บทที่ 28 ภัยคุกคามแห่งความตาย!

"บรื้น!"

"บรื้น!"

เสียงคำรามของเครื่องยนต์ทำลายความเงียบสงัดของเมืองในทันที!

ภายใต้สายตาที่ตกตะลึงของผู้ชมนับหมื่นบน 'ยานฉี่หมิง'

รถมายบัคสีดำบนหน้าจอ ไม่เพียงแต่ไม่ชะลอความเร็ว

แต่กลับส่งเสียงคำรามดุร้าย รอบเครื่องพุ่งสูงขึ้นทันที!

ยางรถเสียดสีกับพื้นถนนเสียงดังเอี๊ยด!

ราวกับสัตว์ร้ายสีดำที่หลุดจากกรง พุ่งทะยานอย่างบ้าคลั่งเข้าหาร่างที่กำลังโบกมืออยู่เบื้องหน้า!

"เขาจะทำอะไรน่ะ?!"

"เร่งเครื่อง?! เขาบ้าไปแล้วเหรอ?!"

"ระยะแค่นี้ชนคนตายได้เลยนะ!"

จัตุรัสเกิดความโกลาหลขึ้นทันที

ผู้คนไม่เข้าใจการกระทำที่กะทันหันและบ้าคลั่งของลู่จ้าว

ความเร็วนั้นน่าตกใจ ในระยะแค่นี้ ต่อให้เป็นรถมายบัคสมรรถนะสูง ก็ไม่มีโอกาสหยุดนิ่งสนิทก่อนจะชนเป้าหมายได้เลย!

นี่ไม่ใช่การต้อนรับเพื่อนร่วมชาติแล้ว นี่มันชัดเจนว่าเป็น...

ฆาตกรรม!

เป็นครั้งแรกที่สีหน้าตกใจปรากฏชัดเจนบนใบหน้าที่มักจะเย็นชาของซูเสวี่ยชิง

ดวงตาที่เคยมองทะลุสูตรซับซ้อน บัดนี้เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

เธอโน้มตัวไปข้างหน้าโดยสัญชาตญาณ ปลายนิ้วงอเข้าหากันเล็กน้อย

ฉันดูผิดไปหรือเปล่า?

เด็กหนุ่มที่เพิ่งแสดงสติปัญญาอันน่าทึ่งคนนี้ ลึกๆ แล้วซ่อนด้านที่รุนแรงและเหี้ยมเกรียมไว้ขนาดนี้เลยหรือ?!

ในความโดดเดี่ยวอันถึงที่สุดของวันสิ้นโลก

ปฏิกิริยาแรกเมื่อเจอเผ่าพันธุ์เดียวกัน คือการทำลายล้างงั้นหรือ?!

ในนาทีวิกฤตนี้

เสียงแหลมสูงที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวจนเสียงแตกพร่า ดังแทรกความวุ่นวายในจัตุรัสขึ้นมา

"ไม่! นั่นไม่ใช่คน!"

"ดูเงาของมันสิ—นั่นมันหมี!"

"นั่นคือหมีที่ยืนสองขา!!"

ราวกับสายฟ้าฟาดผ่าหมอกควัน!

กล้องถ่ายทอดสดซูมเข้าและโฟกัสทันที!

ภาพความละเอียดสูงฉายรายละเอียดของร่างที่ "โบกมือ" นั้นขึ้นบนหน้าจอหลักอย่างชัดเจน—

นั่นแทบจะดูไม่เหมือนมนุษย์เลย!

มันคือหมีร่างยักษ์ขนสีน้ำตาลรุงรังชัดๆ!

มันยืนตัวตรงด้วยขาหลังที่ทรงพลัง

ขาหน้าแกว่งไปมาอย่างเก้งก้างและประหลาด เลียนแบบท่าทางเรียกเหยื่อ!

น้ำลายเหนียวหนืดหยดลงมาจากปากสีแดงเลือดที่อ้ากว้าง

ดวงตาคู่เล็กส่องประกายเย็นชาและตะกละตะกลามตามแบบฉบับของสัตว์ป่า!

"พระเจ้า! มันคือหมี! มันกำลังเลียนแบบมนุษย์!"

