บทที่ 3 ไข่มังกร

บทที่ 3: ไข่มังกร

วันรุ่งขึ้น นาฬิกาปลุกส่งเสียงดังตรงเวลาหกโมงเช้า

แอรอนหลับตาคว้ามันขึ้นมาอย่างชำนาญ แล้วเขวี้ยงใส่ผนังเต็มแรง

ปัง!

โลกกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ฉันจะนอนต่อ ไม่มีอะไรมาขวางความตั้งใจในการนอนของฉันได้

แต่ทันทีที่เขาหลับตาลง เขาก็นึกถึงไข่สัตว์เลี้ยงที่ได้มาเมื่อวาน และลุกพรวดขึ้นนั่งบนเตียงทันที

วินาทีต่อมา เขาก็เบิกตากว้าง ความงัวเงียในดวงตาหายไปเป็นปลิดทิ้ง

"ไข่มังกรล่ะ? ไข่สัตว์เลี้ยงของฉันหายไปไหน?" แอรอนพึมพำด้วยความประหลาดใจ เมื่อคืนเขาเอามันวางไว้บนโต๊ะทำงานชัดๆ แล้วจู่ๆ มันจะหายไปได้ยังไง?

ความคิดแรกของเขาคือไข่มังกรถูกขโมย แต่เขาก็ปัดความเป็นไปได้นี้ทิ้งอย่างรวดเร็ว

เวทมนตร์ป้องกันของปราสาทไกอัสไม่ได้ถูกทำลายง่ายๆ ต่อให้จอมมารฟื้นคืนชีพกลับมาก็ตาม ยิ่งไปกว่านั้น เขาเพิ่งได้ไข่ใบนี้มาเมื่อคืน และไม่มีใครรู้นอกจากเขาคนเดียว

ต่อให้มีขโมยจริงๆ คงไม่ลดตัวลงมาขโมยของในห้องนอนเด็กอายุสิบเอ็ดขวบหรอก!

สู้ไปขโมยห้องผู้นำตระกูล หรือคลังสมบัติเลยไม่ดีกว่าเหรอ?

สรุปแล้ว ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียว: ฉันกำลังฝันไป

แอรอนหัวเราะเยาะตัวเองแล้วเอนตัวลงนอน แต่ทันทีที่แผ่นหลังสัมผัสเตียง เขาก็เจอวัตถุทรงกลมอยู่ข้างมือ

"คุณพระช่วย!"

แอรอนมองไข่มังกรบนเตียง สลับกับโต๊ะทำงาน

เขาพยายามนึกย้อนเหตุการณ์ก่อนเข้านอนเมื่อคืนอย่างละเอียด สายตาที่มองไข่ใบนั้นเริ่มเปลี่ยนเป็นความสงสัยใคร่รู้

อาจเป็นเพราะสัมผัสได้ถึงสายตาตั้งคำถามของเจ้านาย ไข่มังกรจึงดูสงบเสงี่ยมลงเล็กน้อย แต่ลวดลายบนเปลือกกลับสว่างวาบขึ้นมาทันที

"โอ๊ะ! เจ้าตัวแสบ!

แกได้ยินฉันใช่ไหมเนี่ย?"

ไม่กี่วินาทีต่อมา ไข่มังกรก็ส่ายไปมาซ้ายขวา แล้วก็โยกหน้าโยกหลัง

"พระเจ้าช่วย! ไข่มังกรของฉันกำลังโต!" แอรอนตื่นเต้นเล็กน้อย เขาคิดว่าจะได้สัตว์เลี้ยงหลังจากผ่านไปเจ็ดวัน แต่ดูเหมือนเวลาน่าจะร่นเข้ามาได้นิดหน่อย

คนอื่นเขาจูงหมาจูงแมวเดินเล่น ส่วนในโลกเวทมนตร์ การจูงนกฮูกกับคางคกเป็นเรื่องปกติ

งั้นการจูงไข่มังกรเดินเล่นก่อนจูงตัวมังกร ก็คงไม่ผิดกติกาตรงไหนใช่ไหมล่ะ!

