บทที่ 51 ฉลามกบตัวยักษ์
บทที่ 51 ฉลามกบตัวยักษ์
เมื่อก่อนจางไห่ไต้เป็นพวกอันธพาลที่มีชื่อเสียงไปทั่วทั้งหมู่บ้าน หลังจากออกจากคุกมา เขาก็ยังอาศัยการชกต่อยเพื่อหาเลี้ยงชีพอยู่ทุกวัน
รูปร่างของเขาสูงใหญ่ พอเบียดตัวเข้าไป คนไม่กี่คนในบ้านหลังนั้นกลับหยุดเขาไว้ไม่อยู่เลยสักคน
เขาดึงถังน้ำใบใหญ่ออกมาจากด้านหลังถังน้ำพวกนั้น
แสงไฟจากไฟฉายคาดหัวของเขาส่องกระทบไปที่ด้านนอกตัวถัง
บนผนังด้านนอกของถังน้ำ มีชื่อ 'เจียงหาน' สลักอยู่ด้วยมีดพกจริงๆ
เนื่องจากท้องฟ้ามืดสนิท บวกกับตัวอักษรที่สลักด้วยมีดพกนั้นมีสีเดียวกับตัวถัง
ดังนั้นซุนอวี้ฉินจึงไม่ทันสังเกตเห็นว่าถังใบนี้มีชื่อสลักอยู่
จางไห่ไต้ชูถังน้ำขึ้นสูง ชื่อที่ก้นถังก็ปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน
เพราะชื่อตรงนั้นเขียนด้วยปากกาเมจิก ตัวอักษร 'เจียงหาน' สองคำเขียนไว้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง
ชาวบ้านต่างมองหน้ากันไปมา
“ซุนอวี้ฉิน ดูไม่ออกเลยนะเนี่ย เธอขโมยถังใบนี้มาจริงๆ เหรอ”
“ฉันเปล่านะ พวกแกอย่ามาใส่ร้ายฉัน” ซุนอวี้ฉินกัดฟันปฏิเสธเสียงแข็ง
“เมื่อกี้ฉันเห็นเจียงหานกระโดดลงไปช่วยจางไห่ไต้ในน้ำ สงสัยตอนเจียงหานโดดน้ำไปช่วยคน ก็คงมีคนฉวยโอกาสตอนชุลมุนขโมยถังน้ำไปแน่ๆ”
ทันใดนั้น ชาวบ้านต่างก็มองคนบ้านสกุลจางด้วยสายตาแปลกๆ
“ไม่จริงน่า ไม่จริงหรอกมั้ง... ยังไงจางไห่ไต้ก็เป็นคนบ้านสกุลจางนะ เจียงหานอุตส่าห์โดดน้ำลงไปช่วยคนบ้านสกุลจางด้วยความหวังดี แต่คนบ้านสกุลจางกลับฉวยโอกาสตอนเจียงหานช่วยคน ขโมยถังน้ำเขาไปเนี่ยนะ”
“แบบนี้ไม่เรียกว่าเนรคุณแล้วจะเรียกว่าอะไร”
“ในถังน้ำใบนี้มีปลิงทะเลอยู่ตั้งเยอะเชียวนะ มูลค่าไม่ใช่น้อยๆ เลย”
“คุณพระช่วย! คนบ้านสกุลจางทำคุณบูชาโทษกันขนาดนี้เลยเหรอ”
คนบ้านสกุลจางถูกด่าจนหน้าแดงก่ำ พวกเขารู้สึกว่าเจียงหานคนนี้น่าจะสมองมีปัญหา
คนปกติที่ไหนเขาจะเขียนชื่อตัวเองไว้ทั้งด้านใน ด้านนอก และก้นถังกันวะ
ตอนนั้นเจียงหานแค่คิดว่า ไหนๆ ก็เขียนแล้ว เขียนให้มันเยอะๆ หน่อยจะเป็นไรไป ถ้าชื่อจุดหนึ่งมองไม่ชัด ก็ยังมีชื่ออีกสองจุดสำรองไว้
พ่อของจางไห่ไต้กระชากถังน้ำในมือจางไห่ไต้มาวางกระแทกตรงหน้าเจียงหาน แล้วไม่ลืมที่จะถลึงตาใส่จางไห่ไต้ เขารู้อยู่แล้วเชียวว่าเลี้ยงลูกทรพีมากับมือ
“เจียงหาน ถังน้ำก็อยู่นี่แล้ว แกยังไม่รีบหิ้วถังน้ำไปให้พ้นๆ อีก อย่ามาทำตัวเกะกะระรานบ้านฉัน”
เจียงหานเห็นว่าได้ของคืนมาแล้ว ก็คร้านจะไปถือสาหาความกับคนพวกนี้
คนบ้านจางไห่ไต้สันดานเป็นยังไง เขารู้มาตั้งนานแล้ว ถ้าคนพวกนี้พอจะมีจิตสำนึกอยู่บ้าง คงไม่ให้จางไห่ไต้ไปติดคุกรับผิดแทนแลกกับเงินหรอก
เจียงหานหิ้วถังน้ำแล้วเดินจากไป
เมื่อเห็นชาวบ้านพากันชี้นิ้ววิพากษ์วิจารณ์คนบ้านสกุลจาง คนบ้านสกุลจางทั้งสี่คนก็เกลียดเจียงหานเข้ากระดูกดำ
ก็แค่เอาปลิงทะเลมาถังเดียวเองไม่ใช่หรือไง
คนหมู่บ้านเดียวกันแท้ๆ จำเป็นต้องทำให้พวกเขาขายขี้หน้าขนาดนี้เลยเหรอ
“พี่หาน ผมขอโทษ ผมไม่รู้ว่าพี่สะใภ้ของผมจะ...”