"น่ากลัวเกินไปแล้ว! ไอ้นี่มันโกหกเป็นด้วย!"

"หมีอะไรกันเนี่ย? ทำไมมาอยู่ในเมืองได้?!"

"หมีสีน้ำตาลทิเบต! นักล่าจุดสูงสุดของที่ราบสูง! มันเลียนแบบพฤติกรรมมนุษย์เพื่อล่อเหยื่อเข้ามาใกล้!"

คนที่รู้จักมันกรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัวทันที

เสียงสั่นเครือ

ทั่วทั้ง ยานฉี่หมิง ถูกจุดไฟด้วยฉากที่น่าสยดสยองนี้

ความกลัวซึมเข้าสู่กระดูกสันหลังของทุกคนราวกับน้ำเย็นเฉียบ

ห้องประชุม วงแหวนแห่งโชคชะตา

แทบจะพร้อมกัน

ด้านหนึ่งของภาพฉายโฮโลแกรมกลางโต๊ะกลม ข้อมูลเกี่ยวกับสัตว์ร้ายที่ปรากฏตัวอย่างกะทันหันถูกดึงขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

'ระบุเป้าหมาย: หมีสีน้ำตาลทิเบต หรือที่รู้จักกันทั่วไปว่า หมีม้าทิเบต'

'ข้อมูลเฉพาะ: รหัส Z-07, เพศผู้โตเต็มวัย, ความยาวลำตัว  ประมาณ 2.3 เมตร, น้ำหนักประเมิน 280 กิโลกรัม ถูกช่วยเหลือเนื่องจากได้รับบาดเจ็บที่ขาหน้า และถูกขนย้ายมายังศูนย์ช่วยเหลือสัตว์ป่าเมืองเทียนไห่หนึ่งสัปดาห์ก่อนการถอนกำลัง เพื่อรักษาและปรับสภาพ'

'ระดับอันตราย: สูงมาก บันทึกประวัติแสดงให้เห็นว่าสายพันธุ์นี้ก้าวร้าวอย่างยิ่ง มีบันทึกการทำร้ายคนถึงตาย 3 ราย และบาดเจ็บสาหัสหรือพิการ 11 ราย พละกำลังมหาศาลพอที่จะฉีกแผงตัวถังรถ แรงกัดสามารถขบกระดูกวัวให้แตกละเอียดได้'

'วิเคราะห์สถานการณ์ปัจจุบัน: เนื่องจากการเปิดใช้งานโครงการอาร์กฉุกเฉิน เจ้าหน้าที่ศูนย์ช่วยเหลืออพยพออกไป ไม่สามารถขนย้ายหรือกำจัดสัตว์อันตรายตัวนี้ได้ทันเวลา'

มองดูบันทึกการทำร้ายและฆ่าคนที่น่าตกใจบนหน้าจอ

แล้วเทียบกับขนาดอันน่าสะพรึงกลัวของหมียักษ์ตัวนั้น!

ตัวแทนทุกคนรู้สึกหนาวเหน็บ

แต่ดวงตาของชาร์ลส์ แบรนดท์ กลับเป็นประกายด้วยความประหลาดใจที่ไม่อาจกดกลั้น!

เขากำหมัดแน่นจนแทบจะหัวเราะออกมาดังๆ!

พระเจ้า!

ไม่สิ โชคชะตาเข้าข้างเขาแล้ว!

เขากำลังกังวลว่าจะจัดการกับลู่จ้าวที่อันตรายขึ้นเรื่อยๆ ยังไง

หมีม้าทิเบตมฤตยูถูกส่งมาถึงหน้าบ้านเลย!

แถม

ดูจากการที่ลู่จ้าวพุ่งเข้าชนอย่างบ้าบิ่นแบบนี้ เท่ากับรนหาที่ตายชัดๆ!

รถมายบัคอาจสร้างความเสียหายให้มันได้

แต่ไม่มีทางฆ่ามันได้ในครั้งเดียวแน่นอน!

เมื่อรถเสียความคล่องตัว หรือถ้าหมียักษ์ไม่ถูกจัดการในทันที...

แล้วไงต่อ?

ก็คือการต่อสู้ตัวต่อตัวที่ไร้ทางสู้!