แต่ก่อนที่มันจะฟักออกมาจริงๆ เขาคงพาเดินเล่นได้แค่ในบ้าน ไม่งั้นคงเป็นจุดสนใจเกินไป

"มาเถอะเจ้าตัวเล็ก ออกไปรับแดดกัน นายสมควรได้รับแสงแรกของเช้าวันใหม่อย่างที่สุด"

ไข่มังกรดูจะมีความสุขมาก มันกระโดดเข้ามือแอรอนทันที

เมื่อประตูเปิดออก แอรอนก็เดินลงบันไดมาอย่างตื่นเต้นพร้อมกับไข่มังกรในมือ เป็นภาพที่ดูน่ารักน่าชังและตลกขบขันในเวลาเดียวกัน

กิเนสเห็นแอรอนแล้วก็ตะลึงไปชั่วขณะ

นายน้อยเริ่มตื่นเช้าขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? ปกติไม่เคยตื่นก่อนเจ็ดโมงเลยนี่นา

แต่เมื่อสังเกตเห็นไข่สิ่งมีชีวิตปริศนาในมือแอรอน กิเนสก็อดขมวดคิ้วเล็กน้อยไม่ได้ "นายน้อยครับ กระผมขอยืมไข่ในมือท่านมาดูหน่อยได้ไหมครับ?

กระผมคิดว่าตัวเองมีความรู้พอตัว แต่มองไม่ออกเลยว่าเป็นไข่อะไร

ช่วยสนองความอยากรู้อยากเห็นของคนรับใช้คนนี้หน่อยได้ไหมครับ?"

"ไม่" แอรอนปฏิเสธทันควัน พลางกระชับไข่มังกรในมือแน่นขึ้น

"กิเนส ฉันรู้ว่าลุงห่วงความปลอดภัยของฉัน แต่ไข่ใบนี้ไม่มีทางทำร้ายฉันแน่นอน

นี่คือสัตว์เลี้ยงในอนาคตและคู่หูที่ฉันรักที่สุด"

"นายน้อยครับ ถึงท่านจะพูดแบบนั้น แต่มัน..."

แอรอนปรับสีหน้าจริงจังทันที "ลุงกิเนส ลุงเห็นฉันมาตั้งแต่เล็กจนโต ฉันไม่อยากใช้สถานะมากดดันลุงหรอกนะ เข้าใจไหม?"

"เข้าใจครับ" กิเนสตอบพร้อมรอยยิ้มฝืนๆ พูดตามตรง เขาเป็นแค่พ่อบ้าน ไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจแทนเจ้านาย

"แต่เรื่องนี้ควรแจ้งให้นายท่านกับนายหญิงทราบไหมครับ?"

"แค่ก แค่ก! ฉันอายุสิบเอ็ดแล้วนะ ไม่จำเป็นต้องรายงานทุกเรื่องหรอกน่า!" แอรอนโบกมือ ถ้าพวกเขารู้ว่าลูกชายกำลังเลี้ยงไข่ตัวอะไรก็ไม่รู้ คงทิ้งทริปสุดหรูแล้วรีบบึงกลับมาแบบไม่หยุดพักแน่

พูดจบ แอรอนยังคงกังวลเล็กน้อย "พ่อบ้านกิเนส นี่คือคำสั่ง"

"รับทราบครับ" กิเนสตอบรับ ไม่ซักไซ้ถึงที่มาของไข่อีก

ยังไงซะ ตอนที่คู่สามีภรรยาตระกูลไกอัสไม่อยู่ แอรอนก็คือผู้มีอำนาจสูงสุดในปราสาท เขาเปิดคลังสมบัติได้ด้วยซ้ำ ส่วนข้างในคลังมีอะไรบ้าง เขาในฐานะพ่อบ้านก็รู้แค่บางส่วนเท่านั้น

