Chapter 177 – The Chosen Ones (2) [07-06-2020]

Chapter 177 – The Chosen Ones (2)

”

ซังจินได้ยิ้มกว้างทักทายกลับไป

"ว่าไงฮิโระกิ"

"อาจารย์"

ฮิโระกิได้วิ่งเข้าไปหาซังจิน

"อาจารย์ทำได้ดีเสมอเลยสินะ!? บางครั้งผมก็ได้ยินเรื่องเกี่ยวกับอาจารย์ นักล่าฆาตกรที่แข็งแกร่งที่สุด สุดยอดนักล่าเคย์"

มันดูเหมือนว่าฮิโระกิจะยังคงมีชีวิตชีวาเหมือนกับในอดีต

"อ่า... งั้นหรอ?"

ซังจินได้ยื่นมือไปจับกับฮิโระกิและมองดูเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า

'ตามที่คิดเอาไว้เลย... เขาสามารถจะปรับตัวได้ดีเพราะเขามีพรสวรรค์ที่สูงมาก'

ฮิโระกิก็ยังได้ตรวจสอบไอเทมของซังจินเหมือนกัน

"อ่า! อารจารย์ยังคงใช้ดาบเล่มนั้นอยู่เหมือนเดิม!"

ฮิโะกิได้ร้องออกมาเมื่อเห็นว่าฉันยังคงมีมูนสเปคอยู่

"นี้มันมีข่าวลือที่ว่า มีนักดาบที่ทรงพลังอย่างน่าทึ่งซึ่งใช้ดาบวิญญาณ ยังไงก็ตามในตอนที่ผมได้ยินแบบนั้น ผมมั่นใจได้เลยนั่นจะต้องเป็นอาจารีย์แน่นอน คนๆนั้นเป็นคนที่แข็งแกร่งกว่านักล่าคนอื่นๆเป็นร้อยเท่าและผมก็เป็นศิษย์ของเขา"

'...ถ้างั้น... หมอนี่ก็เป็นที่มาของข่าวลือนี่สินะ...'

มันดูเหมือนว่าฮิโระกิจะมีส่วนช่วยในการกระจายข่าวลือออกไปเป็นวงกล้าง ในขณะนั้นฟรานซ์ก็ได้เดินเข้ามาหาพวกเราและพูดขึ้น

"เคย์ พวกนายสองคนเป็นศิษย์ อาจารย์กันจริงๆงั้นหรอ?"

'...ไม่'

ซังจินได้ปฏิเสธเรื่องนี้อยู่ภายในใจ แต่เขาก็ไม่ได้พูดออกไปแบบนั้นเพราะว่าฮิโระกิได้ตะโกนออกมา

"แน่นอนสิ!"

"ไม่ใช่ว่านายเป็น...คนเกาหลีกับคนญี่ปุ่นหรอ? นายรู้เรื่องความจริงนี่ไหม? ไม่ใช่ว่านายมาจากประเทศที่ต่างกันหรอ? มันเป็นไปได้งั้นหรอ?"

ฮิโระกิได้สะดุดลงไปเล็กน้อย

"ไม่ว่ายังไงก็เถอะ...พวกเราได้กลายเป็นอาจารย์และศิษย์ในตอนที่เราได้ร่วมการจู่โจมด้วยกัน"

ฟรานซ์ได้ย่นหน้าผากในขณะพูดออกมา

"เอ่อ...ถ้างั้นมันหมายความว่านายเจอกันแค่ครั้งเดียว การเรียกใครสักคนว่าอาจารย์หลังจากเจอกันครั้งเดียวก่อนจะแยกกัน.... ถ้ามันเป็นแบบนี้แล้ว ฉันก็น่าจะเป็นศิษย์มากกว่านายซะอีก ฉันได้จู่โจมร่วมกันกับเขา... ต่อสู้ด้วยกันกับเขา... และแม้แต่ประลองกับเคย์ในตอนเช้า"

'ประลอง? อ่า... เขากำลังพูดถึงในตอนที่ใช้ย้อนเวลาสินะ'

ในความจริงแล้วมันใกล้เคียงกับการทดลองมากกว่าการประลองจริงๆ แต่ว่าซังจินก็ได้ปิดปากเงียบอีกครั้งหนึ่ง ฮิโระกิก็พูดออกไปอย่างตกใจ

"ประลอง? จริงหรอ?"

