Chapter 160 – Great Plains of Barrastan (11) [04-05-2020]

Chapter 160 – Great Plains of Barrastan (11)

”

ไอเทมชิ้นที่ 3 ของมังกรอาเซอร์อาซก็คือลูกบาศก์ มันเป็นลูกบาศก์ที่เหมือนกับลูกบาศก์ของโอเปอเรเตอร์อย่างน่าแปลกใจ ยกเว้นก็เพียงแค่ขนาดของมันที่พอดีกับมือๆหนึ่งเท่านั้น

"นี้ ฉันได้ทำบางสิ่งแบบนี้เหมือนกัน แต่ว่าด้วยวัสดุที่ฉันมี....ฉันไม่สามารถจะทำให้มันมีขนาดที่ใหญ่เท่ากับอันที่นายมีได้"

ซังจินได้เปิดปากออกมาด้วยความแปลกใจ

'นายสามารถจะ...สร้างลูกบาศก์?'

มังกรได้โยนลูกบาศก์เล่นราวกับว่ามันเป็นลูกบลและจากนั้นก็จับมัน เขาได้โยนมันเล่นต่อไปในขณะที่เขาพูด

"ไอเทมสองชิ้นแรกที่ฉันมองให้นายก่อนหน้านี้... ถ้ามันเป็นแบบนั้น... ไอเทมพวกนั้นจะช่วยนายในการเอาชนะชะตากรรมที่น่าเศร้าได้"

มังกรได้พูดออกมาคล้ายๆกับที่อาเรี่ยนเคยพูด อย่างไรก็ตามซังจินไม่ได้รู้ว่าเขาได้ก็อบคำพูดนี้มาจากการอ่านความทรงจำของเขา

"แล้วก็นี่"

มังกรได้โยนลูกบาศก์ให้กับซังจินผู้ซึ่งได้รับความงุ่มง่ามในขณะที่รับมัน

"มันจะเป็นการรักษาธรรมเนียมไว้"

"ธรรมเนียม?"

เมื่อซังจินเอียงหัวงง มังกรก็ตอบกลับ

"ใช่แล้ว ธรรมเนียม"

มังกรก็ยังคงพูดในสิ่งที่ซังจินไม่สามารถจะเข้าใจได้ ซังจินได้ถามออกไป

"นายหมายถึงอะไร?"

"นายก็น่าจะรู้เหมือนกันนะ มนุษย์ผู้ที่เอาชนะมังกร...พวกเขาได้ช่วยเจ้าหญิงที่ถูกลักพาตัวหรือ...มาเอาสมบัติในรังของมังกร...เรื่องราวก็เป็นแบบนี้แหละ"

ซังจินได้เดาะลิ้นเล็กน้อย สำหรับตัวละครหลักในเรื่องราวที่เขาพูดเกี่ยวกับบุคคลอื่นนั้นมันดูค่อนข้างจะแปลก

"มนุษย์ เพราะว่าฉันได้แพ้นาย ฉันจะต้องให้รางวัลนาย"

ซังจินได้มองลงไปที่ลูกบาศก์ ลูกบาศก์มันมีความยาวแค่ 5 ซม. ถ้าหากว่าจะมีส่วนไหนที่ต่างออกไปอีกมันก็คือภาพวาดมังกรสีน้ำเงินที่ปล่อยลมหายใจออกมาบนลูกบาศก์ ซังจินได้พูดกลับมังกร

"ฉันมีลูกบาศก์ที่มีขนาดที่ใหญ่กว่า ทำไมฉันถึงจะต้องใช้อันนี้?"

ดวงตาของมังกรได้สว่างวาบขึ้นเมื่อได้ยินคำถามของซังจิน เขาได้ชี้ไปที่ลูกบาศก์ของโอเปอเรเตอร์และพูดขึ้น

"ลูกบาศก์นั่นที่นายใช้มันไม่ใช่ของนาย ใช่มั๊ยล่ะ?"

