บทที่ 86 สั่งออกแบบแปลนบ้าน

[สะสมคะแนนจากครั้งก่อนรวมเป็นคะแนนระบบทั้งหมด: 76,007 คะแนน]

[ขณะนี้สามารถใช้คะแนนระบบ 75,000 คะแนน เพื่อแลกเปลี่ยนระยะสแกน 150 เมตรได้ คุณต้องการแลกเปลี่ยนหรือไม่]

[แลกเปลี่ยนสำเร็จ ขณะนี้โฮสต์มีระยะสแกน 520 เมตร]

[แลกเปลี่ยนสำเร็จ คะแนนระบบคงเหลือ 1,007 คะแนน]

[ขอให้โฮสต์พยายามและสู้ต่อไป]

เจียงหานถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง นึกไม่ถึงเลยว่าในตอนนี้เขาจะมีระยะสแกนกว้างไกลถึง 520 เมตรแล้ว

แม้ระยะ 520 เมตรจะฟังดูเหมือนมาก แต่หากเทียบกับความกว้างใหญ่ของท้องทะเลอันไพศาลแล้ว มันกลับดูเล็กน้อยไปถนัดตา

สายตาของเขาในยามนี้ไม่มีข้อจำกัดใดๆ ไม่ว่าจะเป็นในช่วงกลางวันที่แสงจ้าหรือในยามค่ำคืนที่มืดมิด

เขาลองเปิดหน้าต่างออกไปแล้วก็พบว่าตนเองสามารถมองเห็นฝูงปลาแบล็คฟิชที่กำลังแหวกว่ายอยู่ในทะเลได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

เมื่อลองกะระยะดูแล้วก็น่าจะอยู่ที่ประมาณ 500 เมตรพอดี ส่วนพื้นที่ที่ไกลกว่านั้นเขาก็เริ่มจะมองเห็นได้ไม่ชัดเจนนัก

ท้องทะเลแห่งนี้ช่างกว้างใหญ่ไพศาลจนไร้ขอบเขต

เขาจำเป็นต้องพยายามต่อไปอีกหน่อย เพราะหากระยะสแกนสามารถก้าวข้ามไปถึงหนึ่งพันหรือสองพันเมตรได้เมื่อไหร่ เมื่อนั้นเขาคงจะสามารถค้นหาทรัพยากรล้ำค่าที่ดีที่สุดได้ดียิ่งขึ้นกว่าเดิม

เจียงหานเหลือบมองรายได้สะสมของตนเองในวันนี้ ซึ่งรวมแล้วมีทั้งหมด 74,200 หยวน ในจำนวนนี้รวมยอดสั่งซื้อหนึ่งร้อยชั่งจากอวี๋เหอและเงินที่อีกฝ่ายจ่ายเพิ่มมาให้อีก 1,000 หยวนไว้ด้วยแล้ว

เขาส่งรายการสั่งซื้อในกลุ่มช้อปปิ้งให้กับพี่สาว โดยรายได้จากกลุ่มช้อปปิ้งนั้นคิดเป็นเงินทั้งหมด 67,200 หยวน

เจียงหานโอนเงินให้พี่สาวไป 6,800 หยวน

จากนั้นก็โอนเงินให้จางไห่ไต้ไปอีก 7,500 หยวน

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจดึงตัวเพื่อนร่วมชั้นทุกคนที่เคยซื้อเพรียงจากเขาเข้ามาร่วมในกลุ่มช้อปปิ้งซีฟู้ดไม่อั้นของตนเองจนหมด

[เจียงหาน: ต่อไปหากมีข่าวคราวเกี่ยวกับอาหารทะเล ผมจะแจ้งให้ทราบในนี้ครับ ใครมีคำถามอะไรก็คุยกันในนี้ได้เลย]

[ลู่เสี่ยวเหมิง: แอดมินคะ ฉันขออนุญาตดึงเพื่อนเข้ากลุ่มด้วยได้ไหมคะ พวกเขาก็ชอบกินอาหารทะเลเหมือนกันค่ะ]

[เจียงหาน: ได้แน่นอนครับ]

เพียงไม่นาน ลู่เสี่ยวเหมิงก็ดึงเพื่อนเข้ามาในกลุ่มถึงหกคน

คนอื่นๆ เมื่อเห็นดังนั้นก็เริ่มทำตามบ้าง

ผ่านไปเพียงไม่นานนัก ในกลุ่มของเขาก็มีสมาชิกเพิ่มขึ้นจนถึงสามร้อยกว่าคนแล้ว

เมื่อก่อนเจียงหานมักจะรู้สึกว่าเรื่องการทำธุรกิจนั้นดูเป็นเรื่องที่ห่างไกลจากตัวเขาเหลือเกิน แต่ใครจะไปคิดว่าในตอนนี้เขาจะสามารถเริ่มต้นทำธุรกิจได้อย่างเป็นธรรมชาติถึงเพียงนี้

เจียงหานเอนกายลงบนเตียงนุ่ม หากไม่นับรวมเงินที่เขาได้ใช้จ่ายไปในช่วงที่ผ่านมา ในตอนนี้เขาก็มีเงินติดตัวอยู่ประมาณสามแสนหยวนเห็นจะได้

เขาเองก็ยังไม่แน่ใจว่าเงินจำนวนนี้จะเพียงพอสำหรับการรีโนเวทบ้านหลังเก่าของเขาหรือไม่

