เล่มที่ 1: บทที่ 7-2 (God Room)

เล่มที่ 1: บทที่ 7-2 แปลโดยกิลด์เทพอสูร

“คนดีย่อมได้รับพรจากพระเจ้า แต่ผมยังถือว่าเป็นคนดีอยู่รึเปล่า?”

เจิ้งรู้ตัวว่าเขานั้นไม่ใช่คนดี การตายของโลริมันทำให้เขาช็อคมากเกินไป จนทำให้เขากลายเป็นคนเลว เขาอาศัยอยู่ในโลกสีดำ และ สีขาว, เกมส์, บาร์ ,เซ็กส์แบบชั่วข้ามคืน,ยาเสพติด ...

เขาไม่อาจจะจินตนาการได้ ว่าเธอจะมีปฎิกิริยาอย่างไรหากได้รู้เรื่องราวทั้งหมด เธอนั้นบริสุทธิ์ราวกับคริสตัลที่ไร้ตำหนิ และไร้รอยมลทินใดๆ จนเหมือนกับเป็นกระจกสะท้อนที่ทำให้เห็นถึงความสกปรกโสมมของเขา

เจิ้งเตรียมพร้อมรับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด เขานั่งอยู่บนโซฟา และ เอาไฟจุดบุหรี่เพื่อตรียมตัวบอกเธอ โลริลุกขึ้นยืน "แค่นั้นแหละ. หยุด. ฉันเห็นสีหน้าของนาย ฉันก็พอเดาได้ว่านายคงผ่านอะไรมาเยอะ ฉันไม่อยากได้ยินมันอีกแล้วล่ะ เพราะมันอาจจะทำให้ฉันเป็นบ้าได้.”

จากนั้นเธอยื่นศรีษะเข้ามาใกล้ๆ เขา “คนนิสัยเสีย ตั้งใจฟังให้ดี. ตอนนี้ฉันกลับมาเเล้ว นายควรจะลืมเรื่องราวทุกอย่างให้หมด ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงพวกนั้น หรือ เด็กสาวคนอื่น ๆ ลืมทุกอย่าง และ ทิ้งมันไปซะ ตอนนี้มีแค่โลริเพียงคนเดียวเท่านั้นพอ เข้าใจรึเปล่า?”

เธอเริ่มร้องไห้ขณะที่เธอพูด "ฉันขอโทษ. ขอโทษจริงๆ. ที่ฉันไม่สามารถรักษาสัญญาของเราไว้ได้ ว่าจะอยู่ด้วยกันจนผมของเราเปลี่ยนเป็นสีขาว พอคิดถึงความทรงจำในวัยเด็กของพวกเราที่เหมือนกับบทเพลง ฉันอาจจะลืมเรื่องราวเกี่ยวกับนาย หรือ ความทรงจำของฉันอาจจะหายไป แต่ฉันจะไม่มีวันที่จะลืมสัญ ญาของเรา ในปีที่ฉันตายนายคงเศร้ามาก ฉันมันเป็นคนเห็นแก่ตัวที่ทิ้งนายไว้ให้อยู่เพียงลำพัง ฉันขอโทษ.”

เจิ้งกอดเธอไว้โดยไม่มีถ้อยคำใดเอ่ยมา มีเสียงเดียวที่ยังคงเหลืออยู่ในห้องคือเสียงร้องไห้ของเธอ พวกเขารู้ว่าหลังจากที่ความทุกข์ และ ความโศกเศร้า ทั้งหมดได้ถูกชะล้างออกไป แต่มีสิ่งหนึ่งที่ยังคงเหลืออยู่นั่นก็คือความหวัง อดีตที่ผ่านมาได้สิ้นสุดลงแล้ว ต่อไปนี้อนาคตของพวกเขาจะไม่มีข้อจำกัด หรือ มีคำว่าเป็นไปไม่ได้อีก เพราะพวกเราจะกระโจนเข้าหามัน

