เล่มที่ 1: บทที่ 7-1 (God Room)

เล่มที่ 1: บทที่ 7-1 แปลโดยกิลด์เทพอสูร

ห้องที่เจี๋ยสร้างขึ้นนั้นมีขนาดค่อนข้างใหญ่ เขาพาคนทั้งสามลงบันไดไป และทิ้งสามสาวเอาไว้ด้านนอก ด้านหน้าของพวกเขามีพื้นที่ขนาดใหญ่ ที่พอๆ กับสนามฟุตบอล พวกเขาต้องรู้สึกประหลาดใจเมื่อเห็นมัน เจี๋ยพูดอย่างภาคภูมิใจว่า "ตอนแรกฉันก็ไม่รู้หรอกว่าสามารถปรับปรุงห้องได้ แต่หลังจากที่ฉันเข้าใจมัน นายต้องเพ่งความสนใจและจินตนาถึงสิ่งที่นายต้องการเปลี่ยนแปลง แล้วเอามือไปแตะไว้ที่ด้านนอกของห้อง พระเจ้าจะช่วยเราแก้ไขข้อบกพร่องใดๆ ที่เรามี เช่นเดียวกับการฝึกซ้อมนี้"

สนามฝึกซ้อมนี้ถูกแบ่งออกเป็นหลายพื้นที่ มีสนามฝึกซ้อมเป้ายิง สนามวิ่งระยะไกล สนามวิ่งที่มีสิ่งกีดขวาง และเวทีต้อสู้ระยะประชิด

"เริ่มตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ทุกวัน เวลา 8.00 - 12.00 น. 13.00 - 18.00 น. และ 19.00 - 12.00 น. เราจะฝึกกันจนตายไปข้าง มันจะไม่เห็นผลใดๆ บนร่างกายของพวกเราด้วยระยะเวลาเพียงไม่กี่วันนี้ ดังนั้นเราจึงต้องเริ่มต้นด้วยการยิงเป้า และการต่อสู้ระยะประชิด นอกจากนี้พวกนายยังต้องวิ่งและทดสอบขีดจำกัดของพวกนาย เมื่อรู้ถึงขีดจำกัดของตัวเอง นายก็สามารถวางแผนล่วงหน้าได้ในภาพยนตร์ อย่างไรก็ตาม ยังมีการฝึกซ้อมอีกจำนวนมากที่เราจำเป็นต้องฝึก"

เจี๋ยอธิบายให้ทุกคนทราบถึงจุดประสงค์ของแต่ละพื้นที่การฝึกซ้อม การวิ่งระยะไกล และการวิ่งผ่านอุปสรรคสิ่งกีดขวาง สามารถเข้าใจได้อย่างชัดเจน การต่อสู้ระยะประชิดก็ถือเป็นสิ่งสำคัญ การเล็งและการยิงก็เป็นปัจจัยสำคัญในหนังประเภทไซไฟ ทุกคนเห็นด้วยกับแผนการของเขา

เจิ้งถามว่า "เราจะใช้ปืนอะไร? ให้พวกเราไปแลกมาเพื่อใช้ในการฝึกซ้อมหรือเปล่า? หรือให้เราใช้ดีเซิร์ทอีเกิลของนาย? "

"ฉันไม่ได้บอกพวกนายหรอ ว่าสามารถสร้างอะไรก็ได้ในห้องของพวกนาย? เพียงแค่พวกนายไม่สามารถนำสิ่งต่างๆ เหล่านี้ออกจากห้องได้ ไปดูที่คลังอาวุธนั่น ฉันได้แลกเปลี่ยนนิตยสารเกี่ยวกับปืนและสร้างมันขึ้นตามคำอธิบาย นอกจากนี้นายยังสามารถทดสอบพลังของอาวุธประเภทไซไฟได้อีกด้วย ถึงแม้ว่ามันจะมีราคาแพง ซักวันหนึ่งนายอาจจะต้องแลกแต่มันไว้ เมื่อมีคะแนนพอ"

เสี่ยวอี้โฮ่ร้องออกมา แล้ววิ่งไปที่สนามฝึกซ้อมยิงเป้า หลานถอนหายใจ "บางที นายอาจจะไม่สามารถสร้างอาวุธเวทย์ในห้องนี้ได้ ถูกต้องไหม?"

เจี๋ยพยักหน้า "ไม่ได้ ฉันพยายามแล้ว และไม่สามารถสร้างมันได้ บางทีพระเจ้าอาจจะห้ามเกี่ยวกับรายการนี้ "

หลานสัมผัสหน้าผากของเธอ "บางทีหนังที่ยากที่สุด อาจจะเป็นหนังประเภทเหนือธรรมชาติ ที่พระเจ้าไม่ยอมให้เราทำความคุ้นเคยกับอาวุธประเภทนี้ อาจเป็นเพราะต้องการเพิ่มความความยากลำบากกับพวกเรา อย่างไรก็ตาม ถ้าฉันมีคะแนนเพียงพอฉันอาจจะแลกอาวุธประเภทไซไฟมาหนึ่งชิ้น และใช้คะแนนที่เหลือกับอาวุธทประเภทเวทย์ นั่นคือสิ่งที่ฉันวางแผนไว้" เจิ้งและเจี๋ยพยักหน้า โดยเฉพาะอย่างยิ่งเจิ้งที่ใช้ 1500 คะแนนไปเขาคิดว่ามันต้องไม่เสียเปล่าอย่างแน่นอน