“ไม่ใช่เรื่องของนาย นายเอาเวลาที่มานั่งโทษตัวเองไปช่วยฉันหาของทะเลเพิ่มดีกว่า”
จางไห่ไต้ไม่ค่อยเข้าใจความหมายของคำว่า 'โทษตัวเอง' ที่เจียงหานพูดสักเท่าไหร่ แต่เขาคิดว่าเขาควรจะช่วยพี่หานหาของให้ได้เยอะๆ จริงๆ นั่นแหละ
จางไห่ไต้ตั้งท่าจะดำน้ำลงไปงมปลิงทะเลอีกรอบ แต่ถูกเจียงหานห้ามไว้
“อีกครึ่งชั่วโมงน้ำก็จะขึ้นแล้ว อาศัยช่วงเวลาสุดท้ายนี้ ตักของใหญ่ๆ กันเถอะ นายคอยช่วยอยู่ข้างๆ ก็พอ”
ดวงตาของจางไห่ไต้เป็นประกาย “มีของราคาแพงเหรอพี่”
“ก็ไม่ได้แพงเท่ากุ้งลายเสือกับปลิงทะเลหรอก”
แววตาของจางไห่ไต้ฉายความผิดหวังออกมา
เจียงหานเสริมอีกประโยค “แต่ก็ใช่ว่าจะถูกซะทีเดียว” แค่ราคาต่อหน่วยมันสู้สองอย่างนั้นไม่ได้
ประเด็นสำคัญคือไอ้ตัวนั้นมันใหญ่น่ะสิ!
นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมหลายคนถึงอยากจะซื้อเรือออกไปตกปลาตัวใหญ่ๆ
ปลาบางชนิดจริงๆ แล้วราคาแค่ชั่งละไม่กี่สิบหยวน แต่ถ้าปลาตัวนั้นหนักเป็นร้อยชั่งล่ะ
ปลาตัวเดียวก็ปาเข้าไปหลายพันหยวนแล้ว
ของบางอย่างถึงจะแพง แต่กว่าจะรวมให้ได้สักชั่งมันยาก สรุปยอดรวมแล้วเลยทำเงินได้ไม่เยอะเท่าไหร่
“เมื่อกี้ตอนที่ฉันตักกุ้ง มันว่ายขึ้นมาทีหนึ่ง ตัวมันใหญ่มาก ฉันเลยไม่กล้าตัก”
สวิงอันนี้ของเขาต่อด้ามจนยาวเกินไป แถมไอ้ตัวนั้นก็ดุร้ายและแรงเยอะตามสัญชาตญาณ เขาละกลัวจริงๆ ว่าถ้ามันสะบัดตัวแรงๆ สวิงของเขาคงหักเป็นสองท่อน
ถ้าสวิงหัก เขาก็จะตักของไม่ได้แล้ว เมื่อกี้ตอนตักกุ้งเขาถึงไม่กล้าตักทีละเยอะๆ
ตอนนี้คิดดูแล้ว ไหนๆ น้ำก็จะขึ้นแล้ว สู้ตักไอ้ตัวนั้นขึ้นมาเลยดีกว่า
เจียงหานยืนรอเงียบๆ รอให้เจ้านั่นค่อยๆ ว่ายขึ้นมา
เจียงหานตาไวมือไว ตวักสวิงวูบเดียวก็ครอบมันไว้ได้ พอเจ้านั่นรู้ตัวว่าติดกับ ก็ดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง
เป็นไปตามคาด เจ้านั่นมีความเป็นสัตว์ป่าเต็มพิกัด แรงเยอะมหาศาล
ด้ามสวิงในมือเขาโค้งงอจนน่ากลัว
จางไห่ไต้เห็นสิ่งที่เจียงหานตักได้ ดวงตาก็ลุกวาว
“ฉลามกบ! พี่หาน พี่จับฉลามกบได้!”
