ตอนที่ 19: ละครตบตี และฉันอยากให้มันตาย!

ค่ำคืนนั้น

ลานจอดรถบ้าน แคมป์ปิ้งปาร์ค

ไวส์พาทอมไปส่งที่รถบ้านของพ่อแม่เขาเรียบร้อย แล้วช่วยพยุงอิเลน่าเดินกลับไปที่รถบ้านของเธอ แต่ทว่า ก่อนที่พวกเขาจะเดินไปถึง ชายคนหนึ่งที่มีหน้าตาเหมือนวิคทุกระเบียดนิ้วก็เปิดประตูรถบ้านเดินออกมาด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข

ภาพที่เห็นทำเอาทั้งไวส์และอิเลน่าตะลึงงัน

โดยเฉพาะวิค (ตัวจริงที่มากับอิเลน่า) เขาเบิกตากว้าง สมองประมวลผลไม่ทันชั่วขณะ

นั่นฉันเหรอ? แล้วฉันเป็นใคร?

นั่นพ่อฉันเหรอ? แล้วคนที่พยุงฉันอยู่เป็นใคร?

ชายที่มีหน้าตาเหมือนวิคราวกับแกะดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงสายตาของวิค แทนที่จะรีบหนี มันกลับหันมามองวิคอย่างท้าทายด้วยท่าทีไม่สะทกสะท้าน พร้อมแสยะยิ้มพูดประโยคที่ทำให้วิคเดือดดาลถึงขีดสุด

"เมียแกนี่... เด็ดชะมัด~"

"ไอ้เชี่ยเอ๊ย!"

วิคคำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว ผลักลูกสาวไปไว้ข้างหลัง คว้าปืนลูกซองจากด้านหลังเล็งไปที่ชายหน้าเหมือน แล้วกระหน่ำยิงไม่ยั้ง

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนดังสนั่นก้องไปทั่วแคมป์ นักท่องเที่ยวที่พักผ่อนอยู่ในห้องต่างเลิกม่านแอบดูเหตุการณ์

ชายหน้าเหมือนวิครีบวิ่งหนีไปทางขอบลานจอดรถทันทีที่วิคยกปืนขึ้น แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังโดนกระสุนเข้าไปเต็มๆ

ทว่า ชายคนนั้นดูไม่สะทกสะท้านต่อคมกระสุน มันยังคงวิ่งต่อไป หลังจากวิคยิงซ้ำอีกหลายนัดด้วยความไม่อยากเชื่อสายตา เขาก็ทำได้แค่มองดูชายหน้าเหมือนกระโดดข้ามกำแพงหนีไปได้

"โว้ยยย!!!" วิคคำรามอีกครั้ง ถือปืนลูกซองเดินดุ่มๆ ไปที่รถบ้านด้วยความโมโห "เซเรน่า นังแพศยา ออกมาเดี๋ยวนี้!"

เห็นท่าไม่ดี อิเลน่าที่ยังไม่หายดีกัดฟันรวบรวมแรงวิ่งตามพ่อไป เธอรู้นิสัยพ่อดี ขืนไม่ห้ามไว้ วันนี้เธอคงได้กลายเป็นเด็กบ้านแตกแน่

ในตอนนั้น เซเรน่าที่ได้ยินเสียงปืนหยุดลงก็เปิดประตูรถบ้านออกมาด้วยความงุนงง เธอมองวิคที่กำลังหัวฟัดหัวเหวี่ยงอย่างไม่เข้าใจ "ที่รัก คุณทำอะไรน่ะ? เมื่อกี้ยังดีๆ กันอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?"

วิคมองหน้าภรรยาที่ยังมีรอยแดงระเรื่อจางๆ หน้าที่แดงอยู่แล้วเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำด้วยความโกรธจัด "ธอยังมีหน้ามาถามอีกเหรอว่าฉันทำอะไร? นี่เธอจำผัวตัวเองไม่ได้รึไง? แยกไม่ออกเลยเหรอว่านอนอยู่กับใคร?"

