Chapter 159 – Great Plains of Barrastan (10) [02-05-2020]

Chapter 159 – Great Plains of Barrastan (10)

”

เมื่อซังจินได้ตะโกนออกมา เบสโกโร่ก็เริ่มใช้งานคลั่งในทันที ในเวลาเดียวกันเสียงของยอนฮัวเรทก็ดังออกมา

'ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า!'

เลือดของซังจินได้เดือดขึ้นอย่างที่ไม่สามารถควบคุมได้ในขณะที่เขาได้เหวี่ยงดาบใส่มังกรด้วยความเร็ซแสง แต่ว่ามังกรก็ยังคงสามารถที่จะหลบเลี่ยงทักษะที่น่ากลับนี้ได้ซึ่งมันเกิดจากประสบการณ์และสัญชาตญาณของเขา อย่างไรก็ตามแม้อย่างนั้นมันก็ยังไม่พอ

'ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า!!!!'

ซังจินได้เริ่มที่จะคลั่งมากขึ้นด้วยเสียงตะโกนของยอนฮัวเรท ดาบที่เขาถือได้เร็วยิ่งขึ้นและมันได้เฉือดโดนแขนและขาของมังกร ในตอนที่เขาได้ทำแบบนั้น เขาก็ได้ทำให้พลังทักษะคลั่งของเบสโกโร่ทำให้ดาบของเขาได้เร็วยิ่งขึ้นไปอีก

มันเป็นการรวมตัวกันของการใช้ทักษะหลายๆอย่างเพื่อล้มศัตรู ในระหว่างนี้มังกรก็ได้พยายามฝืนทนต่อความเจ็บปวดและร่ายเวทย์ แต่ว่าใบมีดที่บ้าคลั่งของซังจินไม่ยอมให้โอกาสเขาได้ทำ

*****

เมื่อสติของซังจินได้กลับมาเขาก็ได้ยินเสียงเตือนจากโอเปอเรเตอร์

[อันตราย พลังชีวิตต่ำกว่า 10%]

ซังจินได้สูดหายใจในขณะที่ถอดยอนฮัวเรทออกจากคอ

"ฮ่าห์....ฮ่าห์...."

เมื่อเขาได้หันไปมองรอบๆ เขาก็ได้เห็นซากศพที่ไม่สามารถจะระบุตัวตนได้

'มันไม่น่าเชื่อเลยเค!'

เบสโกโร่ได้แสดงความยินดีอออกมาและตามมาด้วยคำชมของมูนสเปค

'นายท่านทำได้ยอดมาก'

อย่างไรก็ตามแม้จะเป็นแบบนั้นซังจินก็ไม่สามารถที่จะผ่อนคลายได้

"ฮู...ฮู..."

ในขณะที่ซังจินหอบหายใจ เขาก็มองไปที่ซากเนื้อสับครู่หนึ่ง และจากนั้นในที่สุดเขาก็ผ่อนคลายลง

"ฮ่าห์....."

เขาได้ใช้ทักษะใช้งานทั้งหมด พลังชีวิต มานา และแรงทั้งหมดที่เขามี เขาได้ใช้ทุกๆอย่างไปอย่างแท้จริง ถ้าหากว่ามังกรลุกขึ้นมาอีกครั้งในตอนนี้ ซังจินก็ไม่สามารถจะทำอะไรได้แล้ว

"ฟู่..."

ซังจินได้ถอนหายใจออกมาในขณะที่ทรุดตัวลงไป เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา เขาได้พยายามอย่างดีที่สุดในการที่ทำในสิ่งที่เขาคิดว่ามันแทบจะเป็นไปไม่ได้ให้เป็นจริง

"ฉันทำได้"

ซังจินได้จับมือเข้าด้วยกันแน่น อย่างไรก็ตามในเวลานั้นเองก็ได้มีแสงสว่างส่องมาที่ด้านหน้าของเขา มันเป็นแสงสีน้ำเงินเข้าจนเกือบจะเป็นน้ำทะเล

"วิ้งงงงงงงง"

ซังจินได้ตกใจเมื่อมองไปที่แสงนั้น เมื่อเขามองมันดีๆเขาก็พบว่าแสงนั้นมันปรากฏขึ้นมาจากซากศพที่เขาได้หั่นมัน

แสงมันได้สว่างมากขึ้นเรื่อยๆและดูเหมือนมันจะกลายเป็นทรงกลม ซังจินได้หันหน้าไปมองที่ลูกบาศก์โอเปอเรเตอร์ซึ่งในก่อนหน้าหลังจากที่ได้เตือนถึงพลังชีวิตมันก็ได้เงียบไป มันไม่ได้ประกาศตามปกติที่ควรเป็น

'บอสลับเคลียร์'

"ไม่มีทาง...."