เวลามักจะผ่านไปอย่างรวดเร็วเมื่อยามที่คุณกำลังมีความสุขมากที่สุด ตลอดทั้งวันเจิ้งใช้เวลาไปกับการฝึกซ้อมจนหมดเรี่ยวแรง เขาเลื่อนรายการแล้วมองผ่านๆ ไอเท็มต่างๆ ที่พระเจ้ามี เมื่อคืนเขาดูหนังสยองขวัญกับโลริ ใช่,หนังสยองขวัญนั่นแหละ เขาพึ่งรู้ว่าสามารถแลกเปลี่ยนหนังต่างๆ จากพระเจ้าได้ด้วยเช่นกัน เพราะมันสำคัญมากสำหรับคนที่ยังอยากมีชีวิตรอดจากหนังสยองขวัญ จึงจำเป็นอย่างมากที่จะต้องศึกษาทำความคุ้นเคยกับพล็อตเรื่องต่างๆ

วันนี้เป็นวันที่ 9  เป็นวันสุดท้ายที่พวกเขาจะได้อยู่ในสถานที่แห่งนี้ พวกเขาตัดสินใจที่จะใช้เวลาที่เหลือไปกับการพักผ่อน แล้วรอจนกว่าจะถึงช่วงเย็น ก่อนที่พวกเขาจะต้องถูกส่งไปยังหนังเรื่องต่อไป และยังต้องตระเตรียมความพร้อมทุกอย่างให้เสร็จสิ้นก่อนถึงช่วงเวลาสุดท้าย

11.00 AM. เจิ้งพูดคุยอยู่บนเตียงกับโลริ

“นายจะไปวันนี้ใช่ไหม?”

เจิ้งรู้สึกหนักใจ เขาเองก็ไม่รู้เช่นกันว่าต่อไปจะเป็นหนังเรื่องอะไร บางทีอาจเกี่ยวกับเชื้อไวรัส , ปีศาจ หรือไม่ก็เอเลี่ยน เมื่อเขาเข้าไปในหนัง ไม่มีอะไรรับประกันได้ว่าจะรอด เพราะฉะนั้นเขาจึงไม่ได้ตอบเธอ เพียงแค่กอดเธอเอาไว้แน่นๆ ในตอนนี้

“สัญญาของเรา ... ว่าจะอยู่ด้วยกันจนผมของพวกเราเปลี่ยนเป็นสีขาว คิดถึงช่วงวัยเด็กนะ นายมักจะเล่าเรื่องให้ฉันฟัง ว่าพวกเราจะเดินทางไปยังสถานที่ต่างๆ ทั่วโลก จะไปดูแสงออโรร่ากัน ดูรูปปั้นในหมู่เกาะอีสเตอร์ ... ถ้อยคำสัญญามากมาย . บอกฉันสิว่านายจะกลับมา และ ทำตามสัญญาที่ให้ไว้ทั้งหมดกับฉัน.”

โลริยกศรีษะของเธอขึ้น แล้วจ้องมองเข้าไปที่ดวงตาของเจิ้ง เธอรอจนกว่าเขาจะพยักหน้า

“ความรักก็เหมือนการสร้างปราสาททราย เราต้องช่วยกันก่อทีละนิดๆ และต้องคอยป้องกันไม่ให้มันถูกคลื่นทะเลซัดออกไป มันอาจจะเป็นเรื่องยาก และ เป็นเรื่องน่าเบื่อหน่าย แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่นายได้เห็นตอนที่มันเสร็จสมบูรณ์แล้ว นายจะรู้ว่ามันสวย งามมากเพียงใด และมันคุ้มค่ากับการที่ต้องใช้ทั้งชีวิตเพื่อปก ป้องมัน.”

