Chapter 180 – The Chosen Ones (5) [13-06-2020]

Chapter 180 – The Chosen Ones (5)

”

ในระหว่างช่วงมื้อเย็นภายในโรงแรมเก้าสิบเก้าราตรี ผู้ถูกเลือกทุกๆคนได้มารวมกันรอบๆและยกแก้มแชมเปญขึ้นมาพร้อมกับอวยพรขึ้นมา

"แด่ชัยชนะของเรา"

"เชียร์"

ผู้ถูกเลือกได้ยกแก้วขึ้นและดื่มลงไปจนหยดสุดท้าย จากนั้นจู่ๆเซรินก็เดินเข้ามาหาซังจินและกระซิบข้างหูของเขา

"โอปป้าค่ะฉันมีบางอย่างที่อยากจะคุยเป็นการส่วนตัวนะคะ... ช่วยขึ้นไปบนกับฉันได้ไหมคะ"

หลังจากที่พูดจบเซรินก็ได้เดินขึ้นไปที่ชั้นสองก่อนในทันที ซังจินได้มองเธอเดินออกอย่างงุนงงจากนั้นก็ตามเธอไปโดยที่ไม่บอกให้นักล่าคนอื่นๆรู้ ยังไงก็ตามในขณะที่เขากำลังเดินขึ้นไปบนบันไดเขาก็ยังรู้สึกราวกับว่ามีใครบางคนมากระซิบข้างหูของเขา

"...ตื่น"

ซังจินได้มองกลับไปด้านหลัง นักล่าคนอื่นๆยังคงกินอาหารกันตามปกติ

'นี้มันเป็นแค่จินตนาการฉันหรอ'

ซังจินได้มองไปที่พวกเราและเอียงหัวงงอยู่พักหนึ่งก่อนที่จะกลับขึ้นไปเดินขึ้นชั้นสองต่ออีกครั้ง แม้ว่าโรงแรมเก้าสิบเก้าราตรีจะมีห้องหลายห้อง แต่ซังจินก็สามารถจะหาห้องที่เซรินรออยู่เจอได้อย่าวรวดเร็วเนื่องจากว่ามีเพียงแค่ห้องเดียวเท่านั้นที่ประตูแง้มอยู่นิดหน่อย ซังจินได้เปิดประตูออกแล้วเข้าไปด้านไหน

"เธอมีอะไรจะพูดหรอ"

เซรินได้ยืนอยู่ที่หน้าต่างมองออกไปยังแสงจันทร์ แต่ยังไงก็ตามเธอไม่ได้ใส่ชุดตามปกติเลย เธอได้สวมใส่เสื้อบางๆน้อยชิ้นเท่านั้น

"เซริน... นี้คืออะไร"

ในขณะที่ซังจินหน้าแดงเซรินก็ถอดเสื้อของเธอออก สิ่งที่เหลืออยู่ภายในคือยกทรงสีดำและชุดชั้นในแบบที่มีลวดลายที่ประณีต ผิวสีขาวของเธอได้ตัดกับชุดชั้นในอย่างสิ้นเชิงทำให้ส่องสว่างออกมาอย่างน่าหลงไหลกับแสงจันทร์ ร่างกายที่สมส่วนของเธอได้รับการดูแลมาอย่างดีสมกับเป็นนักกีฬา ในตอนที่ซังจินยังตัวแข็งและขยับไม่ได้ เซรินได้เดินเข้ามาและกระซิบที่ข้างหู

"โอปป้า..."

ลมหายใจที่เร่าร้อนของเธอได้กระตุ้นที่หูของซังจิน ซังจินได้วางเธอลงไปบนเตียงทำให้เซรินกลิ้งบนเตียมอยู่ครั้งหนึ่งเหมือนแมวน้อยและหน้าอกที่แน่นกระชับของเธอได้สั่นไปมาดึงดูดซังจิน ซังจินได้ก้าวไปข้างหน้าและจับที่หน้าอกของเธอ

"อ๊าา..."

เซรินได้ครางออกมา มันไม่ชัดเจนว่าเสียงนี้คือความเจ็บปวดหรือความสุขกันแน่ แต่ว่าหลังจากนั้นซังจินก็ได้หยิบเอามูนสเปคออกมาและแทงมันลงไปในท้องของเธอในพริบตา

"อั๊ก"

เซรินได้กระอักเลือดออกมาจากปากของเธอและเปิดตากว้าง จากนั้นซังจินก็หยิบบลัดเวเจนขึ้นมาตัดหัวของเธอไป

'ฉูดดดด'

เลือดได้พ่นออกมาย้อมทั้งห้องนอนนี้ ซังจินได้จ้องมองไปที่หัวที่ถูกตัดออกมา แม้ว่ามันจะถูกแยกออกมาจากร่างแล้วก็กลิ้งไปกับพื้นอยู่หลายครั้งแต่แล้วมันก็เริ่มจ้องกลับมาที่ซังจินและถามขึ้น