เมื่อซังจินรู้ตัว ในที่สุดแสงทรงกลมมันก็ได้ค่อยๆเปลื่ยนเป็นใหญ่ขึ้น แสงทรงกลมมันได้เปลื่ยนไปเป็นรูปร่างอย่างช้ๆ มังกรขนาดใหญ่ได้ปรากฏตัวขึ้นมา แม้แต่เบสโกโร่ที่มีจิตวิญญาณที่สูงอยู่เสมอก็ยังหมดคำพูดไป

'โอ้ พระเจ้า...'

มูนสเปคที่พูดแต่ในทางบวกเสมอก็ไม่สามารถจะซ่อนความคิดของเธอได้

'มีสิ่งนี้ในโลกได้ยังไง...'

แน่นอนว่าคนที่ประหลาดใจที่สุดก็คือซังจิน เขาได้ใช้ทุกอย่างออกและได้รับชัยชนะ ไม่สิ เขาได้คิดว่าเขาได้รับชัยชนะ แต่ว่าทุกสิ่งทุกอย่างมันไม่ใช่เลย ซังจินต้องการจะปฏิเสธสิ่งที่เกิดขึ้นนี้

อย่างไรก็ตามครู่หนึ่งมังกรขนาดใหญ่โตที่มีเกล็ดสีน้ำเงินก็ได้ปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าซังจิน แม้แต่ขนาดโดยประมาณของมันก็ใหญ่กว่าคาลกัลป์อย่างน้อยสองเท่า ซังจินได้มองขึ้นไปที่มังกรจากนั้นเขาก็ได้ใช้มูนสเปคพยุงตัวเองและพูดขึ้น

"ขอบคุณนะเบสโกโร่ มูนสเปค"

ทังคู่ไม่มีคำพูดอะไรที่จะตอบกลับคำของซังจิน มันดูเหมือนว่าแม้แต่ทั้งคู่ก็ได้ตระหนักแล้วว่าในตอนนี้มันไม่มีโอกาสที่จะชนะ ดวงตาใหญ่ของมังกรได้กระพิบขึ้นและมองลงมาที่ซังจิน ซังจินได้พึมพัมขึ้นกับตัวเอง

"ถ้างั้นนี่ก็เป็นการต่อสู้สุดท้าย"

เขาได้พูดเรื่องนี้กับวิญญาณทั้งสองและตัวเองเช่นกัน ซังจินได้ถือดาบคู่ขึ้น แม้ว่าถ้าเขาจะต้องตาย เขาก็จะต่อสู้ไปจนถึงที่สุด อย่างในก็ตามในขณะนั้นมังกรก็พูดขึ้น

"แปลงร่าง"

ในไม่ช้าร่างขนาดมหึมาก็ได้เริ่มส่องแสงออกมา ซังจินได้มองไปที่แสงดังกล่างในขณะที่ถือดาบเอาไว้ ในช่วงเวลานั้นเองเสียงของโอเปอเรเตอร์ก็ดังขึ้นมา

[ขอแสดงความยินดีด้วย! บอสลับนักวิจัยเวทย์อาเซอร์อาซได้ถูกเคลียร์]

ซังจินได้มองตรงไปที่ลูกบาศก์อย่างมึนงง จากนั้นเขาก็มองกลับไปทางแสง แสงมันได้รวมตัวกันและได้กลับมาเป็นรูปร่างของมนุษย์มันได้กลับไปยังรูปแบบก่อนที่พวกเขาจะเริ่มต่อสู้กับ เขาได้หยิบคทาที่ตกอยู่บนพื้นและพูดออกมา

"ย้อนกลับ"

ครู่หนึ่งคทาก็หายไป จากนั้นมังกรก็เดินตรงมาหาซังจิน แม้ว่าซังจินจะได้ยินเสียงแจ้งเตือนชัดเจนแล้ว แต่เขาก็ยังคงรู้สึกกังวลในขณะที่มองไปที่มังกร จู่ๆนั้นเองมังกรก็ปรบมือขึ้น

"แปะ แปะ แปะ"

เสียงปรบมือของเขได้ดังกระจายไปทั่วพื้นที่ราบแห่งนี้ ซังจินได้มองขึ้นและลงไปที่มังกร เบสโกโร่ก็ได้พึมพัมขึ้น

'เขาจะไม่โจมตีต่อแล้วหรอ?'