เจี๋ยใช้เวลาที่เหลือในตอนบ่ายเพื่อสอนวิธีใช้ปืน แน่นอนว่านอกเหนือจากการทดสอบปืนประเภทไซไฟเพื่อความสนุกแล้วพวกเขายังมุ่งเน้นไปที่การฝึกใช้ปืนธรรมดาด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องความแม่นยำในการยิง หลานและเสี่ยวอี้ใช้เวลาทั้งหมดไปกับการฝึกยิงเป้า

เจี๋ยพาเจิ้งไปที่เวทีต่อสู้ เจี้ยใช้เพียงแค่ 100 คะแนนในการแลกปืน และใช้ที่เหลือทั้งหมดในการพัฒนาค่าสถานะของตัวเอง เมื่อย้อนกลับไปในโลกแห่งความเป็นจริง บางทีเขาอาจจะอยู่ในกองทัพทหาร เขามีความชำนาญในการต่อสู้ระยะประชิดมากกว่าเจิ้ง เขาใช้เวลาเพียงชั่วครู่ในการล้มเจิ้ง

เจี๋ยส่ายหัว "ยังไม่พอ นายมีทั้งความเร็วและพละกำลัง แต่นายยังไม่สามารถรักษาสงบไว้ได้ นายมีกำลังเพิ่มมากขึ้นกว่าแต่ก่อน ดังนั้นนายจึงไม่สามารถควบคุมการชกที่นายปล่อยออกมาได้ เรียนรู้วิธีควบคุมความเร็วและพละกำลังของนายในช่วงเวลาไม่กี่วันนี้ จากนั้นนายจะต้องเรียนรู้ที่จะใช้ความสามารถของนาย พวกเราต้องพึ่งนายในหนังเรื่องต่อไป"

เจิ้งพยักหน้า แน่นอน เขารู้สึกว่าไม่สามารถควบคุมพละกำลังของเขาได้ และอยากรู้วิธีใช้ลมปราณว่ามันจะมหัศจรรย์เหมือนในนิยายรึเปล่า? หมัดที่เขาได้รับจากเจี๋ย เพียงพอที่จะทำให้คนธรรมสลบได้ แต่เขากลับรู้สึกเจ็บปวดในตอนแรกเท่านั้น มันถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกอบอุ่นที่ไหลผ่านร่างกายของเขา และความเจ็บปวดนั้นก็กระจายหายไป

ทั้งสี่คนทานอาหารเย็นที่ห้องของเจี๋ย จากนั้นเจิ้งพาโลริกลับห้องพัก ระหว่างทางกลับ เขายังคงคิดถึงการฝึกซ้อม เขาคิดถึงการโคจรของลมปราณ นอกเหนือจากการลดความเจ็บปวด เมื่อเขาโคจรไปทั่วร่างกายของเขา ความเร็วและพละกำลังของเขาก็เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า นั่นเป็นช่วงเวลาเดียวที่เขาสามารถเอาชนะเจี๋ยในการต่อสู้ได้ เจี๋ยไม่สามารถทำอะไรเขาได้เลย เมื่อเขามีพลังแบบนี้ แต่แล้วเขาแทบจะไม่สามารถเคลื่อนไหวตัวได้เป็นสิบนาที ดูเหมือนพลังนี้ใช้ได้แค่ในช่วงเวลาวิกฤตเท่านั้น

เจิ้งไม่ได้พูดอะไร เขายังไม่ได้คิดถึงวิธีการใช้พลังงานเลือดของเขาเลย เนื่องจากว่า มันอยู่ในระดับเดียวกันกับพลังลม ปราณ จึงไม่น่าที่จะอ่อนแอเกินไป

"อะแฮ่ม!"

เจิ้งหลุดออกจากความคิดของตัวเอง โลริยืนอยู่ด้านหน้าเขาด้วยใบหน้าแดงก่ำ ดูเหมือนเธอจะโกรธเขามาก "นี่นายกำลังเดินอยู่กับฉันนะ แต่นายเอาแต่ใจลอยคิดถึงเรื่องอื่น หรือเพราะกำลังเสียใจที่นายไม่ได้สร้างผู้หญิงสวยๆ เหมือนคนอื่น ตอนที่นายได้เห็นผู้หญิงสองคนนั้นใช่ไหม? ใช่ซิ ฉันเป็นมันแค่วัยรุ่น หญิงสาวที่โตแล้วยังน่าสนใจซะกว่า นั่นคือสิ่งที่นายกำลังคิดใช่ไหม?”

เขาจับมือของเธอและยิ้มให้ "ผมกำลังคิดถึงเรื่องฝึกเมื่อตอนช่วงบ่ายวันนี้อยู่น่ะ ผมจะบอกเธอทุกอย่างถ้าอยากรู้อะไร มั่นใจในตัวเองหน่อยสิ เธอรู้รึเปล่าว่ามีผู้ชายเกือบร้อยคนที่พยายามตามจีบเธอในโรงเรียน ซึ่งเธอก็รู้ว่าฉันชอบเธอเสมอมา ฉันจะคิดเรื่องคนอื่นได้ยังไง? "

เธอมองมาที่เขาอยู่ชั่วครู่แล้วก็ยิ้มออกมา "ถ้าอย่างนั้น นายก็ต้องบอกฉัน เกี่ยวกับการใช้ชีวิตหลายปีที่ผ่านมาของนาย นายเพิ่งบอกว่า นายจะบอกฉันทุกอย่างถูกต้องไหม"

เจิ้งสะดุ้งและฝืนยิ้มออกมา

ติดตามข้อมูลข่าวสารนิยายเรื่องนี้ได้ก่อนใครที่ FB: www.facebook.com/IDTR8  หรือพิมพ์ค้นหา นิยายแปล: เกมส์สยองต้องไม่ตาย

จากตอนปัจจุบันในเพจตอนนี้กลุ่มลับนำไปแล้ว 150+ ตอนน้ะค้า