บทที่ 182 - The Chosen Ones (7) [17-06-2020]

บทที่ 182 - The Chosen Ones (7)

”

[ยินดีต้อนรับสู่คุกเซอร์คอริซ]

[ที่นี่ได้เป็นที่โจษจันภายในเมือง S เป็นอย่างมาก]

[ในอดีตได้มีการทดลอบลับๆมากมาย และหลังจากนั้นก็ถูกทิ้งล้างไว้]

[ต่อให้ตัวทดลองส่วนใหญ่จะตายไปในระหว่างการทดลอง แต่ก็ระวังตัวเอาไว้ให้ดี]

[ยังมีตัวทดลองมาตัวที่รอดอยู่]

ซังจินกอดอกมองไปรอบๆคุกเซอร์คอริซแห่งนี้ ที่แห่งนี้ดูเหมือนโรงพยาบาลมากยิ่งกว่าคุกซะอีก ในหมู่บทต่างๆที่มากมาย ที่นี่คือหนึ่งในที่ที่น่ากลัวมากที่สุด ไม่นานหลังจากนั้นก็มีคนอื่นๆอีกสี่คนถูกอัญเชิญมา ซังจินได้เฝ้ามองสังเกตคนพวกนี้แบบไม่ใสใจนะ เขาไม่ค่อยสนใจคนพวกนี้เลยเพราะว่าเขาได้ดูอนาคตมาแล้ว ในหมู่คนพวกนี้ไม่มีใครจะมาเป็นพรรคพวกเขาในอนาคตแน่นอน

'แต่ถึงยังไงพวกเขาก็น่าประทับใจในแบบของพวกเขาเองนั่นแหละ'

แน่นอนว่าในเมื่อคนพวกนี้มาได้ถึงบทที่ 18 คนพวกนี้ก็เป็นคนที่มีพรสวรรค์มากๆแล้ว แต่ก็แค่ว่าไม่มีใครเข้าตาซังจินเท่านั้นเอง จากนั้นหนึ่งในคนพวกนี้ก็พูดขึ้นมา

"เฮ้ เฮ้ ยินดีที่ได้เจอนะ"

จากนั้นก็มีคนอื่นๆตามมาพูดต่อ

"ดีจัง มาพยายามกันนะ"

"มาแนะนำตัวกันก่อนดีไหม อย่างอาวุธที่ชอบใช้แล้วก็สีของเวทย์ที่ใช้"

ในตอนนี้พวกเขาได้เริ่มกลมกลืนกันไปแล้ว ที่เป็นแบบนี้ได้เพราะว่าพวกเขาได้เรียนรู้ถึงวิธีเอาตัวรอดจากการช่วยเหลือซึ่งกันและกันมานับไม่ถ้วนในก่อนหน้านี้ ยังไงก็ตาม จู่ๆก็ได้มีคนชี้าที่ซังจิน

"หือ? สุดยอดลักล่า? สุดยอดนักล่าเค?"

คนอื่นๆได้หันตามมาทางซังจินทันที

"คุณคือคนๆนั้นที่มีชื่อเสียงใช่ไหม?"

ซังจินได้ถูกยอมรับให้เป็นคนมีชื่อเสียงในหมู่นักล่าไปแล้ว ในตอนนี้มีคนไม่มากที่รอดชีวิตในการจู่โจมทำให้เป็นปกติที่จะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ซังจินได้สูดหายใจออกมาและพูดขึ้น

"ยินดีที่ได้เจอทุกคนเลยนะ มาพยายามจัดการการจู่โจมนี้ให้สำเร็จด้วยกันเถอะ ฉันจะพยายามฆ่าศัตรูแล้วก็ทำให้ทุกๆคนปลอดภัยนะ จะมีแบบนี้ไปจนจบการจู่โจมเว้นแต่ว่าจะมีใครที่เป็นพวกฆาตกร"

เมื่อได้ยินคำพูดซังจินทั้งสี่คนได้มองกันเอง และจากนั้นก็หันกลับมาหยักหน้าให้กับซังจิน