ซังจินได้มองไปที่ฟรานซ์และหยักหน้าเล็กน้อย

"ฉันบอกแล้วนะเป็นยังไง ฉันอาจจะได้เรียนรู้มากกว่าที่นายเรียนรู้"

"เป็นแบบนี้ได้ยังไง! อาจารย์! ผมด้วยสิ! ช่วยประลองกับผมด้วย! ผมได้แข็งแกร่งมามากขึ้นแล้วหลังจากผ่านการจู่โจมมาหลายวันนี้"

ฮิโระกิได้ดึงดาบออกมาจากฝักในขณะที่ขอให้ซังจินประลองกับเขาที่นี่

'เขาก็ยังคงกระตือรือร้นเหมือนเดิม...'

ซังจินได้เงยหน้ามองนักล่าสามคนที่อยู่ข้างหลัง พวกเขาตาก็ยืนมองมาอย่างงงๆเมื่อเห็นฮิโระกิและฟรานซ์ที่ล้อมซังจิน

"เดี๋ยวก่อนนะ ก่อนที่เราจะคิดเรื่องประลองหรืออะไรก็ตาม... เราควรจะทำการล้างบาปให้เสร็จก่อนไหม?"

"อ่า พวกเราเพิ่งจะฆ่าบอสธรรมดาและกำลังตัดสินใจว่าจำเป็นจะต้องไปหาบอสลับหรือไม่"

"จริงหรอ? ถ้างั้น... ก่อนอื่นมาทำการล้างบาปก่อน"

"ล้างบาป?"

"ใช่แล้ว ฉันไม่สามารถจะประลองกับนายได้ที่นี่...แต่ว่าถ้านายยอมรับการล้างบาปนายจะสามารถไปเจอฉันทีหลังได้ ถ้าหากมีเวลาเราก็สามารถจะมาประลองกันได้"

"จริงหรอ? ถ้างั้นก็เอาเลยครับ!"

เนื่องจากฮิโระกินั้นชื่นชมซังจินและปฏิบัติตามเขา ซังจินจึงสามารถรับฮิโระกิมาเป็นพวกได้อย่างง่ายดาย เขาได้เอาน้ำศักดิ์สิทธิ์ออกมาและเทลงไปบนตัวฮิโระกิ

"ล้างบาป"

ลูกบาศก์ของฮิโระกิได้ประกาศออกมาในทันที

[คุณได้รับการถูกเลือก ได้รับฉายา]

ซังจินได้ยิ้มขึ้นเมื่อได้ยินเสียงนี้ ด้วยเหตุนี้อนาคตที่เขาได้เห็นในเมื่อวานนั้นได้กลายเป็นจริงแล้ว

****

"ทุกคนพร้อมกันนะ! หนึ่ง สอง!"

มาฮาเดสและฟรานซ์ช่วยกันยกโต๊ะขึ้นพร้อมๆกันกับสัญญาณจากเบลเทรน

"ฮ่าห์"

ชายทั้งสามคนได้ยกโต๊ะขึ้นมาและต่อมันเข้ากับโต๊ะตัวอื่นๆ

"ฟูววว นี้มันน่าจะพอแล้วใช่ไหม"

"พอแล้วล่ะ"

หลังจากได้ย้ายโต๊ะมาติดกันนักล่าแต่ละคนก็ได้ยกเก้าอี้มาและนั่งลง ซังจินได้นั่งอยู่หัวเราะในขณะที่เขามองไปรอบๆตอนนี้มีคนที่ถูกเลือกมาแล้วแปดคน จำนวนได้เพิ่มขึ้นเรื่อยๆจนถึงจุดที่พวกเราต้องการโต๊ะในโรงแรมมาเชื่อมเพื่อที่จะนั่งด้วยกัน

แปะ

ซับจินได้ปรบมือขึ้นครั้งหนึ่ง และนักล่าก็ได้หันมาสนใจที่เขา เขาได้พูดขึ้นทันที

"วันนี้ทุกคนก็ทำได้เยี่ยมมาก ก่อนที่เราจะเริ่มมื้อเย็นในวันนี้...."

