บทที่ 29 เชียเกอผู้เต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง!

บทที่ 29 เชียเกอผู้เต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง!

【สัตว์อสูรปัจจุบัน: ซินเป่า (ม้าบินแพลตตินัม)】

【ธาตุ: ลม, แสง】

【เผ่าพันธุ์: ระดับชั้นยอดระดับต่ำ】

【แรงดันวิญญาณ: 567】

【อันดับสัตว์อสูรแบบเรียลไทม์: 103 / 987】

【รอบประเมินถัดไป: อีกสิบสามวัน (5 มกราคม)】

ระหว่างทางไปโรงอาหาร ถังผิงแอบประเมินสถานการณ์ในลีกระดับชั้นอย่างเงียบๆ

ตอนนี้ทุกอย่างดูดีทีเดียว แรงดันวิญญาณของซินเป่าเพิ่มขึ้นอย่างมั่นคง ไม่มีการก้าวกระโดดแบบฉับพลัน

การลดการฝึกทักษะระดับสูงและเน้นพื้นฐานให้แน่น ได้ผลจริงๆ ด้วย!

ตามข่าววงในที่เมิ่งหลินให้มา แรงดันวิญญาณมังกรราชันย์ปฐพีของจางฮั่นทะลุ 1000 ไปแล้ว

กว่าจะถึงลีกระดับชั้น ก็น่าจะแตะ 1500 ได้สบายๆ

ส่วนซินเป่า ตอนนั้นน่าจะอยู่ที่แปดเก้าร้อยเท่านั้น!

ด่านของจางฮั่นน่าจะปลอดภัยหายห่วง

สวี่โปเล่อก็เป็นคู่แข่งที่น่ากลัวไม่เบา

แม้จะถูกจางฮั่นกดดันอยู่ตลอด แต่เสือดาวอัคคีทมิฬของเขาก็เอาชนะคู่ต่อสู้ที่ระดับสูงกว่าได้หลายครั้งทั้งในการสอบย่อยและการประลอง

จนถึงตอนนี้เขายังรักษาสถิติไร้พ่ายเอาไว้ได้

ถ้าเจอกับเชียเกอ เขาก็สามารถจัดการได้ในรวดเดียว

ซินเป่าเองก็คงไม่ได้เปรียบมากนัก

ด่านของสวี่โปเล่อก็น่าจะปลอดภัยเช่นกัน!

น่าเสียดายที่ตัวเต็งอย่างเสิ่นอี้เรียนอยู่ที่โรงเรียนมัธยมสาธิตชานต้าและคงไม่กลับมาแข่ง

ไม่งั้นตำแหน่งของเขาคงปลอดภัยยิ่งกว่านี้

ดูเหมือนว่าทางฝั่งสวี่ซูหรานก็ต้องประคับประคองไว้ให้ดีเหมือนกัน...

...

ณ หน้าห้องเรียนชั้น 11

"นักเรียนถังผิง?"

"เลิกเรียนซะทีนะ ห้องเธอปล่อยช้าจัง"

ถังผิงเข็นรถเข็น "ไปกันเถอะ เดี๋ยวฉันพาไปโรงอาหาร"

เด็กสาวตัวสั่นเล็กน้อย น้ำเสียงแผ่วเบา "ฉะ-ฉันไปเองได้ ไม่ต้องลำบากเธอหรอก..."

"ได้ไงล่ะ ฉันสัญญากับน้าเธอไว้แล้วว่าจะดูแลเธอให้ดี"

ถังผิงเข็นรถออกไปทันที

แม่หนูน้อยคนนี้ดีไปซะทุกอย่าง แต่ติดที่ใจดีเกินไปหน่อย ทำเอาเขาอดเป็นห่วงไม่ได้จริงๆ

ถ้าปล่อยให้เธออยู่คนเดียว แล้วโดนคนไม่ดีรังแกอีกจะทำยังไง?

ถ้าโดนแกล้งอยู่ตลอด แล้วจะพัฒนาได้ยังไง?

ถ้าเธอไม่พัฒนา แล้วถังผิงจะถอยหลังได้ยังไง!

