Chapter 176 – The Chosen Ones (1) [05-06-2020]

Chapter 176 – The Chosen Ones (1)

”

ซังจินได้เงยหน้าขึ้นไปในขณะที่มองไปที่เอ็ดเวิร์ด เอ็ดเวิร์ดนั้นกำลังเดินทางผ่านการจู่โจมด้วยการร่วมมือกับนักล่าคนอื่นๆ เจามักจะทำแบบนี้เสมอ มันไม่เคยมีสักครั้งเลยที่เขาจะทำตัวเป็นฆาตกรแม้วามันจะมีเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้เขาต้องฆ่านักล่าที่พยายามจะเป็นฆาตกรก็ตาม ในขณะที่เฝ้าดูเอ็ดเวิร์ดนี้ก็ทำให้ซังจินเกือบจะมั่นใจ

'ชายคนนั้น... เขาไม่ได้พลาด...กลับกันเลยเขาได้ใช้เวทย์เพื่อส่งฉันกลับมาในตอนนี้...'

เมื่อซังจินได้คิดเรื่องนี้เขาก็ยังคงสังเกตุเอ็ดเวิร์ดในขณะที่เขาหลับ หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ได้พบกับสิ่งที่ทำให้เขาต้องตกใจ

"หือ? นี้มัน..."

ในปัจจุบันเอ็ดเวิร์ดได้อยู่ในบทที่ 16 อ่าวคอร์ดั่มซึ่งเป็นที่ๆซังจินได้เจอกับเอ็ดเวิร์ดเป็นครั้งแรก แต่ว่าซังจินไม่ได้อยู่ที่นั่น กลับกันเอ็ดเวิร์ดกำลังล่ามอนสเตอร์ร่วมกับนักล่าที่ซังจินไม่เคยเห็นมาก่อน

'อะไรนะ? ฉันมั่นใจนะว่า...ฉันได้เจอกับเอ็ดเวิร์ดที่นี่? มันไม่น่าจะเป็นแบบนี้นิ'

ซังจินได้คิดขึ้นอย่างรวดเร็ว

'...แสดงการตายของเอ็ดเวิร์ดให้ฉันได้เห็น'

ภาพได้เปลื่ยนไปในสถานที่ๆแปลกประหลาดซึ่งสามารถมองเห็นคริสตัลที่ลอยอยู่เหนือถาดทรงกลม ในทันทีที่ซังจินได้เห็นมันเขาก็รู้สึกถึงมัน

'นี้คือ... บทที่ 19...มหาลัยเวทย์คาสซิ เอเซล '

ถ้าหากเอ็ดเวิร์ดตายที่นี่นั่นมันก็หมายความว่าสิ่งที่เขาคาดเอาไว้ถูกต้องเขาไม่ได้เจอกับเอ็ดเวิร์ดที่นี่

'ในตอนแรกเขาตายในบทที่ 18... ถ้างั้นเขาก็สามารถจะไปต่อได้อีกบทหนึ่ง'

ซังจินได้เฝ้าดูการจู่โจมของนักล่าทั้งแปดคนสุดท้าย แม้ว่าในบทที่ 19 นี้จะถูกเรียกว่ามหาวิทยาลัยเวทย์ แค่ว่ามันก็ไม่ได้มีความคล้ายกับมหาลัยเลย มันเป็นที่ๆไม่อาจจะมองเห็นนักเรียนหรืออาจารย์ปกติได้แม้แต่คนเดียว พื้นที่รอบๆก็เต็มไปด้วยซากปรักหักพักที่ถูกทำลายด้วยเวทย์

'ใช่แล้ว นี้เป็นอีกที่หนึ่ง... ที่ๆนายไม่สามารถจะรู้ได้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง'

นักล่าแทบจะไม่สามารถเอาชนะมอนสเตอร์ที่ใช้เวทย์ได้เลย ในขณะที่ซังจินได้เห็นแบบนี้เขาก็คิดย้อนกลับไปในอดีตที่พร่ามัว

'...หืม .. ที่นี่...'

