ตอนที่ 15: ตกเป็นเป้า

โรงแรมรองเท้าแดง

"ถ้ามีบัตรประจำตัว คืนละ 75 เหรียญสหพันธ์ ถ้าไม่มีบัตร คืนละ 100 เหรียญ"

ไวส์กวาดตามองชายสวมแว่นท่าทางลุกลี้ลุกลนที่นั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ แล้วหยิบธนบัตรจำนวน 200 เหรียญออกมาวางตรงหน้า "สองคืน"

"ได้เลยไอ้น้องชาย" ชายท่าทางมีพิรุธรับเงินไปแล้วยิ้มกว้างทันที เขาหยิบกุญแจห้อง 206 ออกมาจากใต้เคาน์เตอร์ยื่นให้ไวส์ "ห้องอยู่ชั้นสองนะ ที่นี่มีน้ำร้อน 24 ชั่วโมง แต่เรื่องกินต้องจัดการเอง"

ไวส์ไม่ตอบรับ ทำเพียงพยักหน้า รับกุญแจแล้วหันหลังเดินขึ้นชั้นสอง

ชายสวมแว่นมองตามหลังชายหนุ่มท่าทางเย็นชาแล้วบ่นพึมพำในใจ "เย็นชาชะมัด สงสัยคงไม่ต้องการบริการพิเศษสินะ เฮ้อ~ อดได้ค่านายหน้าอีกแล้ว"

ไวส์เดินเร็วๆ มาถึงห้อง 206 ในเวลาไม่นาน เขาไขกุญแจเข้าห้อง เปิดไฟสำรวจสภาพภายใน

ห้องดูสะอาดสะอ้าน การตกแต่งเรียบง่าย มีผนังสีขาว โคมไฟติดผนัง โต๊ะทำงาน เตียงนอนสองเตียง และห้องน้ำอยู่ทางขวามือใกล้ประตูทางเข้า

ถือว่าเป็นที่พักที่ใช้ได้เลยทีเดียว

ไวส์ตรวจสอบความเรียบร้อยและยืนยันว่าไม่มีความเสี่ยงด้านความปลอดภัย จากนั้นจึงล็อกห้องแล้วเดินออกมา เขาตั้งใจจะไปหาซื้อข้าวเย็นในเมืองกลับไปกิน

ยังไงซะกองทัพก็ต้องเดินด้วยท้อง

ไวส์อาจจะอดทนได้ แต่อาจารย์ซามูเอลคงทนหิวไม่ไหว

ในเวลาเดียวกัน

ลานจอดรถบ้าน แคมป์ปิ้งปาร์ค

หลังจากเดินเล่นรอบๆ กับทอมจนทั่ว อิเลน่าก็เริ่มเบื่อ เธอเสนอขึ้นทันที "น่าเบื่อจังเลยทอม~ เราเข้าไปเดินเล่นในเมืองกันไหม?"

"เอ่อ..." ทอมลังเลครู่หนึ่ง แล้วอธิบายอย่างจริงจัง "จะมืดแล้วนะ ออกไปตอนนี้ไม่ค่อยปลอดภัยหรอก"

สาวน้อยผู้กล้าหาญตบปืนลูกโม่กระบอกโตที่เอว "กลัวอะไร? พกปืนไปด้วยก็สิ้นเรื่อง"

พออิเลน่าพูดถึงปืน หัวใจดวงน้อยๆ ของทอมก็กระตุกวูบ เขาเพิ่งสังเกตเห็นปืนสีเงินวาววับที่ห้อยอยู่ตรงเอวคอดกิ่ว ความคิดอกุศลก่อนหน้านี้หายวับไปกับตา

ดีนะที่ยังไม่ได้ทำอะไรล่วงเกิน ไม่งั้นตัวคงพรุนแน่

ทอมลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ก็ยังแย้งต่อ "แต่อีกเดี๋ยวปาร์ตี้รอบดึกจะเริ่มแล้วนะ"

"โธ่เอ๊ย~" อิเลน่ามองทอมอย่างขัดใจในความปอดแหก "ฉันเป็นผู้หญิงยังไม่กลัวเลย นายเป็นผู้ชายตัวโตซะเปล่า กลัวอะไรเนี่ย?"