"คุณหาว่าฉันนอกใจเหรอ? ฉันรู้ทุกตารางนิ้วบนตัวคุณนะ!" เซเรน่าหน้ามืดครึ้มเมื่อโดนกล่าวหา "ไอ้พวกผู้ชายเฮงซวย พอเสร็จกิจใส่กางเกงแล้วก็หาเรื่องชวนทะเลาะเลยเหรอ?"

วิคฟิวขาด ง้างมือตบหน้าเซเรน่าฉาดใหญ่ "เพี๊ยะ!" รอยฝ่ามือแดงเถือกปรากฏบนแก้มขวาของเธอ พร้อมกับแววตาที่เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ น้ำตาและความน้อยใจพรั่งพรูออกมาทันที ราวกับความสุขสมเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา

"ตบฉันทำไม! คุณมีสิทธิ์อะไรมาตบฉัน!"

"นังแพศยา เธาสวมเขาให้ฉัน ฉันตบแค่นี้มันยังน้อยไป! ที่ฉันไม่ยิงทิ้งให้พรุนก็ถือว่าฉันปรานีมากแล้วนะ!"

"ไอ้สารเลว! ฉันอยู่กินกับคุณมาตั้งกี่ปี คุณไม่เชื่อใจฉันเลยเหรอ? พอเอากันเสร็จก็มาหาว่าฉันมีชู้เนี่ยนะ? ประสาทแดกไปแล้วรึไง?"

....

มองดูพ่อแม่ทะเลาะกัน อิเลน่าทำอะไรไม่ถูก เธออยากตะโกนขอความช่วยเหลือ แต่มองไปรอบๆ ทุกคนต่างหลบอยู่ในรถบ้าน แอบดูละครฉากใหญ่กันอย่างสนุกปาก

สายตาเยาะเย้ยเหล่านั้นทำให้อิเลน่ารู้สึกอึดอัดทรมาน

ชายที่หน้าเหมือนพ่อเปี๊ยบ

โดนยิงแล้วยังวิ่งปร๋อ

ทุกอย่างมันแปลกประหลาดไปหมด!

แปลกประหลาด!?

นักล่าปีศาจ!

ใช่แล้ว!

ซามูเอล! (หมายถึงไวส์ที่ปลอมตัวใช้ชื่อซามูเอล)

ซามูเอลช่วยฉันได้แน่!

อิเลน่าเหมือนเจอที่พึ่ง รีบควานหาโทรศัพท์จะกดโทรหาซามูเอล แต่หลังจากกดๆ จิ้มๆ อยู่นาน เธอก็เพิ่งนึกขึ้นได้

ไอ้หมอนั่นไม่แม้แต่จะขอเบอร์เธอไว้เลย?!

นี่เธอไม่มีเสน่ห์ขนาดนั้นเลยเหรอ?

แต่ทอมยังหลงเธอหัวปักหัวปำเลยนะ

อิเลน่าอดสงสัยในความสวยของตัวเองไม่ได้

"ฉันจะสู้กับแกให้ตายกันไปข้าง!"

"นังตัวดี คิดว่าฉันกลัวเหรอ?"

ขณะที่อิเลน่ากำลังคิดฟุ้งซ่าน เสียงทะเลาะวิวาทที่รุนแรงขึ้นของพ่อแม่ก็ดึงสติเธอกลับมา เธอตะโกนห้ามสุดเสียง "พ่อ! แม่! หยุดเถอะ! เรื่องนี้มันแปลกๆ นะ ใจเย็นๆ กันก่อนได้ไหม!"

แต่ดูเหมือนเสียงห้ามของอิเลน่าจะส่งไปไม่ถึง หรือไม่พ่อแม่เธอก็โกรธจนหน้ามืดตามัวไปแล้ว

ทันใดนั้น อิเลน่าเหลือบไปเห็นปืนลูกซองตกอยู่ใกล้ๆ เธอไม่ลังเล หยิบปืนขึ้นมายิงขึ้นฟ้าหนึ่งนัด เสียงปืนดังสนั่นทำให้เซเรน่าและวิคชะงักกึก

อิเลน่าฉวยโอกาสพูดเสียงดัง "ดูรอบๆ ตัวสิ ทุกคนกำลังมองเราเป็นตัวตลก! เรื่องวันนี้มันแปลกมาก เราเข้าไปคุยกันในรถไม่ได้เหรอ?"

