[การจู่โจมสุดท้ายคือการจู่โจม 300 คน]

"อะไรนะ!?"

"นี่เธอพูดอะไรกัน?"

โอเปอร์เรเตอร์ได้หยุดพูดครู่หนึ่งราวกับใหเวลานักล่าได้คิดกัน

"300 คน!?"

"แต่ว่า... คนที่เหลือรอดมีแค่ 256 คนเองนะ"

'นั่นมันคือความเป็นจริง'

ซังจินได้กัดฟันแน่นและค้นหาเอ็ดเวิร์ดต่อ แต่ในขณะเดียวกันนี้เอง

"โอปป้าคะ"

เซรินได้ปรากฏตัวขึ้นมาจับไหล่ของเขา

"คุณรู้เรื่องนี้ใช่ไหม? การจู่โจมสุดท้ายที่เป็นการจู่โจม 300 คนน่ะ?"

ซังจินไม่ได้หยักหน้าหรือส่ายหัวเลย เขาทำได้แค่ตอบกลับไปด้วยคำถามแทน

"เฮ้ เอ็ดเวิร์ดน่ะ เธอเห็นเอ็ดเวิร์ดบ้างไหม?"

เซรินได้ชี้ไปที่ด้านหลังเสาและพูดออกมา

"อ่า เมื่อกี้นี้... ฉันคิดว่าฉันเห็นเขากำลังยืนอยู่ในเสาถัดไปนั่น"

"จริงหรอ? โอเค"

ซังจินได้เดินแยกออกมาและมุ่งไปในเสาที่เธอชี้ทันที เสียงของโอเปอร์เรเตอร์ได้ดังขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง

[การจู่โจมครั้งสุดท้าย ความหมายก็ตามชื่อของมัน มันคือการจู่โจมสุดท้ายที่นักล่า 300 คนต้องร่วมมือกัน]

[ควายากของการจู่โจมสุดท้ายก็แน่นอนว่าจะต้องตามจำนวนคนที่เข้าร่วมเช่นกัน...]

"พระเจ้า"

"โอ้"

เสียงอุทานของนักล่าได้ดังสูงขึ้นมาจนแทบจะกลบเสียงโอเปอร์เรเตอร์จนหายไป ในขณะเดียวกันในที่สุดซังจินก็ได้เจอเอ็ดเวิร์ดที่ยืนอยู่ในเสาที่เซรินชี้แล้ว ซังจินได้เรียกชื่อเขาทันที

"เอ็ดเวิร์ด"

เอ็ดเวิร์ดได้สะบัดตัวตั้งท่าระวังตัวทันทีที่ได้ยินเสียงเรียกของซังจิน นี่ก็เป็นปฏิกิริยาที่เขาควรจะมีอยู่แล้วเพราะซังจินคือคนที่จะฆ่าเขาในทันทีที่เจอกัน แต่ว่าในคราวนี้เขาไม่ได้หนีไป การใช้กำลังในห้องโถงนักล่าได้ถูกห้ามเอาไว้อยู่ เขาเพียงแค่ก้าวถอยหลังและสะดุดออกมา

"นะ นายต้องการอะไร"

ซังจินได้หยิบเอา 'น้ำศักดิ์สิทธิ์แห่งการล้างบาป' ออกมา

"ไม่มีเวลาให้คุยกันมากแล้ว คนที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่คนที่รอดอยู่ก็คือนาย"

เอ็ดเวิร์ดได้เอียงหัวสงสัยออกมา

"ว่าไงนะ?"

เอ็ดเวิร์ดกำลังจะถามว่าขวดที่ซังจินยื่นออกมาคืออะไร แต่ว่าในเวลาเดียวกันซังจินก็พูดขึ้น

"ล้างบาป"

และโอเปอร์เรเตอร์ก็ประกาศออกมาเช่นกัน

[โปรดซื้อของสำหรับครั้งสุดท้ายนี้และเตรียมตัวให้พร้อมกับสิ่งที่ต้องเจอ]

[คุณจะถูกเรียกกลับไปที่ห้องโถงนักล่าในอีก 10 วินาที]

เอ็ดเวิร์ดได้ตะโกนขึ้นอย่างตกใจในทันทีที่ถูกน้ำราดใส่

"นายทำบ้าอะไรกัน? นี่นายบ้าไปแล้วหรอ?"

[10,9,8,7]

ในระหว่างที่โอเปอร์เรเตอร์กำลังนับถอยหลังนี้เอง ซังจินก็พูดกับเอ็ดเวิร์ดด้วยความเคารพ

"นี่แหละ นี่มันคือสิ่งที่นายต้องการ"

"ห๊ะ?"

