บทที่ 61 ซื้อเครื่องใช้ไฟฟ้าอีกแล้ว
บทที่ 61 ซื้อเครื่องใช้ไฟฟ้าอีกแล้ว
บ้านป้าหวังฐานะก็ถือว่าดี แต่ตู้เย็นเก่าคร่ำครึที่บ้านแกพอมาเทียบกับตู้เย็นใหม่เอี่ยมของเจียงเฟิ่งแล้ว ก็กลายเป็นเศษเหล็กไปเลย
เจียงเฟิ่งยิ้มจนหน้าบานเป็นจานเชิง “อ๊าย น้องชายฉันก็รักดีเหลือเกิน ทั้งรักดีทั้งห่วงพี่สาว แบบนี้ก็ช่วยไม่ได้จริง ๆ”
ตอนนั้นเอง แอร์ตั้งพื้นอีกเครื่องก็ถูกขนเข้ามา
เจียงเฟิ่งประหลาดใจ “ทำไมแกซื้อแอร์ด้วยล่ะ กลางคืนเปิดพัดลมเป่าก็ไม่ร้อนแล้ว ซื้อแอร์มาเปลืองเงินเปล่า ๆ”
“พี่ครับ ของพวกนี้ผมซื้อในเน็ต เป็นรุ่นธรรมดา ไม่มีฟังก์ชันหรูหราอะไร ไม่แพงหรอก”
“ต่อให้ไม่แพงก็ไม่ต้องซื้อของไม่จำเป็นมาหรอกมั้ง” เจียงเฟิ่งดีใจก็จริง แต่ก็เสียดายเงินแทน
เธอเสียดายเงินแทนเจียงหานจริง ๆ
“ใครว่าไม่จำเป็น หลิงหลิงกับว่านว่านเรียนพิเศษใกล้จบแล้วใช่ไหม ปิดเทอมหน้าร้อนอยู่บ้านตอนกลางวันมันร้อนจะตาย พี่เปิดแอร์ให้แกตอนกลางวันไม่ได้เหรอ ให้หลานได้อยู่เย็น ๆ สบาย ๆ หน่อย”
หลิงหลิงกับว่านว่านที่กำลังทำการบ้านอยู่ ได้ยินดังนั้นก็ดีใจยกใหญ่ “น้าหาน น้าใจดีที่สุดเลย”
ตอนกลางวันอยู่บ้าน พวกแกร้อนจนทำการบ้านแทบไม่ไหวจริง ๆ
แต่เจียงเฟิ่งกลับโมโหขึ้นมา “เกรดแค่นี้ ยังจะมีหน้ามาใช้อีกเหรอ”
เด็กหญิงตัวน้อยทั้งสองก้มหน้างุด ผลการเรียนของพวกแกแย่มากจริง ๆ
“พี่ครับ พี่เป็นแม่ ถ้าขนาดยังไม่เห็นความดีของลูก แล้วใครจะไปเห็น โตไปเข้าสังคม แกจะกลายเป็นคนขี้แพ้เอานะ”
เจียงเฟิ่งแม้จะไม่ค่อยเข้าใจ แต่ก็รู้สึกว่าน้องชายพูดมีเหตุผล “งั้น... งั้นก็ได้ ถ้าร้อนมากจริง ๆ เดี๋ยวแม่เปิดแอร์ให้”
สองพี่น้องกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ “น้าหานจงเจริญ!”
เจียงหานเห็นหลิงหลิงกับว่านว่านมีความสุข เขาก็พลอยมีความสุขไปด้วย
ในบรรดาจีนมุง มีคนเป็นพี่สาวอยู่หลายคน ต่างก็คิดว่าถ้าน้องชายตัวเองรู้ความแบบนี้บ้างก็คงดี
พอนึกถึงน้องชายตัวเอง...
