ตอนที่ 29: อุกกาบาตงั้นเหรอ? ไม่ใช่… บิ๊กแด๊ดดี้ต่างหาก!

“นายคิดว่าฉันจะเชื่อนายเหรอ แค่นายบอกว่า NPC ดรอปของงั้นเหรอ?” แบลงก์สวนกลับทันที น้ำเสียงเต็มไปด้วยความระแวง

ออร์สันชะงักไปเล็กน้อย คำถามนั้นแทงใจดำเขา เธอพูดถูก ผู้เล่นจำนวนไม่น้อยเคยลองโจมตี NPC ด้วยความอยากรู้ แต่จุดจบมักเป็นการถูกสังหารในพริบตา อย่างเฮเซลเป็นตัวอย่างที่ชัดเจน ภายนอกเธอดูเป็นเด็กสาวอ่อนแอ ขี้โรค แต่ความจริงแล้วเธอสวมอุปกรณ์ระดับตำนานครบชุด แถมยังมีสกิลระดับ S อย่าง [เทวทูตพิพากษา] อยู่ในมือ ใครไปยุ่งด้วยก็เท่ากับฆ่าตัวตาย

แต่ตอนนี้ยังเป็นช่วงต้นเกม อีกไม่นานผู้เล่นจะค้นพบว่า NPC บางตัวสามารถสังหารได้จริง และของดรอปจากพวกมันก็มักจะดีกว่าบอสอีลิตด้วย ในอนาคต มีกิลด์ขนาดใหญ่จำนวนไม่น้อยรวมตัวกันตั้งทีมเฉพาะกิจเพื่อลอบสังหาร NPC ระดับสูง

“เพราะฉันเข้าใจกลไกของเกมนี้ดีกว่าเธอ แค่นี้พอไหม?” ออร์สันตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่มั่นใจ

แบลงก์ลังเล เธอรู้ว่าออร์สันเคยเป็นผู้เล่นระดับโปรมาก่อน และท่าทีของเขาก็ไม่ได้เหมือนคนพูดส่งๆ

“ถ้าไม่ใช่เพราะมี NPC สายฮีลคอยประคองพวกนั้นอยู่ตลอด ฉันก็ไม่จำเป็นต้องขอให้เธอช่วยเลยด้วยซ้ำ” ออร์สันพูดต่อ ก่อนจะดึงแบลงก์เข้าปาร์ตี้

เมื่อเห็นความมั่นใจนี้ แบลงก์ก็ตัดสินใจเก็บความสงสัยไว้ก่อน แล้วพุ่งตัวออกไป สุดปลายเส้นทางที่ปกคลุมด้วยหมอกนอกเมือง ปรากฏปราสาทอันน่าขนลุกตั้งตระหง่าน นี่คือรังของนักเชือด

“มีแผนไหม?” แบลงก์ถาม “NPC พวกนั้นดูเหมือนจะรอให้เราลงมือก่อน”

ออร์สันขมวดคิ้ว “นั่นแหละปัญหา เดิมทีฉันหวังให้พวกนั้นช่วยสู้กับบอส แล้วเราค่อยฉวยจังหวะปิดงาน”

NPC ทั้งสี่มองแบลงก์ด้วยความสงสัย ชัดเจนว่าพวกมันคาดหวังให้เธอเป็นฝ่ายเปิดฉากก่อน

นี่ไม่ใช่ MMO ธรรมดา ในมิติอนันต์ NPC แทบจะแยกไม่ออกจากมนุษย์จริงๆ พวกเขามีบุคลิก การตัดสินใจ และสติปัญญา ไม่ใช่แค่หุ่นเชิดไร้ความคิด

“งั้นเอาแบบนี้” ออร์สันพูด “ฉันจะรับมือแทงก์สองคน เธอจัดการเมจกับฮีลเลอร์ ไม่ต้องฆ่า แค่ถ่วงเวลาไว้ก็พอ”

“ถ้าเราช้าเกินไป แล้วมีคนอื่นมาแย่งบอสไปล่ะ?” แบลงก์แย้ง

“ปล่อยให้พวกเขาลอง” ออร์สันยิ้ม “ยังไงก็ไม่มีใครอยู่ได้นานกว่าฉัน”

แบลงก์ตัดสินใจแล้ว โดยไม่พูดอะไรต่อ เธอพุ่งเข้าไปแทงกริชเข้าที่สีข้างของ NPC สายฮีลทันที

คริติคอลฮิต -736!