ไข่ใบนี้อาจจะเป็นของที่นายน้อยนึกสนุกไปขุดออกมาจากส่วนลึกของคลังสมบัติก็ได้

แอรอนเดินออกจากประตูห้องนั่งเล่นของปราสาท แล้วก้าวยาวๆ อย่างกระฉับกระเฉงไปในสวนด้านนอก

ตอนแรกเขาก็มีความสุขดี แต่ผ่านไปสิบกว่านาที เขาก็เริ่มรู้สึกปวดแขน

ก็เขาเพิ่งอายุสิบเอ็ดปี น้ำหนักของไข่มังกรใบนี้มันหนักเกินไปหน่อยสำหรับเขา

สองนาทีต่อมา เขาเลยผูกริบบิ้นไว้กับไข่มังกร แล้วใช้คาถาลอยตัวให้มันลอยอยู่กลางอากาศ มองไกลๆ เหมือนลูกโป่งสีขาวทรงรี

"ฉันนี่มันอัจฉริยะจริงๆ มีแค่ฉันเท่านั้นแหละที่คิดไอเดียดีๆ แบบนี้ได้

ได้แดดเต็มที่ ลดภาระน้ำหนัก แถมยังกระชับความสัมพันธ์ วิเศษไปเลย" แอรอนหัวเราะกับตัวเอง ส่วนเจ้าตัวเล็กจะเต็มใจไหม นั่นไม่ใช่ประเด็น

หลังจากเล่นว่าวไข่มังกรอยู่ชั่วโมงเต็ม แอรอนก็นำมันลงมาและอุ้มไว้ในอ้อมแขนอย่างอาลัยอาวรณ์

กิเนสที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ชำเลืองมองไข่มังกรในมือนายน้อย แล้วมองรอยยิ้มสดใสบนใบหน้า เขาอดรู้สึกตื้นตันใจไม่ได้ ตั้งแต่นายท่านกับนายหญิงออกเดินทางรอบโลก นายน้อยไม่ได้มีความสุขขนาดนี้มานานแล้ว

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง กิเนสก็เอ่ยเตือน "นายน้อยครับ เจ็ดโมงแล้วนะครับ ท่านจะไปตรอกไดแอกอน หรือว่า..."

"วันนี้ฉันอารมณ์ดี จะกินข้าวที่บ้าน

ส่วนเวลาเข้างาน สายสักชั่วโมงคงไม่เป็นไรมั้ง" แอรอนพูดอย่างสบายๆ

เขาอยากพาไข่มังกรไปตรอกไดแอกอนด้วย แต่ก็รีบระงับความคิดนั้นทันที

เพราะเจ้าตัวเล็กนี่ดูท่าจะอยู่นิ่งไม่เป็น ถ้าคนรู้ว่าเจ้าของร้านเครื่องดื่มของแอรอนเดินร่อนไปทั่วพร้อมไข่มังกร คงเป็นเรื่องฮือฮาใหญ่โต

เผลอๆ เจ้าหน้าที่กระทรวงเวทมนตร์อาจจะมาเคาะประตูร้าน ถึงเขาจะไม่กังวลเรื่องนั้น แต่ก็ไม่มีความจำเป็นต้องหาเรื่องใส่ตัว

แต่ถ้ามีคนแอบประสงค์ร้ายกับเจ้าตัวเล็กล่ะ?

