บทที่ 59 มีค่าขนาดนั้นเลยเหรอ

เจียงหานยิ้มบาง ๆ พลางส่ายหน้า “ฉันกับเธอไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกันแล้ว”

เมิ่งกั่วเห็นเจียงหานไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้จึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนา

“เอี๊ยมโร้สองตะกร้าที่นายให้พวกเรามา ฉันกับพี่สาวชอบมากเลย ไม่รู้ว่าบนเขายังมีเอี๊ยมโร้อีกไหม นายพาฉันไปเก็บด้วยได้หรือเปล่า”

“ไม่มีแล้วล่ะ” ต่อให้มี ฝนตกลงมาขนาดนี้ เอี๊ยมโร้บนต้นก็คงร่วงหมดแล้ว

อีกอย่างเขามีต้นเอี๊ยมโร้อยู่แค่ห้าต้น แถมต้นหนึ่งยังถูกฟ้าผ่าไปแล้วด้วย

เจียงหานมองท้องฟ้าที่มืดสนิทแล้ว

“เธอกลับคนเดียวไม่ปลอดภัย ให้ฉันไปส่งเถอะ”

“แต่นายยังป่วยอยู่นะ”

“ไม่เป็นไร กินยาแล้วดีขึ้นเยอะ” เธออุตส่าห์มาดูแลเขาถึงที่

ถ้าขากลับเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเสี่ยวกั่ว เขาคงรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต

ตอนนั้นเอง เมิ่งกั่วก็เหลือบไปเห็นต้นเอี๊ยมโร้ที่ถูกฟ้าผ่าต้นนั้น “ทำไมต้นไม้นี้ดำเมี่ยมแบบนั้นล่ะ แล้วทำไมนายเอาต้นไม้เข้ามาไว้ในบ้าน”

“ฉันจะเอาต้นไม้นี้ไปขายน่ะ” เขากลัวจางไห่ไต้จะไม่เข้าใจ ดังนั้นตอนที่จางไห่ไต้เข้าเมือง เขาเลยไม่ได้ฝากไป

ตอนนี้ฟ้ามืดสนิทแล้ว จุดบริการไปรษณีย์คงปิดไปแล้ว

เขาคงต้องรอส่งพรุ่งนี้

รถสามล้อเครื่องของเขาถูกจางไห่ไต้ขี่ไปแล้ว ส่วนเมิ่งกั่วขี่รถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้ามา

เจียงหานให้เมิ่งกั่วนั่งซ้อนท้าย ส่วนตัวเองเป็นคนขี่ไปส่งเธอในเมือง

เมิ่งกั่วนั่งซ้อนท้ายรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าของเจียงหานแล้วรู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาด

บนโลกนี้ยังมีผู้หญิงที่ไม่ชอบผู้ชายอย่างเจียงหานอยู่อีกเหรอ

แฟนเก่าของเขาคงตาบอดทั้งสองข้างแน่ ๆ

“เจียงหาน วันหลังถ้ามีโจทย์ข้อไหนที่ไม่เข้าใจ ฉันถามนายอีกได้ไหม”

“ได้สิ” เสี่ยวกั่วน่ารักมาก ความอดทนที่เขามีให้เมิ่งกั่วก็พอ ๆ กับที่มีให้หลานสาวทั้งสองคนนั่นแหละ

เจียงหานไปส่งเมิ่งกั่วถึงบ้าน

จางไห่ไต้จอดรถสามล้อเครื่องทิ้งไว้ที่หน้าร้านฮ่าวไหลวั่ง

เขาส่งข้อความบอกจางไห่ไต้ แล้วขี่รถสามล้อเครื่องกลับ

ตอนที่ฝ่าความมืดกลับมาถึงบ้าน อาการหนาวสั่นและเหงื่อออกก็กลับมาเล่นงานเขาอีกครั้ง

เขาค้นยากินตามอาการจากกล่องยาที่เมิ่งกั่วเอามาให้

ตื่นมาอีกทีก็ปาเข้าไปบ่ายโมงครึ่ง ท้องร้องประท้วงด้วยความหิว แต่ร่างกายกลับรู้สึกเบาสบายขึ้นมาก