เลือดไหลจริง -120!

เลือดไหลจริง -120!

…

“เลือดไหลจากการโดนดาเมจจริง?”

ออร์สันเบิกตาโต ใบมีดของแบลงก์แทงโดนจุดสำคัญ ทำให้ NPC เลือดไหลไม่หยุด แถมยังเป็นดาเมจจริงถึง 4 ครั้งพร้อมกัน

เมจธาตุดินข้างๆ ตอบโต้ด้วยหนามหิน แต่แบลงก์เบี่ยงตัวหลบก่อนจะฟันซ้ำที่ลำคอฮีลเลอร์อีกครั้ง ดาเมจเลือดไหลเป็นสกิลติดตัวของนักฆ่าทำได้ยากมาก ต้องคริติคอลโดนจุดตายเท่านั้นถึงจะติด

ที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือ เอฟเฟกต์เลือดไหลของแบลงก์ซ้อนทับได้และแรงขึ้นเรื่อยๆ ออร์สันไม่ต้องสงสัยอีกต่อไป เธอต้องมีตราประทับวิญญาณระดับเทพที่เสริมดาเมจต่อเนื่องแน่นอน

เขามองเห็นภาพในอนาคต นักฆ่าแบบแบลงก์ หากมีเวลาเธอสามารถซ้อนเอฟเฟกต์เลือดไหล ทําให้คู่ต่อสู้ตายในไม่กี่วินาทีในระหว่างการ PvP

“นายกำลังทำอะไรอยู่! โจมตีสิ!” แบลงก์ตะโกน

ออร์สันสะดุ้ง ก่อนจะหัวเราะแห้งๆ “ขอโทษที ท่าทางเธอมัน… สะกดสายตาไปหน่อย”

พูดจบ เขาก็หันหลังแล้ววิ่งออกไปอีกทิศทางทันที

“ไอ้เวร! คิดจะทิ้งฉันไว้แล้วไปเอาบอสคนเดียวเหรอ!” แบลงก์ด่าอย่างเดือดดาล

“ใจเย็นนะคนสวย ฉันแค่… ไปยืนตำแหน่ง!” ออร์สันตะโกนตอบ ก่อนจะรู้ตัวว่าคำพูดมันชวนเข้าใจผิดไปนิด

“ตำแหน่งบ้าอะไร! นั่นมันตั้งสามร้อยเมตร!” แบลงก์สาปแช่งทันที

"อดทนไว้ก่อนนะที่รัก ฉัน เอ่อ... เข้าตําแหน่ง!" ออร์สันตอบโดยตระหนักว่าคําพูดของเขาฟังดูเป็นยังไงหลังจากที่เขาพูดออกมาแล้ว

"เข้าตําแหน่ง? ห่างไป 300 เมตร? คุณล้อเล่นกับใคร" แบลงก์ตะโกนตอบกลับ โดยตระหนักว่าเธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องจัดการกับ NPC ด้วยตัวเอง

เมื่อ NPC ทั้งสี่กลายเป็นศัตรู แถบพลังชีวิตก็ปรากฏขึ้น ลูก้า แทงก์เกราะหนัก มี HP ถึง 300,000 แม้แต่เมจที่ดูบอบบางที่สุดยังมี HP ถึง 100,000