ซังจินได้ค่อยๆผายมือไป เหล่านักล่าค่อยๆมองไปตามยังที่ๆเด็กใหม่ที่เข้ามา

"จริงๆแล้ว คนอื่นๆอาจจะเห็นเขาแล้ว แต่ยังไงก็เถอะวันนี้เรามีสมาชิกใหม่ ทุกๆคนปรบมือให้เขาด้วย"

เสียงปรบมือได้เต็มไปทั้งโรงแรมอีกครั้งหนึ่งเมื่อซังจินรพูดจบ เมื่อเสียปรบมือซาลงฮิโระกิก็ยืนขึ้นและพูดออกมา

"ขอบคุณสำหรับการต้อนรับที่อบอุ่นนะ"

ซังจินรู้สึกเหมือนกับมันเดจาวู มันเหมือนกับในตอนที่เขาได้ดูอนาคตจริงๆ ฮิโระกิได้คำนับอย่างสุภาพในขณะที่พูดออกมา

''ฉันได้มาเจอกับอาจารย์ใหม่จริงๆด้วยแล้วก็ยังได้เจอกับเพื่อนร่วมทีมอีก''

คำทักทายของฮิโระกิก็เหมือนกับที่ซังจินได้เห็นมาในตอนก่อนหน้านี้

แปะๆๆๆๆ

นักล่าได้ปรบมือขึ้นมาใหม่อีกครั้ง ซังจินก็ยังได้ปรบมือพร้อมๆกับพวกเขาในขณะที่คิดกับตัวเอง 'ส่วนนี้ก็ยังคงไม่เปลื่ยนไป' ซังจินได้เดิมออกมาและเข้าไปในห้องน้ำอีกครั้ง เขาได้หยิบเครื่องประดับรูปดาวออกมาและลูบมันเล็กน้อย

'มันได้แสดงให้เห็นถึงความแม่นยำจริงๆ นี้มันคือ...เครื่องมือที่แสดงให้เห็นถึงอนาคตจริงๆ'

ซังจินได้ถือมันเอาไว้และใช้ทักษะใช้งานอีกครั้ง

"แสงดาว"

แสงสว่างได้ออกมาและพาซังจินไปสู่อนาคตอีกครั้ง ซังจินได้เริ่มนับจำนวนของผู้ถูกเลือกทันที 'ผู้ถูกเลือก'

'หนึ่ง สอง สาม.... เจ็ด และก็รวมฉันแปด'

ทั้งหมดยังคงเป็นแปดคนเหมือนเดิม นั่นหมายความว่าการจู่โจมในวันพรุ่งนี้ก็ยังคงปลอดภัยอยู่ ในวันพรุ่งนี้ทุกๆคนก็ยังมีความร่าเริงในขณะที่กินอาหารที่ตนเองชอบ

'...ดูเหมือนว่ามันจะไม่มีอะไรที่น่าเป็นห่วง แม้ว่ามันจะดูเหมือนไม่มีคนมาใหม่เลยก็ตาม'

ซังจินยังคงมองดูอนาคตต่อไปอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะกลับออกอยู่ในปัจจุบัน เขาจ้องมองไปที่อัญมณีอยู่ครู่หนึ่ง

'ไอเทมนี้...คือของที่อยู่เหลือโลกจริงๆ....'

'เพราะแบบนี้ฉันก็ไม่สามารถที่จะ....บอกได้ว่าบางอย่างมันสำเร็จหรือล้มเหลวจริงๆ...แล้วถ้าเปลื่ยนบางสิ่งที่จำเป็นล่ะ?'

