บทที่ 8 จอมคนกลียุคไม่ขอเป็นคนคลั่งรัก 3

บทที่ 8 จอมคนกลียุคไม่ขอเป็นคนคลั่งรัก 3

ร่างเดิมตอนนี้มีโอรสสองธิดาหนึ่ง แม้ทายาทจะน้อยแต่ก็มีผู้สืบทอด เวินเส้าไม่ได้ตั้งใจจะมีความรักในโลกภารกิจ แบบนี้ก็ดีมากแล้ว

"ฝ่าบาท หม่อมฉันได้ยินว่าพระองค์ทรงค้นพบพืชที่ให้ผลผลิตสูงสองชนิด ให้หม่อมฉันได้เปิดหูเปิดตาหน่อยได้หรือไม่เพคะ" ฮองเฮาเอ่ยปาก นับตั้งแต่คนในดวงใจจากไป นางก็ไร้อารมณ์รักใคร่ มีเพียงใต้หล้าเท่านั้น

"ที่นี่ไม่มีแล้ว ตอนนี้เมล็ดพันธุ์ทุกเมล็ดล้วนล้ำค่าอย่างยิ่ง หากฮองเฮาอยากเห็น สามารถนำคนกลุ่มหนึ่งออกไปดูที่นอกเมืองได้ ถือโอกาสช่วยเราตรวจสอบความคืบหน้าของเสนาบดีหวัง ฮองเฮากับครอบครัวก็ไม่ได้เจอกันนานแล้ว ถือโอกาสออกไปรวมญาติได้เลย"

เวินเส้าไม่อยากกักขังพวกนางไว้แต่ในวังหลัง แม้ในยุคสมัยนี้ การที่สตรีจะสร้างผลงานเป็นเรื่องยาก แต่เขาจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อมอบอิสรภาพให้นพวกนาง

"จริงหรือเพคะ?" ฮองเฮาตกตะลึงเล็กน้อย จนกระทั่งเห็นเวินเส้าพยักหน้าเบาๆ ถึงได้เชื่อมั่น ใบหน้าที่สดใสเผยรอยยิ้ม ลุกขึ้นย่อกายคารวะเขา

"ขอบพระทัยฝ่าบาท"

"ฮองเฮาไปเตรียมตัวเถอะ" เวินเส้าโบกมือให้นางถอยออกไป

ทุกอย่างกำลังดำเนินไปในทิศทางที่ดี เวินเส้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ยังไม่คิดจะล้มเลิกความคิดที่จะข้ามทะเลไปทวีปอเมริกา คะแนนของเขาเหลือไม่มาก วิธีการแบบนี้ทำได้แค่ครั้งเดียวไม่สามารถทำครั้งที่สองได้ การไปทวีปอเมริกาอาจได้แนวทางใหม่ๆ ต่อให้แลกเปลี่ยนเมล็ดพันธุ์ใหม่ๆ ไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ไม่น่าจะกลับมามือเปล่า

จริงสิ ระบบ!

เวินเส้าตบหน้าผากตัวเอง เขา ลืมเรื่องนี้ไปได้ยังไง

[ระบบ นายตรวจสอบได้ไหมว่าโลกนี้มีทวีปอเมริกาหรือเปล่า พวกเขามีของที่ฉันต้องการไหม? มีแผนที่ไหม?]

[ติ๊ง—ตรวจพบการสอบถามข้อมูลที่อยู่นอกเหนือเนื้อเรื่อง ตามมูลค่าของข้อมูลต้องจ่าย 100 คะแนน ยืนยันที่จะจ่ายหรือไม่]

เวินเส้ากัดฟัน

[ยืนยัน]

แม้จะแพงไปหน่อย แต่ถ้าได้คำตอบก็คุ้มค่า

ถ้าไม่มีทวีปอเมริกา เวินเส้าจะได้ไม่ต้องให้คนไปเสียเที่ยว ถ้ามีทวีปอเมริกา มีแผนที่ก็จะเร็วขึ้นมาก ยุคสมัยนี้การออกทะเลไปที่ไกลขนาดนั้นอันตรายมาก เวินเส้าทำใจไม่ได้ที่จะต้องเสียขุนนางฝีมือดีไปเพราะประหยัด 100 คะแนน

[ติ๊ง—หักคะแนน 100 คงเหลือ 80 คะแนน ตรวจพบว่าโลกนี้มีทวีปอเมริกา และมีการพัฒนาที่ล้ำหน้า แนะนำให้โฮสต์ส่งคนไป กำลังแจกจ่ายแผนที่... แจกจ่ายสำเร็จ โปรดตรวจสอบ]