เอ็ดเวิร์ดได้หมดคำพูดไปแล้ว แต่ว่า

[6,5,4]

ซังจินรู้ว่านี่คือสิ่งที่เอ็ดเวิร์ดต้องการมาตลอด

"งั้นไว้เจอกันในเร็วๆนี้นะ"

[3,2,1]

เมื่อการนับถอยหลังมาจนถึงสุดท้ายแล้ว เอ็ดเวิร์ดที่มองซังจินก็ได้พึมพัมกับตัวเอง

"...นายมันเสียสติจริงๆ..."

หลังจากได้ยินคำพูดนี้ซังจินก็ถูกเทเลพอตกลับไปที่ตลาดมืด

***

เมื่อซังจินได้กลับมาที่ตลาดมืด เขาก็ได้อัญเชิญผู้ถูกเลือกมาในทันที

ผู้ถูกเลือกได้ถูกเรียกมาที่ 'เฟิร์สดรอฟ' ที่ซังจินนั่งอยู่ทีละคน พวกเขาก็ดูจะตกใจกับการประกาศของโอเปอเรเตอร์เช่นกัน

"พระเจ้า การจู่โจม 300 คน..."

"นี่มันจริงๆงั้นหรอ?"

"เราขาดคนไปตั้ง 50 คน... นี่มันจะเป็นไปได้อยู่หรอที่จะเอาชนะ...?"

ซัจินที่ได้ยินพวกเขาพูดก็คิดกับตัวเอง

'เราสามารถจะทำได้ด้วยแค่ 10 คนเราเนี้ยแหละ'

จากนั้นเขาก็มองหาเอ็ดเวิร์ดที่ยังไม่ปรากฏตัวออกมา

'เขาน่าจะมาที่นี่นะ...'

ระหว่างซังจินกำลังคิดอยู่ ผู้ถูกเลือกคนสุดท้าย เอ็ดเวิร์ดก็ได้ปรากฏตัวออกมา

"นี่มันอะไรกัน...?"

ซังจินได้ปรบมือขึ้นอีกครั้งหลังจากเห็นเอ็ดเวิร์ดมา

"นายมาแล้ว"

ผู้ถูกเลือกดูจะไม่ตกใจกับการได้เห็นพรรคพวกคนใหม่เลย เพราะว่านี่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นมาบ่อยๆแล้ว จะยกเว้นก็แต่เซริน เธอได้มองมาที่ซังจินอย่างตกใจ

ซังจินได้เดินเข้าไปหาเอ็ดเวิร์ด ซึ่งเอ็ดเวิร์ดก็มองมาที่ซังจินแล้วก็พูดออกมา

"นี่มันอะไร? พวกนายทุกคน...?"

ซังจินได้แต่เกาหัวโดยที่ไม่รู้จะพูดอะไรดี ก่อนที่จะชี้ไปด้านหลังของเขา

"ตอนนี้นั่งก่อน มีหลายเรื่องที่เราจะต้องคุยกัน"

เอ็ดเวิร์ดได้ตอบกลับมาด้วยสายตาที่แสดงความระแวง

"ตอนนั้นจู่ๆนายก็เข้ามาโจมตีฉัน... แล้วทีนี้นายกำลังจะทำอะไรอีก...?"

ซังจินได้จ้องมาที่เอ็ดเวิร์ดอยู่ครู่หนึ่ง

'ฉันจะพูดอะไรเพื่อแก้ความเข้าใจผิดนี้ดีนะ?'

แต่ว่าสำหรับเรื่องราวทั้งหมด รวมไปถึงชีวิตก่อน ซังจินยังไม่พร้อมที่จะเปิดเผยออกมาให้ทุกคนรู้

'ฮ่าห์...'

เมื่อซังจินได้ถอนหายใจภายในใจ เขาก็มองไปที่คทาที่เอ็ดเวิร์ดใช้อยู่ คทานั่นคือคทาอันเดียวกันกับที่มังกรอาเชอรัดได้ให้กับเขา

'เอ๊ะ...?'

พอเขาเห็นแบบนี้ เขาก็มีคทาแบบนี้เหมือนกัน มังกรอาเชอัดได้พูดกับเขาในตอนที่รับคทามาว่า

'นายจำเป็นต้องใช้มัน'

ซังจินได้ดึงเอา 'เซเรบีฟ' คทาของอันเดลออกมาจากลูกบาศก์โอเปอเรเตอร์ เมื่อเอ็ดเวิร์ดได้เห็นแบบนี้เขาก็เบิกตากว้างออกมา

"รอเดี๋ยวนะ นั่นมัน..."

ซังจินได้คิดขึ้นกับตัวเอง

'นั่นแหละ'

การรวมไอเทมที่เหมือนกันสามอันเข้าด้วยกันจะยกระดับของไอเทมนั้นได้ เอ็ดเวิร์ดก็กำลังคิดเหมือนๆกันอยู่ ซังจินได้ยื่นคทาออกไปและพูดออกมา

"รับไปสิ นี่คือไอเทมแทนการขอโทษจากฉัน"