เขาได้ยินจากหยูโถวมาว่า แก๊งสี่สาวที่รังแกเธอก็ไม่ได้มีเบื้องลึกเบื้องหลังอะไรใหญ่โต

พวกนั้นแค่อิจฉาเธอ พอเห็นว่าเธอหัวอ่อนรังแกง่าย ก็เลยได้ใจ

ขาของสวี่ซูหรานที่บาดเจ็บก็เพราะหนีพวกนั้นจนตกบันได

แต่ตอนนั้นไม่มีกล้องวงจรปิด สี่สาวนั่นก็ยืนกรานเสียงแข็งว่าไม่เกี่ยว เรื่องเลยจบแบบคลุมเครือ

คราวนี้คิดบัญชีทั้งเก่าและใหม่ ทบต้นทบดอกให้เข็ด

"เวลาเจอเรื่องแบบนี้ เธอต้องเข้มแข็งกว่านี้นะ"

"ไม่งั้นพวกนั้นจะได้ใจแล้วยิ่งทำหนักข้อขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งมันไม่ดีกับตัวเธอ และยิ่งแย่กับเหยื่อรายอื่นๆ ด้วย"

"แม่ฉันเป็นที่ปรึกษากฎหมายอยู่ที่พันธมิตรนักบุญ"

"ท่านบอกว่า ยอมให้ฉันป้องกันตัวเกินกว่าเหตุแล้วให้ท่านว่าความให้ ยังดีกว่าโดนซ้อมจนน่วมแล้วค่อยให้ท่านไปแจ้งความ..."

ถังผิงชวนสวี่ซูหรานคุยตลอดทาง

ซินเป่าเดินนำหน้า คอยเคลียร์ทางให้

สายตาที่มองมายังรถเข็นเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

จากเดิมที่มีแต่สายตาไม่ประสงค์ดี ตอนนี้กลับกลายเป็นความหวาดเกรงและอิจฉา

วีรกรรมของซินเป่าอาจไม่ใช่เรื่องใหญ่โตระดับโรงเรียน

แต่ในระดับชั้นปีที่ 1 โดยเฉพาะในห้องเรียนปกติและห้องเรียนพิเศษใกล้เคียง ชื่อเสียงของเธอก็เป็นที่เลื่องลือพอสมควร

ใครที่กล้ามาหาเรื่องเพื่อนของม้าซ่า ก็คงพอนึกภาพออกว่าจะจบไม่สวยแน่

ตอนนี้พวกเขากำลังโล่งใจกันยกใหญ่

โชคดีที่เมื่อก่อนไม่ได้ทำตัวแย่กับสวี่ซูหรานเกินไปนัก...

ทั้งสองมาถึงโรงอาหาร

"ฉันไปซื้อข้าวก่อนนะ เธอจองที่นั่งให้ที!"

"อะ-อื้อ"

สวี่ซูหรานเลือกโต๊ะว่าง แล้วนั่งลง สายตาเหลือบมองเมนูอาหารเจราคา 1-2 หยวนอย่างอาลัยอาวรณ์

ในมือของเธอกำถุงอาหารสัตว์เลี้ยงสูตรทั่วไปราคาถูกที่สุดเอาไว้แน่น

ถังผิงไปต่อแถวซื้ออาหารตามปกติ

แต่ขากลับมา เขามีถาดอาหารเพิ่มมาอีกหนึ่งชุด

และมันก็คือสองเมนูที่เธอเพิ่งจะจ้องมองไปเมื่อกี้นี้เอง

"เธอ..."

"ฉันเผลอตักมาเกินน่ะ คืนก็ไม่ได้แล้ว รบกวนช่วยกินหน่อยนะ"

ถังผิงทำหน้าลำบากใจสุดๆ "ไม่งั้นฉันคงต้องทิ้งไปอย่างเสียดายแย่เลย"

เด็กสาวไม่มีทางเลือก ได้แต่กล่าวขอบคุณและรับอาหารมาอย่างว่าง่าย

เธอกระพริบตาปริบๆ อย่างประหม่า "กี่หยวนเหรอ? เดี๋ยวฉันโอนให้"

"ฟรีน่ะ"

ถังผิงโชว์บัตรดำอันทรงเกียรติให้ดู

เจ้าสิ่งนี้ที่แลกมาด้วยเงินทุนการศึกษา ในที่สุดก็ได้ใช้ประโยชน์สักที

ไหนๆ ก็เปลี่ยนกลับเป็นเงินสดไม่ได้แล้ว เอามาทำความดีบ้างก็ไม่เลว

"ถ้าเธอเกรงใจจริงๆ ก็ช่วยตอบแทนฉันด้วยความก้าวหน้าแล้วกัน~"

เด็กสาวหลุบตาลงต่ำ "นักเรียนถังผิง ฉันไม่คู่ควรให้เธอทำดีด้วยขนาดนี้หรอก..."

