บทที่ 12 ท่านประธานผู้เป็นหมันกับคุณหนูตัวจริง

บทที่ 12 ท่านประธานผู้เป็นหมันกับคุณหนูตัวจริง 12

นายท่านผู้เฒ่าฟู่ อดีตผู้นำตระกูลฟู่

หวงกุ้ยหลานเคยเห็นเขาผ่านทางโทรทัศน์และหน้าหนังสือพิมพ์มานับครั้งไม่ถ้วน

พวกเขาเป็นคนจากโลกที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง นางไม่เคยคาดคิดเลยว่าวันหนึ่ง นายท่านผู้เฒ่าฟู่จะมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า

"สวัสดีครับท่านดอง ผมเป็นปู่ของฟู่เหิงซิวเอง"

นายท่านผู้เฒ่าฟู่ยื่นมือออกไปทักทายอย่างอารมณ์ดี

เมื่อคืนเขานอนครุ่นคิดทั้งคืนและรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง ในเมื่อพ่อแม่ของเมิ่งเหยาไม่สบาย เขาในฐานะผู้ใหญ่ฝ่ายชายก็ควรจะมาเยี่ยมเยียน

ดังนั้น พอตื่นเช้ามา เขาแทบอดใจไม่ไหวที่จะโทรหาฟู่เหิงซิว

โชคดีที่พ่อบ้านหลัวไหวพริบดี รีบห้ามเขาไว้เสียก่อน

"นายท่านครับ โทรไปเช้าขนาดนี้จะรบกวนเวลานอนของคุณชายกับคุณหนูหรูเอานะครับ"

คนหนุ่มสาวสมัยนี้มักตื่นสาย จะโทรไปปลุกแต่เช้าตรู่ได้อย่างไร?

นายท่านผู้เฒ่าฟู่เก็บโทรศัพท์มือถือพลางหัวเราะหึๆ ในลำคอ

เขาคิดน้อยไปหน่อย

หลานชายของเขาไม่ใช่หนุ่มโสดโดดเดี่ยวอีกต่อไปแล้ว

ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่ชีวิตมีแค่ที่ทำงานกับที่บ้าน

พอมีแฟนแล้ว กลางคืนย่อมมีกิจกรรมให้ใช้แรงมากกว่าเดิม ดังนั้นตอนเช้าก็ต้องตื่นสายเป็นธรรมดา

กว่านายท่านผู้เฒ่าฟู่จะโทรหาฟู่เหิงซิวก็ปาเข้าไปเวลาสิบเอ็ดโมงครึ่ง

ฟังจากน้ำเสียง ปลายสายเห็นได้ชัดว่าเพิ่งตื่น

นี่ขนาดสายแล้วนะเนี่ย

จุ๊ๆๆ นายท่านผู้เฒ่าฟู่เดาะลิ้นในใจอย่างนึกสนุก

หลังจากได้รับความยินยอมจากหลานชาย นายท่านผู้เฒ่าฟู่จึงเดินทางมาเยี่ยมพ่อแม่ฝ่ายหญิง

หวงกุ้ยหลานยื่นมือออกไปตามสัญชาตญาณ แต่แล้วก็นึกขึ้นได้ รีบชักมือกลับมาเช็ดกับเสื้อผ้าตัวเองจนสะอาด ก่อนจะยื่นออกไปจับมือตอบ

"คุณ... สวัสดีค่ะ! นายท่านผู้เฒ่าฟู่ ฉัน... ฉันเป็นแม่ของเมิ่งเหยาค่ะ"

"ท่านดอง ไม่ต้องมากพิธีหรอกครับ เรียกผมว่าคุณลุงก็ได้"

นายท่านผู้เฒ่าฟู่เป็นกันเองมาก ทำให้ความประหม่าของหวงกุ้ยหลานลดลงไปโข

จังหวะนั้นเอง ชิงเฉิงก็เดินเข้ามาคล้องแขนหวงกุ้ยหลาน เธอมองนายท่านผู้เฒ่าฟู่แล้วยิ้มหวาน "คุณปู่ฟู่ มาแล้วเหรอคะ"

เมื่อสายตาปะทะกับชิงเฉิง แววตาของนายท่านผู้เฒ่าฟู่ก็ยิ่งอ่อนโยนลงกว่าเดิม

"ใช่แล้ว ปู่มาเยี่ยมพ่อแม่หนูน่ะ ถ้าพ่อหนูไหว ปู่ก็อยากจะคุยเรื่องงานแต่งงานกับพวกท่านด้วยเลย"

"ไหว... ไหวครับ ผมไหว"

