ตอนที่ 13: ทรัฟเฟิลพิษศักดิ์สิทธิ์

[ประกาศระดับภูมิภาค: ผู้เล่น นักบัลเล่ต์ สำเร็จบทนำของเควสต์หลัก ได้รับแต้มค่าสถานะฟรี 30 แต้ม และค่าชื่อเสียง 1000 แต้ม!]

[ประกาศระดับภูมิภาค: ผู้เล่น…]

[ท้าทายสวรรค์2001]: “แต้มค่าสถานะ 30 แต้ม!? นี่มันเทียบเท่าหกเลเวล แจกกันง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ โคตรไม่บาลานซ์!”

[อย่าทำสบู่ตก]: “เกมนี้มีบาลานซ์จริงๆ เหรอ? ผู้เล่นกิลด์ใหญ่เร็วกว่าเราที่เล่นเดี่ยวตั้งเยอะ!”

[ถูกฝังในหิมะ]: “ฮ่าๆ เสียใจด้วยนะทุกคน ฉันแค่ไปตกปลากับ NPC ก็ได้แต้มค่าสถานะ 15 แต้มแล้ว แถมยังได้สกิลคราฟต์มาด้วย”

ในขณะที่แชตโลกเต็มไปด้วยเสียงบ่นถึงรางวัลที่ดูโกงเกินไป ออร์สันกลับไม่รู้สึกแปลกใจเลย

หนึ่งในเสน่ห์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของ มิติอนันต์ คือจำนวนเควสต์เสริมและเควสต์ลับที่มีอยู่นับไม่ถ้วน หลายเควสต์ให้รางวัลเป็นแต้มค่าสถานะ สกิล หรือไอเทมหายาก การเก่งขึ้นไม่ได้จำกัดอยู่แค่การฆ่ามอนและอัปเลเวลเท่านั้น การสำรวจโลกและกระตุ้นเงื่อนไขลับก็มีความสำคัญไม่แพ้กัน

ออร์สันกลับมายังก้นแม่น้ำที่เหือดแห้งอีกครั้ง และหยิบเห็ดดอกหนึ่งที่งอกอยู่บนซากไม้ผุพังขึ้นมา เห็ดดอกนี้ดูมีพิษอย่างเห็นได้ชัด แค่กัดคำเดียวก็น่าจะทำให้ล้มทั้งยืน

[ทรัฟเฟิลพิษศักดิ์สิทธิ์]

[คุณภาพ: ทั่วไป]

[ผล: อาหารหายากจากภูเขา เมื่อละลายในปากจะให้รสหวานอร่อยอย่างไม่น่าเชื่อ]

[รีวิวจากเทพเจ้า: ของจำเป็นสำหรับงานเลี้ยงของเหล่าทวยเทพ]

ออร์สันชะงัก มองคำอธิบายไอเทมด้วยสีหน้าลังเล

เขายังไม่เข้าใจเลยว่าทำไมในชาติก่อน ถึงมีผู้เล่นกลุ่มหนึ่งคิดจะเอาเห็ดพิษแบบนี้ไปปรุงอาหารกินกันจริงๆ จนเกือบนำไปสู่การล้างปาร์ตี้

ในมิติอนันต์ ผู้เล่นไม่จำเป็นต้องมีสกิล [ทำอาหาร] อย่างเป็นทางการก็สามารถปรุงอาหารได้ วัตถุดิบสามารถเอามารวมกันได้อย่างอิสระ รสชาติก็แทบไม่ต่างจากอาหารจริงแม้จะไม่ทำให้อิ่มก็ตาม แต่ถ้าใส่เครื่องเทศหายากหรือเนื้อมอนสเตอร์เข้าไป ก็จะเกิดเอฟเฟกต์บัฟต่างๆ

ผู้เล่นบางคน โดยเฉพาะเชฟในโลกความจริงสามารถทำเงินในเกมได้มหาศาลจากการขายอาหารและสูตรอาหาร กิลด์ใหญ่ๆ ถึงขั้นจ้างเชฟประจำ และเชฟระดับท็อปก็สามารถเพิ่มค่าสเตตัสให้สมาชิกได้อย่างเห็นได้ชัด

ในการปลดล็อกดันเจี้ยนอีลีต ก้นแม่น้ำที่เหือดแห้ง ออร์สันจำเป็นต้องกินเห็ดพิษนี้และหมดสติ เขาคว้าเห็ดขึ้นมาแล้วกัดเข้าไปทั้งดิบๆ อย่างไม่เต็มใจ

ทันทีที่กัดก้านเห็ด น้ำฉ่ำก็พุ่งเข้าปาก กลิ่นหอมประหลาดแผ่ซ่าน เขาทำหน้าเหยเกเมื่อรสขมปนเนื้อสัมผัสเหนียวๆ กระจายไปทั่วลิ้น

[คุณได้กิน ทรัฟเฟิลพิษศักดิ์สิทธิ์]

[พลังจิตของคุณกำลังถูกกัดกร่อน…]

[3]

[2]

[1]

[คุณกำลังเข้าสู่ภาพหลอน…]