ร่างกายที่เพิ่งแข็งแรงของลู่จ้าว จะเอาอะไรไปสู้กับสัตว์ร้ายหนักเกือบ 300 กิโลกรัม?

ในภาพ

หมีม้าทิเบตที่ยืนตัวตรงนั้น

ความสูงเกือบ 2.3 เมตร สร้างแรงกดดันมหาศาล

น้ำลายเปื้อนฝุ่นหยดลงมาจากมุมปาก

ดวงตาที่แวววาวด้วยความดุร้ายจับจ้องไปที่รถที่พุ่งเข้ามา

จ้าวชิงเทียนสีหน้าเรียบเฉย

สายตาจับจ้องไปที่มายบัคที่เร่งความเร็วอย่างบ้าคลั่งบนหน้าจอ

ซูเสวี่ยชิงเม้มปากแน่น

เป็นครั้งแรกที่ความกังวลปรากฏบนใบหน้าที่มักจะห่างเหิน

ภาวนาในใจอย่างต่อเนื่อง!

ตอนนี้

จะมาตำหนิพฤติกรรมหุนหันพลันแล่นของลู่จ้าวก็ไร้ประโยชน์!

ลูกธนูหลุดจากคันแล้ว!

พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเชื่อ!

เชื่อในตัวเด็กหนุ่มที่สร้างปาฏิหาริย์ครั้งแล้วครั้งเล่าคนนี้!

ครั้งนี้ ก็ต้องเปลี่ยนวิกฤตเป็นโอกาสได้เหมือนเดิม!

เสียงสูดหายใจที่แทบจะยกหลังคาให้ลอยขึ้น ดังระงมในจัตุรัสอาร์ก!

ในจังหวะที่หน้ารถมายบัคกำลังจะปะทะกับหมียักษ์

เจ้าหมีม้าทิเบตตัวนั้นกลับแสดงความคล่องแคล่วและความดุร้ายที่ขัดกับขนาดตัวมหึมา!

มันไม่ได้หลบ

แต่กลับใช้สี่ขากระโจนขึ้นจากพื้น พร้อมกลิ่นสาบสางที่รุนแรง!

เหมือนลูกกระสุนปืนใหญ่สีน้ำตาล กระโจนขึ้นกระแทกฝากระโปรงหน้าของมายบัคอย่างจัง!

"ปัง!!!"

เสียงกระแทกดังสนั่นทำเอาทุกคนใจหายวาบ!

ฝากระโปรงหน้าบิดเบี้ยวผิดรูปทันที!

ส่งเสียงโลหะบิดตัวที่ชวนคลื่นไส้!

แต่ทว่า

ลู่จ้าวยังคงไม่เหยียบเบรก!

แววตาของเขาเย็นชา มือกรำพวงมาลัยแน่น ไม่ผ่อนคันเร่งแม้แต่น้อย!

มายบัคแบกหมียักษ์ไว้บนฝากระโปรง

ด้วยแรงส่งที่หยุดไม่อยู่ พุ่งทะยานไปข้างหน้าต่อ!

"โครม! เคร้ง! แกรก—!"

รถกวาดชนรถร้างที่จอดอยู่กลางถนนไปสามสี่คัน

เศษซากและชิ้นส่วนปลิวว่อน

เสียงเสียดสีและกระแทกดังไม่หยุดหย่อน!

ในที่สุด

หน้ารถมายบัคก็พุ่งเข้าไปอัดติดกับท้ายรถบัสคันหนึ่ง ถึงจะถูกบังคับให้หยุดนิ่ง

"โฮก—!!!"

หมีม้าทิเบตคำรามด้วยความเจ็บปวดและเกรี้ยวกราด!

แรงกระแทกรุนแรงต่อเนื่องและเศษกระจกที่ปลิวว่อน บาดผิวหนังหนาๆ ของมันจนเป็นแผลหลายแห่ง

แม้จะไม่ลึก

แต่ความเจ็บปวดรุนแรงปลุกสัญชาตญาณดุร้ายของมันออกมาจนหมดสิ้น!