ทันใดนั้นเสียงอึกทึกก็ดังขึ้นให้ได้ยิน

"เจ้ากล้ายกเลิกการศึกษะของนักเรียกได้ยังไง! แกมันไอเศษเดน!"

เมื่อเขาได้ยินเสียงนี้ เขาก็นึกได้ถึงทุกๆอย่าง ครู่หนึ่งเสียงของโอเปอเรเตอร์ก็ได้ดังขึ้น

[คำเตือน!]

[คถบดี 'เซอดิโอ้' ได้ปรากฏตัว]

หลังจากนั้นไม่นานยักษืที่ถือไม้เท้าขนาดมหึมาก็ได้ปรากฏออกมาจากอาคาร ลักษณ์ที่น่าสนใจของยักษ์ตนนี้ก็คือเขาได้สวมใส่แว่นสายตาอยู่ ซังจินได้เดาะลิ้นในขณะที่เฝ้าสังเกตุต่อไป

'เพียงแค่แปดคน... มันเป็นเรื่องปกติแล้วที่พวกนายเอาชนะเจ้านี้ไม่ได้'

เหล่านักล่าค่อยๆเริ่มล้มลงไปที่ละคนด้วยเวทย์ของคถบดี เอ็ดเวิร์ดเป็นคนที่สามารถจะยื้อไว้จนถึงตอนท้ายที่สุดและต่อสู้ต่อไป แต่ว่ายังไงก็ตามในท้ายที่สุดเขาก็ตายลงไปในขณะที่กรีดร้องออกมา

"อ๊ากกกกกกกกกกกก!!!"

เขาได้เสียชีวิตในฐานะของมนุษย์คนสุดท้าย จากนั้นก็เป็นอีกครั้งที่มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

[คุณตาย]

[คุณเป็นคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ของผู้เล่นทั้งหมด]

[ประโยชน์ที่คุณจะได้รับจากการเป็นผู้เล่นที่ตายคนสุดท้ายคือการ 'เริ่มใหม่']

ในเวลาเดียวกันข้อความบรรทัดเดียวก็ได้ปรากฏขึ้นในสายตาของเขา

เริ่มใหม่ - ย้อนการล่ากลับไปตั้งแต่ต้น แต่ว่ายังคงมีความทรงจำปัจจุบันอยู่

เป็นอีกครั้งที่เอ็ดเวิร์ดได้เปิดตาขึ้นมาภายในห้องสี่เหลี่ยมสีขาว หลังจากที่เขาได้มองไปรอบตัวเราก็ได้ร้องออกมามากยิ่งขึ้นกว่าในระหว่างที่เขาได้ตายก่อนหน้านี้

"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!"

*****

ซังจินได้เปิดตาขึ้นมาหลังจากเสียงตะโกนนั้น ในทันทีที่เขาได้ลุกขึ้นมาเขาก็ได้เอาผ้าปิดตาออกและกลืนน้ำลายลงไปครั้งหนึ่ง เขาได้คาดหวังเอาไว้มากแต่ว่าสิ่งที่เขาได้เห็นมันทำให้เขาได้รับผลกระทบอย่างมาก

'อย่างที่ฉันคิด... เอ็ดเวิร์ดไม่ได้ย้อนกลับไปเพียงแค่ครั้งเดียว'

ซังจินได้มองออกไปนอกหน้าต่าง สีของท้องฟ้าได้เปลื่ยนไปสีน้ำเงินอ่อนแล้ว

'...มันเกือบจะเช้าแล้วหรอ?'

