บทที่ 1 ข่าวดี

บทที่ 1 ข่าวดี

รัชศกหยวนผิงปีที่ 3

ลมหนาวพัดกรรโชก หิมะโปรยปรายคละคลุ้ง

ณ เรือนหลังเล็กในมุมอับทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจวนเฉิงกั๋ว ควันไฟกำลังลอยโขมง

ลั่วชิงโจวสวมอาภรณ์บางเบา นั่งยองๆ อยู่ข้างอ่างไฟหน้าประตู มือข้างหนึ่งถือเอี๊ยมสตรีสีขาวนวลปักลายดอกโบตั๋น อีกมือถือพัดสานระดมพัดฟืนแห้งในอ่างไฟอย่างขะมักเขม้น

ฟืนเหล่านี้ล้วนเก็บมาจากกลางหิมะ ด้านนอกจึงเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำค้างและหิมะ

กว่าเปลวไฟจะเผาไหม้ความชื้นจนแห้งสนิท ไม้ฟืนถึงจะเริ่มติดไฟ

ลั่วชิงโจวไอโขลกขลกท่ามกลางกลุ่มควัน เขาโบกพัดสานในมือไล่ควันที่พวยพุ่งเข้ามาให้จางลง ก่อนจะนั่งลงข้างอ่างไฟ พลางอังเอี๊ยมสตรีในมือไปพลาง เหม่อมองเปลวเพลิงที่ลุกโชนอย่างใจลอย

3 วันก่อน

ตื่นขึ้นมา ก็พบว่าข้ามภพมาอยู่ที่นี่เสียแล้ว

จักรวรรดิต้าเหยียน เมืองมั่ว

จวนเฉิงกั๋ว บุตรชายคนที่ 3 ของตระกูลลั่ว ลูกอนุภรรยา

บัณฑิตหนุ่มร่างกายอ่อนแอ

ในยุคโบราณ ฐานะของลูกอนุภรรยากับลูกภรรยาเอกนั้นแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

ยิ่งถ้าเป็นลูกอนุที่เกิดจากสตรีไร้หัวนอนปลายเท้า ก็ยิ่งต้อยต่ำลงไปอีก

และจากความทรงจำในร่างนี้ เขาไม่ได้มีค่าเป็นแม้กระทั่งลูกอนุของประมุขจวนเฉิงกั๋วด้วยซ้ำ

เมื่อ 3 ปีก่อน

มารดาพาเขามายังจวนเฉิงกั๋วและพักอาศัยอยู่ที่นี่

ลั่วเหยียนเหนียน ประมุขจวนเฉิงกั๋วยอมรับในสถานะลูกอนุของเขา แต่กลับไม่ยอมรับสถานะของมารดา

กระทั่งปีที่แล้วมารดาของเขาด่วนจากไป ก็ยังไม่ได้แม้แต่ตำแหน่งอนุภรรยา

ลับหลัง บ่าวไพร่ในจวนต่างพากันนินทาชาติกำเนิดของเขา

"เด็กที่ผู้หญิงบ้านนอกหอบหิ้วมาด้วย ก็ไม่รู้ว่าเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของนายท่านจริงหรือเปล่า ดูโหงวเฮ้งแล้วไม่มีส่วนไหนเหมือนนายท่านสักนิด"

"นายท่านช่างมีเมตตา ถ้าถามข้า ควรจะไล่พวกสิบแปดมงกุฎตะเพิดออกไปเสียมากกว่า"

ความทรงจำล้วนเต็มไปด้วยภาพเหตุการณ์เลวร้าย

ลั่วชิงโจวถอนหายใจ พลิกเอี๊ยมสตรีในมือกลับอีกด้าน

คุณชายตระกูลขุนนางบ้าบออะไรกัน ในจวนเฉิงกั๋วแห่งนี้ไม่มีใครเห็นเขาเป็นคุณชายตระกูลลั่วเลยสักคน

แม้แต่สาวใช้บ่าวไพร่พวกนั้นยังกินดีอยู่ดีกว่าเขา หน้าหนาวก็ยังมีถ่านไฟให้ความอบอุ่น

แล้วเขาล่ะ

ในเดือนสิบสองที่หนาวเหน็บหิมะโปรยปรายเช่นนี้ กลับต้องสวมเสื้อผ้าเนื้อหยาบบางเบา เผาไม้ฟืนเปียกชื้น นั่งอยู่ในเรือนซอมซ่อ ไร้คนเหลียวแล

น่าเวทนา น่าสังเวชนัก!