ถึงตอนนี้ วิคที่สติหลุดไปกับความโกรธก็เริ่มได้สติ มองไปรอบๆ เห็นสายตาเยาะเย้ยถากถาง หันกลับมามองรอยฝ่ามือบนหน้าภรรยา และแววตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและน้อยใจ

ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่จนหนาวสะท้านไปทั้งตัว

วิคปล่อยมือจากเซเรน่า หันไปมองลูกสาวที่แทบจะประคองปืนไม่ไหว ในที่สุดเหตุผลก็กลับคืนมาสู่สมอง "กลับเข้าไปคุยในรถ"

......

วันรุ่งขึ้น

แปดโมงเช้า

โรงแรมรองเท้าแดง

วิคและเซเรน่า พร้อมลูกสาวสุดที่รัก มาหาซามูเอล (ไวส์) ที่โรงแรม

ส่วนซามูเอล (ตัวจริง)?

เขาโทรเรียกอู่ซ่อมรถมาลากรถตั้งแต่เช้าตรู่ และด้วยความเป็นห่วงรถสุดที่รัก เขาเลยติดรถไปที่อู่ด้วย

ดังนั้น ครอบครัววิคจึงเจอแต่ไวส์

ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้ ครอบครัววิคตัวติดกันตลอดเวลา กลัวว่าจะมีตัวอะไรไม่รู้มาฉวยโอกาส แม้แต่ตอนจะเข้าห้องน้ำ ก็ต้องไปกันครบสามคน

คนหนึ่งเข้า อีกคนเฝ้า อีกคนดูต้นทาง

"สรุปคือ?" ไวส์มองครอบครัววิคที่มีสภาพอิดโรย "เมื่อวานมีผู้ชายหน้าเหมือนลุงวิคนอนกับภรรยาลุง? แล้วไอ้คนที่หน้าเหมือนลุงวิคโดนยิงแต่ก็ยังหนีไปได้?"

วิคฟังแล้วพยักหน้าด้วยความโกรธแค้นและเจ็บใจ "ใช่"

เห็นดังนั้น ไวส์ก็ไม่ปิดบัง พูดตรงๆ "นั่นน่าจะเป็นเชพชิฟเตอร์ พวกอมนุษย์พวกนี้ฆ่าด้วยกระสุนธรรมดาไม่ตายหรอก"

"เชพชิฟเตอร์? ฆ่าไม่ตายเหรอ?" อิเลน่าแทรกขึ้นมา "อมนุษย์คืออะไร?"

"ไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องเข้าใจ" ไวส์ตัดบทเย็นชา แล้วหันไปถามวิค "ลุงวิค ตอนนี้ลุงอยากทำยังไง?"

เมื่อถูกถาม แววตาของวิคก็เต็มไปด้วยจิตสังหารอันดุเดือดทันที "ฉันอยากให้มันตาย!"

ไวส์พยักหน้า "ไม่มีปัญหา แต่หลังจากงานจบ ลุงต้องจ่ายค่าจ้าง 10,000 เหรียญสหพันธ์"

"หา?" อิเลน่าร้องเสียงหลง "ทำไมไม่ไปปล้นเอาเลยล่ะ?"

ไวส์มองอิเลน่าด้วยสายตาเย็นชา "นี่ฉันคิดราคาพิเศษให้แล้วนะ เพราะฉันก็มีความแค้นกับไอ้พวกผีแปลงกายพวกนี้อยู่เหมือนกัน ถ้าเธอไปจ้างในตลาดมืด แพงกว่านี้เยอะ!"

"นายจะหน้าเลือดเกินป..." อิเลน่ากำลังจะต่อรอง

แต่วิคขัดขึ้นทันที "ตกลง ราคานั้นแหละ! ยุติธรรมดี"

......