ซังจินได้ล้างหน้าของเขาก่อนที่จะลงมาที่ชั้นหนึ่งเร็วกว่าปกติ เหมือนเช่นเคยดารูปปินได้กล่าวต้อนรับเขา

"ดารูปินช่วยเอากาแฟม็อคค่าหวานน้อยให้ที"

ครู่หนึ่งดารูปินก็ส่งแก้วกาแฟร้อนถ้วยหนึ่งมาให้เขา

"นี่ครับท่านนักล่า"

ซังจินได้รับถ้วยมาและจากนั้นก็เป่าถ้วยลงไปหลายครั้ง

ฟู่ ฟู่

เขาได้ออกมาจากโรงแรมและเดินไปข้างนอก ถัดไปจากประตูมีเก้าอี้โยกขนาดเล็ก ซังจินได้สูญเสียความคิดไปในขณะที่นั่งลงบนเก้าอี้และมองพระอาทิตย์ที่อยู่ไกลๆ

ในที่สุดเขาก็ได้รู้ถึงทางออกของปริศนาแล้ว เอ็ดเวิร์ดได้ย้อนกลับไปมากกว่าหนึ่งครั้งและระหว่างทั้งหมดนี้เขาก็ได้พบกับซังจินมากกว่าสองครั้ง และด้วยการพบกันครั้งสุดท้ายของพวกเขา แทนที่เขาจะเปิดเผยความลับให้กับซังจินเขากลับส่งซังจินกลับมาโดยการบังคับให้เขาได้กลายเป็นคนที่ตายคนสุดท้าย ซังจินรู้ดีเลยว่าหากเอ็ดเวิร์ดต้องการที่จะเป็นผู้รอดชีวิตคนสุดท้ายเขาก็สามารถทำมันได้อย่างง่ายดาย

'จริงๆแล้วมันดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้มีเจตนาการการเป็นฆาตกรอยู่เบื้องหลัง....'

ซังจินรู้สึกเหมือนกับทุกๆชิ้นส่วนค่อยๆเข้าที่ในทีละชิ้น มีเพียงสิ่งเดียวที่เขายังหาไม่เจอก็คือสิ่งที่เอ็ดเวิร์ดได้เห็นในบทที่ 21 ผ่านเครื่องประทับรูปดาวในบทที่ 20

'ทำไมเจ้านั่น..ถึงเลือกฉันแทนคนอื่นๆ?'

แม้ว่าซังจินจะไม่รู้ว่ามีอะไรบ้าง แต่มันอาจจะมีบางอย่างที่เอ็ดเวิร์ดไม่สามารถจะทำอะไรได้เลยในชั้นที่ 21

'...หรือว่า... มันอาจจะเป็นไปได้ว่าเขาเหนื่อยเกินกว่าที่จะย้อนเวลากลับมาอีกครั้ง...'

นี้มันก็เป็นไปได้เพราะว่าแม้แต่ตัวซังจินเองก็ยังรู้สึกเบื่อหน่ายกับความคิดที่่าเขาจะต้องมาเริ่มเกมสังหารนี้เป็นครั้งที่สอง ในนตอนที่เขาได้เห็นอดีตของเอ็ดเวิร์ดมันเห็นได้ชัดเลยว่าอย่างน้อยเอ็ดเวิร์ดก็ได้ย้อนเวลากลับมาแล้วสองครั้ง ซังจินได้จิบกาแฟของเขาในขณะที่นึกถึงเรื่องนี้ ในที่สุดเขาก็ได้พบกับข้อสรุป

'...มันยังไม่ชัดเจนว่าเอ็ดเวิร์ดเห็นอะไร แต่ว่า... ฉันมีสิ่งที่ฉันจะต้องทำให้สำเร็จ นั่นก็คือการเคลียร์การจู่โจมซึ่งเป็นแผนเดิมที่มีมาตั้งแต่ต้น... และ... นั่นก็อาจจะเป็นเหตุผลที่เอ็ดเวิร์ดได้ส่งฉันมาในเวลานี้'

ซังจินได้หยิบถ้วยกาแฟที่ว่างเปล่าในขณะที่เดินกลับเข้าไปในโรงแรม ตามฉากในอนาคตที่เขาได้เห็นมาซังจินจะได้พบกับนักดสบฮิโระกิในระหว่างการจู่โจมและเขาก็จะเข้ามาเป็นพันธมิตรของพวกเขา ไม่เพียงแค่มีทักษะที่ดีเท่านั้น แต่ว่าในฐานะที่เขามองซังจินเป็นอาจารย์เขายังเป็นคนที่ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะทรยศพวกเขา มันเป็นธรรมดาที่ฮิโระกิจะมาเป็นพรรคพวก