"แน่นอนสุดยอดนักล่า"

***

ซังจินกับนักล่าที่ได้จับคู่กันได้จัดการกวาดล้างคุกเซอร์คอริซ ภายในี้มีสิ่งมีชีวิตประหลาดมากมายรอพวกเขาอยู่ แต่ว่าด้วยดาบจันทร์กระจ่างกับดาบโลหิตอาฆาตก็ได้ฟาดฟันพวกนั้นหายไปอย่างรวดเร็ว

เพราะซังจินนี่เองทำให้พวกเขาสามารถจะจัดการกับบอสได้อย่างรวดเร็ว

[บอส 'ตัวทดลองสุดท้าย โอเมก้า' ได้ถูกจัดการแล้ว]

และในไม่ช้าพวกเขาก็ได้จัดการกับบอสลับได้เช่นเดียวกัน

[บอสลับ 'ตัวทดลองตัวแรก อัลฟ่า' ได้ถูกจัดการแล้ว]

"คุณน่าทึ่งมากเลยสุดยอดนักล่า"

นักล่าต่างก็ยกย่องซังจิน แต่ว่าซังจินไม่ได้มีความสุขอะไรกับคำชมพวกนี้เลย ในตอนนี้เขากำลังคิดอยู่

'ถ้าฉันหาพรรคพวกเพิ่มได้อีกสองคนได้เร็วที่สุดก็คงจะดี...'

ได้มีความคิดนับไม่ถ้วนลอยเข้ามาในหัวของเขา ในระหว่างเวลาที่เหลือนี้ซังจินก็ได้เข้าไปช่วยผู้ถูกเลือกที่ยังจัดการการจู่โจมไม่จบลง

"เค มาที่นี่หน่อยได้ไหม?"

"สุดยอดนักล่า ที่นี่มีการทดลองถูกพูดถึงอยู่ เขาจะต้องเป็นบอสลับใช่ไหม? ช่วยมาที่นี่ทีนะ"

หลังจากนั้นเมื่อการจู่โจมจบลง นักล่าก็ได้ถูกเรียกไปที่ห้องโถงนักล่า ที่นี่มีเสาแสงที่ทอดยาวไม่สิ้นสุดอยู่ ในตอนนี้แค่กวาตามองก็ได้เห็นถึงจำนวนคนที่เหลืออยู่ครบแล้ว จากนั้นโอเปอร์เรเตอร์ก็ได้ให้ข้อมูลจำนวนที่แน่ชัดออกมา

'ขอแสดงความยินดีกับนักล่าที่สามารถผ่านบทที่ 18 มาได้ด้วย'

'จากกลุ่มคน 7,310,067,613 คนที่ได้เข้าร่วมในการจู่โจมครั้งแรก'

'จำนวนคนที่เหลืออยู่ในตอนนี้คือ 366 คน'

เมื่อได้ยินแบบนี้นักล่าได้แสดงความปั่นป่วนขึ้นมา

"แค่ 366 คนเองหรอ?"

"นี่เธอจะบอกว่ามีคนที่เหลืออยู่แค่นี้น่ะหรอ?"

"หืม ถ้างั้นจำนวนคนที่รอดอยู่นับเป็นกี่เปอร์เซ็นกันล่ะ?"

"ไม่มีทาง ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปพวกเราทุกคนได้ถูกกวาดล้างไปจนหมดแน่"

ทุกๆคนต่างก็ต้องตกใจกับความจริงของจำนวนที่น้อยนิดของคนที่เหลืออยู่ จะมีก็แค่ซังจินที่คิดต่างออกไป

'มีคนรอดอยู่เยอะเลยนะ'

366 คน นี่เป็นจำนวนคนที่มากกว่าในครั้งก่อนอีกนะ

'ดูเหมือนว่านี่... จะเป็นเพราะฉัน'