เขารู้สึกว่าเขาสามารถที่จะดำเนินการจู่โจมได้อย่างสะดวกสะบายและรู้อีกว่า 24 ชม. ข้างหน้านั้นปลอดภัย

'....มันก็ควรจะพอแล้วถ้าฉันมาทำแบบนี้ในทุกๆวันและมองไปในอนาคต อย่างน้อยก็จนกว่าการจู่โจมจะจบลง'

ซังจินได้เก็บมันลงไป หลังจากนั้นเขาก็เปิดก็อกน้ำล้างมือ แม้ว่าเขาจะไม่ได้มีอะไรทำในห้องน้ำแต่เขาก็ทำมันเพื่อให้เวลาผ่านไปเพราะว่าเวลาไม่ได้ขยับไปเลยในตอนที่เขาดูอนาคต ในขณะที่เขาล้างมือซังจินก็คิดขึ้น

'ถ้ามันยังเป็นไปแบบนี้... มันก็จะรื่นไหล การจู่โจมเหล่านี้ก็จะจบลง....'

ยังไงก็ตามทันใดนั้นเขาก็นึกถึงสิ่งที่เจ้าของร้านค้าลับได้บอกกับเขา

'ตอนนี้นายมีทุกอย่างที่นายจำเป็นต้องมีแล้ว นายนั้นมีความมุ่งมั่นและตอนนี้นายก็ได้รับพลังแล้ว มันถึงเวลาที่เรื่องนี้จะจบแล้ว'

'เขา...รู้ว่าฉันจะจบลงแบบนี้...'

มันยังไม่ชัดเจนว่าเขาจะหมายถึง 'การสิ้นสุดของการจู่โจม' แต่ว่าสิ่งนั้นดูเหมือนว่าซังจินจะสามารถเคลียร์การจู่โจมได้อย่าง่ายดาย เขาแข็งแกร่งจนไม่สามารถจะพัฒนาไปได้อีกแล้วและตอนนี้เขาก็มีพรรคพวกที่แข็งแกร่งอีก 7 คน เมื่อเขาได้เพิ่มตำแหน่งที่เหลืออีกสองคนเขาก็สามารถจะไปถึงจุดจบที่ต้องการได้ เขาและพรรคพวกที่แข็งแกร่งก็จะสามารถยุติการจู่โจมได้ ยังไงก็ตามมันยังมีบางอย่างที่ยังคงอยู่ในใจของเขา มันคืออนาคตที่เอ็ดเวิร์ดได้เห็นในบทที่ 20 ซังจินได้หยิบเครื่องประดับรูปร่างดาวออกมาและมองไปที่มัน

'ถ้าย้อนกลับไป...ท่าทางของเอ็ดเวิร์ดได้เปลื่ยนไปหลังจากเห็นมัน... อะไรกันที่เขาได้เห็นในบทที่ 21...'

เขาไม่รู้ว่าอะไรได้เกิดขึ้นในอนาคตที่เอ็ดเวิร์ดได้เห็น แต่ว่ามันเป็นที่ชัดเจนว่าไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน ถ้าไม่ใช่แบบนั้นก็ไม่มีทางที่เอ็ดเวิร์ดจะเปลื่ยนความคิดของเขาอย่างเฉียบพลัน

'เขาทำอย่างนั้นเพราะเห็นว่าสมาชิกในปาตี้ถูกจะการออกไป...และหลังจากที่ได้เห็นมันเขาก็ได้ตัดสินใจจัดการทุกคนด้วยตัวเอง... ในทางเดียวกันก็ส่งฉันที่แข็งแกร่งกว่าเขามาในอดีต...'

