บทที่ 58 แฟนเก่าต้องเสียใจแน่

เมิ่งกั่วทำปากยื่นอย่างแง่งอน “เห็นหน้าฉันแล้วนายไม่ดีใจขนาดนั้นเลยเหรอ ฉันได้ยินจางไห่ไต้บอกว่านายไม่สบาย ก็เลยไปเอากุญแจบ้านนายมาจากเขาแล้วรีบมาดูเนี่ย เพราะมัวแต่ถามทาง รองเท้าฉันเปียกหมดแล้วเห็นไหม”

ปกติเมิ่งกั่วจะใส่รองเท้าผ้าใบพื้นเรียบ แต่ตอนนี้บนเท้าของเธอกลับสวมรองเท้าแตะคีบของเจียงหานอยู่

เท้าของเมิ่งกั่วเล็กกะทัดรัด พอมาใส่รองเท้าแตะของเจียงหานเลยดูหลวมโครกครากไปหลายเบอร์

เมิ่งกั่ววางกล่องยาแก้หวัดแบบชงลงบนโต๊ะ “เชอะ! อุตส่าห์หวังดีเอายาแก้หวัดมาให้ ถ้านายไม่อยากต้อนรับ ฉันกลับก็ได้”

เจียงหานรีบห้ามเธอไว้ “ฉันไม่ได้ไม่ต้อนรับ”

เมื่อกี้เขาแค่ประหม่าไปหน่อย

อากาศร้อนแบบนี้ บางทีอยู่บ้านเขาก็ถอดเสื้อเดินไปเดินมา

เขาแค่กลัวว่าสภาพถอดเสื้อของตัวเองจะทำให้เธอตกใจ

พอก้มลงเห็นว่าตัวเองสวมเสื้อกล้ามอยู่ เขาถึงได้โล่งอก

“ฉันแค่เวียนหัวน่ะ เมื่อกี้คงมึนจนเบลอไปหน่อย”

“เหรอ ไหนขอดูหน่อยสิ” เมิ่งกั่วเขย่งปลายเท้า แล้วเอามือทาบลงบนหน้าผากของเจียงหาน

“ตายนี่ นายตัวร้อนจี๋เลย”

“จริงเหรอ” เจียงหานไม่ทันคิดจริง ๆ ว่าตัวเองจะเป็นไข้ มิน่าล่ะถึงได้เวียนหัวขนาดนี้

“โชคดีนะที่ฉันเอายาลดไข้มาด้วย”

ไม่รู้ว่าเมิ่งกั่วไปเอากล่องยาออกมาจากไหน หลังจากหยิบยาลดไข้มากล่องหนึ่งแล้ว เจียงหานก็เห็นว่าข้างในยังมียาอยู่อีกเพียบ

“เธอไปเอายาพวกนี้มาจากไหนเยอะแยะ”

“ฉันซื้อมาน่ะสิ ได้ยินว่าที่บ้านนายไม่มียาแก้หวัดติดไว้สักกล่อง ยาอื่น ๆ ก็คงไม่มีเหมือนกัน ฉันเลยซื้อยาสามัญประจำบ้านติดมาให้ด้วย แล้วก็ซื้อกล่องปฐมพยาบาลมาให้กล่องหนึ่ง”

เจียงหานเห็นว่าในกล่องยามียาสามัญอยู่หลายชนิดจริง ๆ นอกจากนั้นยังมีทิงเจอร์ไอโอดีน ผ้าพันแผล สำลีก้าน และอุปกรณ์ทำแผลอื่น ๆ ที่ต้องใช้บ่อย ๆ

เจียงหานรู้สึกซาบซึ้งใจ “ขอบคุณนะ”

ใบหน้าเล็ก ๆ ของเมิ่งกั่วแดงระเรื่อ “ไม่ต้องขอบคุณหรอก นายส่งของให้ที่ร้านเราบ่อย ๆ ก็ถือว่าเป็นคู่ค้าคนหนึ่ง ฉันก็ถือซะว่ามาเยี่ยมเยียนคู่ค้าก็แล้วกัน”

“เธอต้มโจ๊กให้ฉันด้วยใช่ไหม” โจ๊กนั่นคงเคี่ยวจนเปื่อยได้ที่ กลิ่นหอมถึงได้เข้มข้นกว่าตอนแรกเสียอีก

หน้าของเมิ่งกั่วแดงก่ำกว่าเดิม “ฉันไม่รู้ว่านายจะตื่นเมื่อไหร่ กลัวว่าตื่นมาแล้วจะหิวข้าวน่ะ เพราะนายเป็นหวัดอยู่ฉันเลยไม่ได้ใส่อาหารทะเล แต่ใส่เป็นหมูชิ้นที่ย่อยง่ายแทน”

