บทที่ 85 เสียงเงินเข้าบัญชีนี่มันคลายเครียดดีจริงๆ

เจียงเฟิ่งมีคำถามมากมายที่อยากจะเอ่ยปากถาม แต่นึกขึ้นได้ว่าไม่อยากจะเข้าไปรบกวนเวลาทำงานของเจียงหาน เธอจึงได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ แล้วเร่งฝีเท้าเดินทางไปที่ตัวตำบลให้เร็วที่สุด

เธอนั่งรออยู่ที่ท่าเรือได้เพียงครู่เดียว ก็เห็นเรือของเจียงหานแล่นเข้ามาจอด

เมื่อได้เห็นเพรียงปากนกกระจอกที่กองพะเนินเป็นภูเขาอยู่บนเรือ ความกังวลใจของเจียงเฟิ่งก็มลายหายไปกว่าครึ่ง ตอนแรกเธยังแอบหวั่นใจอยู่เลยว่าปริมาณสินค้าที่มหาศาลขนาดนี้น้องชายจะไปหามาจากไหน

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า ทุกสิ่งที่น้องชายของเธอลงมือทำ ล้วนผ่านการวางแผนและเตรียมการมาอย่างรอบคอบแล้วทั้งสิ้น

“แกตั้งใจจะหาเรื่องเอาเงินมาให้พี่ใช่ไหมเนี่ย?” เจียงเฟิ่งแสร้งทำหน้าเคร่งขรึมใส่ จนดูไม่ออกว่าเธอกำลังดีใจหรือแอบโกรธกันแน่

“โธ่พี่ครับ ผมขาดคนช่วยจริงๆ นะครับ เขาว่ากันว่าน้ำดีไม่ควรไหลเข้าไร่นาของคนอื่น ของดีๆ แบบนี้ถ้าผมไม่ให้พี่มาช่วยทำ แล้วจะไปให้ใครที่ไหนทำล่ะครับ?”

ใบหน้าที่พยายามทำเป็นบึ้งตึงของเจียงเฟิ่งในที่สุดก็ทนไม่ไหว รอยยิ้มจางๆ เริ่มปรากฏขึ้นที่มุมปากจนเธอไม่อาจซ่อนความยินดีเอาไว้ได้อีกต่อไป

“มีแต่แกนี่แหละที่เรียนมาสูง พูดจาได้ลื่นหูไปเสียหมด”

ครั้งนี้เจียงหานไม่ได้โทรตามเมิ่งกั่วมาช่วยงาน

เขาได้ติดต่อประสานงานกับผู้จัดการฟางเอาไว้ล่วงหน้าเรียบร้อยแล้ว ทันทีที่จางไห่ไต้ก้าวเท้าลงจากเรือ เขาก็รีบเดินทางไปรับกล่องโฟมและใบปะหน้าพัสดุมาทันที

นอกจากนี้เจียงหานยังได้จ้างคนงานมาเพิ่มอีกสองคน เพื่อช่วยกันบรรจุเพรียงใส่กระสอบแล้วนำไปขึ้นชั่งบนตาชั่งตั้งพื้นให้รวดเร็วขึ้น

ยอดรวมในครั้งนี้มีปริมาณมากกว่าคราวที่แล้วเสียอีก คือมีทั้งหมด 1,220 ชั่ง

เจียงหานยื่นบุหรี่ให้เจ้าหน้าที่ผู้ดูแลท่าเรือไปซองหนึ่ง เพื่อเป็นการขอยืมใช้พื้นที่เล็กๆ บริเวณท่าเรือในการจัดเตรียมสินค้า

เมื่อจางไห่ไต้กลับมาพร้อมอุปกรณ์ เจียงเฟิ่งกับจางไห่ไต้ก็เริ่มลงมือแพ็คของและแปะใบปะหน้าพัสดุอย่างขะมักเขม้น

ในตอนนี้ หน้าที่ในการถ่ายรูปใบปะหน้าพัสดุและส่งเลขพัสดุแจ้งให้ลูกค้าทราบถูกส่งต่อให้เจียงเฟิ่งเป็นคนจัดการทั้งหมด ทำให้เจียงหานรู้สึกเบาแรงไปได้มาก

ยอดสั่งซื้อในกลุ่มแชทของเขามีทั้งหมด 920 ชั่ง บวกกับที่อวี๋เหอสั่งไว้อีก 100 ชั่ง รวมเป็น 1,020 ชั่งพอดี

นั่นแปลว่าตอนนี้เขายังมีของเหลืออยู่อีก 200 ชั่ง

เจียงหานจึงส่งข้อความประกาศลงในกลุ่มของตัวเองอีกครั้ง

[เจียงหาน: ตอนนี้ยังมีของเหลืออยู่อีก 200 ชั่งครับ มีใครสนใจจะรับเพิ่มอีกไหมครับ?]