"เจ้ารู้ได้ยังไง"

ซังจินได้สะบัดเลือดออกจากดาบของเขาตามปกติและจากนั้นก็พูดขึ้น

"มาฮาเดสเป็นพระที่เคร่งมาก ในช่วงหลายๆครั้งที่ฉันได้กินอาหารกับเขามา เขาไม่เคยได้แตะเนื้อหรือเครื่องดื่มมึนเมาเลย แต่ว่าจู่ๆเขากลับดื่มแชมเปญงั้นนหรอ เธอไม่ควรเอาเขามาร่วมด้วยในตอนที่เราดื่มกันนะ"

เซริน ไม่สิ ใบหน้าของอะไรก็ตามที่ถอดแบบเซรินมาได้โกรธขึ้น

"ก๊าา....."

ในเวลาเดียวกันภาพของโรงแรมเก้าสิบเก้าราตรีก็ได้หายไปจากสายตาของเขาราวกับปาฏิหาริย์และมูนสเปคก็ได้ส่งเสียงออกมา

'นายท่านได้โปรดตื่น'

จากนั้นซังจินก็รู้ถึงเสียงที่ดังสะท้อนอยู่ภายในหูของเขาตอนที่เขากำลังเดินขึ้นบันไดไปนั้นก็คือเสียงของมูน สเปค ซังจินได้พูดขึ้นสั้นๆ

"ฉันตื่นแล้ว"

"...รวม การปกป้องแห่งแสง"

มาฮาเดสที่ได้ร่ายเวทย์ธาตุแสงใส่ซังจินได้มองมาที่เขาและพูดขึ้น

"อ่า นายตื่นแล้วสินะเคย์"

ซังจินได้นึกย้อนไปถึงสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้อย่างรวดเร็ว

*****

พวกเขาได้เดินตามคำใบ้ที่ระบุที่ว่า 'ภายในสถานที่ๆยุคสมัยกาลเวลายากหยั่งถึง' ในการค้นหานี้พวกเขาได้เข้ามาภายในหอนาฬิกา ภายในนี้ได้มีเตียงตั้งอยู่

"นี้มัน... อะไร"

ในตอนที่ซังจินได้เดินเข้าไปหาเตียงพร้อมกับนักล่าคนอื่นๆ เสียงร้องของโอเปอเรเตอร์ก็ดังออกมา

[คำเตือนบอสลับ]

[จ้าแห่งความฝันเบียทริซปรากฏตัว]

ซังจินได้ชักดาบออกมาและถือเอาไว้ ยังไงก็ตามจู่ๆเขาก็ขึ้นคิดบางอย่างขึ้น

และความรู้สึกตัวของทุกๆคนก็หายไป

ในฉากต่อมาสิ่งที่เขาเห็นก็คือทุกๆคนกำลังถือแก้วแชมเปญในมือพร้อมกับตะโกนออกมา

"เชียร์"

*****

ซังจินได้ถามขึ้นกับมาฮาเดส

"มาฮาเดส ฉันหมดสติไปนานแค่ไหน"

"ประมาณ 5 วิ"

ค่อยยังชั่ว ดูเหมือนว่าช่วงเวลาภายในความฝันจะเร็วกว่าปกติ ซังจินได้มองไปทางนักล่าคนอื่นๆ นักล่าคนอื่นอีกสามคนกำลังอยู่ในการต่อสู้กับซัคคิวบัสที่มีเขาโผล่ขึ้นมาจากหัว โชคดีที่ภาพลวงตานั้นมีผลกับนักล่าเพียงคนๆเดียวเท่านั้น

'อย่างแย่ที่สุด... ฉันอาจจะจบลงด้วยการฆ่าพรรคพวกได้เลย'

ซังจินรู้สึกลำบากใจเป็นอย่างมากเนื่องจากเขาสามารถจะจัดการคนอื่นๆได้อย่างง่ายดายด้วยระดับของเขา

"ฟุบ"

ซังจินได้ชักดาบคู่ออกมาพร้อมทั้งวิ่งไปหาซัคคิวบัสที่หลอกลวงเขา

'ไม่ว่ายังไงที่นี่มันก็น่าขยะแขยงจริงๆ...'

*****

[บอสลับ 'จ้าวแห่งความฝันเบียทริซ' ได้ถูกเคลียร์]

[การจู่โจม 100% สมบูรณ์]

[เริ่มการแจกจ่ายรางวัล]

ซังจินได้รับรางวัลมาอย่างเงียบๆ สิ่งที่ออกมามีเพียงแค่ไอเทมระดับตำนวนไม่กี่ชิ้นกับเหรียญดำ

'หืม...สิ่งนี้... ฉันควรเอานี่ไปให้มุสตาฟา....'

