ตอนที่ 30: อย่าใจร้อน!
ตอนที่ 30: อย่าใจร้อน!
“เดี๋ยวก่อน! ตกลง สองแสนก็สองแสน! บ่ายนี้ผมจะเอาเงินมาให้ แต่พวกคุณต้องจัดการเรื่องนี้ให้จบภายในวันนี้!”
ท้ายที่สุด ระหว่างชีวิตกับเงิน คุณเจสก็เลือกชีวิตตัวเอง
เพราะเงินทองเป็นของนอกกายไม่ตายก็หาใหม่ได้ แต่ชีวิตถ้าเสียไปแล้วก็จบกัน
เห็นเจสยอมจำนน ไวส์ที่ลุกขึ้นยืนแล้วก็กลับไปนั่งลงที่เดิม พร้อมรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้า "ยินดีที่ได้ทำธุรกิจร่วมกันครับ คุณเจส"
เจสกัดฟันกรอด "ชาวเมืองชอบนินทาว่าผมเป็นพ่อค้าหน้าเลือด แต่ดูเหมือนคุณจะหน้าเลือดกว่าผมซะอีกนะ"
ไวส์ไม่ยี่หระ "ก็แค่เงินเล็กน้อย คุณคงไม่อยากตายหรอกใช่ไหมครับ คุณเจส?"
เจสพูดไม่ออก ได้แต่ยอมรับโดยดุษณี
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
พริบตาเดียวก็ถึงช่วงบ่าย
เจสพบกับไวส์และพวกอีกครั้งในห้องรับรอง เขาหันไปสั่งพ่อบ้านไลม์ด้วยสีหน้าปวดใจ "ไลม์ เอาเงินให้พวกเขา"
พ่อบ้านไลม์พยักหน้า แล้วเปิดกระเป๋าเอกสารที่บรรจุเงินสดสองแสนเหรียญสหพันธ์ หันไปให้กลุ่มของไวส์ตรวจสอบ
เห็นธนบัตรปึกหนาเรียงรายอยู่ในกระเป๋า บ็อบและเดซี่ต่างสูดหายใจเฮือกใหญ่ นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่เกิดมาที่สองพี่น้องตระกูลคาเรสได้เห็นเงินจำนวนมหาศาลขนาดนี้
ปกติค่าจ้างนักล่าปีศาจถูกแสนถูก เอ็กซอร์ซิสต์ได้เป็นแสน แต่นักล่าปีศาจได้แค่หลักหมื่น หรือบางทีก็แค่ไม่กี่พัน... สรุปคือจนกรอบ
ไวส์ไม่ขยับตัว เพียงแค่พยักหน้าให้บ็อบ บ็อบเข้าใจทันที รีบทำหน้าที่เหมือนลูกสมุนผู้ซื่อสัตย์เข้าไปตรวจสอบเงิน
ความจริงบ็อบก็ตรวจสอบไม่เป็นหรอก แค่อยากสัมผัสเงิน ดูจำนวนคร่าวๆ แล้วสุ่มดึงออกมาเช็คว่าเป็นของจริงหรือเปล่าแค่นั้น
ผ่านไปไม่กี่นาที บ็อบก็พยักหน้าให้ไวส์อย่างรู้กัน
เมื่อบ็อบถือกระเป๋าเงินกลับมายืนที่เดิม ไวส์ก็หันไปมองเจส "ตกลง ผมรับเงินแล้ว"
เจสแค่นเสียงอย่างไม่พอใจ "แล้วคุณจะเริ่มจัดการปัญหาวิญญาณอาฆาตเมื่อไหร่?"
มือขวาของไวส์เอื้อมไปจับด้ามดาบฮั่น น้ำเสียงเย็นชา "เดี๋ยวนี้"
เจสงง "เดี๋ยวนี้?"
ขณะที่เจสกำลังสงสัย ดาบฮั่นที่ไวส์ชักออกมาก็ฟันฉับเข้าที่คอของพ่อบ้านไลม์แล้ว
วิชาดาบชักเร็วไร้ดีเลย์ เอกลักษณ์ของไวส์
แม้จะเป็นท่าฟันธรรมดาๆ แต่ความเร็วของดาบนั้นเหลือเชื่อ ไลม์ที่เป็นแค่มนุษย์ธรรมดาไม่มีทางตอบสนองทัน ต่อให้เขามีวิชาไสยศาสตร์หรือความสามารถแฝงอะไร ก็ไม่มีทางทัน
หัวที่มีสีหน้างุนงงลอยละลิ่ว เลือดพุ่งกระฉูดจากเส้นเลือดใหญ่ราวกับน้ำพุขนาดย่อม
ฉากนองเลือดนี้ทำเอาบ็อบ เดซี่ และเจส ตะลึงงันไปตามๆ กัน
อะไรวะ?