หากจะวิเคราะห์ถึงสาเหตุก็คงมีอยู่สามสาเหตุหลักๆ อย่างแรกคือเพราะว่าซังจินได้ช่วยคนเอาไว้จำนวนมาก จนกระทั่งถึงตอนนี้ซังจินได้จัดการกวาดล้างการจู่โจมอย่างสมบูณร์แบบ ถึงแม้ว่าเขาจะพยายามไม่ทำแบบนั้นแล้ว แต่ถ้าหากไม่มีเขา คนจำนวนมากก็คงจะตายไปนานแล้ว

อย่างที่สองก็เพราะ ผู้ถูกเลือก ที่ซังจินเลือกขึ้นมา โดยเฉพาะตัวฟรานซ์ นาดา และฮานเซรินที่ได้กลายมาเป็นผู้ถูกเลือกกลุ่มแรกๆ พวกเขาได้รับการช่วยเหลือทั้งในด้านอุปกรณ์และค่าสเตตัสทำให้สามารถที่จะเอาชนะการจู่โจมมาได้สมบูรณ์แบบ เพราะคนเหล่านี้เองได้ทำให้มีนักล่าที่รอดเพิ่มขึ้นมา

แล้วอย่างสุดท้ายคือเหตุผลสำคัญที่สุด นั่นเพราะเขาได้ไปตระเวนฆ่าพวกฆาตกร การเริ่มล่าฆาตรกรมีตั้งแต่บทแรกๆและมีต่อมาจนถึงบทล่าสุด ซังจินสามารถที่จะจัดการปัญหาของเหล่าฆาตกรไปได้อย่างรวดเร็ว ในชีวิตก่อนของเขาหนึ่งในสิบคน อิลลิชก็เป็นตัวอย่างหนึ่ง หากคนๆนี้ยังมีชีวิตอยู่ถ้างั้นจำนวนของนักล่าก็คงจะลดลงเป็นสองเท่าแน่นอน

จากนั้นในระหว่างที่เขาถูกส่งไปที่ตลาดมืด ซังจินก็ได้คิดกับตัวเอง

'ถึงฉันจะไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้ แต่นี่ก็ดีแล้ว โอกาสที่จะหาคนที่แข็งแกร่งก็จะมีมากยิ่งขึ้น'

จนกรทั่งตอนนี้ซังจินไม่เคยคิดเลยว่าการกระทำของเขาจะส่งผลแบบนี้ ในคืนนี้เองซังจินก็ได้แอบปลีกตัวไปดูอนาคตเช่นเดียว

'อ่า...'

ในมื้อเย็นวันถัดไป ซังจินได้เจอเขากับฮิวเดอร์แบรน ชายหนุ่มที่กินพื้นที่นั่งไปถึงสองที่นั่ง เขาคนนี้ได้นั่งอยู่ท่ามกลางผู้ถูกเลือก สำหรับฮิวเดอร์แบรนคนนี้ ต่อให้ในหมู่สมาชิกสิบคนสุดท้าน เขาก็ยังเป็นคนที่ไว้ใจได้มากที่สุด ถึงซังจินจะไม่ได้รูว่ามีอะไรเกิดขึ้นแต่มันก็ชัดเจนว่าฮิวเดอร์แบรนจะต้องมาเจอกับเขาและได้กลายมาเป็นผู้ถูกเลือก เมื่อได้ย้อนกลับมาปัจจุบันซังจินก็ได้กำหมัดแน่น

***

"เอาล่ะ ทีนี้เราก็มีสมาชิกคนที่เก้าแล้ว"

ซังจินได้จับมือกับฮิวเดอร์แบรนผู้ที่สูงเกินสองเมตรไปอีก นี่คือภาพเดียวกันกับที่ซังจินได้เห็นในเมื่อวานจากแสงจันทร์

เขาได้นั่งบนตัวหัวเราะอย่างร่าเริง

"ฉันไม่เคยคิดเลยว่าฉันจะได้มากินอาหารร่วมกับคนอื่นแบบนี้ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า"