พอเดินออกมาที่ห้องโถง ก็เห็นขนมปังที่เมิ่งกั่วทิ้งไว้ให้เมื่อคืน

พอกินขนมปังรองท้อง เรี่ยวแรงก็เริ่มกลับมา

เพื่อตัดปัญหาความยุ่งยาก เขาควรรีบส่งต้นเอี๊ยมโร้ที่ถูกฟ้าผ่านี่ออกไปให้เร็วที่สุด เจ้าหน้าที่ไปรษณีย์เห็นเจียงหานจะส่งต้นไม้โทรม ๆ นี่ก็พากันตกตะลึง

“คุณส่งของชิ้นนี้ไปอาจจะไม่คุ้มนะ” มันหนักเกินไป แถมกินพื้นที่มากด้วย

ค่าขนส่งแพงกว่ามูลค่าของสิ่งของตั้งเยอะ

“ไม่เป็นไรครับ ขอแค่ส่งไปได้ก็พอ”

เจ้าหน้าที่ตรวจสอบที่อยู่ที่เจียงหานจะจัดส่ง แล้วชั่งน้ำหนักต้นไม้

“แค่ค่าส่งอย่างเดียวก็ 330 หยวนแล้วนะ”

“ตกลงครับ” เงินสามร้อยกว่าหยวนแลกกับการส่งของไปถึงที่หมาย นับว่าคุ้มแสนคุ้ม

เจียงหานกลัวว่าจะเกิดความเสียหายระหว่างขนส่ง “ขอโทษครับ ผมขอซื้อประกันพัสดุให้ต้นไม้นี้ได้ไหม”

เจ้าหน้าที่มองเขาด้วยความตกใจ “แค่ต้นไม้ผุ ๆ ต้นเดียว ไม่ต้องทำประกันหรอกมั้ง” ลำพังค่าส่งก็แพงหูฉี่แล้ว

“ไม่ครับ ผมจะทำ” ของแบบนี้ทำประกันไว้จะอุ่นใจกว่า

“งั้นก็ได้ ประกันของทางเราคิดที่ 1 ต่อ 1,000 ของมูลค่าสินค้า ต้นไม้ผุ ๆ ของคุณนี่...”

เจ้าหน้าที่ประเมินด้วยสายตา ต้นไม้นี่น่าจะราคาซักสิบหรือยี่สิบหยวนได้มั้ง

“ผมจ่ายค่าเบี้ยประกัน 280 หยวน”

เจ้าหน้าที่มองเจียงหานราวกับมองคนสติไม่ดี “คุณรู้ไหมว่าเบี้ยประกัน 280 หยวน หมายความว่าของชิ้นนั้นต้องมีมูลค่าเท่าไหร่”

“ก็สองแสนแปดไงครับ ไม่ใช่ 280 แล้วก็ไม่ใช่ 2,800”

“ต้นไม้ผุ ๆ นี่น่ะนะราคาตั้งสองแสนแปด” สภาพดำเมี่ยมแบบนี้ ให้ฟรียังไม่มีใครเอาเลยมั้ง

เจียงหานขมวดคิ้ว “ที่นี่ซื้อประกัน 280 ไม่ได้เหรอครับ”

เจ้าหน้าที่รู้สึกว่าเจียงหานกำลังก่อกวน “ตอนนี้ผมยุ่งมาก ไม่มีเวลามาล้อเล่นกับคุณหรอกนะ”

เขาคิดว่าเจียงหานคงถอดใจตั้งแต่ได้ยินราคาค่าส่งแล้ว แต่กลัวเสียหน้าเลยแกล้งหาเรื่อง

“ถ้าจะส่งก็ส่ง ถ้าไม่ส่งก็ขนไม้ผุ ๆ ของคุณกลับไป”

ของพรรค์นี้วางไว้ที่นี่ก็เกะกะเปล่า ๆ

หัวหน้าสถานีขนส่งเดินเข้ามา “เกิดอะไรขึ้น”

“ผู้จัดการฟางครับ เขามาก่อกวน”

เจ้าหน้าที่เล่าเรื่องราวให้ฟัง

สีหน้าของเจียงหานไม่สู้ดีนัก แต่ยังคงรักษาความเยือกเย็นเอาไว้ “ผมแค่ต้องการซื้อประกันพัสดุ”

ผู้จัดการฟางมองดูท่อนไม้นั้น ก็รู้สึกว่ามันไม่น่าจะมีราคาค่างวดอะไร แต่เขามีความอดทนมากกว่าลูกน้อง