เพียงไม่นาน สมาชิกที่ไม่ได้ลงชื่อสั่งซื้อในตอนแรกก็เริ่มทยอยแจ้งความประสงค์เข้ามา

อาจเป็นเพราะผลจากการที่เขาประกาศจำกัดจำนวนสินค้าในตอนแรก ทำให้ครั้งนี้ทุกคนต่างสั่งซื้อในปริมาณที่ค่อนข้างมาก โดยเฉลี่ยแล้วจะอยู่ที่ประมาณสิบชั่งขึ้นไปต่อคน

มีคนแจ้งความประสงค์เข้ามาเพียงเก้าคน ยอดสินค้า 200 ชั่งก็ถูกตัดออกไปถึง 198 ชั่งแล้ว

เจียงหานจึงรีบส่งข้อความสั่งปิดรับออเดอร์ทันที

[เจียงหาน: ตอนนี้เหลือสินค้าชุดสุดท้ายเพียงแค่สองชั่งเท่านั้นครับ มีใครจะรับไปไหมครับ?]

และแน่นอนว่าเพรียงสองชั่งสุดท้ายนั้นถูกคนจองไปในเวลาเพียงเสี้ยววินาที หากไม่ใช่เพราะของเหลือเพียงเท่านี้ ลูกค้าคนนั้นก็คงอยากจะสั่งเพิ่มไปอีกแน่นอน

ในครั้งนี้ เจียงหานและพวกพ้องไม่ได้เก็บสินค้าเอาไว้กินเองเลยแม้แต่ชั่งเดียว

เนื่องจากตอนนี้ทุกคนเริ่มมีความชำนาญในงานมากขึ้น กระบวนการจัดการต่างๆ จึงรวดเร็วกว่าครั้งแรกมาก และเมื่อมีเจียงเฟิ่งมาคอยช่วยเสริมทัพ งานทุกอย่างก็ยิ่งเสร็จไวขึ้นไปอีก

กว่าที่พวกเขาจะจัดการทุกอย่างจนเสร็จสิ้น เข็มนาฬิกาก็ชี้ไปที่เวลาสามทุ่มตรงพอดี

เจ้าหน้าที่ประจำท่าเรือเดินเข้ามาสอบถามอีกครั้งว่าจะจัดการอย่างไรกับเรือที่จอดทิ้งไว้

การจอดเรือที่ท่าเรือของตำบลนั้นจะฟรีเพียงชั่วโมงแรกเท่านั้น ซึ่งตอนนี้พวกเขาจอดเกินเวลามานานมากแล้ว

สำหรับเรือที่มาจากนอกเกาะ หากจอดเกินเวลาจะถูกคิดค่าธรรมเนียมชั่วโมงละ 50 หยวน ส่วนเรือในเกาะจะคิดเพียงชั่วโมงละ 10 หยวนเท่านั้น

เรือของเจียงหานจอดอยู่ที่นี่เกินสามชั่วโมงแล้ว

เจียงหานจึงจ่ายค่าธรรมเนียมไป 50 หยวน พร้อมกับบอกว่า “เดี๋ยวผมกินข้าวเสร็จแล้วจะรีบขับออกไปครับ”

“พี่หานครับ คืนนี้พี่จะไม่พักที่ตำบลเหรอครับ?” จางไห่ไต้ถาม

“อืม... ฉันตั้งใจว่าจะกลับไปนอนที่บ้านน่ะ” เจียงหานตอบ

สำหรับเขาแล้ว รังทองรังเงินที่ไหนก็คงสู้รังหญ้าที่บ้านของตัวเองไม่ได้ เจียงหานยังคงรู้สึกว่าการได้นอนหลับในบ้านของตัวเองนั้นเป็นสิ่งที่สบายที่สุด

ในเวลานี้ ร้านอาหารฮ่าวไหลวั่งยังคงเปิดให้บริการอยู่ เจียงหานจึงโทรศัพท์หาผู้จัดการฟางที่สถานีขนส่ง เพื่อชวนเขามานั่งกินมื้อดึกด้วยกัน

เจียงเฟิ่งเหลือบมองดูเวลาแล้วเอ่ยขึ้น “หลิงหลิงกับว่านว่านยังรออยู่ที่บ้าน พี่คงต้องขอตัวกลับก่อนนะ”

ตอนที่เจียงเฟิ่งเดินทางมาถึง ท้องฟ้ายังคงสว่างสดใสอยู่เลย แต่ตอนนี้ความมืดมิดได้เข้าปกคลุมไปทั่วทุกแห่งหนแล้ว

เจียงหานรู้สึกไม่วางใจ เขาจึงเรียกรถรับจ้างป้ายดำให้มารับพี่สาว พร้อมกับจ่ายเงินเพิ่มให้อีก 10 หยวน เพื่อกำชับให้คนขับไปส่งเธอให้ถึงหน้าประตูบ้าน