ตอนนี้เมื่อฮิวเดอร์แบรนได้มาร่วมด้วยแล้ว มื้อเย็นที่โรงแรมเก้าสิบเก้าราตรีแห่งนี้ราบกับได้ถูกเติมเต็ม ซังจินได้มองพวกเขาอยู่พักหนึ่งก่อนจะเดินออกไป ไกลออกไปจากจุดที่เขายืนอยู่ได้มีดวงจันทร์ลอยเด่นอยู่ ซังจินได้เฝ้ามองดวงจันทร์ดวงนี้มาเป็นสองเดือนแล้ว

ในระหว่างเวลาที่ผ่านมานี้ได้ทำให้เขาคุ้นชินกับโรงแรมเก้าสิบเก้าราตรีไปแล้ว แต่ว่าที่นี่ก็ไม่ใช่ของเขา เขายังอยากจะกลับไปที่โลกของเขา กลับไปที่เกาหลีกลับไปที่โซล กลับไปพร้อมกับทุกๆคนที่ติดอยู่ที่นี่ เจ้าของร้านมืดมิดยิ่งกว่าความดำมืดได้บอกกับเขาว่าการจู่โจมสุดท้ายอยู่ไม่ไกลจากบทที่ 20 หากว่าเขาผ่านบทที่ 20 อย่างปลอดภัยและไปต่อในรูปแบบนี้ เขาจะต้องไปถึงจุดสิ้นสุดได้ในอีกไม่นาน

'ใกล้เข้ามาแล้ว...'

ซังจินได้หยิบเอาเครื่องประดับรูปดาวออกมาเพื่อที่จะได้ดูอนาคต แต่ว่าฉากต่อไปที่เครื่องประดับรูปดวงดาวนั่นทำให้เขาตกใจอย่างมาก แม้กระทั่งเขากลับมายังปัจจุบันเขาก็ยังคงไม่อาจจะเข้าใจ

"เดี๋ยวสิ... ทำไมกันล่ะ...?"

ในวันพรุ่งนี้มีสองเรื่องที่น่าประหลาดใจอย่างไม่น่าเชื่อ อย่างแรกคือสมาชิกคนที่สิบ และอย่างที่สองก็คือความกระวนกระวายและความกังวลในตัวผู้ถูกเลือกคนที่สิบ

'พรุ่งนี้จะเกิดบ้าอะไรขึ้นกัน?'

ซังจินได้ยืนนิ่งครุ่นคิดกับตัวเขาเอง แต่ว่าเขาก็ไม่ได้คำตอบอะไรกลับมา

'สมาชิกคนที่ 10... ฉันเป็นคนเลือก...? แล้วทำไมทุกๆคนถึง...'

ระหว่างเขาคิดนี้เองก็ได้มีเสียงของเซรินดังแทรกเข้ามา

"โอปป้าคะ เป็นอะไรหรือป่าว? คุณยังไม่ได้กินอะไรเลยนะ"

ซังจินได้หันกลับไปหาเธอและพูดออกมา

"อ่อ จริงด้วยสิ ฉันแค่คิดอะไรเพลินๆนะ เดี๋ยวฉันจะกลับไปแล้ว"

เซรินได้มองมาที่เขาอย่างสงสัยก่อนจะตอบกลับมา

"โอเคค่ะ งั้นมากินด้วยกันก่อนอาหารจะเย็นนะคะ"

เธอได้กลับเข้าไปในโรงแรมอีกครั้งหนึ่ง ซังจินที่ในตอนนี้ถูกทิ้งไว้เพียงลำพังอีกครั้งก็ได้พยายามที่จะจำถึงสิ่งที่เขาเห็นในอนาคตเอาไว้

'อย่างแรกเลย ผู้ถูกเลือกทุกๆคนยังมีชีวิตอยู่ เพราะงั้นสถานการณ์ก็ไม่ได้แย่อะไร แต่ว่าถ้างั้น... ทำไมกันล่ะ?'