ในเวลาเดียวกันมังกรก็พูดขึ้น

"น่าทึ่ง น่าประทับใจมากจริงๆ นายเป็นมนุษย์คนแรกที่บังคับให้ฉันยกเลิกการแปลงกายของฉัน นายชื่ออะไรกัน?"

มังกรได้ยื่นมือออกมาทางซังจิน ซังจินได้ตั้งท่าราวกับว่าเขากำลังจะตัดมือของมังกรในทันที จากนั้นมังกรก็พูดขึ้น

"อ่า....การต่อสู้มันได้จบไปแล้วมนุษย์ ฉันไม่ได้มีความตั้งใจที่จะต่อสู้กับนายอีกต่อไป"

อย่างไรก็ตามซังจินก็ไม่ได้ลดการป้องกันลงไป มังกรได้มองไปที่มือของตัวเองและจากนั้นเขาก็ดึงมือกลับมาในขณะที่พูดขึ้น

"แต่...มันดูเหมือนว่านายก็ยังไม่มีความตั้งใจที่จะจับมือกับฉัน"

ซังจินไม่ได้พูดอะไรอีก เสียงที่ออกมาจากลูกบาศก์มันชัดเจนแต่ว่าเขาไม่สามารถขยับเข้าไปหาฝ่ายตรงข้ามที่เขาพยายามจะฆ่าในไม่กี่นาทีที่ผ่านมา พวกเขาทั้งคู่ไม่ได้ทำสัญญากันเหมือนในตอนอาเรี่ยน มังกรก็ยังคงพูดต่อไปใส่หน้าซังจิน

"มันไม่น่าเชื่อเลย ทั้งเทคนิคดาบที่พิเศษและการยืมพลังจากสมบัติในตำนาน...มันน่าประทับใจจริงๆ แต่ว่า...เหลือสิ่งอื่นใด ...ความดื้อรั้นของนายมันเป็นสิ่งที่น่าทึ่ง สายตาของนายที่มองเข้ามาที่ฉันมันยังคงเป็นแบบเดิม ถ้าหากเป็นมนุษย์ธรรมดาพวกเขาก็คงจะตกอยู่ในความสิ้นหวังไปแล้ว...นายคิดแต่จะต่อสู้กับฉันอยู่ตลอดเวลา ในตอนแรกฉันก็สงสัยนะว่าทำไมอาเรี่ยนถึงให้สิ่งนั้นกับนาย...แต่ว่ามันดูเหมือนว่าฉันจะรู้เหตุผลแล้วเช่นกัน"

ซังจินไม่ได้รู้สึกมีความสุขเลยแม้ว่าจะได้รับคำชมจากมังกร ในขณะที่ซังจินจ้องมองไปที่เขา ทันใดนั้นมังกรก็ถามออกมา

"ด้วยแบบนี้...นายใช้ย้อนเวลาได้ยังไง?"

ซังจินได้ตกใจกับคำถามของมังกร การย้อนเวลานั้นจะเห็นแค่เฉพาะผู้ใช้เท่านั้น ด้วยเหตุนี้คนอื่นๆจะไม่สามารถจำอะไรได้เลย อย่างไรก็ตามมังกรได้รู้ว่าซังจินได้ใช้เวทย์ย้อนเวลา ในตอนนี้มังกรกรก็ได้พูดขึ้นราวกับว่าเขาได้อ่านใจของซังจิน

"นายไม่ต้องแปลกใจไปหรอกเพราะว่าฉันนั่นได้เกิดมาด้วยเกล็ดสีน้ำเงิน นอกจากนี้สำหรับเวลาที่ผ่านไปเป็นพันปีฉันก็ได้ศึกษาเกี่ยวกับเวทย์ในมิติของฉัน"

มังกรไม่ได้อธิบายในรายละเอียดอะไร แต่ว่ามันก็พอที่จะเข้าใจได้เล็กน้อย อ้างอิงจากที่ซาดาเมียร์บอกเวทมนตร์ดังเดิมนั้นเป็นของมังกร

สีน้ำเงิน แดง เขียว ขาว ดำ เขาได้บอกว่าสีทั้งห้านั้นเดิมทีมันมาจากสีเกล็ดของมังกร ถ้าหากมังกรที่เป็นมังกรน้ำเงินแล้วมันก็เป็นเรื่องปกติที่เขาจะต้องรู้บางส่วยของเวทย์น้ำเงินที่ยิ่งใหญ่ย้อนเวลา นอกจากนี้โอเปอเรเตอร์ยังได้บอกว่ามังกรตนนี้เป็นนักวิจัยเวทย์อีกด้วย

"ถ้าตามที่ฉันคาดันเป็นเพราะแหวนใช่มั๊ย? แหวนที่อาเรี่ยนให้กับนายสินะ?"