ข้อความระบบเด้งขึ้นต่อเนื่อง แต่ออร์สันยังคงสงบนิ่ง เขาพิงก้อนหินแล้วปล่อยให้สติหลุดลอยไป

เมื่อเขาลืมตาขึ้นทุกอย่างก็พร่าเลือน เขาหรี่ตาพยายามโฟกัส

สภาพแวดล้อมรอบตัวถูกย้อมด้วยโทนสีชมพูอ่อน บนผนังมีรูปถ่ายของเขากับหญิงสาวหน้าตาอ่อนหวาน และบนเตียงใกล้ๆ มีร่างหนึ่งนอนหลับอยู่ ใบหน้าของเธอมีรอยยิ้มที่อ่อนโยน

เธอสวยและบอบบางเหมือนที่เขาจำได้ ไหล่เปลือยเปล่าของเธอเปล่งประกายท่ามกลางแสงอ่อนๆ

เส้นผมสีดำ ใบหน้าดุจนางฟ้า กระตุ้นบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ลึกลงไปในตัวเขา

ความรู้สึกโล่งใจถาโถมเข้ามา ออร์สันพึมพำเบาๆ “งั้น… ทั้งหมดก็เป็นแค่ฝัน มิติอนันต์ โรคของเซียนนา… เป็นแค่ฝันร้ายงั้นเหรอ”

ไม่สามารถระงับความตื่นเต้นได้อีกต่อไป ออร์สันเอื้อมมือออกไปจับมือของน้องสาว แต่ทันทีที่มือยื่นออกไป ภาพตรงหน้าก็สั่นไหวอย่างรุนแรง

ดวงตาของเซียนนาลืมขึ้นทันที เธอคว้าแขนเขาแน่น “พี่… ฉันไม่อยากตาย… ฉันกลัว… พี่…”

ความเย็นเยียบแล่นวาบผ่านร่างออร์สัน ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยว เต็มไปด้วยความโกรธและความขมขื่น กลายเป็นสิ่งที่เขาไม่คุ้นเคยอย่างน่ากลัว

เขาพยายามดึงมือออก แต่แรงจับนั้นแน่นราวกับคีมเหล็ก ใบหน้าที่เคยงดงามตอนนี้บิดเบี้ยวน่าสยดสยอง และในพริบตาห้องทั้งห้องก็เปลี่ยนเป็นหอผู้ป่วยในโรงพยาบาล

“นี่ไม่ใช่เรื่องจริง… เป็นไปไม่ได้!”

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้ออบอวล หัวใจออร์สันเต้นรัว ความกลัวฝังลึกที่เลวร้ายที่สุดของเขาหวนกลับมาอีกครั้ง

ภาพเปลี่ยนไปอีกครั้ง

“ออร์สัน! หนีไป ฉันจะถ่วงเวลาให้!”

บนซากปรักหักพัง ชายผมสีเงินจับไหล่ออร์สันแน่น ดวงตาของเขาแดงก่ำเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

“อย่าลังเล รับความหวังของฉันไป แล้วมีชีวิตรอด…”

“แบรดลีย์?”

หัวใจออร์สันเต้นแรง เขาเห็นอสรพิษเกล็ดมังกรที่น่าสะพรึงกลัวปิดเส้นทางในระยะไกล กับกองทัพนักรบทรงพลังที่กำลังตามหลังมาอย่างใกล้ชิด

บนคิเมราหัวคู่ บนบัลลังก์ทองคำมีร่างที่ยิ่งใหญ่ ดวงตาเปล่งอำนาจเสมือนเทพ: อัชเชอร์ หัวหน้ากิลด์จูบมังกร

“ออร์สัน” แบรดลีย์พูดด้วยเสียงสั่น ก่อนจะผลักเขาออกไป “ถ้านายเจอภรรยาฉัน… บอกเธอด้วยว่าฉันขอโทษ”

ออร์สันมองด้วยความสยดสยอง ขณะที่แบรดลีย์พุ่งเข้าใส่อัชเชอร์ อัชเชอร์ชี้นิ้วด้วยสีหน้าเย็นชา “ตาย”

ลมหายใจมังกรเพลิงและเวทที่เจิดจ้าจนแทบตาบอด ทำให้ดินแดนรกร้างในวันสิ้นโลกสว่างไสว ออร์สันทำได้เพียงมองดูร่างของแบรดลีย์ถูกทำลายสลายหายไปอย่างสิ้นเชิง

“ไม่…”

ออร์สันสะดุ้งตื่นขึ้นมา

ท้องฟ้ายามค่ำคืนเหนือเขาระยิบระยับ เงาของต้นไม้เปลี่ยนไป เขารู้ทันทีว่าตอนนี้กลางคืนแล้ว

“เวรเอ๊ย…” เขาหอบหายใจ เหงื่อท่วมตัว รู้สึกแย่ยิ่งกว่าเดิม

เขาพยายามยกแขนเช็ดเหงื่อจากหน้าผาก แต่แขนของเขากลับไม่ขยับ เมื่อหันศีรษะไปเขาก็ต้องชะงัก