หรูเสวี่ยเฟิงรีบลุกขึ้นนั่ง หวงกุ้ยหลานกุลีกุจอเชิญให้นายท่านผู้เฒ่าฟู่นั่งลง

ด้านหลัง พ่อบ้านหลัวพากลุ่มคนเดินเข้ามา แต่ละคนถือถุงพะรุงพะรังเต็มสองมือ

ไม่นาน ห้องพักฟื้นเล็กๆ ก็เต็มไปด้วยของขวัญสารพัดชนิดกองพะเนิน

ผู้คนยังคงทยอยขนของเข้ามาไม่ขาดสาย

หวงกุ้ยหลานและสามีทำตัวไม่ถูก รีบพูดขึ้นว่า "นายท่านผู้เฒ่าฟู่ นี่มัน... นี่มันมากเกินไปแล้วค่ะ พวกเรารับไว้ไม่ได้หรอก"

"ไม่มากไปหรอกครับ ไม่มากเลย ขอบคุณที่เลี้ยงดูบุตรสาวมาอย่างดี เมิ่งเหยาใกล้จะแต่งงานกับหลานชายผมแล้ว ของของตระกูลฟู่ก็คือของของเมิ่งเหยา และของของเมิ่งเหยาก็คือของของพวกคุณเช่นกัน"

ชิงเฉิง: "..." ช่างเป็นความเมตตาที่มาพร้อมกับเงินพันล้านเสมอสินะ!

คนส่งของขวัญทยอยกลับออกไป

ห้องพักฟื้นวีไอพีขนาดใหญ่ถูกยึดครองพื้นที่ด้วยของขวัญ หากไม่มีห้องเล็กๆ ด้านข้าง ก็คงไม่มีที่ให้เดินแล้ว

หวงกุ้ยหลานและสามียังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง

แต่ชิงเฉิงส่ายหน้าห้ามพวกเขาไว้

ต่อให้ของเยอะแค่ไหน ก็เทียบไม่ได้กับสินสอดที่เธอได้รับเมื่อวานหรอก

ก่อนที่หวงกุ้ยหลานและสามีจะทันได้กล่าวขอบคุณ

นายท่านผู้เฒ่าฟู่ก็ยื่นกุญแจชุดหนึ่งให้ "นี่คือกุญแจคฤหาสน์อวี้หลงวาน ตอนนี้ที่โรงพยาบาลมีเจ้าหน้าที่ดูแลตลอด 24 ชั่วโมงแล้ว ท่านดองไม่จำเป็นต้องเฝ้าไข้ทั้งวันทั้งคืนหรอกครับ

พวกคุณเองก็ต้องรักษาสุขภาพ เพื่อความสะดวกในการเดินทางกลับไปพักผ่อน ผมได้เตรียมบ้านไว้ให้แล้ว อยู่ติดกับโรงพยาบาลนี่เอง เดินทางไม่กี่นาทีก็ถึง"

หวงกุ้ยหลานไม่กล้ารับ โบกมือปฏิเสธพัลวัน ทว่าพ่อบ้านหลัวกลับคว้ากุญแจยัดใส่มือนางทันที

เมื่อเห็นความประหม่าของสองสามีภรรยา น้ำเสียงของนายท่านผู้เฒ่าฟู่ก็ยิ่งนุ่มนวลลง เขากล่าวอย่างอ่อนโยนว่า "ท่านดองครับ ยังมีอีกเรื่องที่ต้องรบกวนพวกท่าน ตอนนี้การเตรียมงานแต่งงานของเหิงซิวกับเมิ่งเหยากำลังดำเนินไป

มีบางส่วนที่อาจต้องขอคำปรึกษาจากพวกท่าน รบกวนท่านดองด้วยนะครับ"

นายท่านผู้เฒ่าฟู่เป็นคนฉลาดหลักแหลม ส่วนหวงกุ้ยหลานและสามีเป็นคนซื่อๆ

พอนายท่านผู้เฒ่าฟู่หว่านล้อมอีกไม่กี่ประโยค

ทุกอย่างก็เป็นอันตกลง

ฤกษ์แต่งงานถูกกำหนดขึ้นในอีกสามเดือนข้างหน้า

หลังจากนายท่านผู้เฒ่าฟู่กลับไป ชิงเฉิงก็ออกจากโรงพยาบาลเช่นกัน

ที่พักของเจียงเมิ่งเมิ่งอยู่ไม่ไกลจากโรงพยาบาลนี้ ในเมื่อไม่มีอะไรทำ เธอจึงรู้สึกว่าจำเป็นต้องแวะไปเยี่ยมเยียน (และซ้ำเติม) สักหน่อย

...

ยังไม่ทันจะก้าวเข้าไป เธอก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายของคนตระกูลเจียงดังลอดออกมา

"ร้องไห้ ร้องเข้าไป! วันๆ เอาแต่ร้องไห้ ไตแกพังนะ ไม่ใช่สมองพัง! หรูเมิ่งเหยาคว้าประธานฟู่ไปกินแล้ว แต่แกยังมัวแต่ห่วงเรื่องไตของมัน วันนั้นประธานฟู่ประกาศว่าจะทำให้เจียงกรุ๊ปหายไปภายในสามวัน ก็เพราะแกนั่นแหละ ยังจะมีหน้ามาร้องไห้อีก!"