สำหรับตอนนี้ถึงคิดไปก็ไม่ได้อะไรอยู่ดี เขาไม่อาจจะหาเบาะแสอะไรได้เลย ในตอนนี้สิ่งที่เขารู้สึกคือเขาควรจะลองเปลื่ยนอนาคตดีไหม

'...ฉันคิดว่าฉันจะต้องรอดูไปก่อน'

ซังจินได้คิดแบบนี้ขึ้นก่อนที่จะกลับเข้าไปในโรงแรม เขาได้เข้ามากินอาหารเย็นตามปกติก่อนที่จะอธิบายถึงการจู่โจมในวันพรุ่งนี้

"พรุ่งนี้คือบทที่ 20... การจู่โจมปราสาทราชาปีศาจ"

ซังจินได้มองไปที่นักล่าที่กำลังมองดูข้อมูลในกระดาษอยู่ ทุกๆคนต่างก็เปื่ยมไปด้วยความมั่นใจ พวกเขาได้เอาชนะการจู่โจมมาหลายต่อหลายครั้งโดยไร้การสูญสีย แล้วก็พวกเขายังเป็นหนึ่งในคนที่ถูกเรียก ซังจินได้เสริมพลังให้กับพวกเขา แต่ล่ะคนต่างก็มีพลังมากพอที่จะแบกทั้งปาร์ตี้ได้เลย เพราะแบบนี้เองซังจินได้มองหน้าทุกคนและพูดขึ้นอย่างสุภาพ

"นี่จะเป็นการจู่โจมแบบ 10 คนแล้วก็... บอสในด่านค่อนข้างจะไม่ปกติ เพราะงั้น... ระวังตัวด้วยนะ"

"โอเค เข้าใจแล้ว"

"ได้เลย สุดยอดนักล่าเค"

ซังจินได้แต่ผงกหัวให้ ทุกๆคนจะรอดมาถึงในวันพรุ่งนี้ เพราะแบบนี้ทำให้เขาไม่ต้องห่วงทุกๆคนมากนัก อย่างน้อยไม่ว่าจะยังไงพวกเขาก็จะมีชีวิตรอด เครื่องประดับรูปดาวไม่เคยแสดงผิดพลาด

เมื่อทุกๆคนได้กลับไปที่พักแล้ว ซังจินก็กลับไปที่ห้องนอนของเขา เขาไม่รู้เลยว่ามันจะเกิดอะไรแต่ว่าจะมีเรื่องเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้แน่ๆ

แล้วเมื่อเขาคิดได้แบบนี้ก็ทำให้เขานึกถึงเอ็ดเวิร์ดเมื่อชีวิตก่อน

'ในตอนนั้น... เขาเห็นอะไรกันนะ...?'

ซังจินได้ลูบเครื่องประดับรูปดาว ตามปกติแล้วเขาจะต้องมาดูอนาคตในช่วงมื้อเย็นของทุกๆวัน แต่ว่าเรื่องราวในวันพรุ่งนี้มันต่างออกไปจากปกติ เขาจะต้องตรวจสอบอนาคตก่อนที่จะเริ่มการจู่โจมเหมือนอย่างที่เอ็ดเวิร์ดได้ทำ ซังจินเดาไม่ออกว่าเอ็ดเวิร์ดเห็นอะไร แต่ว่านั่นต้องเป็นเรื่องสำคัญแน่

'จะเกิดอะไรขึ้นถ้า... ฉันได้ฆ่าพรรคพวกของตัวเองล่ะ...?'

นั่นคือสิ่งที่เขาไม่เคยจินตนาการเลยว่าเขาจะทำมันได้ แต่ว่ามันก็ยากที่จะคิดเหมือนกับที่เอ็ดเวิร์ดจะกลายไปเป็นฆาตรกรเมื่อดูอนาคต

'มันคืออะไรกันนะ? จะเกิดอะไรขึ้นในวันพรุ่งนี้กัน แล้วก็สิ่งที่ฉันจะได้เห็นในอนาคตคืออะไร?'

ซังจินได้หลับไปทั้งๆที่ยังมีความคิดพวกนี้ลอยวนอยู่ในหัวของเขา