เพื่อให้เจียงหานตัดใจ เขาจึงถ่ายรูปต้นไม้ดำเมี่ยมนั้นส่งไปให้บริษัทประกันดู

“คุณครับ ผมส่งรูปไปให้ทางบริษัทประกันแล้ว ทางนั้นมีผู้เชี่ยวชาญประเมินราคา รบกวนคุณรอสักครู่ ถ้าทางบริษัทประกันยอมรับการทำประกัน ก็ไม่มีปัญหาครับ”

เจียงหานขมวดคิ้ว ของสิ่งนี้มีมูลค่าเท่าไหร่ คนซื้อกับคนขายเป็นคนกำหนดไม่ใช่หรือไง

เจียงหานกำลังจะเอ่ยปาก มือถือของผู้จัดการฟางก็ดังขึ้น

ผู้จัดการฟางจ้องหน้าจอโทรศัพท์เขม็ง

ดูเหมือนจะไม่อยากเชื่อสายตา

“คุณเจียงครับ รบกวนกรอกเอกสารด้วยครับ บริษัทประกันอนุมัติการทำประกัน”

เจ้าหน้าที่ทุกคนในสถานีขนส่งต่างพากันตะลึงงัน “ผู้จัดการฟางครับ เบี้ยประกัน 280 จริงเหรอครับ”

“อืม 280” นั่นหมายความว่าของสิ่งนี้มีมูลค่าสองแสนแปดหมื่นหยวนจริง ๆ

สถานการณ์พลิกผันทันที

เจ้าหน้าที่ทุกคนในสถานีขนส่งเปลี่ยนท่าทีเป็นขึงขัง

พวกเขากุลีกุจอเข้ามาดูแลเจียงหาน และช่วยกันห่อหุ้มต้นเอี๊ยมโร้สีดำเมี่ยมนั้นอย่างประณีตบรรจงหลายชั้น

กลัวเหลือเกินว่าถ้าห่อไม่ดีแล้วเกิดความเสียหายขึ้นมาระหว่างทางจะเป็นเรื่องใหญ่

นี่เป็นของที่มีมูลค่าสูงที่สุดเท่าที่สาขานี้เคยรับส่งมาเลยทีเดียว

ผู้จัดการฟางยื่นนามบัตรให้เจียงหานด้วยความนอบน้อม “คุณเจียงครับ พนักงานที่นี่มีการหมุนเวียนบ่อย วันหน้าถ้ามีปัญหาอะไร ติดต่อผมโดยตรงได้เลยนะครับ”

เจียงหานกล่าว “ขอบคุณครับ” แล้วรับนามบัตรใบนั้นไว้

เกาะแห่งนี้ห่างไกลความเจริญ แถมมีจุดบริการขนส่งแค่แห่งเดียว การได้คุยกับคนที่มีอำนาจตัดสินใจโดยตรงย่อมดีกว่า

เจียงหานรับใบเสร็จมาถ่ายรูปส่งให้เสิ่นเริ่น

ตอนขี่รถสามล้อเครื่องกลับ เขาบังเอิญเจอคนที่ไม่อยากเจอเข้าพอดี

“เจียงหาน นั่นนายใช่ไหม”

เจียงหานหันไปมอง ก็เห็นเย่เถียนเถียนลงมาจากรถรับจ้างป้ายดำ

รถคันนี้น่าจะเรียกมาจากในตัวเมือง

เนื่องจากถนนในหมู่บ้านยังเป็นทางลูกรัง บวกกับฝนฟ้าคะนองเมื่อวาน ทำให้ทางเดินในหมู่บ้านกลายเป็นโคลนเละเทะ

รถรับจ้างพวกนี้ไม่อยากขับเข้าไปในหมู่บ้าน เลยทิ้งคนไว้แค่ปากทาง

เย่เถียนเถียนโบกมือให้เจียงหาน “นั่นรถสามล้อของนายเหรอ ไปส่งฉันหน่อยสิ”

กระโปรงกับรองเท้าของเธอเพิ่งซื้อมาใหม่ ๆ พื้นเลอะเทอะขนาดนี้

ขืนเดินเข้าไป รองเท้ากับกระโปรงเธอต้องเปื้อนหมดแน่

ภาพของเมิ่งกั่วที่สวมรองเท้าแตะของเขาเดินย่ำเท้าเปล่าผุดขึ้นมาในหัวของเจียงหานทันที

เล็บเท้าของเธอยังทาสีชมพูหวานแหววสีนั้น...