บนมือของเวินเส้าพลันปรากฏแผนที่ม้วนหนังแกะที่ชัดเจนฉบับหนึ่ง โชคดีที่เขาไม่ชินกับการมีคนยืนอยู่ข้างๆ เวลาทำงาน ไม่อย่างนั้นคงพูดลำบาก แผนที่ละเอียดครอบคลุมและยังมีเส้นทางเดินเรือ เวินเส้ารู้สึกทันทีว่าหนึ่งร้อยคะแนนนี้ใช้ไปคุ้มค่ามาก

ทบทวนตัวเลือกคนในใจ เวินเส้าก็เรียกตัวพวกเขาเข้าวังทันที เมื่อตระหนักถึงประโยชน์ของการอ้างว่าเซียนมาเข้าฝัน เวินเส้าจึงโยนเรื่องปฏิบัติการครั้งนี้ไปที่เซียนอย่างเป็นธรรมชาติ

"นี่คือแผนที่ที่เซียนทิ้งไว้ให้"

เวินเส้าส่งแผนที่ให้พวกเขา ครั้งนี้เขาเลือกมาสองคน คือแม่ทัพรถศึกก่วนโหยวและแม่ทัพทหารม้าเฮ่อจื้อซิน สองคนนี้ไม่เพียงเก่งกาจในการรบ แต่ยังมีทักษะเรื่องทิศทางเป็นเลิศ

"เราจะมอบเพชรนิลจินดาให้พวกเจ้าจำนวนหนึ่ง เจ้าก็ซื้อตามคำบรรยายของเรา หากมีของอย่างอื่นก็ตัดสินใจซื้อมาได้เลย"

"พ่ะย่ะค่ะ! กระหม่อมจะทำภารกิจให้สำเร็จอย่างแน่นอน!"

"เราเชื่อใจพวกเจ้า" เวินเส้ากล่าวเสียงนุ่ม

"แต่ในทะเลอันตรายคาดเดายาก เหล่าขุนนางต้องระมัดระวังในการเดินทาง เลือกคนเดินเรือที่ไว้ใจได้สักหลายคน เตรียมพร้อมแล้วค่อยออกเดินทาง ไม่ต้องรีบร้อน"

ทั้งสองคนคึกคักราวกับฉีดเลือดไก่ โขกศีรษะ: "ขอบพระทัยฝ่าบาท!"

ทั้งสองเตรียมตัวอย่างละเอียดอยู่ครึ่งเดือน ก็พาเรือที่เต็มไปด้วยเพชรนิลจินดาออกเดินทาง ท้องพระคลังที่เดิมทีก็ว่างเปล่าอยู่แล้ว คราวนี้ ควักออกไปอีกส่วนหนึ่ง ฮ่องเต้ผู้ยากจนถอนหายใจยาว

ในวันที่ต้องกลัดกลุ้มจนหัวขาวโพลนแบบนี้ เวินเส้ารู้สึกเหมือนตัวเองลืมอะไรไปบางอย่าง?

ช่างเถอะไม่สนแล้ว พรุ่งนี้ต้องตื่นตีห้ามาว่าราชการ จะคิดอะไรเยอะแยะ

แล้ววันต่อมา เวินเส้าก็นึกออกจนได้ว่าตัวเองลืมอะไรไป

เวินเส้ามองสตรีที่ร้องไห้จนหน้าตาเปรอะเปื้อนตรงหน้าด้วยสีหน้าบอกไม่ถูก นางมีใบหน้าที่งดงาม ดวงตาที่เฉลียวฉลาดคลอไปด้วยหยาดน้ำตา ผมยาวถึงเอวถูกรวบไว้ด้านหลังด้วยปิ่นปักผมเรียบง่าย ปลิวไสวไปตามลมเล็กน้อย ทั้งร่างดูบอบบางแต่ก็ไม่ขาดความงดงาม

เนื้อเรื่องเล่าผ่านมุมมองของนางเอก นางเอกไม่ได้อ่อนแอ ตรงกันข้าม นางรู้จักดูทิศทางลมที่สุด รู้จักการเลือกและตัดใจ นิสัยโหดเหี้ยมอำมหิตแต่ก็ไม่ขาดมโนธรรมพื้นฐาน

ดูเนื้อเรื่องเดิมแล้วมาดูท่าทางอ่อนแอขี้ขลาดของนางเอกในตอนนี้ ช่างดูขัดตาจริงๆ

ยังมีฮ่องเต้ราชวงศ์จี้นั่นอีก ในแคว้นหาผู้หญิงไม่ได้แล้วหรือไง ถึงต้องส่งผู้หญิงของตัวเองมาเป็นสนมให้ฮ่องเต้ศัตรู?