ซังจินได้มองไปข้างหลังเขาและจ้องไปที่ลูกบาศก์ของโอเปอเรเตอร์ ถ้าเขาคิดเกี่ยวกับมัน คำพูดของมังกรนั้นถูกต้อง เขาใช้ลูกบาศ์อยู่แต่มันก็ไม่ได้เป็นของๆเขา ซังจินได้หันหน้ากลับมาและหยักหน้ายอมรับ อย่างไรก็ตามก่อนซังจินจะหยักหน้ามังกรก็พูดต่อ

"อย่างไรก็ตาลูกบาศก์นั่นที่นายถืออยู่นั่นมันเป็นของนาย นายเข้าใจที่ฉันพูดมั๊ย?"

"อะไรนะ?"

"เอาล่ะ รู้เพียงแค่นั้นก็พอ อย่างไรก็ตามเมื่อมันถึงเวลานายก็จะเข้าใจเอง ตามการคำนวนของฉันน่ะนะ แล้วก็...การคำนวนของฉันมันไม่ได้พลาดบ่อยนัก ฉันนั่นเป็นอัจฉริยะที่แท้จริงเลยนะ"

"อะไร?"

ซังจินได้พูดคำว่าอะไรอีกครั้ง แต่ว่ามังกรก็ไม่ได้ให้คำตอบอะไร กลับกันมังกรได้ถามชื่อของเขา

"ใช่ ตอนนี้ฉันพึ่งจะนึกออก นายชื่ออะไร?"

มังกรได้มีนิสัยเอาแต่ใจอย่างไม่น่าเชื่อ ซังจินได้รู้สึกโกรธเคืองในขณะที่ปิดปากเงียบต่อไป อย่างไรก็ตามมังกรก็ได้ถามขึ้นมาอีกครั้งอย่างจริงจัง

"ชื่อของนายคืออะไร?"

ซังจินได้พยายามที่จะปิดปาก แต่ว่าปากของเขาก็ได้ขยับไปเองอย่างผิดปกติ

"...ซังจิน..."

มังกรได้หยักหน้าในขณะยิ้มอย่างพอใจ

"อา ฉันเข้าใจแล้ว มนุษย์ซังจิน ฉันไม่รู้ว่านายเคยได้ยินมาก่อนมั๊ย แต่ว่าฉันชื่ออาเซอร์อาซ ในวันนี้มันเป็นวันที่น่าสนใจมาก ลาล่ะนะ ฉันไม่รู้ว่าเราจะได้เจอกันอีกหรือไม่ แต่ฉันจะจำการพบกันครั้งนี้เอาไว้จนกว่าฉันจะตายไป"

มังกรยังคงพูดกับตัวเองเช่นนี้ในขณะที่เขาได้หายตัวเข้าไปในพอทัลที่เปิดไว้ ในเวลาเดียวกันเบสโกโร่ก็พึมพัมขึ้น

'เค นายชื่อซังจิน?'

ซังจินก็ได้ยืนอยู่เฉยๆเพราะว่าเบสโกโร่เป็นคนที่ไม่สามารถจะเอาเรื่องนี้ไปบอกกับใครได้ มันไม่สำคัญหรอกที่เบสโกโร่ได้รู้ชื่อของเขาหรือไม่ ยิ่งไปกว่านั้นเบสโกโร่ก็ดูเหมือนจะพอใจกับนามแฝงของซังจินซะมากกว่า

'ซัง...จิน..งั้นหรอ? แต่กสนออกเสียงเคมันจะง่ายกว่านะ ฉันจะเรียกนายว่าเคต่อไปดีกว่า'

"แน่นอน ไปกันต่อเถอะ"

ในขณะนั้นเองเคนและซาดาเมียร์ที่ได้หลุดออกมาจากเวทย์ก็ได้วิ่งเข้ามาหาซังจิน

"โฮ่งๆ"

"นายท่าน!"

เคนผู้ซึ่งถูกแช่แข็งได้มองไปรอบๆ เขาได้มีอาการกังวลเล็กน้อยเมื่อมองไป ในขณะเดียวกันซาดาเมียร์ก็ได้มองขึ้นลง

"ท่านบาดเจ็บตรงไหนหรือป่าว?"

ซังจินได้ให้ความมั่นใจกับทั้งคู่

"อ่า...ฉันสบายดี เคนฉันไม่เป็น มังกรในก่อนหน้านี้ได้ไปแล้ว"

เคนได้รู้สึกเศร้าใจที่ก่อนหน้านี้เขาได้แต่ถูกแช่แข็งอยู่ตลอดเวลา

"โฮ่ง..."