*****

ซังจินหรี่ตาในขณะที่เขาเหวี่ยงดาบของเขา นากาได้ถูกตัดขาดลงในขณะที่ดาบของซังจินก็ยังคงร่ายรำต่อไป นักล่าคนอื่นๆได้เดินตามหลังซังจินแต่ว่าพวกเขาไม่ได้มีส่วนร่วมใดเลย

เพราะว่าภายใต้ความแข็งแกร่งของซังจินนั้นเห็นได้ชัดว่าเหลือการมาก นักล่าคนอื่นๆจึงทำเพียงได้แต่จัดการกับนากาที่หวาดกลัวและพยายามจะหลบหนี เลือดสีเขียวของนากาได้กระจายอยู่ทั่วตัวของซังจิน เขาได้มองไปรอบๆในขณะที่คิดขึ้น

'ลองดูสิ... มันแน่นอนแล้วว่าใกล้กับชาดหาดแน่ๆ...'

จากนั้นหนึ่งในนักล่าก็ได้ชี้ไปที่หนาผาใกล้ๆกับชายฝั่งในขณะที่ถามออกมา

"เฮ้ ที่ตรงนั่น มันไม่ใช่ถ้ำหรอกหรอ"

ซังจินได้ปรบมือในขณะที่พูดขึ้น

"อ่า ใช่แล้ว"

ถ้ำนั่นเป็นที่ซ่อนตัวของบอสลับของอ่าวคอร์ดั่ม ในขณะนั้นซังจินก็มุ่งตรงไปทีถ้ำ ชายคนหนึ่งได้ตามเขามา เป็นผู้ชายที่มีความสามารถที่สูงอย่างไม่น่าเชื่อด้วยฉายา 'เทอมิเนเตอร์' เขาเป็นผู้ใช้ง้าวที่เข้าได้กับเขาดีมาก เทอมิเนเตอร์ได้เข้ามาหาซังจินในขณะพูดขึ้น

"สุดยอดนักล่าเคย์"

ซังจินได้เงยหน้าขึ้นและถามออกไป

"หืม? มีอะไรหรอ?"

"ฉะ....ฉันได้ยินมาว่านายเป็น 'ผู้เลือกสรร'... นั่นมันจริงไหม?"

ซังจินไม่แม้แต่ปฏิเสธหรือยอมรับมัน นี้มันเป็นเพราะว่าเขาจะรู้สึก่ามันจะมีปัญหาถ้าหากเขาพูดออกไป แต่มันก็ยากที่จะโกหกในเรื่องนี้เนื่องจากว่ามีนักล่าที่ใช้ฉายา 'ผู้ถูกเลือก' ค่อนข้างมาก แทนที่จะตอบซังจินได้ถามกลับไป

"...ทำไมนายถึงอยากรู้เลือกนี้ล่ะ?"

"มันก็แค่... ฉันอยากจะรู้ว่าถ้ามันเป็นไปได้นายจะเลิกฉันได้ไหมนะ"

ซังจินได้เกาหัววของเขา ในอนาคตที่ซังจินได้เห็นเมื่อวานนี้คนๆนี้ไม่ได้เป็นหนึ่งในพรรคพวกของเขา นอกจากนี้มันยังมีเหตุผลอื่นอีก นักล่าที่ใช้ง้าวคนนี้เป็นคนที่ยอดเยี่ยมมาก แต่ว่าเขามีนิสัยที่ค่อนข้างจะหยิ่งทรนงดังนั้นเขาจึงไม่สามารถจะประสานงานกับทีมของเขาได้ ซังจินได้บอกกับเขาไป

"ฉันขอโทษด้วยนะ แต่ว่า... ฉัน....ไม่ได้เป็นคนเลือกสรรนะ"

