ตอนที่ 23 ตายทั้งเป็น

ตอนที่ 23 ตายทั้งเป็น

ทักษะวิญญาณที่สอง มังกรพิโรธ!!

ตูม!!

แสงสีทองเจิดจ้าปะทุขึ้นจากฝ่ามือของพี่ทองชุบ เปรี๊ยะ!!

มังกรไฟถูกตบจนแตกละเอียดในพริบตา!

ท้ายที่สุด หลังจากรับการโจมตีอันหนักหน่วงและทรงพลังของพี่ทองชุบเข้าไปเต็มรัก พลังวิญญาณของอู๋เฟิงก็ขาดช่วง ช่องว่างปรากฏขึ้นในการป้องกัน กรงเล็บของพี่ทองชุบตวัดผ่านไหล่ของนางด้วยแรงที่ควบคุมไว้อย่างดี แม้จะไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่แรงปะทะมหาศาลก็ทำให้นางเสียสมดุลล้มกลิ้งลงกับพื้น

หยุด!

อาจารย์มู่จินสั่งหยุดทันที

พี่ทองชุบส่งเสียงคำรามต่ำอย่างเสียดายที่ต้องหยุด แล้วถอยกลับไปยืนข้างฮั่วอวี่ฮ่าว

อู๋เฟิงตะเกียกตะกายลุกขึ้น

เจ้าหมีของเจ้า... แข็งแกร่งจริงๆ

นิ่งเทียนเก็บวิญญาณยุทธ์และพยักหน้าให้ฮั่วอวี่ฮ่าว

การต่อสู้แบบสองรุมหนึ่งครั้งนี้เป็นแมตช์ที่ดุเดือดที่สุดนับตั้งแต่เปิดเรียนมา ความแข็งแกร่งที่อู๋เฟิงแสดงออกมาภายใต้การสนับสนุนของนิ่งเทียนนั้น เทียบเท่าอัคราจารย์วิญญาณทั่วไปได้สบายๆ ทำเอาเพื่อนนักเรียนคนอื่นๆ อ้าปากค้าง

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ความแข็งแกร่งของสองคนนี้คืออันดับสูงสุดในห้องเก้า เป็นรองแค่ฮั่วอวี่ฮ่าวเท่านั้น

ไม่นาน วิชาการต่อสู้ก็จบลงท่ามกลางการจับคู่ซ้อมมืออย่างต่อเนื่อง

หลังเลิกเรียน ฮั่วอวี่ฮ่าวเรียกนิ่งเทียนที่กำลังจะเดินจากไปพร้อมอู๋เฟิงไว้

นักเรียนนิ่งเทียน รอก่อนครับ

นิ่งเทียนหยุดเดิน หันกลับมาพร้อมรอยยิ้มบางๆ มีอะไรเหรอ นักเรียนฮั่วอวี่ฮ่าว?

ในฐานะนายน้อยหอแก้วเจ็ดสมบัติ นางย่อมต้องการดึงตัวอัจฉริยะที่มีศักยภาพมหาศาลอย่างฮั่วอวี่ฮ่าวเข้าร่วมอยู่แล้ว

อู๋เฟิงรีบมายืนขวางหน้านิ่งเทียนทันทีราวกับแม่ไก่ปกป้องลูก เฮ้ย เจ้าต้องการอะไรอีก?

ฮั่วอวี่ฮ่าวเมินอู๋เฟิง แล้วพูดกับนิ่งเทียน ข้าอยากจะขอรบกวนหน่อยครับ ข้าอยากรู้ว่าหอแก้วเจ็ดสมบัติของเจ้าสามารถบัฟให้พี่ทองชุบของข้าโดยเฉพาะได้ไหม?

นิ่งเทียนอึ้งไปเล็กน้อยเมื่อได้ยิน

บัฟให้สัตว์วิญญาณเหรอ?

นางไม่เคยลองมาก่อนจริงๆ เป้าหมายการบัฟของหอแก้วเจ็ดสมบัติมักจะเป็นวิญญาณจารย์เสมอ

อยากลองดูไหมครับ?

นิ่งเทียนมองดวงตาที่คาดหวังของฮั่วอวี่ฮ่าว แล้วมองหมีกรงเล็บทองคำทมิฬที่ดุร้ายข้างกายเขา แล้วพยักหน้า ได้ ข้าจะลองดู

นางเรียกหอแก้วเจ็ดสมบัติออกมาอีกครั้ง พลังวิญญาณควบแน่น

เจ็ดสมบัติเลื่องนาม สามคือ พละกำลัง!

ลำแสงเจ็ดสีสดใสพุ่งออกจากหอแก้ว จมหายเข้าไปในร่างมหึมาของพี่ทองชุบอย่างแม่นยำ

โฮก—!!!

