600 - สหายเก่ามารวมตัวอีกครั้ง
600 - สหายเก่ามารวมตัวอีกครั้ง
1910 - สหายเก่ามารวมตัวอีกครั้ง
ฮ่อง!
หลังจากใช้หมัดเพียงครั้งเดียวโครงกระดูกสีทองก็ถูกเขาฟาดจนแหลกละเอียด
“มีใครอยู่แถวๆนี้อีกบ้างเจ้าช่วยมองหาให้ข้าหน่อย? ข้ามีเรื่องสนุกให้เจ้าดู” สือฮ่าวตะโกนและมองไปที่เยว่ฉาน
“มีบางอย่างไม่ถูกต้อง ฝนแห่งแสงผสานเข้ากับโคลนสีเลือดไม่หลุดรอดออกไป” เยว่ฉานตกใจ นางจ้องมองไปที่สายฝนแห่งแสงนั้น
โดยปกติแล้วเมื่อผู้บ่มเพาะถูกปราบปรามหรือถูกจับในอาณาจักรแห่งความว่างเปล่า
เมื่อเขาตายแสงวิญญาณดั้งเดิมของเขาจะหลบหนีออกจากอาณาจักรแห่งนี้และกลับเข้าสู่กายเนื้อของตัวเอง
ตอนนี้สือฮ่าวและชิงยี่เห็นได้อย่างชัดเจนว่าฝนแห่งแสงนี้ถูกดูดซับโดยหนองน้ำสีเลือด
ในขณะนี้สือฮ่าวได้ตระหนักว่าสถานที่แห่งนี้อันตรายเพียงใด ถ้าพวกเขาเสียชีวิตที่นี่นั่นหมายความว่าชีวิตของพวกเขาจะถึงจุดจบ
เขาสาปแช่งในใจ ผู้อาวุโสทั้งสองในครั้งนี้เล่นใหญ่เกินไปจริงๆ
“เจ้าอ้วนเฉาอยู่ตรงนั้น!”
การรับรู้ทางจิตวิญญาณของสือฮ่าวนั้นเฉียบคมมาก ในสถานที่แห่งนี้ประสาทสัมผัสของเขาเหนือล้ำกว่าคนอื่นเขาสามารถมองเห็นเจ้าอ้วนเฉาได้อย่างรวดเร็ว
เขาเป็นเหมือนผีที่เคลื่อนไหวรวดเร็วราวกับสายฟ้าและย่องมาเงียบๆในพริบตาเดียว
เปง!
สือฮ่าวตบไหล่ของเจ้าอ้วนเฉา ส่งเขาจมลงไปในโคลนถึงครึ่งลำตัว
มีใครบางคนที่สามารถเข้าใกล้เขาได้อย่างง่ายดาย ถ้าคนๆนี้คิดร้ายและลงมือกับเขา เขาจะไม่จบสิ้นเลยหรือ?!
“เจ้าเป็นใคร…” ขนเส้นเล็กของเฉาอวี่เซิ่งตั้งตรงและมองไปที่สัตว์ร้ายตัวนั้น
“ผู้ยิ่งใหญ่ที่ชั่วร้ายที่สุดในอาณาจักรด้านล่าง! เจ้าสาระเลวยอมก้มกราบข้าเป็นอาจารย์ซะแล้วข้าจะปล่อยเจ้าไป!” สือฮ่าวแนะนำตัวเองอย่างหน้าด้าน
หลังจากพูดแล้วเขาก็เอื้อมมือไปแตะที่หัวของเจ้าอ้วน
"เป็นเจ้านั้นเอง!" ดวงตาของเฉาอวี่เซิ่งเผยให้เห็นความสุข
เป็นเพราะเขาเห็นเยว่ฉานอยู่ข้างหลังสิ่งมีชีวิตที่ชั่วร้ายตนนี้ทำให้เขารู้ได้อย่างรวดเร็ว
“หุบปากลงเดี๋ยวนี้” สือฮ่าวกล่าว
“ฮ่าฮ่าฮ่า…” เฉาอวี่เซิ่งหัวเราะเสียงดังมีความสุขมาก “ผู้คนจากตำหนักเซียนต่างๆสาบานว่าเจ้าต้องพิการไปแล้ว ตอนนี้เจ้ายังมีชีวิตอยู่ที่นี่ข้าอยากรู้จริงๆว่าพวกเขาจะทำหน้าแบบไหน”
“คนของตำหนักเซียนก็มาด้วยเหรอ? พวกเขาอยู่ที่ไหน? ข้าคิดถึงพวกเขามาก” สือฮ่าวกล่าว
เมื่อเขาได้ยินเช่นนี้เฉาอวี่เซิ่งก็แยกเขี้ยวเผยให้เห็นฟันขาวราวกับหิมะและหัวเราะเสียงดัง!