ช่างเถอะ แค่ไม่มาสร้างเรื่องให้ปวดหัวก็บุญแล้ว อย่าไปหวังให้มาซื้อข้าวของเครื่องใช้ให้เล้ย
คนขนของรีบดื่มชาจนหมด แล้วหันมาถามเจียงหาน “พ่อหนุ่ม รู้ไหมว่าหมู่บ้านเซี่ยเจียงไปทางไหน”
เจียงหานยิ้มให้เขา “พี่ชายจะไปส่งของให้เจียงหานที่หมู่บ้านเซี่ยเจียงใช่ไหมครับ”
คนขนของชะงัก “ใช่ คุณรู้ได้ยังไง”
แล้วก็ตบหน้าผากตัวเอง ดังฉาด ร้องอ๋อ
“คุณก็คือเจียงหานคนนั้นเหรอ”
“ใช่ครับ พี่ชายขับตามผมมาเลย”
คนขนของตกใจ ขับรถบรรทุกตามหลังรถสามล้อของเจียงหานไป
เขาเห็นเจียงหานอายุยังน้อย น่าจะเพิ่งจบมหาวิทยาลัย ทำไมอายุแค่นี้ถึงมีปัญญาซื้อเครื่องใช้ไฟฟ้าให้พี่สาวและตัวเองได้เยอะแยะขนาดนี้
ลูกชายเขาเองก็จบมหาวิทยาลัยปีนี้ จนป่านนี้ยังหางานไม่ได้ นอนเกาะพ่อแม่กินอยู่เลย
รถมาจอดที่หน้าบ้านเจียงหาน
เจียงหานไม่ได้ชงชา แต่หยิบชาเย็นขวดให้คนละขวด
“พวกคุณสองพี่น้องนี่ขี้เกรงใจจริง ๆ คนดี ๆ แบบพวกคุณ สมควรแล้วที่ชีวิตจะเจริญรุ่งเรือง”
ป้าหลี่กับป้าจินจวี๋เห็นรถส่งของจอดอยู่หน้าบ้าน แถมประตูบ้านเจียงหานเปิดอยู่ ก็เลยเดินเข้ามา
แล้วก็เห็นของชิ้นใหญ่เบิ้มวางอยู่กลางโถง
“อุ๊ยตาย นั่นตัวอะไรน่ะ ใหญ่เชียว”
“แอร์ครับ” เจียงหานตอบ
“แอร์เขาติดผนังไม่ใช่เหรอ มีตัวใหญ่ขนาดนี้ด้วยเหรอ”
“นี่แอร์ตั้งพื้นครับ เหมือนที่วางในซูเปอร์มาร์เก็ตในเมืองไง” เจียงหานอธิบายอย่างใจเย็น
“เจียงหาน เอ็งนี่มีน้ำยาแฮะ! ซื้อแอร์ตัวเบ้อเริ่มเทิ่มขนาดนี้เชียว” ป้าหลี่เผลอมือไวตบไหล่เจียงหานไปทีหนึ่ง
“เจียงหาน รีบเปิดแอร์เร็วเข้า ให้พวกป้าดูหน่อยสิว่ามันเย็นแค่ไหน!” ป้าจินจวี๋ตื่นเต้นยิ่งกว่าป้าหลี่เสียอีก
“ป้าจินจวี๋ ผมซื้อในเน็ตครับ ช่างติดตั้งจะมาพรุ่งนี้”
“งั้นเหรอ งั้นพรุ่งนี้ป้ามาดูใหม่ได้ไหม”
“ได้สิครับ”
ป้าหลี่เผลอตบไหล่เจียงหานอีกที “แหม ไอ้หนูเอ็งนี่อนาคตไกลจริง ๆ นะเนี่ย ทำเอาพวกป้าตาสว่างไปด้วยเลย”
ตอนนั้นเอง แม่ของเย่เถียนเถียนก็เดินผ่านหน้าบ้านเจียงหานพอดี
รอยยิ้มของป้าหลี่ค้างอยู่บนใบหน้า ก่อนจะเปลี่ยนเป็นโหมดขาเม้าท์
“ได้ข่าวว่านังหนูเถียนเถียนกลับมาแล้ว เอ็งเห็นบ้างไหม”
เจียงหานขมวดคิ้ว “ป้าหลี่ ผมกับเย่เถียนเถียนไม่ได้เกี่ยวข้องกันแล้วครับ”
เรื่องเย่เถียนเถียน เจียงหานยืนยันจุดยืนนี้มาตลอด
สีหน้าเจียงหานดูไม่ค่อยดี แต่ป้าหลี่กับป้าจินจวี๋กลับดูไม่ออกสักนิด
“พ่อหนุ่ม ตู้เย็นนี่วางตรงนี้ใช่ไหม”