"ทำไมจะไม่คู่ควรล่ะ? เธอขยันฝึกซ้อมมาก ทักษะก็สูง ฉันรู้เห็นหมดทุกอย่างนะ"

ถังผิงเถียงด้วยเหตุผล

"ถึงแรงดันวิญญาณของฉิวฉิวจะต่ำไปหน่อย แต่ละมั่งกีบหินเป็นสัตว์อสูรที่เก่งช่วงท้ายเกมอยู่แล้ว

ความตกต่ำในตอนนี้เป็นแค่เรื่องชั่วคราว ไม่ได้หมายความว่าเธอไม่เก่งซะหน่อย"

"พยายามต่อไป ในลีกระดับชั้นเธอจะต้องเฉิดฉายแน่นอน!"

"ฉันไปต่อไม่ไหวแล้วล่ะ"

สวี่ซูหรานพูดเสียงเบาหวิว

"ฉันโดนคัดออกจากอวี่เสวี่ยปังแล้ว ขาก็เจ็บ ค่าใช้จ่ายของฉิวฉิวแต่ละวันก็ไม่ใช่น้อยๆ"

"แม่ไม่ได้มีเงินให้เราใช้เยอะขนาดนั้น"

"ครูประจำชั้นก็รู้เรื่องพวกนี้ดี และก็ถอดใจกับฉันไปครึ่งตัวแล้ว..."

"ซิน!"

ทันทีที่ซินเป่าได้ยิน เธอก็รีบวิ่งไปที่โซนรับอาหาร

ไม่นานเธอก็กลับมาพร้อมกับชามใบใหญ่ที่เต็มไปด้วยอาหารสัตว์เกรดพรีเมียม วางลงตรงหน้าเจ้าละมั่งน้อยที่กำลังทำหน้าตื่นตระหนก

"(´･﹏･`) เหมียว?"

"(`∀´)/ ซิน!"

ซินเป่าตบไหล่ฉิวฉิว

กินซะ! เจ๊เลี้ยงเอง!

ป้าโรงอาหารที่มองดูอยู่ไกลๆ ต่างพากันยิ้มด้วยความเอ็นดู

จริงๆ แล้วโรงอาหารมีกฎห้ามทำแบบนี้

ไม่งั้นถังผิงคงเลี้ยงข้าวฟรีทุกคนได้ตามทฤษฎี

แต่กฎตาย ตัวคนเป็น

ป้าๆ เองก็เคยผ่านช่วงมัธยมมา สมัยนั้นคนส่วนใหญ่ยังมองสัตว์อสูรเป็นเพื่อนคู่หู

เดี๋ยวนี้ความเป็นอยู่ดีขึ้น แต่ความสัมพันธ์กลับห่างเหิน

ความสัมพันธ์ระหว่างคนกับสัตว์เลี้ยงดูเหมือนเจ้านายกับลูกน้อง หรือนายกับบ่าว มากกว่าจะเป็นเพื่อนกัน

แต่ถังผิงกับซินเป่าทำให้พวกเขารู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาด

ยังไงซะแต่ละวันก็มีของเหลือทิ้งอยู่แล้ว ให้เจ้าตัวเล็กกินเยอะหน่อยจะเป็นไรไป?

"ซิน? ซิน ซิน ซิน!"

"อ้อ จริงด้วย! พ่อฉันเพิ่งซื้ออาหารเสริมสัตว์อสูรให้ซินเป่ามาเยอะเลย"

"ซินเป่าบอกว่ากินไม่ทัน เลยอยากแบ่งให้ฉิวฉิวบ้าง"

"นี่เป็นน้ำใจของซินเป่า อย่าปฏิเสธเลยนะ!"

ถังผิงแอบยกนิ้วให้ซินเป่า

ใครบอกว่าลูกรักของเขาจ้องแต่จะแทงข้างหลัง?

ดูสิ! คราวนี้ใจตรงกันเปี๊ยบเลยไม่ใช่เหรอ!

สวี่ซูหรานอึ้งไปนาน ก่อนจะก้มหน้าลง "ขอบคุณนะ..."