ความผิดหวังของเทอมิเนเตอร์ได้แสดงออกมาอย่างชัดเจน

"งั้น

ซังจินได้ไม่เชี่ยวชาญเรื่องการโกหกนักเขาได้หยักหน้าเงียบๆ น้ำศักดิ์สิทธิ์แห่งการล้างบาปในตอนนี้เหลืออยู่เพียงแค่ 3 ขวดเท่านั้น เขารู้สึกผิด แต่ว่าเขาก็ไม่สามารถยอมรับทุกคนมากได้แบบนี้ ซังจินได้ปล่อยนักล่าคนอื่นและเทอมิเนเตอร์ไว้ข้างหลังและเดินตรงไปหน้าถ้ำ จากนั้นเขาก็มองไปที่นักล่าในขณะที่พูดออกมา

"ฉันจะแก้ปัญหานี้เองดังนั้นอย่าเข้ามา"

จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปในถ้ำที่มืดมิด ภายในนั้นมีสิ่งมีชีวิตแปลกๆที่มีหัวเป็นปลาหมึกและมีร่างกายเป็นของมนุษย์ เมื่อซังจินได้เข้าไป พวกมันก็ได้ลุกขึ้นยืนที่ละตัว เสียงแจ้งเตือนของโอเปอเรเตอร์ก็ยังได้ดังขึ้นมา

[คำเตือนบอสลับ!]

['ผู้เล่นกับจิตใจ' ชาร็อกและลูกหลานปรากฏตัว]

ซังจินได้หยิบดาบของเขาออกมา

'รีบๆหั่นมันเป็นชิ้นๆ... และจากนั้นก็รอการเรียกของผู้ถูกเลือก'

ยังไงก็ตามในตอนนั้นเอง เทอมิเนเตอร์ก็ได้ถือง้าวเข้ามาในถ้ำโดยที่ไม่ปรึกษากับซังจิน

"สุดยอดนักล่าเคย์! ฉันมาช่วยแล้ว การฆ่าบอสลับด้วยตัวคนเดียวมันไม่ตลกเลยนะ..."

"ไม่ ฉันบอกนายแล้วไงว่าอย่าเข้ามา...."

ยังไงก็ตามมันได้สายเกินไปแล้ว คทาของชาร็อกผู้เล่นกับจิตใจได้เริ่มเรืองแสง ดวงตาจองนักล่าได้เปลื่ยนเป็นสีเหลือง จากนั้นเขาก็เริ่มตะโกนกรีดร้องออกมาอย่างแปลกประหลาด

"อว๊ากกกกกกกกกกกก"

ซังจินได้กุมหน้าผาก

"แม้ว่าฉันจะบอกไปแล้วนะว่าอย่าเข้ามา...."

ชาร็อกนั้นจะควบคุมจิตใจของนักล่าและทำให้เขาโจมตีพรรคพวกของตัวเอง ซังจินได้กัดริมฝีปากเล็กน้อย เขาสามารถที่จะฆ่าบอสตัวนนี้ได้ด้วยตัวเอง แต่ว่ามันยากที่จะฆ่าศัตรูโดยที่ไม่ทำร้ายนักล่าเทอมิเนเตอร์ ซังจินได้คิดขึ้นกับตัวเองอย่างเสียใจ

'ฉันควรจะบอกกับพวกเขาไม่ให้เขามาให้ชัดเจนกว่านี้สินะ'

แต่ว่าเมื่อเขาได้คิดแบบนี้ เขาก็ได้ร่ายเวทย์ย้อนเวลา

"อว๊ากกก"

เทอมิเนเตอร์ที่มีดวงตาสีเหลืองได้เริ่มพุ่งเข้ามาหาซังจิน แต่ว่าในขณะนั้นซังจินก็ได้ใช้แหวนของจอมเวทย์ผู้ยิ่งใหญ่และย้อนเวลา

"ย้อนเวลา!"