'นี้ดูเหมือนกับแนวของนาดาเลย... ฉันน่าจะเอาไปให้เธอดูนะเผื่อเธอจะต้องการมัน'

ในตอนนี้ซังจินได้เก็บไอเทมที่เขาได้มาจากการแจกจ่ายรางวัลลงไปแล้ว เนื่องจากว่าในตอนนี้การจู่โจมสมบูรณ์ 100% แล้วสทำให้ไม่มีมอนสเตอร์ใดๆเหลืออยู่ที่นี่อีก เขาได้จากนักล่าออกมาและไปอยู่ที่มุมๆหนึ่งเพื่อที่จะลองใช้หินแสวงหาฆาตกร ในตอนที่เขามองกลับไปชายที่มาจากเกาหลีเหนือกำลังจับมือกับคนผิวขาว

"ทำได้ดีมากเลยนะ"

"ขอบคุณ แล้วก็ขอโทษเกี่ยวกับทุกสิ่งในตอนแรกด้วยนะ"

ซังจินรู้ได้เลยว่าชายสองคนนี้ได้จบลงด้วยการคืนดีกันเพราะว่าสถานการณ์ที่บังคับให้พวกเขาต้องต่อสู้เอาชีวิตรอดมาร่วมกัน ซังจินได้เดินเข้าหลบมุมและใช้หินแสวงหาฆาตกรทันที ยังไงก็ตามโอเปอเรเตอร์ก็ส่งกลับมาเพียงแต่ข้อความเดิมๆ

[ไม่มีมิติที่พร้อมใช้งานได้]

เอาเถอะ จำนวนนักได้ลดลงไปจนถึงระดับที่สามารถจะนับได้ด้วยนิ้วมือพวกเขาหมดแล้ว ฆาตกรจำนวนมากต่างก็ตายไปหมดแล้วจากฝีมือของซังจินและพวกฆาตกรก็ยังไม่สามารถจะลอบฆ่าคนอื่นได้ง่ายๆอีกด้วยเพราะพวกนักล่าต่างก็พัฒนาบุคลิกความระแวงมาแล้ว

'ถ้างั้นฉันควรทำอะไรดีในระหว่างเวลาที่เหลือนี้... นักล่าคนอื่นๆไปได้สวยหรือป่าวนะ'

ในตอนที่ซังจินได้คิดถึงนักล่าคนอื่นๆ จู่ๆเขาก็ถึงขึ้นได้ถึงสิ่งล่อใจที่เขาเพิ่งจะประสบกับตัวเองมาก

'ฉันพวกเขาวาไม่ควรจะไปพยายามค้นหาบอสลับอย่างแข็งขืน แต่ว่า... นี้มันก็เป็นไปได้...'

คนที่เขาไม่ต้องห่วงเลยก็คือมาฮาเดสที่เป็นพระ และมุสตาฟาผู้ที่มีวินัยในตัวเอง แต่ในส่วนที่เหลือ ฟรานซ์ ฮีโรกินหรือเบลเทรนมันก็อาจจะเป็นไปได้ที่พวกเขาจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่อันตราย

'ถ้าหากว่ามีคนเรียก... ฉันจะต้องไปในทันที...'

เมื่อได้ข้อสรุปนี้แล้วซังจินก็เฝ้าคอยอยู่พักหนึ่ง และเพียงแค่เขาคิดขึ้นได้ไม่นานเสียงเรียกของโอเปอเรเตอร์ก็ดังขึ้นมา

[ผู้ถูกเลือกร้องขอให้คุณเทเลพอตไปหา]

"แสดงมา"

ไม่นานนักใบหน้าของผู้ถูกเลือกก็ปรากฏขึ้นบนลูกบาศก์ ใบหน้าของคนๆนั้นคือเซรินผู้ที่เย้ายวนใจเขาครู่หนึ่ง

"แค่ก แค่ก...."

ซังจินได้ไอออกมาสองสามที เซรินได้ตะโกนขึ้นมาอย่างเร่งด่วน

"โอปป้ามาเร็ว ตอนนี้ฟรานซ์"

"โอเค ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ"

ซังจินได้เข้าไปหาเซรินในทันที

"อ๊ากกกกกกกกกก"

มือของนักล่าคนนึงได้ถูกทำให้เน่าเปื่อยจากเวทมนตร์ดำของซัคคิวบัส

"ย๊ะ"

เซรินได้ยิงลูกธนูออกไปสองสามลูก แต่ซัคคิวบัสได้กลายยร่างเป็นค้างคาวกระจายตัวกันออกไปก่อนที่ลูกธนูจะมาถึงตัว

"โอ้โฮะโฮะโฮะ"

ซังจินได้ชักดาบคู่ออกมาทันที ซังจินรู้ดีว่าตอนนี้เขาจะต้องทำอะไรเพราะว่าเขาเพิ่งจะฆ่าเธอไปเมื่อไม่นานมานี้ เขาได้มองไปรอบๆ ใกล้ๆกันนั้นฟรานซ์กำลังนอนอยู่บนเตียงในลักษณ์ที่ไม่น่าดูนัก มือทั้งสองข้างของเขาได้ยื่นออกไปกลางอากาศพร้อมด้วยลิ้มที่แลบออกมา

"ฟืด ฟืด นาดา... คุณนาดา..."