“ข้าพบกับพวกเขาอยู่บ้างแต่ข้าต้องหลีกเลี่ยงพวกเขา” เฉาอวี่เซิ่งชี้ไปในทิศทางหนึ่ง
“มีกี่คน?” สือฮ่าวถาม
“ไม่รู้ ยังมีผู้เชี่ยวชาญบางคนที่เคลื่อนไหวไปพร้อมกับผู้คนของตำหนักเซียน” เฉาอวี่เซิ่งส่ายหน้า
“ถ้าอย่างนั้นมันก็จะสะดวกสำหรับข้าที่จะจัดการพวกมันพร้อมกัน ไปเยี่ยมพวกมันกันเถอะ เราจะย่างปรมาจารย์นิกายเหล่านี้เป็นอาหารมื้อใหญ่” สือฮ่าวแสดงท่าทางด้วยมือ
เยว่ฉานและเฉาอวี่เซิ่งมองหน้ากันด้วยความตกใจ พวกเขาจะโหดเหี้ยมขนาดนี้เลยหรือ?!
ย่างปรมาจารย์นิกาย? ต้องมีความแข็งแกร่งมากแค่ไหนถึงจะทำได้
ถ้าเป็นคนอื่นที่พูดแบบนี้เยว่ฉานจะคิดว่าพวกเขาเพียงพูดขึ้นลอยๆเท่านั้น แต่เมื่อเป็นคำพูดของฮวงมันก็ทำให้นางตกใจเป็นอย่างมาก เจ้าเด็กคนนี้มีอะไรที่ไม่สามารถทำได้
“เหอเหอฮ่าฮ่า…”เฉาอวี่เซิ่งลูบมือของตัวเองด้วยท่าทางที่หยาบคายในตอนนี้เขาตื่นเต้นเป็นอย่างมาก
เขาแทบรอไม่ไหวแล้วอยากเห็นฮวงลงมือจัดการคนโอหังเหล่านั้นเสียที
เยว่ฉานไม่ได้คิดจะมีส่วนร่วมกับพวกเขานางเพียงแค่กรอกตาแล้วเดินติดตามไป นางมองไปที่คนทั้งสองโดยไม่มีคำพูดจะกล่าว
“ไปกันเถอะนำทาง! เราจะไปตั้งค่ายพักผ่อน!” สือฮ่าวชี้มือให้เจ้าอ้วนเฉาเป็นคนนำทาง
การเข่นฆ่าครั้งยิ่งใหญ่กำลังจะเกิดขึ้นแล้วท้ายที่สุดมันจะเป็นงานเลี้ยงฉลองในการเข้าสู่อาณาจักรด้านล่างของพวกเขา
“อืมนี่คืออาณาจักรแห่งความว่างเปล่าแล้วเราจะกินพวกมันได้จริงๆ” เจ้าอ้วนเฉารู้สึกสงสัย
นี่ไม่ใช่โลกแห่งความจริง แม้ว่ามันจะให้ประสบการณ์ที่เหมือนจริงเป็นอย่างมาก แต่ท้ายที่สุดแล้วมันก็ไม่ใช่ความจริง
“ผ่อนคลายมันจะรสชาติเหมือนเดิมทุกประการ เราจะกินมันได้อย่างแน่นอน” สือฮ่าวตบไหล่ของเขา
ทันทีที่เฉาอวี่เซิ่งได้ยินสิ่งนี้ร่างกายของเขาก็สั่นสะท้านทันที เขารู้ดีว่าชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้ากล้าทำเรื่องนี้อย่างแน่นอน มิหนำซ้ำอาจจะทำมาหลายครั้งแล้วด้วย
เจ้าอ้วนเฉาหัวเราะใบหน้าอ้วนท้วนสั่นกระเพื่อม ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นเร้าใจ
หลายวันมานี้เจ้าอ้วนเขารู้สึกหงุดหงิดและเจ็บปวดใจเป็นอย่างมาก แต่ตอนนี้สือฮ่าวได้กลับมาแล้วความหงุดหงิดที่อยู่ในใจของเขาหายไปหมดสิ้น
เยว่ฉานพูดไม่ออกเพียงแค่รู้สึกว่าสองคนนี้เป็นเป็นคนชั่วร้ายสองคนที่กำลังสุมหัวกันอยู่
“ไปกันเถอะไปกันเถอะ!” เฉาอวี่เซิ่งเป็นผู้นำทางและเข้าไปในส่วนลึกของบึงอย่างรวดเร็ว แม้ว่าเขาจะไม่สามารถมองเห็นเส้นทางที่ชัดเจนแต่ด้วยทิศทางที่แน่นอนมันจึงเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะหลง
ท้ายที่สุดแล้วผู้คนของอาณาจักรที่สูงกว่าล้วนอยู่ในดินแดนแถบนี้ทั้งหมดพวกเขาไม่ได้แยกตัวไปที่ไหน
“เฮ้! นั่นน้องชายของข้านี่!” ระหว่างทางพวกเขาเห็นมดสวรรค์กำลังบ่นพึมพำ
สือฮ่าวหัวเราะเบาๆ หลังจากแยกจากกันไม่กี่สัปดาห์การพบกันอีกครั้งทำให้เขารู้สึกมีความสุขมาก
อย่างไรก็ตามหลังจากนั้นไม่นานเขาก็ไม่สามารถหัวเราะได้อีกเพราะประโยคต่อมาของมดเขาสวรรค์ทำให้เขาโกรธจนจมูกแทบจะเบี้ยว
“เจ้าตัวอัปลักษณ์นี่ใคร? ทำไมพวกเจ้าสองคนถึงเดินไปกับเขา? เขาเป็นเพียงคนชั้นต่ำเหตุไฉนเจ้าถึงให้เขามาเดินเคียงข้าง”
มดสวรรค์สีทองวิพากษ์วิจารณ์ซ้ายขวา เป็นเพราะเมื่อไม่นานมานี้คนของอาณาจักรเซียนทำให้มันรู้สึกหงุดหงิดใจเป็นอย่างมากจนแทบจะลงมือต่อสู้แลกชีวิตไปแล้ว
การที่มันเห็นใบหน้าอัปลักษณ์ของสือฮ่าวมันจึงอดเยาะเย้ยออกมาไม่ได้
เปง!