ซาดาเมียร์ก็ได้พูดในสิ่งที่เขาไม่สบายใจ

"ข้าเข้าใจแล้ว โล่งใจอะไรแบบนี้ เมื่อตอนที่ต่อสู้กับมังกร...ข้าได้ให้เขากลับมาพร้อมกับขนาดที่ใหญ่โตอย่างมาก"

ซังจินก็ได้ถามพวกเขาทั้งคู่กลับไป

"แล้วพวกนายล่ะ? เป็นยังไงบ้าง?"

เคนได้ร้องออกมาสั้น

"โฮ่งๆ!"

ซาดาเมียร์ก็พูดขึ้น

"ใช่แล้ว ในตอนที่ข้าถูกผลักเข้าไปในโลกวิญญาณสั้นๆข้าไม่สามารถจะอยู่ในโลกแห่งความจริงได้ แต่ในตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว"

ซังจินได้มองชลงไปที่พวกเขา ย้อนกลับไปราร์ได้หายไปด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว อย่างไรก็ตามมันเห็นได้ชัดว่าเขาเพียงแค่กลับไปที่โรงแรม ราร์ที่อยู่ที่นั้นก็จะทำตัวน่ารักผิดกับขนาดตัวในขณะที่ร้องออกมา

'แกว๊ก'

ซังจินในตอนนี้ได้เริ่มตรวจสอบไอเทมที่ได้รับมาจากมังกร แว่นกันแดดอันหนึ่ง คทา และลูกบาศก์อันจิ๋ว

ถ้ามันเป็นในตอนอื่นเขาจะเอามันเก็บเอาไว้ก่อนเป็นอย่างแรกและจากนั้นก็หยิบมันออกมาตรวจสอบเมื่อมีเวลาว่าง แต่ว่าในตอนนี้เขาได้ถูกความสงสัยครอบงำ ฉันจินได้หยิบแว่นกันแดดขึ้นมาและมองไปที่มัน

แว่นกันแดดอันนี้มันมีชิ้นส่วนที่แปลกๆติดอยู่กับแว่นเหมือนกับอุปกรณ์ VR ที่มีมาเมื่อเร็วๆนี้ ไม่ใช่แค่นั้นเมื่อสังเกตุดีๆมันก็ดูเหมือนอุปกรณ์ VR มากกว่าแว่นกันแดดซะอีก

นอกจากนี้ก็จากรูปร่างแล้วด้านในและด้านนอกของแว่นกันแดดมันก็เหมือนจะมีสารโลหะบางชนิ แต่ว่ามันก็มีน้ำหนักที่เบาจนแทบจะไม่รู้สึกอะไร ในไม่ช้าคำอธิบายของโอเปอเรเตอร์ก็ปรากฏขึ้น

-----

ฝันนิรันดร์ - มุมมองแฟนตาซี

อุปกรณ์เสริมระดับตำนาน

ทักษะติดตัว

มุมมองแฟนตาซี (I) - แสดงสิ่งที่คุณต้องการจะเห็นจากภายในช่องว่างระหว่างเวลาที่บินผ่านไป เปิดใช้งานได้เฉพาะเมื่อนอนหลับนานเกิน 7 ชม.

ถ้าความจริงเป็นความฝัน และความฝันเป็นความจริง ถ้างั้นเรื่องราวอะไรจะเหลืออยู่แก่มนุษย์ชาติ

-----

เงื่อนไขที่ติดมาด้วยของมันค่อนข้างที่จะแปลกประหลาด

'มันสามารถจะใช้งานได้เฉพาะเมื่อนอนหลับนานเกิน 7 ชั่วโมงงั้นหรอ?'

เป็นเงื่อนไขที่งี่เง่าอะไรแบบนี้

'มันดูเหมือนว่ามันจะเป็นทักษะใช้งานเมื่อนายนอนหลับ?'