เฮ้ย?
ฟันกันดื้อๆ งี้เลยเหรอ?
เจสที่เพิ่งได้สติมองร่างไร้หัวของพ่อบ้านแล้วตะโกนลั่น "คุณทำบ้าอะไรเนี่ย? บ้าไปแล้วเหรอ? เขาไม่มีความแค้นอะไรกับคุณนะ! ผมจะแจ้งกรมจัดการสิ่งมีชีวิตผิดปกติจับคุณแน่!!!"
ไวส์ไม่เถียง แต่กลับแสดงสีหน้าสะใจอย่างโหดเหี้ยม "อย่าเพิ่งใจร้อน ให้เลือดมันพุ่งอีกหน่อย!"
เพียงไม่กี่วินาทีหลังจากไวส์พูดจบ อุณหภูมิรอบตัวก็ลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว ทุกลมหายใจออกกลายเป็นไอขาว
ทันใดนั้น วิญญาณอาฆาตในชุดเดรสสีขาว ล้อมรอบด้วยหมอกสีดำน่าสะพรึงกลัว ก็ลอยออกมาจากศพของไลม์
ใบหน้าซีดเผือด บิดเบี้ยว และเย็นชาของวิญญาณอาฆาตทำให้บ็อบ เดซี่ และเจส ขวัญหนีดีฝ่อทันที
บ็อบและเดซี่ตัวสั่นเทา
แค่รับมือวิญญาณร้ายธรรมดา สองพี่น้องตระกูลคาเรสก็แทบแย่แล้ว
นี่วิญญาณอาฆาตเชียวนะ?
รนหาที่ตายชัดๆ
ถึงแม้แรงกดดันของวิญญาณอาฆาตตนนี้จะไม่เท่ากับปีศาจสาวเขาแพะคราวก่อน แต่มันก็ไม่ใช่สิ่งที่สองพี่น้องมือสมัครเล่นจะรับมือไหว
ออกล่าปีศาจทีไร เจอแต่ปีศาจระดับเทพ ไม่ก็วิญญาณอาฆาตระดับบอส ถ้าศัตรูจะโหดขนาดนี้ สองพี่น้องรู้สึกว่าคงต้องขอลาวงการ
ส่วนเจสที่กำลังจะด่าไวส์ต่อ ก็หุบปากฉับทันที
แล้วรีบวิ่งไปหลบหลังไวส์ ยืนรวมกลุ่มกับบ็อบและเดซี่
ขอโทษทีครับ เมื่อกี้เสียงดังไปหน่อย
วิญญาณอาฆาตที่ลอยอยู่กลางอากาศไม่ได้โจมตีไวส์ทันที แต่กลับถามด้วยความสงสัย "แกหาข้าเจอได้ยังไง? ข้าซ่อนตัวดีขนาดนี้แล้วนะ!!!"
ไวส์มองวิญญาณอาฆาตตรงหน้า เมินคำถามของเธอโดยสิ้นเชิง จมอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง
วิญญาณอาฆาตมีสติปัญญามากกว่าวิญญาณร้ายจริงๆ ด้วย อาจเป็นเพราะระดับสูงกว่า กลิ่นอายของมันคล้ายๆ กับปีศาจสาวเขาแพะตัวนั้นเลยแฮะ
หรือจริงๆ แล้วปีศาจ ก็คือรูปแบบหนึ่งของวิญญาณ?
งั้นถ้าฉันกลั่นพลังวิญญาณอาฆาตเหมือนที่ทำกับปีศาจ กายาเทพอสูรกลืนกินของฉันก็น่าจะแกร่งขึ้นสินะ
เมื่อเห็นไวส์ไม่ตอบ วิญญาณอาฆาตก็หน้าบิดเบี้ยว ถามย้ำอีกครั้งด้วยเสียงแหลมบาดหู "แกหาข้าเจอได้ยังไง? ตอบมาสิ! ไอ้สารเลว!"