ทอมพูดไม่ออก เขาไม่ได้ปอดแหกนะ แค่มีเหตุผล!

แต่ยังไงเขาก็เป็นวัยรุ่นเลือดร้อน พอโดนสาวสวยท้าทายแบบนี้ สัญชาตญาณลูกผู้ชายก็ทำงานทันที เขาตบหน้าอกตัวเองแล้วพูดว่า "กลัวที่ไหนล่ะ? ฉันอยู่เมืองนี้มาเกือบอาทิตย์แล้ว รู้จักทางดี เดี๋ยวฉันพาไปเอง!"

และแล้ว หนุ่มสาวทั้งสองก็แอบหนีพ่อแม่ ออกจากลานจอดรถบ้านมุ่งหน้าสู่ตัวเมือง

......

อู่ซ่อมรถของริค

"ค่าซ่อมทั้งหมด 1,000 เหรียญสหพันธ์ครับ รูดบัตรหรือเงินสด?"

"อืม ราคาสมเหตุสมผล จ่ายเงินสด"

ซามูเอลจ่ายเงินเสร็จสรรพ หลังจากตรวจสอบคร่าวๆ รถออฟโรดที่ผ่านการซ่อม บำรุงรักษา และทำสีใหม่ก็ดูเหมือนรถป้ายแดง ซึ่งทำให้ซามูเอลพอใจมาก

เขาควักเงินอีก 100 เหรียญเป็นทิปให้ช่างซ่อมผู้อุตสาหะ แล้วขับรถออกมา

ทันทีที่ขับพ้นอู่ ซามูเอลก็หยิบโทรศัพท์ปุ่มกดโทรหาไวส์ รอสายไม่นานปลายทางก็กดรับ

"ไวส์? อยู่ไหน? ได้ที่พักรึยัง?"

"กำลังซื้อข้าวเย็น อาจารย์ไปที่ 'โรงแรมรองเท้าแดง' ได้เลย เดี๋ยวเจอกันที่นั่น"

"โอเค แล้วทำไมฝั่งแกเสียงดังจัง?"

"ไม่มีอะไร ผู้ชายสองคนแย่งผู้หญิงกันน่ะ แค่นี้นะ ขอดูละครฉากนี้ให้จบก่อนแล้วจะกลับไป"

"ตีกัน? แกอย่าไปหาเรื่องใส่ตัวอีกล่ะ..."

"ฉันเปล่านะ!"

ไวส์ตัดบทแล้ววางสายไปดื้อๆ

ซามูเอลมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ขึ้นว่า 'วางสายแล้ว' อย่างเอือมระอา

ไอ้เด็กนี่จริงๆ เลย...

เฮ้อ~

ตัดภาพมาที่ร้านอาหาร

ร้านเรด ล็อบสเตอร์

ร้านอาหารที่ควรจะเป็นที่สำหรับนั่งกินข้าว ตอนนี้กลายเป็นเวทีมวยเถื่อนไปแล้ว แถมยังเป็นมวยไม่มีกติกาด้วย

ลูกค้าโต๊ะรอบๆ เลิกสนใจอาหารตรงหน้า พากันมุงดู ยืดคอ โบกไม้โบกมือ หน้าแดงก่ำตะโกนเชียร์กันอย่างสนุกสนาน

"เอาเลย! ต่อยมัน!"

"มันนอนกับเมียแก!"

"กระทืบให้ตาย!"

"โดนสวมเขาขนาดนี้ ยอมได้ไงลูกผู้ชาย!"

"เล่นงานลูกกระเดือกมัน! เอาให้ร่วง!!"

"บ้าเอ๊ย! ใส่แรงหน่อย! ต่อยซี่โครงมัน! ไอ้หน้าโง่โดนสวมเขา!!"

"ใช้เก้าอี้สิ! เก้าอี้ฟาด! ฟาดมันแรงๆ!!!"

"จิ้มตามัน!"

"เตะผ่าหมาก! เตะผ่าหมาก!"

"......"

ไม่ว่าคนรอบข้างจะยุยงส่งเสริมยังไง คนที่ร้อนรนที่สุดในตอนนี้คือผู้หญิงที่เป็นต้นเหตุของการวิวาท

"คาร์ล! ฟีส! หยุดเดี๋ยวนี้นะ! เลิกตีกันได้แล้ว!"