ไม่ว่ายังไงก็ตามเขาไม่สามารถจะคลายความระวังตัวของเขาลงได้เนื่องจากว่าในท้ายที่สุดซังจินก็ยังไม่เคยได้ไปที่บทที่ 21 เลย

ซังจินได้มองไปที่กระจกที่แขวนอยู่ตรงผนังห้องน้ำและตบหน้าตัวเองครั้งหนึ่ง

'มาลองทำให้ดีที่สุดก่อนที่จะจบลงดีกว่า'

ในเวลาเดียวกันเขาก็มองไปที่ใบหน้าที่สะท้อนกลับมา ต่างหูที่ห้อยอยู่ได้สะท้อนออกมาให้เห็น

'ดวงตาแห่งเจรามิท' เป็นไอเทมที่สามารถจะอ่านความคิดของคนๆหนึ่งได้ เมื่อเขามองไปที่มันเขาก็ได้นึกถึงสิ่งที่เจ้าของร้านค้าลับได้บอกกับเขา

'...มีบางอย่างที่ฉันได้รับมาโดยที่ต้องจ่ายอะไร ฉันจะต้องจ่ายบางสิ่งเป็นการแลกเปลื่ยนถ้าฉันได้รับบางสิ่ง... เมื่อนายได้เลือกสิ่งๆหนึ่งให้เลือกสิ่งนั้น ความจริงนั้นมันล้ำค่าเสมอไป'

"ยกเลิกการสวมใส่"

ซังจินได้ลูบไปที่ต่างหูเบาๆ

'เมื่อฉันจะต้องเลือกสิ่งใดสิ่งหนึ่ง.... จงเลือกสิ่งนี้'

ซังจินไม่สามารถจะเข้าใจว่าคำพูดนั้นได้หมายถึงอะไร ยังไงก็ตามจากประสบการณ์ของซังจิน เจ้าของร้านค้าลับไม่ใช่คนที่จะพูดอะไรโดยที่ไม่มีเหตุผล

'ในมิติอื่นๆ พวกเขาเรียกฉันว่านักค้าข้อมูล ฉันจะตอบในคำถามที่นายถาม แต่ว่าฉันก็จะต้องได้รับเงินตอบแทนกลับมาที่เหมาะสม'

'ฉันไม่ใช่นักค้าข้อมูลโดยที่ไม่มีเหตุผล ถ้าหากนายจ่ายราคาสำหรับคำถามที่จะถาม ฉันก็จะให้คำตอบที่ถูกต้อง'

อาชีพหลักของเขาก็คือพ่อค้าข้อมูลและตั้งแต่ที่เขาได้ให้ข้อมูลนี้กับซังจินเพื่อแลกกับสิ่งที่มีค่าเท่ากัน

"สวมใส่"

ซังจินได้ใส่ต่างหูในขณะที่คิดขึ้น

'ฉันไม่รู้ว่ามันจะเป็นแบบไหน แต่ว่าในเมื่อฉันจะต้องเลือกสิ่งใดสิ่งหนึ่ง ฉันก็จะเลือกสิ่งนี้'

เพียงแค่ก่อนที่เขาจะออกจากประตู เขาก็คิดเกี่ยวกับเจ้าของร้าน

'ยังไงก็เถอะ... เขาคืออะไร?'

ยังไงก็ตามบุคคลที่จะตอบคำถามนี้ก็ได้หายไปแล้ว นอกจากนี้มันก็เป็นที่ชัดเจนว่าแม้จะถามออกไป เขาก็จะตอบในแบบของเขาว่า

'ฉันจะบอกนายถ้านายจ่ายฉันหนึ่งร้อยล้านเหรียญดำ'

'เขาเป็นเทพหรือว่าเขาเป็นปีศาจกันแน่นะ?'

ยังไงก็ตามไม่ว่าเขาจะคิดเรื่องนี้มากแค่ไหนซังจินก็ไม่มีทางหาคำตอบได้ เขาได้เดินออกไปจากห้องน้ำ ข้างนอกนักล่าก็กำลังเพลิดเพลินไปกับอาหารอย่างอึกทึก ซังจินที่เพิ่งจะกลับมาได้ถามขึ้น

"เรื่องอะไรกันที่พวกนายกำลังคุยกันอย่างตื่นเต้นนะ?"