มันส่ายหัวขนาดมหึมา

ดวงตาดุร้ายคู่นั้นมองทะลุกระจกหน้าที่แตกร้าว

จ้องเขม็งไปที่ลู่จ้าวในที่นั่งคนขับอย่างกินเลือดกินเนื้อ!

"แย่แล้ว! รถหยุดแล้ว!"

"เขาติดอยู่ในรถ! จบกัน! จบเห่แล้ว!"

"หมีตัวนี้คลั่งแล้ว! ประตูรถกันมันไม่อยู่หรอก!"

"หนี! ลงรถแล้วหนีเร็ว!"

ผู้คนบนอาร์กหวาดกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ

ความโกลาหลเกิดขึ้น!

ราวกับเห็นภาพสยดสยองเลือดสาดกระจายที่กำลังจะเกิดขึ้นล่วงหน้า

จ้าวชิงเทียนและซูเสวี่ยชิงใจดิ่งวูบพร้อมกัน

ดูเหมือนเหตุการณ์เลวร้ายที่สุดจะเกิดขึ้นแล้ว!

แบรนดท์แทบจะกลั้นรอยยิ้มปิติยินดีไว้ไม่อยู่

เขาแทบจะมองเห็นภาพลู่จ้าวถูกฉีกเป็นชิ้นๆ

"ปัง—!!!"

เสียงระเบิดที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิม!

อุ้งตีนหมีขนาดเท่ากะละมัง

ด้วยแรงที่ฉีกกระชากทุกสิ่ง ฟาดลงบนกระจกหน้าที่ร้าวอยู่แล้วเต็มแรง!

กระจกทั้งบานแตกกระจายเสียงดังสนั่น!

กลายเป็นเศษเล็กเศษน้อยนับไม่ถ้วน สาดกระเซ็นเข้ามาในห้องโดยสารราวกับเกล็ดหิมะ!

"โฮก!!!"

หัวอันดุร้ายของหมีม้าทิเบตมุดตามเข้ามา!

ปากที่อ้ากว้างอยู่ห่างจากลู่จ้าวไม่ถึงครึ่งเมตร กลิ่นเหม็นและลมร้อนพัดปะทะหน้า!

เสียงคำรามกึกก้องนั้น!

แม้จะผ่านทะเลดวงดาวและหน้าจอ

ก็ยังมอบความรู้สึกหวาดกลัวแบบดิบเถื่อนและดั้งเดิมให้ทุกคน!

ทุกคนคาดว่าจะเห็นลู่จ้าวหน้าซีดเผือด กรีดร้องไม่เป็นภาษา!

หรือตะเกียกตะกายพยายามหนีออกทางประตูอีกฝั่งอย่างทุลักทุเล...

แต่ทว่า...

เผชิญหน้ากับภัยคุกคามแห่งความตายที่จ่อคอหอย

ลู่จ้าวกลับไม่มีความตื่นตระหนกเลย

ไม่มีแม้แต่ความหวั่นไหวแม้แต่น้อย!

สายตาของเขาสงบนิ่งจนน่ากลัว ราวกับกำลังพิจารณาสิ่งของไม่มีชีวิต

ในจังหวะที่อุ้งตีนหมีกำลังจะฟาดซ้ำ

วินาทีที่หัวหมียักษ์มุดเข้ามาในห้องโดยสารจนสุด—

ลู่จ้าวขยับ!

การเคลื่อนไหวรวดเร็วปานสายฟ้า ทิ้งภาพติดตาไว้!

ไม่มีการหลบหลีก ไม่มีการปัดป้อง แต่เป็น...

การโจมตี!

เขาลุกพรวดขึ้นจากที่นั่งคนขับ มือขวาเรียงนิ้วชิด แขนสร้างแรงลมฉีกอากาศ!

ภายใต้สายตาที่ตะลึงงันของผู้ชมทุกคน

อย่างไม่ลำเอียง หนักแน่น และเต็มไม้เต็มมือ—

เพี้ยะ!!!

เสียงตบหน้าฉาดใหญ่ที่คมชัด ก้องกังวาน และแฝงแววเยาะเย้ย ฟาดลงบนหน้าอันดุร้ายของหมีม้าทิเบตเต็มแรง!

เวลา!

ราวกับหยุดนิ่งไปในขณะนั้น!