เมิ่งกั่วเงยหน้ามองเจียงหาน ดวงตากลมโตคู่สวยกะพริบวิบวับเป็นประกาย “ตอนนี้หิวหรือยัง จะกินเลยไหม”

เจียงหานพยักหน้ายิ้ม ๆ “คุณหนูเมิ่งกั่ว ช่วยตักให้ผมสักชามได้ไหมครับ”

“อื้ม” เมิ่งกั่วดูท่าทางมีความสุขมาก เธอหันหลังวิ่งเข้าครัวไปตักโจ๊ก

เจียงหานอ่านฉลากยายาลดไข้ แล้วแกะออกมาเม็ดหนึ่งดื่มน้ำกลืนลงคอไป

ยาตัวนี้ออกฤทธิ์ดีมาก ตอนที่เมิ่งกั่วยกโจ๊กมาถึง เหงื่อเขาก็ออกท่วมตัว อาการเวียนหัวก็ทุเลาลงไปเยอะ

เมิ่งกั่ววางชามโจ๊กลงบนโต๊ะ “รีบกินตอนร้อน ๆ สิ”

เธอหยิบผักดองปรุงรสออกมาอีกซอง “เอาหน่อยไหม”

เจียงหานรู้สึกว่าเมิ่งกั่วเป็นพยาธิในท้องเขาชัด ๆ เมื่อกี้ตอนได้กลิ่นโจ๊กเขายังนึกอยู่เลยว่าถ้าได้ผักดองสักซองคงดีเลิศ

นึกไม่ถึงว่าเมิ่งกั่วจะเอาผักดองมาวางตรงหน้าเขาจริง ๆ

เขาพิศดูใบหน้าจิ้มลิ้มอ่อนหวานของเมิ่งกั่วอย่างละเอียด “เธอไม่ใช่โดราเอมอนจริง ๆ เหรอ” ทำไมถึงเสกของออกมาได้ทุกอย่างเลย

เมิ่งกั่วขำกับคำพูดของเจียงหาน “ถ้าฉันเป็นโดราเอมอน ฉันคงขอพรให้ตัวเองไปแล้ว”

เจียงหานกินไปพลางมองเธอไปพลาง รสชาติโจ๊กดีมากจริง ๆ ต่อให้ไม่สบายอยู่ก็ยังเจริญอาหาร

“ถ้าขอพรได้จริง เธอจะขออะไร”

เมิ่งกั่วตอบแบบไม่ต้องคิด “แน่นอนว่าขอให้สอบผ่านวิชาหลักเศรษฐศาสตร์กับภาษาอังกฤษน่ะสิ”

เจียงหานเงยหน้าขึ้น “พวกเธอเรียนการจัดการโรงแรม ต้องสอบวิชาพวกนี้ด้วยเหรอ”

เมิ่งกั่วทำปากยื่น “นั่นสิ ฉันก็งงเหมือนกัน ทำไมต้องสอบไอ้พวกนี้ด้วย แถมหน่วยกิตยังตั้งเยอะ”

“ฉันเรียนการจัดการการเงิน ไม่รู้ว่าข้อสอบของเธอ ฉันจะทำได้หรือเปล่านะ” เจียงหานพูดเปรย ๆ

เมิ่งกั่วมองเขาด้วยความตะลึง แม้ว่าเธอจะเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยหนานเฉิงเหมือนกัน แต่ตอนสอบเข้าปีนั้น เธอเข้าคณะนี้มาด้วยคะแนนคาบเส้นเป็นคนสุดท้ายพอดี

ไม่ใช่ว่าเธอเรียนไม่เก่ง แต่เธอเลือกเก่งเฉพาะวิชา คะแนนวิชาอื่น ๆ ดีหมดมาตายเอาที่ภาษาอังกฤษนี่แหละ

เธอนึกว่าเข้ามหาวิทยาลัยแล้วจะสบาย เธอชอบงานบริหารโรงแรมเลยเลือกเรียนการจัดการโรงแรม นึกไม่ถึงว่าการจัดการโรงแรมก็ต้องเรียนภาษาอังกฤษ แล้ววิชาหลักเศรษฐศาสตร์นั่นก็ทำเธอปวดหัวจะแย่

ถ้าให้ลงมือปฏิบัติจริง เธอเชื่อว่าเธอทำได้ดีกว่าใคร แต่ไอ้ทฤษฎีในตำราพวกนี้ เธอสู้พวกหนอนหนังสือไม่ไหวจริง ๆ