เขาถูกมัดพาดอยู่บนหลังเซนทอร์ตัวหนึ่ง มันกำลังแบกเขาลึกลงไปในก้นแม่น้ำ

กลิ่นเหม็นสาบของมอนสเตอร์รุนแรงจนแทบอาเจียน แม้จะรู้ว่านี่ไม่ใช่โหมดฮาร์ดคอร์ แต่ออร์สันก็อดบ่นไม่ได้ “ไม่ใช่โหมดเอาชีวิตรอดด้วยซ้ำ ทำไมต้องสมจริงขนาดนี้”

[คุณได้เข้าสู่ ค่ายเผ่าอสูร]

[คุณปลดล็อก ดันเจี้ยนอีลีต: คืนแห่งความสยอง เลเวล 10]

ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่วางไว้ ในชาติก่อน มีกลุ่มผู้เล่นที่กินเห็ดพิษนี้แล้วถูกลักพาตัว ก่อนจะตื่นขึ้นในดันเจี้ยนก้นแม่น้ำรกร้าง

หลังจากนั้นไม่กี่นาที ออร์สันถูกขังไว้ในห้องใต้ดิน เป็นอาหารในค่ายเผ่าอสูร

[ดันเจี้ยน: คืนแห่งความสยอง]

[เป้าหมายที่ 1: หลบหนีจากห้องใต้ดิน]

[เป้าหมายที่ 2: สังหารอีลีตเซนทอร์และนักรบมิโนทอร์ทั้งหมด]

[เป้าหมายที่ 3: สังหารหัวหน้าเผ่าอสูร]

ออร์สันพยักหน้า การเคลียร์มอนดันเจี้ยนจะให้รางวัลพิเศษเพิ่มเติม

แต่รางวัลที่แท้จริงจะรออยู่หลังจากโค่นบอส

[MP -1]

[MP -2]

…

ลูกไฟสว่างขึ้นในมือของออร์สัน ส่องสว่างห้องใต้ดิน เขาถึงกับหน้าบึ้งเมื่อเห็นกระดูกและชิ้นเนื้อเน่าเปื่อยเกลื่อนพื้น ส่วนใหญ่เป็นซากมนุษย์

ไม่แปลกเลยที่ที่นี่ถูกเรียกว่า ก้นแม่น้ำที่เหือดแห้ง ซากศพทั้งหมดที่นี่เป็นของชาวบ้านที่ถูกลักพาตัวมา

ผนังห้องหยาบขรุขระมีรอยบุ่มที่สามารถปีนขึ้นไปได้ แต่ทันทีที่เขาขยับ บางสิ่งก็ร่วงลงมาจากด้านบนด้วยเสียงดังสนั่น

ออร์สันเอาตัวแนบชิดผนังโดยสัญชาตญาณ ฟังเสียงคร่ำครวญแสนเจ็บปวด

เขาส่องไฟเข้าไปใกล้ พบหญิงสาวคนหนึ่งนอนอยู่บนพื้น

“เดี๋ยวนะ… อะไรเนี่ย?” ออร์สันงงงัน “ดันเจี้ยนนี้มีคนลงมาเป็นร้อยรอบ ไม่เคยมีใครพูดถึงผู้หญิงเลยนี่!”

เขาอยู่คนเดียว ไม่ได้เข้าปาร์ตี้ จึงไม่ควรมีผู้เล่นคนอื่น

ผู้หญิงคนนี้รูปร่างงดงาม ผิวขาวราวกระเบื้อง ใบหน้าของเธอทำให้ออร์สันรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด

“เฮเซล?” เขาพึมพำอย่างลังเล

“อืม?”

เมื่อได้ยินชื่อของเธอ หญิงสาวก็ค่อยๆ ลืมตากลมโตเหมือนกวางที่กำลังง่วงนอนขึ้น

“คุณเห็นเสื้อคลุมศักดิ์สิทธิ์ ซิลเวอร์ไลต์เคออส ของฉันไหม?” เธอถามด้วยความมึนงง “แล้วก็หมวกศิษย์ ไม้เท้าชีวิตศักดิ์สิทธิ์ สนับไหล่แรดมังกรเงิน รองเท้าแล้วก็ถุงมือด้วย…”

เธอถอนหายใจยาว “ถ้าหายหมดจริงๆ อาจารย์ต้องดุฉันตายแน่…”

เสียงของเธอสั่น เธอเริ่มสะอื้นคล้ายจะร้องไห้ ออร์สันกัดริมฝีปาก กลั้นหัวเราะแทบไม่อยู่

คราวก่อนเธอแค่ทำหมวกหาย คราวนี้หายยกเซ็ต ในโลกที่ NPC มีสติปัญญาสูงแบบนี้ ความซุ่มซ่ามของเธอถือว่าเป็นเอกลักษณ์จริงๆ

[เควสต์ลับเริ่มต้น: เฮเซลผู้กังวล ภาค 2 – เฮเซลผู้หิวโหย]

[รีวิวจากเทพเจ้า: หลังจากได้ชิมทรัฟเฟิลพิษศักดิ์สิทธิ์กับนักผจญภัย เฮเซลดูฉลาดขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย!]

*** เฮเซล น่าจะคือ เอวา ในตอนที่ 2 ***