ซังจินไม่ได้พูดอะไร แต่ว่ามังกรก็สามารถจะถามและได้รับคำตอบของคำถามตัวเองได้อย่างง่ายดาย

"อย่างที่คาดไว้เลย แหวนนั่นไม่ได้เพียงแค่เพิ่มพลังเวทย์ของนายอย่างง่ายๆ ผลของมันคืออะไร?"

ซังจินได้กระพริบตางุนงงในขณะที่ยืนอยู่ตรงนั้น เวลานี้ก็เช่นกันมังกรไม่ได้ถามอีก เขาได้ยื่นมือออกไปจากซังจินอย่างง่ายๆและพึมพัมบางอย่าง เป็นที่ครั้งที่ซังจินรู้สึกเซ ไม่สิเขาไม่ได้เซแต่มันถูกทำให้มันรู้สึกเหมือนกับว่าเขาเซ

โอ้ๆ...อย่างนี้นี่เอง"

ซังจินเคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน มันดูเหมือนว่ามังกรจะใช้มือในการอ่านความทรงจำของซังจิน

"ฉันเข้าใจแล้ว น่าเหลือเชื่อเลยมันเป็นไอเทมของจอมเวทย์อนาทอลนี่เอง...มันคือไอเทม...ที่นาอิจฉาจริงๆเลย..."

ดวงตาของมังกรได้ส่องสว่างขึ้นหลังจากที่มองไปที่แหวนที่ซังจินใส่อยู่ แม้ว่าด้วยรูปลักษณะที่หล่อเหลาของเขาในขณะนี้ก็ได้เปลื่ยนไปเป็นความโลภและชิงชัง

เมื่อได้เห็นแบบนี้ซังจินซึ่งได้คลายกังวลไปแล้วก็กลับมาตึงเครียดอีกครั้ง แม้ว่าในความเป็นจริงเขาจะไม่มีโอกาสชนะถ้าพวกเขาสู้กันจริงๆ แต่เขาก็จะไม่งอมืองอเท้าไม่ทำอะไรเลย อย่างไรก็ตามมังกรก็ได้รีบมองออกไปจากแหวน

"อย่างไรก็ตามอย่างที่สัญญาในก่อหน้านี้ ฉันจะปล่อยให้แหวนนั่นมันเปล่งประกายในมือของนายต่อไป อย่างที่อาเรี่ยนบอก...มันเป็นไอเทมที่เชื่อมต่อกับชะตาของนายโดยตรง ในความจริงแล้วถ้ามันมาอยู่กับฉันมันก็เป็นแค่ของเก่าๆและไม่ได้ใช้มันนัก"

มังกรได้กระตือรือร้นที่จะพูดคุยกับซังจินอยู่ฝ่ายเดียว ทันใดนั้นเขาก็ตัดสินใจที่จะจากไป

"ถ้างั้นไว้เจอกัน การได้ย้อนเวลามันเป็นประสบการณ์ที่ค่อนข้างสดชื่นสำหรับฉันเลย ถึงแม้ว่านายจะไม่ได้ต้องการมัน แต่ว่าฉันก็ต้องขอบคุณนาย ฉันสามารถจะได้เรียนรู้สิ่งที่ดี"

'ตึบ'

มังกรได้ใช้นิ้วชี้และนิ้วกลางมาชนกัน

จากนั้นเองมันก็ได้มีประตูพอทัลทรงรีโผล่ออกมา มันดูราวกับว่ามีใครมารูปซิปมันกลางอากาศให้เปิดขึ้นมา มังกรได้ก้าวขาเข้าไปในพอทัล ซังจินก็ยังคงมองไปจนจบว่าเขาจะจากไปหรือไม่ อย่างไรก็ตามเบสโกโร่ก็ได้พูดขึ้น

'ชายคนนี้จะจากไปโดยที่ไม่ให้อะไรเลยหรอ?'

ในตอนนี้ซังจินก็ได้คิดเกี่ยวกับมัน มังกรไม่ได้ให้อะไรกับเขาเหมือนกับอาเรี่ยน อย่างไรก็ตามการไปคว้ามังกรที่กำลังเข้าพอทัลมันเป็นเรื่องที่น่าขำ ซังจินได้อยู่ตรงนั้นด้วยความลังเล เมื่อนั้นเองมังกรก็ได้พูดออกมา

"อ่า ใช่แล้วก่อนหน้านี้เมื่อฉันได้อ่านความทรงจำของนายมีบางอย่างที่ฉันอยากจะรู้เหมือนกัน"

เขาได้ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยขาข้างหนึ่งเข้าไปในพอทัล ซังจินรได้เอียงหัวงงในขณะที่มังกรพูดต่อ

"ทำไมเอ็ดเวิร์ดในตอนนั้นถึงปล่อยเวทย์ใส่พรรคพวกของตนเอง?"