ซังจินได้กรอกตาของเขาจากนั้นก็วิ่งตรงเข้าไปยังจุดที่ค้างคาวรวมกันอยู่

*****

"หมู"

เซรินได้มองไปที่ฟรานซ์อย่างรังเกียจ

"ไม่ เดี๋ยวก่อน นั่นมันไม่ใช่...."

ฟรานซ์ได้พยายามที่จะแก้ตัว แต่เซรินได้หันหัวออกไปและรักษาระยะห่างออกมาจากฟรานซ์ ฟรานซ์ทำได้แต่ก้มหน้าพร้อมกับจับดาบใหญ่ของเขาอย่างสิ้นหวัง ซังจินได้มองไปที่ใบหน้าที่น่าสงสารของฟรานซ์ ในฐานะที่เขาก็เป็นคนที่เจอกับภาพลวงตามาเช่นกันเขาก็พอจะเข้าใจ แต่เขาก็ไม่สามารถจะหาโอกาสแก้ต่างให้ฟรานซ์กับสิ่งที่เขาทำต่อหน้าเซรินได้ ยังไงก็ตามในตอนนั้นเซรินก็เรียกซังจินออกมา

"โอปป้ามานี่หน่อยสิคะ"

"หืม... โอ้... ทำไมหรอ"

ซังจินตะกุกตะกักเล็กน้อยในตอนที่ตอบเธอกลับไปเนื่องจากว่าภาพลวงตาที่เกิดขึ้นกับเขามันยังคงอยู่ในหัวเขาอยู่เลย เซรินได้ทำท่าเรียกเขาในตอนที่พูดออกมา

"มีบางอย่างที่ฉันอยากจะพูดช่วยมานี่ด้วยคะ"

ด้วยเหตุผลบางอย่างเธอดูคล้ายคลึงกับสิ่งที่เขาได้เจอในภาพลวงตา ซังจินได้ย่นหน้าผากเล็กน้อยก่อนจะเดินไปหาเธอ ในตอนที่เขาเข้าไปใกล้จู่ๆเธอก็โน้มตัวมากระซิบข้างหูของเขา

โอปป้า คุณว่ายังไง...."

มันดูใกล้เคียงกับสิ่งที่เกิดขึ้นในภาพลวงตา

"อืมมม...."

ยังไงก็ตามในส่วนคำถามตอนท้ายมันต่างออกไป

"ในตอนนั้นคุณฟรานซ์ได้คุณนาดาในตอนที่เขาตกอยู่ในภาพลวงตานั่น... คุณคิดว่า... คุณฟรานซ์ชอบคุณนาดาอยู่ไหม"

ซังจินได้ถอยห่างออกมาจากเธอพร้อมทั้งหยักหน้า

"อ่า... นั่นมัน... นั่นมันก็น่าจะเป็นแบบนั้น...."

ยังไงก็ตามในตอนนั้นเองเซรินก็ถามขึ้นมาอีก

"โอปป้า คุณเป็นยังไง ติดอยู่ในนั้นหรือป่าว"

ในตอนที่ซังจินกำลังตัดสินใจที่จะตอบกลับไปยังไงอย่างยากลำบาง เสียงข้อความจากโอเปอเรเตอร์ก็ดังขึ้นอีกครั้งหนึ่ง

[ผู้ถูกเลือกได้ร้องขอให้คุณเทเลพอตไปหา]

ซังจินได้หันหน้าไปทางลูกบาศก์ทันที และใบหน้าที่โผล่มาคือใบหน้าของนาดาที่กำลังพูดกับซังจิน

"เฮ้ ซังจินมานี่เร็ว พ่อหนุ่มนักดาบของเขาเสียสติไปสมบูรณ์แล้วและตอนนี้เขากำลังมองหาอะไรอะไรสักอย่างที่ชื่อว่าเมกูรินะ"

เพียงแค่นั้นซังจินก็ได้ทำเป็นลืมคำถามของเซรินและมุ่งหน้าไปยังมิติของนาดาอย่างรวดเร็ว

"ฉันจะไปดูเอง"