ทุกๆสิ่งได้เริ่มถอยหลังจนกระทั่งถึงในตอนที่ซังจินจะเข้าไปในถ่ำ ซังจินได้หยุดตัวเองจากการเข้าถ้ำและหันไปมองเทอมิเนเตอร์ที่ยืนอยู่ข้างๆและพูดขึ้น

"ฉันจะย้ำอีกครั้งนะ อย่าได้เข้ามา โดยเฉพาะกับนายเทอมิเนเตอร์"

ด้วยคำนี้ของซังจิน เทอมิเนเตอร์ได้สะดุ้ง

"ฉันได้เห็นความสามารถของนายแล้ว.... การเข้าไปในถ้ำไม่ได้ทำให้นายกลายเป็นผู้ถูกเลือก นายเข้าใจใช่ไหม?"

เทอมิเนเตอร์ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากหยักหน้ารับ ซังจินได้กลับเข้าไปในถ้ำอีกครั้งหนึ่ง

[คำเตือนบอสลับ!]

['ผู้เล่นกับจิตใจ' ชาร็อกและลูกหลานปรากฏตัว]

ซังจินได้จับดาบและมนุษย์เข้าไปหาศัตรูทันที โชคดีที่ว่าตอนนี้ไม่มีใครมาขัดจังหวะเขาอีกแล้ว

*****

ซังจินได้แทงมูนสเปคและบลัดเวเจนลงไปในพื้นทรายบนหาดทรายและล้มตัลง

ซ่า ซ่า

เสียงของคลื่นกระทบฝั่งได้ดังเข้ามาหาในหูของเขา หลังจากที่ได้จัดการกับบอสลับแล้ว ซังจินได้พยายามที่จะค้นหาฆาตกร แต่ว่ามีแต่เสียงเดิมซ้ำๆที่ส่งมาจากโอเปอเรเตอร์

[ไม่มีมิติที่สามารถใช้งานได้]

เพราะแบบนี้ซังจินทำได้เพียงแค่นอนลงอาบแดดบนชายหาด

'มันไม่มีอะไรเหลืออีกจริงๆ... อ๊า ไม่มีเลย'

เขาได้มองเห็นในอนาคตแล้วว่าเขาจะต้องเจอกับฮิโระกิในวันนี้ ดังนั้นตราบใดที่เขาไม่ทำอะไรที่แปลกๆจนเกินไปเขาก็จะได้เจอกับฮิโระกิ ดังนั้นเขาจึงทำเพียงแค่นอนลงอยู่บนชายหาด

'ถ้าหากว่าสิ่งที่แสดงให้เห็นในอนาคตเป็นเรื่องจริง... ถ้างั้นอนาคตที่ฉันเห็นมันก็จะเกิดขึ้นเร็วๆนี้สินะ'

ซังจินได้ต้องรอนานนัก ประมาณ 10 นาทีนับตั้งแต่เขาเริ่มอาบแดดได้ผ่านไปทันใดนั้นเสียงของโอเปอเรเตอร์ก็ได้ดังขึ้น

[ผู้ถูกเลือกได้ร้องขอให้คุณเทเลพอตไป คุณจะยอมรับหรือไม่?]

'นี้ไง'

ซังจินได้ยืนขึ้นมาจากนั้นก็พูดกับโอเปอเรเตอร์

"ฉันจะไป เทเลพอตฉันไปเลย"

ครู่หนึ่งภาพฟรานซ์ก็ได้ปรากฏขึ้นมาบนลูกบาศก์

"เคย์ มีคนในปาตี้ของฉันบอกว่าเขามีอาจารย์ที่ชื่อว่าเคย์นะ"

เมื่อซังจินได้ฟังคำพูดของฟรานซ์ เขาก็ได้คิดขึ้น

'เหมือนกับที่ฉันได้เห็นสินะ'

ซังจินได้ถูกเทเลพอตไปที่มิติของฟรานซ์ ที่นั่นฮิโระกิได้ยืนยิ้มอย่างสดใสในขณะที่โบกมือให้กับซังจิน

"อาจารย์!"