ทันทีที่แสงเข้าสู่ร่างกาย พี่ทองชุบชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแผดเสียงคำรามที่รุนแรงและเต็มไปด้วยพลังยิ่งกว่าเดิมขึ้นสู่ท้องฟ้า!

มันสัมผัสได้ถึงพลังงานที่อบอุ่นและทรงพลังไหลพล่านไปทั่วแขนขาและกระดูก กล้ามเนื้อปูดโปน กรงเล็บแหลมคมดูเหมือนจะคมกริบยิ่งขึ้น และแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างก็พุ่งสูงขึ้นอย่างฉับพลัน!

ได้ผลจริงๆ ด้วย!

ดวงตาของฮั่วอวี่ฮ่าวเป็นประกาย

นิ่งเทียนประเมินการใช้พลังวิญญาณของตัวเอง

ได้ผล แต่... พลังวิญญาณที่ใช้ในการบัฟพี่ทองชุบดูเหมือนจะมากกว่าการบัฟวิญญาณจารย์ในระดับเดียวกันเล็กน้อย

ไม่เป็นไรครับ แค่บัฟได้ก็ถือเป็นข่าวดีมากแล้ว!

ฮั่วอวี่ฮ่าวหัวเราะ

ขอบคุณนะ นักเรียนนิ่งเทียน

ไม่เป็นไรจ้ะ

นิ่งเทียนยิ้มจางๆ รู้สึกว่าการค้นพบนี้แปลกใหม่ดีเหมือนกัน

เชอะ อย่างน้อยก็ยังมีมรรยาท

อู๋เฟิงพึมพำเบาๆ อยู่ข้างๆ แม้สีหน้าจะอ่อนลงมากแล้ว

ฮั่วอวี่ฮ่าวโบกมือแล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

ไปละนะ แม่มังกรน้อย ข้าไม่แย่งนิ่งเทียนของเจ้าหรอก

ไอ้บ้า ใครเป็นแม่มังกรน้อยย่ะ! (◣д◢)

...หลังจากแยกกับนิ่งเทียนและอู๋เฟิง ฮั่วอวี่ฮ่าวก็เดินเอามือล้วงกระเป๋ากลับหอพักอย่างสบายอารมณ์

แม้ว่าพี่ทองชุบจะเป็นคนออกแรงส่วนใหญ่ในวิชาการต่อสู้ แต่ในฐานะผู้อัญเชิญ เขาก็ยังต้องใช้สมาธิควบคุมในระดับหนึ่ง ตอนนี้เขาแค่อยากกลับไปพักผ่อน

เขามาถึงหน้าห้องพักอย่างรวดเร็ว และผลักประตูเข้าไปตามความเคยชินโดยไม่ได้คิดอะไร

แต่ทันทีที่ประตูเปิดออก ฮั่วอวี่ฮ่าวก็ตัวแข็งทื่อ ดวงตาเบิกกว้างในพริบตา

เพราะภาพที่เห็นตรงหน้าคือความขาวโพลน!

หวังตงที่ดูเหมือนเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ยืนหันหลังให้ประตู สวมเพียงกางเกงชั้นในขาสั้นสีขาวขอบลูกไม้ กำลังก้มตัวเหมือนค้นหาของในตู้

แผ่นหลังเนียนละเอียด ขาเรียวยาวตรง และก้นที่งอนงามเป็นพิเศษจากการก้มตัว... ทุกส่วนถูกเปิดเผยต่อสายตาของฮั่วอวี่ฮ่าวที่เพิ่งเข้ามาโดยไร้การปิดบัง

เหมือนจะได้ยินเสียงประตูเปิด หวังตงหันขวับกลับมา

สบตากัน

(｡･ω･)(๑•́ωก̀๑)

อากาศเหมือนจะแข็งค้าง

สีหน้าของหวังตงเปลี่ยนจากว่างเปล่าเป็นตกตะลึง แล้วเปลี่ยนเป็นไม่อยากเชื่อสายตา สุดท้ายกลายเป็นความอับอายและโกรธเกรี้ยวสุดขีด!

ฮั่วอวี่ฮ่าว! ไอ้โรคจิต! ข้าจะฆ่าแก!!

เสียงกรีดร้องแหลมจนแทบจะทำลายกล่องเสียงตัวเองดังก้องไปทั่วหอพัก

เหมือนระเบิดไดนาไมต์ถูกจุดชนวน หวังตงไม่สนใจจะหาเสื้อผ้ามาใส่ นางพุ่งเข้าใส่ฮั่วอวี่ฮ่าวพร้อมหมัดและกลิ่นหอมฟุ้ง ท่าทางเหมือนอยากจะถลกหนังเขาให้ได้

ฮั่วอวี่ฮ่าวตกใจกับปฏิกิริยาของนาง เขาเบี่ยงตัวหลบหมัดสะเปะสะปะของหวังตงตามสัญชาตญาณ แล้วรีบอธิบาย เฮ้ย! ใจเย็นๆ! ใครจะไปรู้ว่าเจ้าจะ... อยู่ในสภาพนี้ในห้องเล่า!