แต่เห็นได้ชัดว่าชายทั้งสองสติหลุดไปแล้ว พวกเขากอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่บนพื้น คนหนึ่งกระชากผม อีกคนดึงหู ไม่มีใครยอมใคร

คาร์ลกระชากผมฟีส ใบหน้าโกรธจัด ตะคอกถาม "ไอรีน! เธอเป็นเมียฉันนะ! ทำไมถึงทำตัวแบบนี้?!"

ไอรีนทำหน้าเลิ่กลั่ก "ฉันไม่ได้นอกใจนะ! ชาตินี้ฉันรักคุณคนเดียว!"

ทันทีที่ไอรีนพูดจบ ฟีสก็ของขึ้นทันที "ตอแหล! เมื่อคืนเธอยังบอกรักฉันอยู่เลย แถมบอกว่าเกลียดขี้หน้าไอ้คาร์ลด้วย! เกลียดนิสัยซกมกของมัน!"

ไอรีนหน้าเหวอ "เมื่อคืนฉันไม่ได้อยู่กับนายนะ"

ฟีสตะโกนสวน "เมื่อคืนสี่ทุ่มเธอเข้าห้องฉัน ออกมาตอนห้าทุ่ม! จะปฏิเสธเหรอไง? ไหนบอกจะหนีตามกันไปสุดขอบโลก!"

พอได้ยินแบบนั้น คาร์ลก็ถึงบางอ้อ "มิน่าล่ะเมื่อคืนถึงบ่นหิว! นึกว่าทำไมกลับมาช้า ที่แท้ไปกินตับกันมาสินะ? นี่เธอไม่เลือกงานเลยเรอะ?"

ไอรีนพูดไม่ออก "ฉ... ฉันเปล่านะ คาร์ล เชื่อฉันสิ ตู้กดน้ำมันเสีย มีคนซ่อมอยู่ ฉันเลยรอตั้งชั่วโมง!"

เห็นดังนั้น ฟีสก็หัวเราะเยาะ "น้ำยาบูดสินะ? มิน่าไอรีนถึงมาหาความสุขที่ฉัน รู้งี้ไม่น่าเปิดประตูให้เลย!!!"

"ไอ้เวรเอ๊ย!" คาร์ลคำรามลั่น "ฉันเห็นแกเป็นพี่น้อง แต่แกมาเล่นชู้กับเมียฉันเนี่ยนะ? ตายซะเถอะมึง!"

จากนั้นทั้งสองก็เริ่มฟัดกันนัวเนียยิ่งกว่าเดิม จังหวะที่เลือดกำลังจะตกยางออก

นายอำเภอก็มาถึงร้านเรด ล็อบสเตอร์พอดี

ถ้าถามว่าใครแจ้งตำรวจ?

แน่นอนว่าต้องเป็นนักล่าปีศาจพลเมืองดีที่ไม่ประสงค์ออกนามอยู่แล้ว

"บ้าเอ๊ย! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" นายอำเภอแหวกฝูงชนไทยมุงเข้ามา จับแยกชายสองคนที่กำลังนัวเนียกัน แล้วทำหน้าขึงขัง "ไอ้ตัวแสบสองตัว ไปสงบสติอารมณ์ที่โรงพักกับฉันทั้งคู่เลย!"

ละครฉากนี้จบลงแล้ว ไวส์เองก็ดูจนพอใจ เขาหิ้วข้าวกล่องที่ซื้อให้ซามูเอลเดินออกจากร้านอย่างสบายใจ

ทว่า ขณะที่ไวส์กำลังเดินออกไป

ในมุมมืดมุมหนึ่งของร้าน ดวงตาสีเหลืองเข้มคู่หนึ่งจับจ้องแผ่นหลังของไวส์อย่างเงียบเชียบ จนกระทั่งไวส์เดินลับตาไป

"หึหึ~"

"ศิษย์อาจารย์นักล่าปีศาจฆ่ากันเองคงสนุกพิลึก!"

"งานนี้ต้องเป็นละครฉากใหญ่แน่ๆ"

.....