ชาวบ้านรอบๆ พอได้ยินว่าเจียงหานจับฉลามกบได้ ก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก
ตอนนี้ทุกคนวิดน้ำกันจนเกือบแห้งแล้ว ในถังน้ำของชาวบ้านบางคนก็มีฉลามกบอยู่ตัวสองตัวเหมือนกัน
สิ่งที่พวกเขาไม่รู้คือ ฉลามกบของเจียงหานตัวนี้หนักตั้งสิบกว่าชั่ง
เทียบกับฉลามกบตัวละชั่งสองชั่งของพวกเขาแล้ว มันคนละระดับชั้นกันเลย
จางไห่ไต้กลัวว่าด้ามสวิงของเจียงหานจะหักจริงๆ เขารีบเอาสวิงของตัวเองไปรองใต้สวิงของเจียงหาน
สวิงสองอันช่วยกันออกแรง ในที่สุดก็ลากเจ้าฉลามกบตัวนั้นขึ้นมาได้
“พี่หาน พี่นี่สุดยอดไปเลย จับฉลามกบตัวเบ้อเริ่มได้ขนาดนี้”
ฉลามกบถือเป็นฉลามชนิดหนึ่ง เนื้อสัมผัสและรสชาติไม่ค่อยดีเท่าไหร่ คนท้องถิ่นอย่างพวกเขาไม่ค่อยนิยมกินกัน
แต่ราคามันก็ไม่ได้ถูก ขายได้ชั่งละประมาณ 100 หยวน
แค่ฉลามกบตัวนี้ตัวเดียวก็ปาเข้าไปพันกว่าหยวนแล้ว
ก็อย่างที่เจียงหานบอกนั่นแหละ เทียบกับกุ้งลายเสือและปลิงทะเลไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้ถูกๆ เหมือนกัน
เจียงหานทำท่าจุ๊ปากบอกให้เงียบ จางไห่ไต้ชะงักไปครู่หนึ่ง
จากนั้นก็เห็นเจียงหานหย่อนสวิงลงไปในแอ่งน้ำอีกครั้ง
ไม่นานนัก ฉลามกบอีกตัวก็มาปรากฏอยู่ในสวิงของเจียงหาน
ตัวนี้ใหญ่กว่าตัวเมื่อกี้เสียอีก
จางไห่ไต้รีบเอาสวิงของตัวเองไปช่วยรองรับอีกแรง
ถึงจะช่วยกันสองแรง แต่ทั้งคู่ก็ได้ยินเสียงด้ามสวิงลั่นเปรี๊ยะๆ เหมือนจะหัก
เคราะห์ดีที่ในวินาทีสุดท้าย พวกเขาก็สามารถหย่อนฉลามกบลงไปในถังน้ำได้สำเร็จ
“พี่หาน สวิงสองอันนี้พังยับเยินเลย”
ถึงฉลามกบจะตัวเล็กกว่าฉลามชนิดอื่นมาก และไม่ได้ดุร้ายเท่าฉลามชนิดอื่น แต่มันก็ขึ้นชื่อว่าเป็นฉลาม
ตอนที่มันดิ้นรนขัดขืน จะทำสวิงหักไปสองอันก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
หักก็หักไปสิ เขาไม่คิดจะตักต่อแล้วเหมือนกัน
ในแอ่งน้ำใหญ่นี้ยังมีของดีอยู่อีก แต่ด้วยข้อจำกัดด้านอุปกรณ์และอื่นๆ เขาคงเก็บกวาดให้หมดไม่ไหว
ได้เท่านี้เขาก็พอใจมากแล้ว
เพราะรอบนี้กวาดกุ้งลายเสือกับปลิงทะเลมาได้เพียบ แถมยังมีฉลามกบตัวยักษ์อีกสองตัว
ชาวบ้านที่ยังคงง่วนอยู่กับการหานึกไม่ถึงว่าเจียงหานจะกลับเร็วขนาดนี้
“ยังหาต่อได้อีกตั้งยี่สิบกว่านาทีนะ พวกนายจะกลับกันแล้วเหรอ”
เพราะเจียงหานกับพวกเขาก็มาช้าที่สุดเหมือนกัน
เจียงหานโบกมือให้พวกเขา “พวกผมไปก่อนนะ”
ตอนที่ทั้งสองคนหิ้วถังน้ำเดินผ่านชาวบ้าน ชาวบ้านต่างก็ชะโงกหน้ามาดูในถังน้ำของพวกเขา
“คุณพระช่วย! ทำไมฉลามกบมันตัวใหญ่ขนาดนี้!”
“กุ้งลายเสือนี่ก็ใหญ่เบ้อเริ่มเทิ่ม ยาวเท่าแขนฉันเลยมั้งเนี่ย”