ใบหน้าของเจียงเจิ้งเซียนเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด ถ้อยคำที่พ่นออกมาไร้ซึ่งความเห็นใจต่อความรู้สึกของเจียงเมิ่งเมิ่ง

เธอเคยเป็นลูกสาวสุดที่รัก แต่ลูกรักหรือจะสู้บริษัทที่เป็นดั่งดวงใจของเขาได้

แม่เจียงเอื้อมมือไปดึงแขนเจียงเจิ้งเซียน นัยน์ตาเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตา "คุณคะ อย่าพูดแบบนั้นเลย เมิ่งเมิ่งแก..."

"หุบปาก!" เจียงเจิ้งเซียนตบหน้านางฉาดใหญ่

บริษัทกำลังจวนเจียนจะล้มละลาย ปัญหามากมายค่อยๆ ผุดขึ้นมาไม่หยุดหย่อน

เขาได้รับข่าวว่าประธานฟู่เปลี่ยนใจ จะไม่ทำให้เจียงกรุ๊ปหายไปภายในสามวัน

แต่เขาจะค่อยๆ ทำลายเจียงกรุ๊ปทีละนิด... มีดทื่อที่ค่อยๆ เฉือนเนื้อย่อมเจ็บปวดที่สุด

ประสาทของเขาตึงเครียดถึงขีดสุด แต่กลับทำอะไรไม่ได้เลย ความรู้สึกนั้นช่างทรมานแสนสาหัส

เจียงเจิ้งเซียนชี้หน้าด่าแม่เจียง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยโทสะ "ถ้าตอนนั้นคุณปฏิบัติกับหรูเมิ่งเหยาให้ดีกว่านี้ ตระกูลเจียงของเราก็คงไม่ตกอยู่ในสภาพนี้หรอก!"

เจียงจิ่งเซวียนรีบเอาตัวเข้าบังแม่เจียงไว้ "พ่อครับ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับแม่กับน้องเลย เป็นหรูเมิ่งเหยาต่างหากที่เนรคุณ! มันทำตัวยโสโอหังเพราะมีประธานฟู่คอยให้ท้าย

หรูเมิ่งเหยาก็แค่เด็กบ้านนอกต้อยต่ำ แต่ประธานฟู่เป็นถึงลูกรักของสวรรค์ ถึงผมจะไม่รู้ว่าหรูเมิ่งเหยาใชมารยาจิ้งจอกอะไรยั่วยวนประธานฟู่ได้ชั่วคราว แต่ผมเชื่อว่าประธานฟู่ก็แค่เล่นสนุกกับมันเท่านั้นแหละ"

เจียงเจิ้งเซียนแค่นหัวเราะ เพิ่งตระหนักได้เป็นครั้งแรกว่าลูกชายของตนช่างโง่เขลาเพียงใด!

ตระกูลฟู่ไม่ได้ปิดบังเรื่องการแต่งงานของประธานฟู่เลย แวดวงไฮโซต่างรู้กันทั่วว่าประธานฟู่กำลังจะสละโสด

เขาพูดเน้นทีละคำ "หรูเมิ่งเหยากับประธานฟู่กำลังจะแต่งงานกัน แกยังจะโลกสวยอยู่อีก ต้องรอให้เจียงกรุ๊ปพินาศจนไม่เหลือซาก ต้องรอให้ไม่มีรายได้สักแดงเดียว

ต้องรอให้เจียงเมิ่งเมิ่งโดนถีบหัวส่งออกจากโรงพยาบาลก่อนหรือไง ถึงจะรู้จักคำว่ากลัว!"

สายตาของเขาตวัดไปมองเจียงเมิ่งเมิ่งบนเตียงผู้ป่วย แววตาเต็มไปด้วยความมืดมน "วันนี้ฉันมาเพื่อจะบอกให้แกไปขอโทษหรูเมิ่งเหซะ อ้อนวอนขอให้มันยกโทษให้ หาทางรอดให้ตระกูลเจียงบ้าง"

"ไม่! ทำไมหนูต้องไปขอโทษมัน! มันไม่คู่ควร ต่อให้ตายหนูก็ไม่มีวันก้มหัวขอโทษนังแพศยาหรูเมิ่งเหยาเด็ดขาด!"

อารมณ์ของเจียงเมิ่งเมิ่งพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที

เธอโกรธ เธอกรุ่นแค้น และเธออิจฉาริษยา

หรูเมิ่งเหยาเคยเป็นแค่เด็กบ้านนอกที่เธอเหยียดหยาม มันจะโชคดีขนาดไปคว้าประธานฟู่มาครองได้ยังไง!