“คนทรยศเจ้าเมืองต้องตาย!” ลูก้าตะโกนและพุ่งเข้ามาด้วยดาบในมือ

แบลงก์กระโดดขึ้นกลางอากาศ การเคลื่อนไหวแม่นยำราวกับนักเต้น ก่อนจะปักกริชลงที่ต้นคอของเขา และเป็นคริติคอลอีกครั้ง ดาเมจสูงจนผิดมนุษย์

“นี่มันอะไรกัน… นี่ใช่การเล่นนักฆ่าจริงๆ เหรอ?” ออร์สันอึ้ง เธอไม่ได้ใช้สกิลอะไรเลย แต่กลับเคลื่อนไหวในลักษณะที่ผู้เล่นทั่วไปไม่มีทางทำได้ นี่หมายถึงสิ่งเดียวเท่านั้น: เธอสามารถแสดงการเคลื่อนไหวเหล่านี้ในชีวิตจริงได้เหมือนกัน

มิติอนันต์ซิงโครไนซ์ร่างกายจริงกับการควบคุมในเกม ถ้าคุณว่ายน้ำไม่เป็น ในเกมคุณก็ต้องพึ่งสกิล ถ้าคุณสู้ไม่เป็น การเคลื่อนไหวก็จะมีขีดจำกัด

“หรือว่าเธอจะเป็น… นักศิลปะการต่อสู้?” ออร์สันนึกถึงจอมยุทธ์โบราณที่เคยยืนแนวหน้าต้านภัยวันสิ้นโลกในชาติก่อน หากไม่มีคนเหล่านั้น กิลด์ใหญ่อย่างจูบมังกรก็คงไม่มีทางอวดอำนาจอยู่ในแนวหลังได้

แต่ถึงอย่างนั้น สี่ต่อหนึ่งก็ยังโหดเกินไป ด้วยการโจมตีและการป้องกันที่สูง พวกเขาจึงเป็นฝันร้ายที่เลวร้ายที่สุดของนักฆ่า หากไม่มีการโจมตีจุดอ่อนที่แม่นยำ พวกเขาก็สามารถตอบโต้การโจมตีของเธอได้อย่างง่ายดาย

นักรบคนหนึ่งฟาดดาบใส่เธอ ส่งร่างของเธอกระเด็นไปกระแทกพื้น HP เหลือระดับวิกฤต

ขณะกระเด็นถอยหลัง ความโกรธลุกโชนในดวงตาของเธอ แบลงก์จ้องไปทางออร์สัน เธอสาบานในใจว่าจะฆ่าเขาให้ได้ ร้อยครั้ง ไม่ พันครั้ง สําหรับการทรยศครั้งนี้!

แต่ก่อนที่เธอจะได้ระบายความหงุดหงิดออกมา เธอก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง แสงสว่างเส้นหนึ่งพุ่งฉีกท้องฟ้ายามค่ำคืน

“อุ… อุกกาบาต?” เธอพึมพำด้วยความไม่อยากเชื่อ

ไม่ใช่ มันน่ากลัวยิ่งกว่านั้นมาก

บิ๊กแด๊ดดี้มาถึงแล้ว

อสรพิษเพลิงขนาดมหึมาพุ่งลงมาจากฟ้าพร้อมแผดเสียงดังลั่น มันบิดตัวกลางอากาศ ก่อนจะพุ่งชน NPC อย่างจัง

-830!

-830!

-1600!

[สัมผัสอสรพิษเพลิง] เผาผลาญทุกสิ่งตรงหน้า NPC ทั้งสี่แตกตื่นกับการโจมตีอย่างกะทันหัน  แต่ละคนถูกไฟเผาท่วมร่าง

“ออร์สัน นาย… นายทำได้ยังไง?!” แบลงก์อึ้งพูดติดอ่าง

“อย่าดูถูกพลังของระยะ” ออร์สันพูด พลางเดินออกมาจากเงามืด รอยยิ้มบนหน้าแสดงถึงความพอใจ

ออร์สันยังคงร่ายเวทต่อไป เปลวไฟโหมกระหน่ำาอย่างดุเดือดขณะที่เสียงหัวเราะดังขึ้นไม่หยุด