ซังจินไม่รู้จะพูดอะไรออกไป มังกรตัวนี้ได้มองเข้าไปในชีวิตของเขาถึงตอนนั้นในทันทีเลยหรอ? มังกรได้ก้าวเท้าข้ามกลับมาจากพอเท้าและเดินกลับมาอีกครั้ง

"มันมีหัวข้อที่ฉันกำลังคิดเมื่อเร็วๆนี้....ถ้านายสามารถจะรู้อดีตทั้งหมดแล้วนายจะไม่สามารถทำนายอนาคตได้อย่างครบถ้วนหรือไม่? อะไรแบบนั้นน่ะ ด้วยความคิดนี้...ฉันจะให้สิ่งนี้กับนาย"

เขาได้ยืนมือออกมาในอากาศและพูดขึ้น

"มานี่"

ครู่หนึ่งบนมือของมังกรก็ได้มีแว่นกันแดดที่ดูเหมือนจะมีเลนส์ที่หนาเล็กน้อยปรากฏออกมา มังกรได้โยนมันมาให้กับซังจิน ด้วยมือทั้งสองข้างของซังจินที่ถือดาบอยู่ทำให้เขาต้องกอดมันเอาไว้ในอ้อมอก

"และ...บางที...นายยังต้องการสิ่งนี้ มานี่"

ในคราวนี้คทาที่มังกรได้ใช้ในก่อนหน้านี้ก็ได้ปรากฏออกมา เขาได้โยนมันให้ซังจินเช่นกัน ซังจินได้เก็บบลัดเวนเจนลงไปอย่างรวดเร็วในขณะที่รับคทาไว้ในมือ เมื่อให้ของขวัญทั้งสองกับซังจินแล้ว มังกรก็บอกต่อมา

"ถ้าเป็นสองอย่างนี้ อย่างนั้นมันก็เพียงพอสำหรับนายที่จะเอาชนะชะตากรรมแล้ว นั่นคือตามที่อดีตของนายที่ฉันได้อ่านน่ะนะ"

ซังจินได้ลดความหวาดระแวงของเขาต่อมังกรหลังจากที่ได้รับของขวัญมาสองชิ้น เขาได้มองไปที่คทาที่มังกรได้โยนมาโดยเฉพาะอย่างยิ่งมันมีอัญมณีสีฟ้าฝังอยู่ในคทา เขาได้ถามกลับไป

"นาย...นายไม่จำเป็นต้องใช้อัญมณีนี้หรอ?"

"อ่า...จริงๆแล้วฉันต้องการมัน แต่ว่าฉันไม่ได้จำเป็นที่จะต้องได้รับมันที่นี่และเดี๋ยวนี้ สิ่งของเหล่านี้...ฉันจะต้องการพวกมันในประมาณสามร้อยปีต่อไป และมันจะยังคงมีสงครามอยู่เสมอๆ อัญมณีเหล่านี้ก็จะอยู่รอบๆนั้นและจากนั้นมันก็จะกลับมาสู่ฉัน แม้ว่านายจะใส่มันไปในลูกบาศก์และนำมันกลับไปที่โรงแรม เก้าสิบเก้าราตรีก็ตาม"

มันดูเหมือนว่ามังกรจะรู้เกี่ยวกับสถานการณ์ของเขาในมิติอื่นๆ มันเป็นช่วงสั้นๆเขามองไปที่ลูกบาศกฺ

"นั่นมันเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจอย่างแท้จริง ใช่มั๊ย?"

ซังจินก็ได้มองไปที่ลูกบาศก์เช่นกัน มันอาจจะเป็นไปได้ว่าเจ้าลูกบาศก์และโอเปอเรเตอร์นี้มันคือ 'ชะตากรรมที่น่าเศร้า' ของเขา

"อย่างไรก็ตามชนิดที่...เที่ยงแท้...ถ้างั้น...."

มังกรได้พึมพัมกับตัวเองในขณะที่ยืนอยู่ตรงนั้นและพูดว่า

"มานี่"

ตามที่ได้คาดไว้มันได้มีอะไรบางอย่างปรากฏขึ้นกลางอากาศและหลังจากที่เห็นมัน ซังจินก็รู้สึกประหลาดใจอย่างมาก