"หนวกหู!" ความคิดของไวส์ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงแสบแก้วหู เขามองวิญญาณอาฆาตด้วยความรำคาญ มือซ้ายรวบรวมปราณปีศาจเล็งไปที่มัน พริบตาเดียว วิญญาณอาฆาตก็ถูกดูดเข้ามาในมือของไวส์ "เสียงแกน่ารำคาญ แถมพูดมากอีก ฉันจะกลั่นแกทิ้งซะเดี๋ยวนี้แหละ!"
ปราณปีศาจอันป่าเถื่อนห่อหุ้มวิญญาณอาฆาตจนมิด พลังวิญญาณถูกกัดกินและกลั่นกรองอย่างรวดเร็ว วิญญาณอาฆาตรับรู้ถึงจุดจบและเริ่มกรีดร้องโหยหวน
ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ ไวส์ไม่ได้ใช้ปราณปีศาจปิดกั้นเสียงร้องเหล่านั้น
"ไม่ ไม่ ไม่! ฉันไม่ได้นอกใจ! ไม่นะ! ที่รัก เชื่อฉันสิ!"
"ถึงฉันจะนอกใจ แต่คุณก็ผิดเหมือนกันไม่ใช่เหรอ? คุณก็ผิด!"
"ลูกสาวเราเป็นลูกคุณจริงๆ นะ! ฉันสาบาน!"
"ไม่! อย่าฆ่าฉัน! ฉันรู้แล้วว่าผิด! ฉันจะไม่นอกใจอีกแล้ว!"
"ขอร้องล่ะ อย่าตีฉันอีกเลย! ฉันผิดไปแล้ว! อย่าทรมานฉันเลย!"
"ฉันไม่อยากตาย! ฉันยังสนุกไม่พอ! ฉันไม่อยากตาย!! ฉันยังสนุกไม่พอ!"
"ฉันอยากให้พวกผู้ชายเฮงซวยทุกคนตกนรก! ชดใช้กรรม!"
"ฉันไม่ผิด! ฉันไม่ผิด! ฉัน... ผิด... ไป... แล้ว...! ม่ายยย~~~"
สิ้นเสียงโหยหวนสุดท้าย วิญญาณอาฆาตก็ถูกกลั่นจนสลายไปอย่างสมบูรณ์
ไวส์สะบัดมือซ้ายราวกับปัดฝุ่นที่มองไม่เห็น เก็บดาบฮั่นเข้าฝัก แล้วหันหลังกลับ
การหันหลังกลับของไวส์ทำให้เจสถอยหลังกรูดด้วยความตกใจ แต่ไวส์เมินเจสอย่างสิ้นเชิง หันไปมองสองพี่น้องที่เกาะขาเขาแน่น "บ็อบ เดซี่ จบงานแล้ว เอาเงินแล้วกลับกันเถอะ"
พูดจบ ไวส์ก็เดินมุ่งหน้าไปทางประตูใหญ่วิลล่า
บ็อบและเดซี่ได้สติรีบวิ่งตามไปทันที
ทิ้งให้เจสยืนอยู่ลำพังในวิลล่าอันกว้างใหญ่ มองร่างไร้หัวของพ่อบ้านด้วยความเงียบงัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความโศกเศร้าที่อธิบายไม่ได้
ส่วนเขากำลังเศร้าเรื่องอะไร มีเพียงตัวเขาเองเท่านั้นที่รู้
......
ขากลับราบรื่นมาก
บ็อบขับรถพลางฉายภาพเหตุการณ์ในวิลล่าซ้ำไปซ้ำมาในหัว ส่วนเดซี่แอบชำเลืองมองไวส์สลับกับคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น
เพราะข้อมูลที่ได้รับในวันนี้มันมากมายมหาศาลจริงๆ
ส่วนไวส์?
ภายนอกดูเหมือนหลับตาพักผ่อน แต่ความจริงเขากำลังสัมผัสถึงกายาเทพอสูรกลืนกินที่แข็งแกร่งขึ้นหลังจากกลั่นวิญญาณอาฆาต รูปร่างไม่เปลี่ยน แต่รายละเอียดของชุดเกราะเพิ่มมากขึ้น
ตั้งแต่แยกร่างวิญญาณไปช่วยบ็อบ ไวส์ก็สามารถสังเกตเห็นกายาเทพอสูรกลืนกินที่นั่งขัดสมาธิอยู่กลางทะเลแห่งจิตสำนึกของตัวเองได้ตลอดเวลา
มันเหมือนกับการนั่งมองตัวเอง
ให้ความรู้สึกแปลกประหลาดพิลึก
......