รถรับจ้างบนเกาะมักจะมีนิสัยเสียคือชอบทิ้งผู้โดยสารไว้แค่ที่ปากทางเข้าหมู่บ้านแล้วก็ขับหนีไป ปกติค่ารถเที่ยวหนึ่งก็ประมาณสามสิบถึงสี่สิบหยวน เมื่อคนขับได้รับเงินเพิ่มอีกสิบหยวน เขาย่อมเต็มใจที่จะไปส่งผู้โดยสารให้ถึงจุดหมายอย่างแน่นอน

เจียงเฟิ่งโบกมือลาเจียงหาน “แกเองก็อย่าอยู่จนดึกนักนะ รีบกลับไปพักผ่อนเสียล่ะ”

“รับทราบครับพี่” เจียงหานขานรับ

.

.

.

ร้านอาหารฮ่าวไหลวั่ง

เจียงหานกับจางไห่ไต้ยังคงสั่งอาหารทะเลที่พวกเขาฝากเอาไว้ในร้านมานั่งกินกัน

เจียงหานกับจางไห่ไต้ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไรกับอาหารตรงหน้ามากนัก แต่ผู้จัดการฟางกลับนั่งกินอย่างมีความสุขจนออกนอกหน้า

แม้เขาจะมีตำแหน่งเป็นถึงผู้จัดการ แต่เงินเดือนที่ได้รับก็เป็นยอดที่ตายตัว อาหารทะเลที่เขามีปัญญากินบ่อยที่สุดก็มีแค่พวกอาหารทะเลเกรดทั่วไปเท่านั้น ส่วนพวกปูม้าหรือปลิงทะเลชั้นดี เขาแทบจะไม่มีโอกาสได้ซื้อกินเลย แต่วันนี้กลับมีอาหารทะเลเกรดพรีเมียมวางอยู่เต็มโต๊ะให้เขาได้เลือกกินตามใจชอบ

“เจียงหาน เพื่อนคนนี้ผมขอคบไว้แน่นอน วันหน้าถ้ามีเรื่องเดือดร้อนอะไร คุณมาหาผมได้ทุกเมื่อเลยนะ”

เจียงหานส่งยิ้มอย่างถ่อมตัว “ผมจะมีเรื่องอะไรไปรบกวนคุณกันล่ะครับ พวกเราคบกันเป็นเพื่อนเฉยๆ ก็พอแล้ว”

“ใช่ๆๆ คบกันเป็นเพื่อนกันนี่แหละดีที่สุด” ผู้จัดการฟางสำทับ

เมิ่งกั่วบอกให้พนักงานคนอื่นๆ ในร้านกลับไปพักผ่อนก่อน ส่วนเมิ่งเฟยเองก็ขอตัวไปนอนแล้ว

เธอจัดผลไม้รวมจานใหญ่มาเสิร์ฟให้พวกเจียงหานด้วยตัวเอง

แถมเธอยังยื่นกุญแจร้านให้กับเจียงหาน “เจียงหาน ถ้านายกินเสร็จแล้วก็วางจานชามทิ้งไว้บนโต๊ะนั่นแหละ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าฉันจะมาเก็บกวาดเอง นายแค่ช่วยปิดประตูร้านให้ฉันก็พอแล้วนะ”

ผู้จัดการฟางนึกไม่ถึงเลยว่าเจียงหานจะมีความสนิทสนมกับคนในร้านอาหารฮ่าวไหลวั่งมากถึงขนาดนี้

ร้านอาหารฮ่าวไหลวั่งถือเป็นร้านที่มีชื่อเสียงและเป็นที่นิยมที่สุดในย่านนี้เลยก็ว่าได้ ไม่ว่าใครจะมีงานมงคลหรือเรื่องสำคัญอะไร ก็มักจะเลือกมาจัดเลี้ยงที่ร้านนี้เสมอ และในช่วงเทศกาล ที่นั่งในร้านมักจะถูกจองจนเต็มอยู่ตลอดเวลา

ผู้จัดการฟางจึงแอบมองเจียงหานด้วยสายตาที่ดูจะนับถือขึ้นไปอีกขั้นในทันที

ทางด้านเย่เถียนเถียนที่เริ่มรู้สึกหิวจนไส้กิ่ว เธอพยายามรื้อหาของกินในบ้านอยู่พักใหญ่แต่ก็ไม่เจออะไรเลย สุดท้ายจึงต้องยอมเดินไปที่ร้านโชห่วยในหมู่บ้าน แล้วปลุกป้าเหมยฮวาที่กำลังนอนหลับสบายอยู่บนเตียงให้ลุกขึ้นมาขายบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปให้เธอซองหนึ่ง