นี่คือไข่ของสิ่งมีชีวิตปริศนา ลวดลายบนเปลือกแฝงความลึกลับเกินบรรยาย บวกกับพลังชีวิตอันเปี่ยมล้นที่แสดงออกมาตั้งแต่ยังไม่ฟัก นี่เป็นเรื่องหายากมากในโลกของสัตว์วิเศษ

ทั้งหมดนี้รวมกันทำให้มูลค่าของมันพุ่งสูงกว่าไข่มังกรทั่วไปเสียอีก มากพอที่จะทำให้พวกนอกกฎหมายยอมเสี่ยงตาย ถึงเขาจะไม่ต้องกังวลเพราะมีกองกำลังป้องกันที่ซ่อนอยู่ แต่การต้องอยู่ภายใต้การคุ้มกันแบบ 'จับตามอง' ซึ่งเขาประท้วงมาตั้งนาน มันก็น่าอึดอัดอยู่ดี

"อืม... เดี๋ยวฉันต้องไปทำงานแล้ว ก่อนฉันกลับมา แกต้องอยู่แต่ในห้อง ห้ามซน ห้ามวิ่งไปทั่ว เข้าใจไหม?"

เจ้าตัวเล็กประท้วงทันที ไข่ใบหนึ่งส่ายไปมาซ้ายขวาอยู่ตรงหน้าแอรอน แสดงความไม่พอใจ

"ฉันก็ไม่อยากทิ้งแกไว้หรอก!

แต่มันไม่มีทางเลือก แกมีค่าเกินไป ถ้าแกออกไปกับฉันแล้วโดนใครฉกไปจะทำยังไง?"

ไข่มังกรสีขาวส่ายไปมาไม่หยุด กล้าดียังไงทิ้งฉันที่เป็นแค่ไข่ไว้บ้าน? นี่เหรอที่เรียกว่าเจ้านาย?

"งานการก็ต้องทำ อย่าห่วงเลย ฉันจะรีบกลับมาก่อนมืดแน่นอน

พอแกฟักตัวแล้ว ฉันจะพาแกไปทุกที่เลย ตกลงไหม!" แอรอนพูดอย่างจริงใจ

คราวนี้ไข่มังกรหยุดส่าย แล้วหันหนีอย่างหยิ่งๆ

เห็นหนึ่งคนหนึ่งไข่ต่อรองกันอยู่ กิเนสก็อดหัวเราะเบาๆ ไม่ได้

วินาทีต่อมา เขาก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบ

แอรอนจ้องเขาเขม็งพร้อมรอยยิ้มเย็นยะเยือก แม้แต่เจ้าไข่ก็เอียงตัวเล็กน้อย ส่งสายตาพิฆาตทะลุเปลือกออกมาพร้อมกับเจ้านาย

กิเนสกลืนน้ำลายลงคอ "เอ่อ นายน้อยครับ กระผมขอตัวไปเตรียมอาหารเช้าให้ท่านก่อนนะครับ"

"เดี๋ยว"

"โอ้ นายน้อยไม่ต้องพูดอะไร กระผมเข้าใจถ่องแท้แล้วครับ" กิเนสรีบพูดสวนทันที "ไข่มังกรใบนี้ยังกินอาหารไม่ได้ กระผมจะส่งคนมาดูแลมันอย่างดี และจะหาผู้เชี่ยวชาญมาจัดการเรื่องการศึกษาตั้งแต่ในไข่ให้ด้วยครับ"

"ฉันดูแลเจ้าตัวเล็กเองได้ ไม่ต้องลำบากคนอื่นหรอก

ส่วนเรื่องการศึกษาในไข่ที่ลุงว่า!" แอรอนมองไข่มังกรแล้วพูดอย่างลังเล "ฉันจะเก็บไปพิจารณา"

สิ้นเสียง ไข่มังกรในอ้อมแขนก็ดิ้นพล่านทันที

"แค่ก แค่ก! กิเนส ฉันขอถอนคำพูดเมื่อกี้ ไม่มีความจำเป็นต้องมีการศึกษาในไข่อะไรทั้งนั้น

ขอบคุณในความหวังดี แต่ลุงก็น่าจะดูออกว่าเจ้าตัวเล็กใกล้จะฟักแล้ว เรียนไปไม่กี่วันก็คงไม่มีความหมายอะไรหรอก"

กิเนส: ...