แม้จะเป็นวิญญาณที่ข้ามภพมา แต่ความทรงจำของร่างกายนี้ได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน อารมณ์ความรู้สึกของเจ้าของร่างเดิมเขาจึงรับรู้ได้อย่างชัดเจน

คับแค้น กดดัน กลัดกลุ้ม เคว้งคว้าง โกรธเกรี้ยว และ... ความเกลียดชัง

ใช่ ยังมีความเกลียดชัง

มารดาของเขาเพิ่งมีอายุเพียงสามสิบกว่าปี เดิมทีร่างกายแข็งแรงสมบูรณ์ แต่เมื่อปีก่อนกลับล้มป่วยหนักและจากไปอย่างกะทันหันโดยไร้ลางบอกเหตุ

นับตั้งแต่เริ่มป่วยจนถึงวาระสุดท้าย ใช้เวลาเพียง 2 วันเท่านั้น

เห็นได้ชัดว่ามีเงื่อนงำ

ส่วน "เขา" คนเดิมเมื่อ 3 วันก่อน จู่ๆ วิญญาณก็หลุดลอยไป จนถูกเขาในปัจจุบันเข้ามาครอบครองร่าง

ต้องมีเรื่องไม่ชอบมาพากลแน่ๆ

พี่น้องในตระกูลใหญ่ เพื่อผลประโยชน์นานัปการ ต่างก็แก่งแย่งชิงดี วางแผนเล่ห์เหลี่ยม ห้ำหั่นกันเอง หรือถึงขั้นเอาชีวิต เรื่องพรรค์นี้เขาย่อมรู้อยู่แล้ว

เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าเพิ่งจะข้ามภพมา ก็ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ทันที

ความคิดที่จะเป็นคุณชายเจ้าสำราญ ไม่ยุ่งทางโลก มุ่งแต่กินดื่มเที่ยวเล่น นอนรอความตายอย่างสุขสบาย เห็นทีจะเป็นไปไม่ได้เสียแล้ว

ทว่าตอนนี้เขาตัวคนเดียวหัวเดียวกระเทียมลีบ ไร้ที่พึ่งพิง ไร้ขุมกำลัง แล้วจะฝ่าวงล้อมสถานการณ์นี้ไปได้อย่างไรเล่า?

"คุณชาย คุณชายเจ้าคะ! บ่าวมีข่าวดีจะมาบอก!"

สิ้นเสียงใสกระจ่างดุจนกขมิ้นเหลืองอ่อน สาวใช้ร่างผอมบางในชุดสีเขียวมรกตก็วิ่งฝ่าลมและหิมะเข้ามาในเรือน ใบหน้าจิ้มลิ้มเกลี้ยงเกลาฉายแววตื่นเต้นดีใจ

เสี่ยวเตี๋ย สาวใช้เพียงคนเดียวของเขา

ในอดีตเพราะทำผิดพลาด จนเกือบถูกฮูหยินใหญ่สกุลหวังจับถ่วงน้ำ แต่ได้มารดาของเขาช่วยชีวิตไว้

นับแต่นั้นมา นางก็กลายเป็นสาวใช้ของสองแม่ลูก จงรักภักดีต่อพวกเขาอย่างยิ่ง

ทว่าด้วยความสัมพันธ์นี้ นางจึงมักถูกสาวใช้บ่าวไพร่คนอื่นในจวนรังแก ตามตัวมักมีรอยฟกช้ำดำเขียวอยู่เสมอ

"ข่าวดีอะไร?"

ลั่วชิงโจวถามพลางพิจารณาเด็กสาวผู้น่าสงสารที่ดูบอบบางราวกับจะปลิวตามลม

สำหรับเขาแล้ว ในจวนแห่งนี้จะมีข่าวดีอะไรได้อีก?

อย่างมากก็คงเป็นช่วงใกล้สิ้นปี พ่อบ้านอาจจะแจกเงินให้เขาเพิ่มสักไม่กี่อีแปะ หรือไม่ก็ตัดชุดใหม่ให้สักชุด

เพราะถึงเวลานั้นต้องไปคารวะผู้ใหญ่ด้วยกัน หากสวมเสื้อผ้าเก่าขาดพวกนี้ ไม่เพียงทำจวนเฉิงกั๋วขายหน้า แต่จะทำให้ฮูหยินใหญ่เสียหน้าไปด้วย

ในฐานะนายหญิงผู้ดูแลจวนเฉิงกั๋ว นางสกุลหวังถือสาเรื่องที่คนนอกจะมานินทาคุณธรรมส่วนตัวของนางลับหลังเป็นที่สุด

ทว่าข่าวที่เสี่ยวเตี๋ยนำมาบอกกลับไม่ใช่เรื่องเหล่านั้น

แม่สาวน้อยเอ่ยด้วยใบหน้าตื่นเต้นว่า "คุณชาย เมื่อครู่ข้าแอบได้ยินนายท่านคุยกับแขกที่หน้าห้องโถงรับรอง ฮูหยินใหญ่ก็อยู่ด้วย ฮูหยินใหญ่เอ่ยถึงท่าน ดูเหมือนจะเป็นเรื่องการแต่งงานของท่านนะเจ้าคะ คุณชาย ปีนี้ท่านบรรลุนิติภาวะแล้ว จะได้แต่งงานแล้วนะเจ้าคะ"

ลั่วชิงโจวตะลึงงัน "แต่งงาน?"