แต่ในความโกรธจัด หวังตงไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น เห็นหมัดพลาด นางก็เตะซ้ำ ไม่มีกระบวนท่าใดๆ มีแต่สัญชาตญาณล้วนๆ ที่เกิดจากความอายและความโกรธ

เห็นนางไม่ฟังอะไรเลย ฮั่วอวี่ฮ่าวรู้สึกจนปัญญา

เพื่อป้องกันไม่ให้ยัยนี่บ้าคลั่งจนทำร้ายตัวเองหรือข้าวของในห้องเสียหาย เขาเห็นช่องโหว่จึงรีบเข้าประชิดตัว มือซ้ายคว้าข้อเท้าที่เตะมาได้อย่างแม่นยำ มือขวารวบแขนที่เหวี่ยงไปมาของนาง อาศัยแรงส่งกดดันหวังตงให้นอนคว่ำหน้าลงบนเตียง แล้วขึ้นคร่อมทับช่วงเอวและสะโพกเพื่อล็อกตัวไว้อย่างแน่นหนา

ปล่อยข้านะ! ไอ้เลว! ไอ้โรคจิต!

หวังตงดิ้นรนอย่างสุดชีวิต แต่ด้วยท่าทางที่เสียเปรียบ นางจึงออกแรงไม่ได้เลย ผิวขาวผ่องของนางแดงระเรื่อเป็นสีชมพูสวยงามจากความโกรธและความอาย

ฮั่วอวี่ฮ่าวรู้สึกถึงแรงดิ้นรนใต้ร่าง

หยุดดิ้น! ฟังข้าอธิบายก่อน!

ไม่ฟัง! ปล่อยข้านะ!

หวังตงไม่ยอมหยุด บิดตัวไปมาเหมือนปลาขาดน้ำ

เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น ฮั่วอวี่ฮ่าวจึงเงื้อมมือขึ้นแล้วฟาด เพี้ยะ ลงบนก้นงอนๆ ของหวังตงที่มีเพียงผ้าบางๆ ห่อหุ้ม

เสียงใสๆ ดังชัดเจนในห้องพัก

หวังตงตัวแข็งทื่อทันที การดิ้นรนหยุดชะงักกะทันหัน

ฮั่วอวี่ฮ่าวเองก็อึ้งไปครู่หนึ่ง ไม่คิดว่าตัวเองจะทำลงไปจริงๆ

ถ้ายังไม่เลิกดิ้น ข้าจะตีก้นเจ้าให้บวมเลยนะ!

หวังตงนอนนิ่งอยู่บนเตียง ร่างกายสั่นเทิ้มเล็กน้อย—ไม่ใช่เพราะความเจ็บ แต่ส่วนใหญ่เพราะความอับอายขายหน้าอย่างที่สุด

เกิดมาจนป่านนี้ นางเคยเจอเรื่องน่าอายขนาดนี้ที่ไหน? ไม่เพียงแต่จะถูกเห็นจนหมดเปลือก แต่ยังถูก... ถูกตีตรงนั้นอีก!

เจ้า... ไอ้โรคจิต... ไอ้คนเลว...

น้ำเสียงของนางเจือเสียงสะอื้น ฟังดูน่าสงสารจับใจ

เห็นนางยอมสงบลงในที่สุด ฮั่วอวี่ฮ่าวก็ถอนหายใจโล่งอก แต่ยังไม่ยอมปล่อยนาง แล้วอธิบายแทน

เรื่องนี้จะโทษข้าไม่ได้นะ นี่มันห้องข้า ข้าต้องเคาะขออนุญาตเข้าห้องตัวเองด้วยเหรอ? ใครจะไปรู้ว่าเจ้ามีนิสัยชอบ... โชว์หุ่นในห้องแบบนี้ล่ะ?

ตอนแรกเขาจะพูดว่า แก้ผ้าวิ่งไปวิ่งมา แต่เปลี่ยนคำพูดในวินาทีสุดท้าย

หวังตงโกรธจนอยากจะกัดเขา เถียงกลับทั้งน้ำตา ใครโชว์ยะ! ข้า... ข้าแค่ลืมเอาเสื้อผ้าสะอาดเข้าไปตอนอาบน้ำ! ข้ากำลังจะเปลี่ยนชุด! ใครใช้ให้เจ้ากลับมาปุบปับแบบนี้เล่า!

ปกติเจ้าก็ไม่เคยเคาะประตูก่อนเข้าเหมือนกันนี่!

ฮั่วอวี่ฮ่าวพูดไม่ออก

หวังตงรู้ว่านางเป็นฝ่ายผิด และท่าทางตอนนี้ก็น่าอายเกินไป นางรู้สึกว่าถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป นางคงตายทั้งเป็นแน่นอน

จบตอน