"ไม่เป็นไรน่า"

ถังผิงรู้สึกโล่งอก

"ไม่ว่าจะเจอปัญหาอะไร เราจะผ่านมันไปด้วยกัน"

"การช่วยเธอก็เหมือนช่วยตัวฉันเอง อย่าคิดว่าเป็นภาระเลยนะ"

"ไม่ว่าคนอื่นจะมองยังไง ฉันเชื่อในตัวเธอ"

"สัญญากันแล้วนะ ว่าจะเก่งขึ้นแล้วแซงหน้าฉันให้ได้ ห้ามเบี้ยวล่ะ!"

เด็กสาวพยักหน้าเบาๆ

นิ้วเรียวทั้งห้าของเธอกำแน่นเงียบๆ

ราวกับกำลังคว้าจับสิ่งที่สำคัญที่สุดเอาไว้ และไม่ยอมปล่อยมืออีกเป็นครั้งที่สอง

...

คาบฝึกซ้อมช่วงบ่าย

"โฮ่ง!"

เชียเกอยืนตรงอย่างองอาจ เต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง

ตรงหน้าเขาคือโค้ชส่วนตัว ซินเป่า

เมิ่งหลินบอกว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คำพูดของซินเป่าถือเป็นประกาศิต เท่ากับคำสั่งของเขา!

แล้วเมิ่งหลินทำอะไรอยู่น่ะเหรอ?

เขาไปเล่นเกมกับถังผิงแล้ว...

"ซิน ซิน"

"ซิน ซิน ซิน"

"ซิน!"

ซินเป่าไปหาเสื้อเชิ้ตจิ๋วมาจากไหนไม่รู้ สวมแว่นตาของถังผิงไว้ที่จมูก แถมยังคาบชอล์กไว้ในปาก แผ่รัศมีของความเป็นครูออกมาเต็มเปี่ยม

ในตอนนี้ เธอกำลังถ่ายทอดหลักการฝึกฝนและจิตวิญญาณแห่งการฝึกสัตว์อสูรของถังผิง:

การฝึกฝนคือศาสตร์ที่ลึกซึ้ง!

น้อยไปก็ไม่ได้ มากไปยิ่งแย่ใหญ่

พักผ่อนให้เพียงพอ ห้ามแอบไปฝึกหนักเด็ดขาด!

"โฮ่ง โฮ่ง..."

เชียเกอตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ

หลังจากทนทุกข์ทรมานจากอวี่เสวี่ยปังมานาน โลกใบใหม่ก็ได้เปิดออกตรงหน้าเขา

ที่แท้ท่าทางการฝึกที่ถูกต้องคือแบบนี้นี่เอง

มิน่าล่ะเขาถึงโดนซินเป่าเก็บเรียบถึงสองรอบ! เพราะเขาเดินผิดทางมาตลอดนี่เอง!

เชียเกอเข้าใจทัศนคติที่ผ่อนคลายของเมิ่งหลินขึ้นมาทันที

การที่เขาไปเล่นเกมกับถังผิง ที่แท้ก็เป็นการแสดงความไว้วางใจในตัวถังผิงนั่นเอง

และเขาก็ยิ่งรู้สึกขอบคุณซินเป่าและถังผิงมากขึ้นไปอีก

แก่นแท้ทางความคิดที่ลึกซึ้งขนาดนี้ เธอกลับสอนให้เขาอย่างไม่หวงวิชา!

ก่อนหน้านี้ ตอนถูกบังคับให้ฝึกในอวี่เสวี่ยปัง เชียเกอยังรู้สึกต่อต้านอยู่บ้าง

แต่ในวินาทีนี้ ไฟในตัวเชียเกอถูกจุดติดแล้ว

เขาเต็มเปี่ยมไปด้วยแรงบันดาลใจ

เขาจะต้องขัดเกลาตัวเองให้ถึงที่สุด เปลี่ยนแปลงตัวเองใหม่หมดจด เพื่อตอบแทนบุญคุณอันยิ่งใหญ่นี้!

"ซิน ซิน"

หลังจากจบภาคทฤษฎี ซินเป่าก็ขยับแว่นขึ้น

ฉันรู้ว่านายรีบ แต่อย่าเพิ่งรีบ

ปรมาจารย์ซูจื่อเคยกล่าวไว้ว่า จะเร็วได้ ต้องเรียนรู้ที่จะช้าก่อน

เอาล่ะ แสดงทักษะที่นายมีให้ฉันดูหน่อยสิ!