เขาไม่ได้ยินเรื่องนี้มากว่า 10 ปีแล้ว เธอมักชอบพูดแบบนี้อยู่เสมอๆ แล้วเธอก็มักมองมาที่เขาด้วยสายตาคาดหวัง เมื่อก่อนเขาไม่เคยที่จะใส่ใจกับมัน แต่เมื่อเขากลับมาได้ยินมันอีกครั้งหลังจากผ่านไป 10 ปี ในครั้งมันกลับทำให้หัวใจเขานั้นสั่นสะท้าน

“ถ้าอย่างงั้น ... ได้โปรดช่วยกันสร้างปราสาททรายให้เสร็จ ครั้งนี้เราจะต้องรักษาสัญญาของเราไว้ด้วยกัน.”

เจิ้งหลับตาลง และ เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้งเขาก็ได้ตัดสินใจ อย่างแน่วแน่ ว่าเขาจะมีชีวิตอยู่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

“อุปกรณ์พื้นฐาน ระเบิดคนละ 3 ลูก ,สเปรย์ห้ามเลือด 1 ชิ้น ยารักษาบาดแผลทางช่องปาก 1 ชิ้น ผ้าพันแผล 1 ชิ้น และเครื่อง ราง ต้องขอบคุณเจิ้ง ของทั้งหมดนี้ต้องใช้ 100 คะแนน แต่พวกเราไม่มีคะแนนเหลือพอที่จะซื้อพวกมันมา.”

เจิ้งมองคะแนนของเขาด้วยรอยยิ้มอันขมขื่น เพราะตอนนี้มันเหลือเพียง 276 คะแนนจาก 6,502. แต่พอเขามองไปที่ไอเท็มสนับสนุนทั้งหมดที่อยู่ในแหวนมิติ มันก็ช่วยทำให้เขารู้สึกดีขึ้น

เจี๋ยเก็บของทั้งหมดใส่กระเป๋าของเขาแล้วพูดว่า “ถึงแม้จะฝึกเพียงไม่กี่วัน แต่นายได้ฝึกทุกอย่างที่ควรฝึกหมดแล้ว ให้จำไว้ข้อหนึ่ง: ในหนังอะไรมันก็เกิดขึ้นได้ ดังนั้นนายจะต้องระวังตัว และพยายามช่วยคนอื่นด้วยถ้าเป็นไปได้ แต่ถ้าพวกเขาสร้างผลกระทบต่อความปลอดภัยของพวกเรา ให้รีบจัดการฆ่าเขาทิ้งซะ.”

หลาน และ เสี่ยวอี้ ลังเลที่จะตอบ แต่สำหรับเจิ้งพยักหน้า “เราจะไปหนังเรื่องต่อไปยังไง? เราคงไม่เพียงแค่หายไปอย่างกระทันหันหรอกนะ?”

เจี๋ยส่ายศรีษะ “ไม่ใช่ เมื่อถึงเวลาจะมีแสง 20 สายส่องลงมาคาน นายต้องยืนในตำแหน่งที่แสงส่อง 1 แสงต่อ 1 คน.”

พวกเขานั่งอยู่บนพื้นเวทียกสูงขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกัน โลริ และ ผู้หญิงอีกสองคนไม่ได้ออกมาไปส่งพวกเขา บางทีผู้หญิงทุกคนก็คงจะเหมือนกัน พวกเธอไม่ต้องการที่จะเห็นการจากลาของคนรัก

หลังจาก 20 นาทีผ่านไป พระเจ้าค่อยๆ สว่างขึ้น จากนั้นก็ยิงลำแสง 20 สายลงไปที่พื้น มีเสียงดังขึ้นมาในหัวของพวกเขา

“เข้าไปยืนที่ลำแสงภายใน 30 วินาที ล็อคเป้าหมาย ระบบเริ่มการลำเลียงส่งไปยังกำเนิดเอเลี่ยน.”

ติดตามข้อมูลข่าวสารนิยายเรื่องนี้ได้ก่อนใครที่ FB: www.facebook.com/IDTR8  หรือพิมพ์ค้นหา นิยายแปล: เกมส์สยองต้องไม่ตาย  Blog: www.idtr8.wordpress.com 

จากตอนปัจจุบันในเพจตอนนี้กลุ่มลับนำไปแล้ว 150+ ตอนน้ะค้า