เพราะถึงอย่างไรบ้านในชนบทที่มีทั้งชั้นบนและชั้นล่างก็มีพื้นที่ใช้สอยค่อนข้างกว้างขวาง

หากคิดจะตกแต่งใหม่ทั้งหมดรวมถึงปรับปรุงพื้นที่ในลานบ้านด้วยก็คงต้องใช้เงินไม่น้อยเลยทีเดียว

เจียงหานลองค้นหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ต จนกระทั่งไปเจอกับบริษัทออกแบบภายในแห่งหนึ่งเข้า

[เจียงหาน: สามารถช่วยผมออกแบบแปลนบ้านสักใบได้ไหมครับ]

[บริษัทออกแบบหมิงเยว่: ได้แน่นอนค่ะ ไม่ทราบว่าคุณต้องการออกแบบบ้านสไตล์ไหนคะ]

เจียงหานส่งรูปถ่ายบ้านหลังเก่าที่เขาอาศัยอยู่ไปให้อีกฝ่ายดู

[บริษัทออกแบบหมิงเยว่: บ้านหลังนี้มีลักษณะคล้ายกับวิลล่าหลังย่อมๆ เลยนะคะ สำหรับแบบแปลนลักษณะนี้จะมีค่าใช้จ่ายใบละ 3,000 หยวนค่ะ]

[บริษัทออกแบบหมิงเยว่: แต่ถ้าคุณเลือกใช้บริการแบบเหมาจบงานหรือกึ่งเหมากับทางบริษัทเรา ทางเราจะแถมแบบแปลนให้ฟรีค่ะ]

เจียงหานลองสอบถามเรื่องราคาดู อีกฝ่ายจึงส่งรายการราคาสำหรับการจ้างเหมาจบงานและกึ่งเหมามาให้เขาพิจารณา

ทั้งสองรูปแบบถูกแบ่งออกเป็นหลายระดับตามความต้องการ ในแต่ละระดับจะมีราคาที่แตกต่างกันออกไปตามเกรดของวัสดุที่เลือกใช้

เจียงหานลองพิจารณาดูแล้ว หากเลือกตามระดับราคาของเขา แบบกึ่งเหมาที่ถูกที่สุดก็ยังต้องใช้เงินถึงห้าแสนหยวน ส่วนแบบเหมาจบงานนั้นยิ่งมีราคาสูงขึ้นไปอีก

[เจียงหาน: ผมต้องการแค่แบบแปลนอย่างเดียวก็พอครับ]

อีกฝ่ายยังคงพยายามนำเสนอโปรโมชั่นจ้างเหมาจบงานและกึ่งเหมาอย่างสุดความสามารถ

[เจียงหาน: งั้นผมคงต้องลองไปดูที่อื่นก่อนแล้วกันครับ]

[บริษัทออกแบบหมิงเยว่: อย่าเพิ่งไปเลยค่ะ ดีไซเนอร์ของเราเป็นผู้ออกแบบที่มีชื่อเสียงระดับประเทศเลยนะคะ แถมการทำงานของเรายังรวดเร็วและมีประสิทธิภาพมากด้วย หากคุณสั่งซื้อในวันนี้ วันมะรืนเราก็สามารถส่งแบบแปลนให้คุณได้ทันทีเลยค่ะ]

[เจียงหาน: ตกลงครับ]

หลังจากเจียงหานจ่ายเงินเรียบร้อยแล้ว เขาก็เพียงแค่นั่งรอรับแบบแปลนบ้าน

ในช่วงที่ผ่านมา การที่เขาอาศัยอยู่ในบ้านเกิดก็ไม่ใช่ว่าเขาจะใช้ชีวิตไปวันๆ โดยเปล่าประโยชน์

แม้คนส่วนใหญ่จะย้ายออกไปทำงานในเมืองกันหมดแล้ว แต่บนเกาะแห่งนี้ก็ยังมีคนที่ไม่เต็มใจจะจากบ้านเกิดไปไหนอยู่บ้าง

หลายคนเมื่อออกไปทำงานหาเงินจากข้างนอกได้แล้ว ก็มักจะชอบกลับมาสร้างบ้านที่บ้านเกิดของตนเองเสมอ

ด้วยเหตุนี้ จึงมีกลุ่มแรงงานวัยสี่สิบถึงห้าสิบปีที่คอยรับจ้างสร้างบ้านอยู่ในหมู่บ้านโดยเฉพาะ การเลือกจ้างคนในพื้นที่ย่อมมีราคาถูกกว่าการจ้างคนจากข้างนอกอย่างแน่นอน

และต่อให้ราคาจะเท่ากัน เขาก็ยังตั้งใจจะเลือกจ้างคนในหมู่บ้านตามหลักการที่ว่าน้ำไม่ไหลไปรดนาคนอื่นอยู่ดี

นอกจากนี้ สภาพแวดล้อมบนเกาะยังมีความแตกต่างจากพื้นที่บนแผ่นดินใหญ่ บ้านที่สร้างบนเกาะจำเป็นต้องคำนึงถึงเรื่องการต้านทานลมพายุให้มากกว่าปกติ

แม้จะเป็นเพียงการตกแต่งภายใน แต่การออกแบบหน้าต่างและส่วนต่างๆ ก็ต้องสอดคล้องกับสภาพอากาศในท้องถิ่นด้วย

ซึ่งในเรื่องนี้ คนงานในบ้านเกิดของเขาย่อมมีประสบการณ์ที่เชี่ยวชาญมากกว่าเห็นๆ