เพื่อตอบสนองต่อคำพูดของเบสโกโร่ ซังจินได้ตอบกลับไป

"แน่นอน ฉันจะถอดนายออกไปซักเดี๋ยวนะเบสโกโร่"

ซังจินได้จับหัวของเขาและพูดขึ้น

"ถอด"

ในไม่ช้าหัวกระโหลกเบสโกโร่ที่ปกคลุมหน้าของซังจินก็ได้มาปรากฏขึ้นในมือของเขา ตอนนี้เองซังจินก็ได้ยกแว่นขึ้น

"สวมใส่"

ทันใดนั้นมันก็ได้กลายเป็นมืดลง ไม่มีอะไรที่เขาสามารถจะมองเห็นได้เลย

"นี่มันอะไร..."

ซังจินได้ยกมือขึ้นและถอดแว่นกันแดดออกมา เขาได้กลับมามองเห็นเป็นปกติอีกครั้งหนึ่ง จากนั้นเขาก็ใส่แว่นกันแดดอีกครั้ง มันได้กลายเป็นมืดทันที แว่นกันแดดมันไม่สามารถจะมองทะลุออกไปได้เลย ซังจินได้ตระหนักได้ในทันที

'นี่มัน...แทนที่จะเป็นแว่นกันแดด...หรืออุปกรณ์ VR...มันไม่ใช่ผ้าปิดตาสำหรับนอนหลับหรอกหรอ?'

แต่ไม่ว่ายังไงเขาก็ไม่สามารถจะใช้มันได้ในตอนนี้ ซังจินได้วางที่ปิดตากลับไปที่ลูกบาศก์ ไอเทมชิ้นต่อไปที่เขาหยิบขึ้นมาก็คือคทายาว มันเป็นคทาที่มังกรน้ำเงินใช้ แถมยังมีอัญมณีสีน้ำเงินที่เรียกว่าอัญมณีแห่งท้องฟ้าติดอยู่อีกด้วย ซังจินได้ถือมันขึ้นและมองที่มัน

-----

เซเรเบรฟ - คทาแห่งเอ็นเดล

คทาระดับตำนาน

ทักษะติดตัว

ย้อนกระแสมานา (II) - 10 วินาทีหลังจากใช้เวทย์จะได้รับมานาคืน 30% จากมานาที่ใช้ไป

ทักษะใช้งาน

เพิ่มพลังเวทย์ (III) - เพิ่มพลังเวทย์โดยชั่วคราว 3 เท่า

ความรู้สึกด้อยค่าหรือเหนือกว่าได้เกิดจากการเปรียบเทียบ

อย่าได้คิดว่าตัวเองสูงกว่าคนอื่นเพราะได้รับอะไรบางสิ่ง

-----

ซังจินได้มองไปที่คทา คทานี้มันมีเพิ่มพลังเวทย์เหมือนกับแหวนของจอมเวทย์ผู้ยิ่งใหญ่ แต่ว่าแทนที่มันจะเพิ่ม 5 เท่าเหมือนแหวน มันกลับเพิ่มขึ้นเพียง 3 เท่า

'นี่มัน...ถ้ามันถูกอัพเกรดเป็นระดับตำนานพิเศษ...มันก็ควรจะคล้ายกับแหวนของจอมเวทย์ผู้ยิ่งใหญ่?'

แต่ว่าทักษะใช้งานของคทามันดูเหมือนว่าจะดีกว่าแหวน

'สำหรับฉันที่จะใช้มันจะได้เล็กน้อย...แต่ถ้าฉันใช้มันให้กับผู้ถูกเลือกคนอื่น...'

เมื่อซังจินได้คิดแบบนี้ เขาก็ได้นึกถึงผู้ถูกเลือกที่เขาได้ลืมไป

"อาใช่แล้ว...พวกเขาทำได้ดีมั๊ยนะ?"

การจู่โจมในครั้งนี้มันไม่ใช่เรื่องง่าย ถ้าพวกเขาไม่ได้ปฏิบัติแผนการแทรกซึมอย่างถูกต้องในแรกพวกเขาก็อาจจะตกอยู่ในอันตราย แต่ว่ามันยังไม่มีการร้องขอการอัญเชิญ แต่ว่าขาก็ควรจะไปช่วยให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ซังจินได้เก็บคทาลงไปในลูกบาศก์

'ฉันควรจะรีบกำจัดพวกทหารที่รอดอยู่และจากนั้นก็ไปมิติอื่นๆ...'