“ป้าเหมยฮวาคะ คนในหมู่บ้านเดียวกันแท้ๆ ป้าทำแบบนี้มันไม่ค่อยแฟร์เลยนะคะ ในเมืองใหญ่บะหมี่ซองหนึ่งราคาแค่สามหยวนห้าสิบเอง แต่ป้ากลับขายตั้งห้าหยวนห้าสิบ แพงกว่ากันตั้งสองหยวนแน่ะ”

ป้าเหมยฮวาที่เดิมทีก็รู้สึกหงุดหงิดที่ถูกปลุกกลางดึกอยู่แล้ว เมื่อได้ยินคำตัดพ้อก็เริ่มจะมีน้ำโห

“นี่นังหนูเถียนเถียน ฉันทำไม่แฟร์ตรงไหนกันฮะ? ของที่ขายบนเกาะมันก็ต้องแพงกว่าปกติอยู่แล้ว เธอก็ไม่ใช่เพิ่งจะมาอยู่บนเกาะแค่วันสองวันเสียเมื่อไหร่ ของพวกนี้ต้องขนข้ามน้ำข้ามทะเลมาจากแผ่นดินใหญ่ ค่าขนส่งมันไม่ต้องใช้เงินหรือไง? ถ้าเธอไม่อยากกินก็เอาบะหมี่คืนฉันมาเลยไป”

พูดจบ ป้าเหมยฮวาก็ทำท่าจะคว้าซองบะหมี่คืนมาจริงๆ

เย่เถียนเถียนรีบกอดซองบะหมี่ไว้แนบอกทันที

“บะหมี่ซองนี้ฉันเอาค่ะ!”

เธอกดสแกนจ่ายเงินแล้วยืนจ้องมองไส้กรอกที่วางอยู่ข้างๆ อยู่นานสองนาน สุดท้ายก็ตัดใจสะบัดหน้าเดินจากไปโดยไม่ซื้อเพิ่ม

ป้าเหมยฮวาเดินกลับไปที่เตียงพลางบ่นพึมพำด้วยความระอา

“เขาว่ากันว่านังหนูเถียนเถียนเป็นถึงนักศึกษาปริญญาโท เจียงหานเลยดูไม่คู่ควรกับหล่อน แต่ดูความงกของยัยเด็กนี่สิ นิสัยใจคอสู้เจียงหานที่เป็นคนซื่อสัตย์จริงใจไม่ได้เลยสักนิด”

หลังจากที่พวกเจียงหานกินมื้อดึกกันจนอิ่มหนำสำราญ เจียงหานก็จัดการปิดประตูร้านอาหารให้เรียบร้อย

เขาส่งข้อความหาเมิ่งกั่ว และพบว่าเธอยังไม่ได้นอน จึงรีบเดินขึ้นไปบนชั้นสองเพื่อคืนกุญแจร้านให้แก่เธอ

ในจังหวะนั้นเอง เมิ่งกั่วอยู่ในชุดนอนลูกไม้ซีทรูสีขาวที่ดูเบาบาง และอาจเป็นเพราะเธอกำลังล้างหน้าอยู่ บนศีรษะจึงคาดผมด้วยยางรัดผมรูปหูระต่ายเพื่อเก็บผมให้เรียบร้อย

เจียงหานถึงกับตะลึงงันไปหลายวินาทีเมื่อได้เห็นภาพตรงหน้า

เมิ่งกั่วกะพริบตาที่ดูฉ่ำวาวราวกับมีหยาดน้ำเกาะอยู่ “นายเป็นอะไรไปน่ะ?”

“ปะ... เปล่าครับ คุณรีบเข้านอนเถอะครับ” เจียงหานตอบตะกุกตะกัก นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นเมิ่งกั่วในลุคที่ดูผ่อนคลายและมีเสน่ห์ขนาดนี้

เขาขับเรือจากท่าเรือของตัวตำบลกลับมายังท่าเรือของหมู่บ้าน

กว่าจะถึงบ้านก็เป็นเวลาเกือบห้าทุ่มแล้ว

เจียงหานนึกขึ้นได้ว่าเขายังไม่ได้กดรับเงินโอนเลย จึงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดรับเงินทีละรายการจนครบ

จะว่าไปแล้ว การได้ฟังเสียงแจ้งเตือนเงินเข้าบัญชีดังต่อเนื่องแบบนี้ มันช่างเป็นเสียงที่ช่วยคลายความเครียดได้ดีเยี่ยมจริงๆ

ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทั้งวันดูเหมือนจะมลายหายไปจนเกือบหมดสิ้น

[ติ๊ง: โฮสต์ขายอาหารทะเลได้เงินเจ็ดหมื่นสี่พันสองร้อยหยวน ได้รับคะแนนระบบเจ็ดหมื่นสี่พันสองร้อยคะแนน]