“พี่ชาย ช่วยขยับไปด้านหลังอีกนิดได้ไหมครับ”
ป้าหลี่กับป้าจินจวี๋ยิ่งตะลึงหนัก “เอ็งซื้อตู้เย็นด้วยเหรอ”
กำลังคิดอยู่เชียวว่าถ้าเจียงหานซื้อตู้เย็นใหญ่ วันหลังกับข้าวเหลือจะได้เอามาฝากแช่บ้าง
ปรากฏว่าตู้เย็นนั่นเล็กกว่าแอร์ตั้งพื้นของเจียงหานเสียอีก
“เจียงหาน เอ็งซื้อตู้เย็นเล็กกระจิ๋วหลิวมาทำไม”
“ปกติผมก็ไม่ได้ทำกับข้าวอยู่แล้ว ถึงทำก็ไม่มีอะไรต้องแช่ ตู้เย็นนี้เอาไว้แช่น้ำ แช่ไอติมกินครับ”
ป้าจินจวี๋กับป้าหลี่ถึงกับอึ้งกิมกี่ “ซื้อตู้เย็นมาเพื่อแช่ของพวกนี้เนี่ยนะ ต้องลงทุนซื้อตู้เย็นมาแช่โดยเฉพาะเลยเรอะ”
เจียงหานยิ้ม “หน้าร้อนผมก็แค่อยากกินน้ำเย็น ๆ น่ะครับ”
ป้าหลี่กับป้าจินจวี๋ไม่เข้าใจความคิดของเจียงหานเลยสักนิด อุตส่าห์ซื้อตู้เย็นมาเพื่อแช่น้ำกินเนี่ยนะ ไม่ต่างอะไรกับเอาเงินไปเช็ดก้นเล่นเลย
แต่เจียงหานคนนี้ดูเปลี่ยนไปจริง ๆ ในบ้านนอกจากจะมีแอร์ มีตู้เย็นแล้ว ยังมีเครื่องซักผ้ากับเครื่องทำน้ำอุ่นอีก
เดิมทีคิดว่าบ้านเจียงหานจนดักดาน พอมีของพวกนี้เข้ามา บ้านเจียงหานก็ดูไม่ได้แย่ขนาดนั้นแล้ว
“เจียงหาน ถ้าเอ็งปรับปรุงบ้านอีกหน่อยก็น่าอยู่แล้วนะ” ป้าหลี่เปรย
“เรื่องรีโนเวทไม่รีบครับ”
ประตูหน้าต่างบ้านเขาเก่าคร่ำครึหมดแล้วจริง ๆ
แต่การรีโนเวทต้องวางแผนให้ดี เขาไม่อยากแค่เปลี่ยนของเก่าเป็นของใหม่เฉย ๆ
เขาส่งป้าทั้งสองกลับไป แล้วก็เห็นข้อความจากเมิ่งกั่ว
[เมิ่งกั่ว: เป็นหวัดมีไข้ต้องดื่มน้ำเยอะ ๆ นะ]
เจียงหานเชื่อฟังแต่โดยดี ดื่มน้ำไปแก้วบะเริ่มเทิ่มก่อนเข้านอน
เช้าวันรุ่งขึ้น เขาก็ได้รับโทรศัพท์จากช่างติดตั้ง
พอช่างติดตั้งแอร์เสร็จ เขาก็ลองเปิดทดสอบระบบ
ผลลัพธ์น่าพอใจมาก เปิดแป๊บเดียวห้องโถงก็เย็นเจี๊ยบ
ป้าหลี่กับป้าจินจวี๋ไม่รู้ไปได้ข่าวมาจากไหน จมูกไวยังกับอะไรดี มาเคาะประตูบ้านเขาอีกแล้ว
ตอนเจียงหานไปเปิดประตู ก็สบตากับเย่เถียนเถียนที่เดินผ่านหน้าบ้านพอดี
ป้าหลี่คว้าแขนเย่เถียนเถียนหมับ “เถียนเถียน เอ็งก็รู้ใช่ไหมว่าบ้านเจียงหานติดแอร์ กะจะมาตากแอร์ฟรีล่ะสิ”
เย่เถียนเถียนไม่ได้คิดเรื่องแอร์เลย เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงเดินมาทางนี้
ยังไม่ทันได้อ้าปาก ป้าหลี่ก็ลากเธอถูลู่ถูกังเข้าไปในบ้านเจียงหาน
วันนี้อากาศร้อนระอุ เทียบกับความร้อนอบอ้าวข้างนอกแล้ว ในบ้านเจียงหานเย็นสบายอย่างกับสวรรค์