แต่ว่าเขาก็ยังมีความรู้สึกว่าเขาควรที่จะตรวจสอบลูกบาศก์จิ๋วที่เหลืออันสุดท้ายอยู่ ในไอเทมทั้งสามชิ้นที่มังกรอาเซอร์อาซให้กับเขาตั้งแต่แรก ลูกบาศก์ก็คือสิ่งที่เขาสงสัยมากที่สุด ซังจินได้ยกลูกบาศก์ขึ้นอย่างรวดเร็ว

-----

ลูกบาศก์พลาสมิด

อุปกรณ์เสริมระดับปกติ

ทักษะติดตัว

สมบัติ(I) - เก็บไอเทมไว้ภายในลูกบาศก์

ข้า อาเซอร์อาซผู้ที่เกิดมาเป็นอัจฉริยะและสามารถเข้าใจตรรกะแห่งโลกได้เมื่อฉันอายุได้ 100 ปี และเมื่อฉันอายุได้ 1000 ปีก็ไม่มีอะไรที่ฉันไม่รู้ ในเวลานี้ฉันมีเพียงความฝันเพียงหนึ่งเดียว...

-----

'นี่มันคืออะไร...'

ซังจินได้มองไปที่ลูกบาศก์ด้วยความผิดหวังอย่างมาก อุปกรณ์เสริมระดับปกติ มันไม่มีคำอธิบายอื่นใดเลย เขารู้เกี่ยวกับทักษะติดตัวอยู่แล้ว นอกจากนี้มังกรยังได้โม้เกี่ยวกับตัวเองในคำอธิบายด้านล่างของไอเทมอีกด้วย

'ก่อนหน้านี้เมื่อเขาได้หยิบมันขึ้นมาและว่ามันเป็นธรรมเนียมใช่หรือไม่...เขาได้พูดค่อนข้างมากเกี่ยวกับมัน...แต่ด้วยสิ่งนี้ มันแตกต่างไปจากลูกบาศก์ของฉันยังไง?'

ฉันได้คิดแบบนี้ แต่ว่ามันก็ไม่มีเวลามากพอให้ฉันได้ไตร่ตรองมัน เขาได้เสียเวลามาเกินไปในการต่อสู้กับมังกรและตรวจสอบไอเทมมากเกินพอแล้ว

ซังจินได้วางลูกบาศก์จิ่วลงไปในลูกบาศก์ของโอเปอเรเตอร์และจากนั้นเขาก็สวมใส่เบสโกโร่อีกครั้ง หลังจากนั้นเขาก็ได้ไปหาเคนและพูดขึ้น

"เคน มันถึงเวลาสำหรับนายแล้วที่จะต้องมีส่วนร่วม เรียกพรรคพวกและหาศัตรูที่เหลือทีนะ"

เมื่อซังจินพูดจบ เคนก็ได้หอนยาวออกมาทันที

"บรูววววววววว~~~”

ในไม่ช้าพรรคพวกหมาป่าก็ได้ปรากฏตัวขึ้น

"โฮ่งๆ!"

ตามคำสั่งของเคนพวกเขาได้กระจายตัวกันออกไปทั่วพื้นที่ หลังจากที่มองดูพวกเขา ซังจินก็พูดกับซาดาเมียร์

ซาดาเมียร์ช่วยพาฉันลอยขึ้นไปที ฉันได้ใช้มานาทั้งหมดไปกับการต่อสู้ครั้งก่อนแล้ว"

ซาดาเมียร์ได้พาซักจินขึ้นไปบนอากาศโดยไม่ชักช้า

"ท้าทายแรงโนมถ่วง! บิน!"

ครู่หนึ่งร่างกายของซังจินก็ได้ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า จากนั้นเขาก็ได้เฝ้ามองเคนและพรรคพวกของเขาวิ่งไปทั่วที่ราบ มันจะต้องมีศัตรูในทิศทางที่พวกเขาวิ่งผ่านไป

ในขณะที่ซังจินตามหลังหมาป่าไปในตอนที่บินอยู่อย่างช้าๆ ซังจินก็คิดขึ้น

'ฉันจะต้องทำมันให้เสร็จอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ไปช่วยพรรคพวกของฉัน'