เรียนอีกปีเดียวเธอก็จะจบแล้ว เธอกลัวเกรดตัวเองจะไม่พอจบจริง ๆ

“ในมือถือฉันมีรวมโจทย์ข้อที่ทำผิดอยู่ นายช่วยดูให้หน่อยได้ไหม” เมิ่งกั่วอ้อนเสียงอ่อนเสียงหวาน

เธอส่งมือถือไปให้แล้ว แต่พอคิดอีกทีก็ทำท่าจะดึงกลับมา

“แย่จริง นายป่วยอยู่นี่นา ฉันจะไปรบกวนนายได้ยังไง”

แต่เจียงหานกลับคว้ามือถือมาได้ก่อนที่เธอจะดึงกลับไป

เขาดูโจทย์ในคลังข้อสอบพวกนั้น เนื้อหาแม้จะไม่เหมือนกับที่เขาเรียนมาซะทีเดียว แต่หลักการพื้นฐานมันก็เหมือน ๆ กัน เขาเลยรู้สึกว่าโจทย์พวกนี้ง่ายมาก

เขาอธิบายโจทย์ข้อหนึ่งที่เมิ่งกั่วทำยังไงก็ไม่เข้าใจให้เธอฟัง

เมิ่งกั่วฟังจบก็ตาโตด้วยความทึ่ง

“เจียงหาน นายเก่งชะมัด เราเรียนคนละคณะกันแท้ ๆ แต่นายทำโจทย์ของพวกเราได้ด้วย”

ข้อที่เจียงหานเพิ่งอธิบายไปเป็นวิชาหลักเศรษฐศาสตร์ เมิ่งกั่วเลยเปิดโจทย์ภาษาอังกฤษให้เจียงหานดูอีกข้อ

โจทย์ภาษาอังกฤษของเมิ่งกั่วส่วนใหญ่เป็นภาษาอังกฤษเชิงประยุกต์ที่เกี่ยวข้องกับโรงแรมและการบริการ

พื้นฐานภาษาอังกฤษของเจียงหานดีมากอยู่แล้ว โจทย์พวกนี้สำหรับเขาเลยไม่มีความยากอะไร

เขาอธิบายให้เมิ่งกั่วฟัง เมิ่งกั่วก็ยิ่งมองเจียงหานด้วยสายตาบูชา

“เจียงหาน นายอธิบายได้เข้าใจง่ายกว่าศาสตราจารย์อีก จางไห่ไต้บอกว่านายเรียนเก่ง ที่แท้ก็เรื่องจริง ระดับนายเนี่ยสอบปริญญาโทได้สบายเลยไม่ใช่เหรอ”

เจียงหานชะงักไปครู่หนึ่ง หวนนึกถึงเรื่องราวแย่ ๆ ในอดีตขึ้นมา

“เจียงหาน เป็นอะไรไป” เมิ่งกั่วความรู้สึกไวมาก

“เมื่อก่อนฉันมีแฟนคนหนึ่ง เป็นคนในหมู่บ้านนี้แหละ แล้วก็เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยหนานเฉิงด้วยกัน ต่อมาเธอเรียนต่อปริญญาโท แต่ฉันไม่ได้เรียน เธอรู้สึกว่าฉันไม่คู่ควรกับเธอแล้ว ก็เลยทิ้งฉันไป”

เมิ่งกั่วมองเจียงหานอย่างตกตะลึง “เป็นไปได้ยังไง นายเรียนเก่งขนาดนี้ จะสอบไม่ติดได้ยังไง”

เจียงหานยิ้มขื่น ถ้าเขาคิดจะสอบจริง ๆ เขาก็สอบติดได้แน่นอน

ต่อให้ปีนี้ไม่ติด ปีหน้าก็ต้องติดแน่

“เสี่ยวกั่ว ไม่สำคัญแล้วล่ะ ฉันว่าตอนนี้ฉันก็มีความสุขดี”

เมิ่งกั่วดูเหมือนจะเข้าใจความหมายของเจียงหาน นึกถึงของทะเลที่เจียงหานเอามาส่งที่ร้านช่วงนี้

วันหนึ่งหาเงินได้ตั้งเป็นหมื่น ทำไมจะต้องไปเรียนต่อปริญญาโทด้วยล่ะ

แถมเธอยังดูออกว่า ชีวิตแบบนี้ของเจียงหานดูอิสระเสรีมาก และเขาก็ชอบสถานะที่เป็นอยู่ตอนนี้ของตัวเองจริง ๆ

“ถ้าแฟนเก่านายรู้ว่าตอนนี้เจียงหานเก่งขนาดนี้ เธอจะต้องเสียใจแน่ ๆ”