ไม่เข้าใจเลย

เหยาจี๋เยว่จ้องมองเขาด้วยดวงตานองน้ำตา

"ฝ่าบาท หม่อมฉันไม่มีครอบครัวแล้ว ท่ามกลางกลียุค ชีวิตคนไร้ค่าดั่งหญ้าฟาง ฝ่าบาททรงเมตตา ให้อภัยโทษที่หม่อมฉันบุกรุกพื้นที่ล่าสัตว์ แต่หม่อมฉันบังอาจ ขอร้องฝ่าบาทอย่าส่งหม่อมฉันออกจากวังเลยเพคะ หม่อมฉัน... หม่อมฉันยินดีปรนนิบัติฝ่าบาทอยู่ในวัง ต่อให้เป็นนางกำนัลที่ต่ำต้อยที่สุดก็ตาม"

พูดพลางทำท่าเขินอาย แก้มสองข้างแดงระเรื่อ มองเขาด้วยสายตายั่วยวนกึ่งปฏิเสธ

เวินเส้า: ......

ทำไมทุกโลกต้องมาเจอพิษร้ายแบบนี้ด้วย เขาเป็นผู้ทำภารกิจนะไม่ใช่คนร้าย

"วังหลวงของเราไม่ใช่สถานสงเคราะห์ ราษฎรที่พลัดถิ่นไร้ที่อยู่บนโลกนี้มีตั้งมากมาย หรือเราต้องรับพวกเขาเข้ามาในวังหลวงทีละคน?" เวินเส้าไม่คิดจะเก็บระเบิดเวลาอย่างนางเอกไว้ข้างกาย

ร่างกายเหยาจี๋เยว่แข็งทื่อ ราวกับไม่อยากจะเชื่อ เวินเส้าอายุยี่สิบเจ็ด กำลังเป็นหนุ่มแน่นเลือดร้อน กลับสามารถเมินเฉยได้!

นางอยู่ในวังหลังมาครึ่งเดือน นอกจากช่วงแรกๆ ที่มีสนมสองสามคนมาลองเชิงแล้ว เวลาอื่นแทบจะเงียบเหงาไร้ผู้คน นางถามนางกำนัลที่ดูแลเลียบๆ เคียงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น ได้ความว่าช่วงนี้ฮ่องเต้ขยันทำงานมาก ไม่ได้เหยียบย่างมาที่วังหลังเลย

ส่วนบรรดาสนมเหล่านั้น ตั้งแต่ฮ่องเต้อนุญาตให้พวกนางออกจากวังได้ทุกสามวัน เหล่าพระสนมก็จิตใจเบิกบาน ไม่แก่งแย่งชิงดีกันแล้ว วันๆ เฝ้ารอแต่จะให้ประตูวังเปิด จะกลับบ้านเดิมก็กลับ จะเดินตลาดก็เดิน สุขใจกันถ้วนหน้า

เหยาจี๋เยว่อยากจะรีบเจอฮ่องเต้ แต่นางกำนัลพวกนั้นเฝ้านางอย่างกับนักโทษ นางมีบาดแผลที่ตัว หนีออกไปไม่ได้เลย นางใจเด็ดกับตัวเอง แผลธนูนั้นเป็นของจริงไม่มีเจือปน ส่งผลกระทบต่อการเคลื่อนไหวจริงๆ

จนปัญญา เหยาจี๋เยว่ทำได้เพียงรักษาตัวให้หายดีก่อน จนกระทั่งเมื่อเร็วๆ นี้ นางได้ยินจากปากนางกำนัลว่า พอนางหายดีแล้วฮ่องเต้จะส่งนางออกจากวัง คราวนี้นางร้อนรนจนทนไม่ไหว วางยานางกำนัลแล้ววิ่งมาดักหน้าฮ่องเต้ ใครจะรู้ว่าฮ่องเต้องค์นี้ ไม่เล่นตามบทเลย!

ราชวงศ์จี้วางแผนไว้หมดแล้ว จะมาล่มตั้งแต่ก้าวแรกได้อย่างไร?

เหยาจี๋เยว่เริ่มเสียขวัญ

เวินเส้าไม่สนว่านางจะคิดยังไง ในเมื่อนางเอกเดินเหินได้คล่องแคล่วแล้ว เขาจึงสั่งให้คนส่งนางออกจากวังทันที

เขายุ่งจะตายอยู่แล้ว หวังว่าพระเอกนางเอกจะสงบเสงี่ยมหน่อยนะ