ในยุคสมัยนี้ ผู้คนแต่งงานกันเร็วมาก

อีกทั้งหากเขาแต่งงาน ก็จะได้รับส่วนแบ่งสินทรัพย์ เป็นไปได้ว่าอาจได้แยกออกไปอยู่ข้างนอก มีเรือนเป็นของตนเองและมีอิสระในด้านต่างๆ

แต่ทว่า ฮูหยินใหญ่จะใจดีขนาดนั้นเชียวหรือ ยอมให้เขาแต่งงาน แล้วแบ่งทรัพย์สินของตระกูลลั่วไปได้อย่างราบรื่น?

ถึงแม้เขาจะเป็นลูกอนุ เป็นไปไม่ได้ที่จะได้รับสืบทอดทรัพย์สินมากมาย และยิ่งไม่เกี่ยวข้องกับบรรดาศักดิ์ แต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็นลูกชายของตระกูลลั่ว จวนเฉิงกั๋วนั้นมีกิจการใหญ่โต ทรัพย์สินมหาศาล แบ่งเรือนให้เขาสักหลังกับกิจการสักแห่งก็เป็นเพียงเศษขนหน้าแข้ง

ทว่า จากความทรงจำตลอด 3 ปีที่ผ่านมา เกรงว่าเรื่องนี้คงมีเบื้องลึกเบื้องหลัง

ต่อให้ฮูหยินใหญ่ใจป้ำกับพวกบ่าวไพร่ ก็ไม่มีทางใจกว้างกับเขาอย่างแน่นอน

"คุณชาย รอท่านแต่งงานแล้ว พวกเราก็ย้ายออกไปอยู่ข้างนอกกัน เสี่ยวเตี๋ยคนเดียวทำงานได้เท่ากับคน 3 คน รับรองว่าจะดูแลคุณชายและฮูหยินน้อยเป็นอย่างดีเลยเจ้าค่ะ"

"ไม่รู้ว่าคุณชายจะได้แต่งกับคุณหนูบ้านไหนกันนะ ด้วยฐานะของคุณชาย ต้องเป็นคุณหนูตระกูลผู้ดีแน่ๆ ต้องงดงามมากแน่ๆ เลย"

เสี่ยวเตี๋ยเริ่มจินตนาการถึงชีวิตอันสวยหรูในวันข้างหน้าอย่างเปี่ยมความหวัง

ทันใดนั้นเอง ด้านนอกประตูก็มีเสียงของพ่อบ้านหวังดังขึ้น "คุณชายสามอยู่หรือไม่? นายท่านกับฮูหยินเรียกให้ไปพบขอรับ"

ลั่วชิงโจวพลันสังหรณ์ใจไม่ดี

แต่เขาไม่กล้าชักช้า รีบลุกขึ้นยัดเอี๊ยมสตรีในมือใส่มือเสี่ยวเตี๋ย แล้วเดินมุ่งหน้าออกไปนอกเรือน

เสี่ยวเตี๋ยเบิกตากว้างมองเอี๊ยมในมือ นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ใบหน้าเล็กๆ พลันแดงซ่านขึ้นมาทันที

คุณชายขโมยเอี๊ยมของนางมาได้อย่างไร? นี่มันของใช้ส่วนตัวของลูกผู้หญิงนะ นางซักตากไว้ในห้องแท้ๆ...

ลั่วชิงโจวเดินออกมาจากเรือนเล็ก

หน้าประตูมีชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมสวมชุดคลุมยาวผ้าไหมสีเทายืนอยู่

เขาคือพ่อบ้านรองของจวนเฉิงกั๋ว หวังเฉิง

ว่ากันว่าเป็นญาติของฮูหยินใหญ่สกุลหวัง

พ่อบ้านหวังผู้นี้แตกต่างจากคนอื่น เขาปฏิบัติต่อทุกคนอย่างนอบน้อมดียิ่ง แม้กระทั่งกับลูกอนุที่กลายเป็นคนไร้ตัวตนในจวนอย่างเขา

"คุณชายสาม เชิญขอรับ ไปผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน ประเดี๋ยวต้องไปพบแขกคนสำคัญ"

พ่อบ้านหวังยิ้มแย้ม โค้งตัวลงเล็กน้อย ท่าทีเคารพนบนอบ ไม่มีที่ติ

"พ่อบ้านหวัง จะให้ไปพบแขกท่านใดหรือ?"

ลั่วชิงโจวก้มหน้าเดินตามหลัง แสร้งทำท่าทางหวาดกลัวเจียมเนื้อเจียมตัว น้ำเสียงระมัดระวัง

ตัวเขาในอดีตก็เป็นเช่นนี้

พ่อบ้านหวังหัวเราะ "พอคุณชายสามไปถึง เดี๋ยวก็ทราบเองขอรับ"

ดวงตาของลั่วชิงโจวทอประกายวูบหนึ่ง ไม่ได้เอ่ยถามอะไรอีก