ฉื่อฮ่าวไม่ได้พูดอะไรแต่กระแทกหมัดเข้าใส่มันสองครั้งทันที
“เจ้าอัปลักษณ์นี่มีความสามารถไม่น้อย!” มดเขาสวรรค์ตกใจ ในปัจจุบันมันอยู่ในร่างมนุษย์เป็นชายหนุ่มที่หล่อเหลามีเส้นผมสีทองรูปร่างแข็งแกร่งสมชายชาตรี
สายเลือดมดเขาสวรรค์เป็นที่รู้จักกันว่าเป็นกลุ่มที่มีพละกำลังมากที่สุด เพียงแต่ว่ากันในเรื่องความแข็งแกร่งของร่างกายก็ไม่มีเผ่าพันธุ์ใดที่จะทัดเทียมกับพวกมันได้!
“สือฮ่าวเจ้าบัดซบเจ้ากล้ารังแกข้า!” หลังจากนั้นไม่นานมันก็ตะโกนออกมาด้วยความโกรธ
ความแข็งแกร่งประเภทนี้ไม่สามารถอยู่ในอาณาจักรที่ต่ำกว่าได้ ประกอบกับเยว่ฉานและเจ้าอ้วนเฉาอยู่ที่นี่ทุกสิ่งทุกอย่างก็ชัดเจนแล้ว
หลังจากรู้ว่าสือฮ่าวยืนอยู่ตรงหน้า มดเขาสวรรค์ก็สั่นสะท้าน
หลังจากที่ได้รู้แผนการของพวกเขามันยิ่งมีความตื่นเต้นมากกว่าทั้งสองอีก ตอนนี้มันตะโกนออกมาเสียงดังพร้อมกับนำทางพวกเขาไป
"โอ้ใช่. พูดไปแล้วเจ้าคงไม่อยากจะเชื่อเมื่อสักครู่นี้ข้ามองเห็นมังกรสายเลือดบริสุทธิ์ตัวเล็กๆ น่าเสียดายที่ข้าไม่สามารถจับมันได้ไม่เช่นนั้นพวกเราจะได้ถือโอกาสเอามันมาย่างกินด้วย” มดเขาสวรรค์กล่าวด้วยความตื่นเต้น
สายเลือดของมดเขาสวรรค์และสายเลือดของมังกรนั้นต่อสู้เพื่อแย่งชิงตระกูลอันดับหนึ่งอย่างรุนแรงมาก ซึ่งเป็นสาเหตุที่พวกมันมีความอ่อนไหวต่อสัมผัสของกันและกัน
“อย่ากินเขานั่นคือศิษย์ของข้า” สือฮ่าวกล่าว
คำพูดนี้ทำให้ทุกคนมองหน้ากันด้วยความตกใจ พวกเขาแยกจากกันเพียงไม่กี่เดือนเท่านั้น?
แต่สหายคนนี้ก็รับมังกรที่แท้จริงมาเป็นศิษย์ของเขาแล้ว! สถานที่แห่งนี้ไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่ทุกคนกล่าว มันเต็มไปด้วยความลึกลับและน่าหวาดกลัว
หมอกสีเลือดหมุนวนอยู่ภายในหนองน้ำ ภูมิภาคนี้แปลกเกินไปมีสีแดงสดกระจายอยู่ทุกหนทุกแห่ง
มีต้นไม้โบราณบางต้นอยู่ในส่วนลึกของหนองน้ำเช่นกัน แม้ว่ามันจะมีความสูงทัดเทียมท้องฟ้าแต่ก็ใช่ว่าจะหาได้ง่ายๆ
บนกิ่งก้านของต้นไม้มีศพมากมายถูกแขวนอยู่ไม่ทราบว่าพวกเขาตายไปกี่หมื่นปีแล้ว