บทที่ 29: ยูงทองบัวเพลิงพิฆาต

ภายใต้แรงกดดันมหาศาล จ้าวน่าจีชิงลงมือก่อน เขาตะโกนสั่ง "มู่ไป๋ พาพวกมันหนีไป! ข้าจะถ่วงเวลาให้!"

"ทักษะวิญญาณที่สาม: เพิ่มแรงโน้มถ่วง!"

เห็นจ้าวน่าจีเปิดฉาก ไต้มู่ไป๋หันไปสั่ง "เสี่ยวอวี่ รีบพาเพื่อนไป ข้าจะช่วยอาจารย์จ้าว"

ไต้มู่ไป๋เรียกวิญญาณยุทธ์ นิ่งหรงหรงก็ตามมาสมทบ "พวกนายหนีไปเถอะ ฉันจะช่วยพวกเขา..."

"หอแก้วเจ็ดสมบัติ: หนึ่งเพิ่มพลัง สองเพิ่มความเร็ว..."

แสงจากหอแก้วเพิ่มพลังและความเร็วให้จ้าวน่าจีและไต้มู่ไป๋ 30%

"ฝ่ามือวชิระทรงพลัง!"

"ทักษะวิญญาณที่สาม: พยัคฆ์ขาวสุวรรณจำแลง! ทักษะวิญญาณที่สอง: คลื่นแสงพยัคฆ์ขาว..."

จ้าวน่าจีระดับ 76 บวกบัฟจากนิ่งหรงหรง พลังเทียบเท่าวิญญาณพรหมยุทธ์

แต่ฝ่ามือที่ฟาดเข้าจมูกวานรยักษ์ไททัน กลับเหมือนสะกิดผิว

มันคำรามใส่จ้าวน่าจีทีเดียว จ้าวน่าจีปลิวไปกองกับพื้น จังหวะเดียวกันคลื่นแสงของไต้มู่ไป๋ก็โดนหน้ามัน

"ตู้ม..."

แรงระเบิดทำได้แค่ยั่วยุมันให้โกรธกว่าเดิม แสงสีแดงเรืองรองทั่วร่าง

ถังซานตะโกน "รุมมัน! ทักษะวิญญาณที่หนึ่ง: พันธนาการ!"

เถาหญ้าเงินครามรัดตัววานรยักษ์

หม่าหงจวิ้นบินเข้ามา "พญาหงส์สถิตร่าง! ทักษะวิญญาณที่หนึ่ง: สายอัคคีพญาหงส์!"

ไฟของหม่าหงจวิ้นทำอะไรผิวหนังมันไม่ได้

เหลือแค่ลู่เทียนอวี่ เสี่ยวอู่ และจูจู๋ชิง สองสาวมองตากันแล้วพุ่งเข้าไปโจมตี

แต่ขนาดจ้าวน่าจียังทำอะไรไม่ได้ การโจมตีของมหาวิญญาณจารย์สองคนก็เหมือนเกาให้มันคันๆ

"โฮก!"

วานรยักษ์คำรามลั่น คลื่นเสียงและลมกรรโชกซัดทุกคนจนโงหัวไม่ขึ้น

จ้าวน่าจีหมอบราบกับพื้น ไต้มู่ไป๋กอดจูจู๋ชิงหลบหลังก้อนหิน

ลู่เทียนอวี่ผลักนิ่งหรงหรงลงหลุม ส่วนตัวเองโดนลมซัดไปติดต้นไม้

ออสการ์กลิ้งหลุนๆ ไปหยุดที่หัวนิ่งหรงหรง

ถังซานดึงเสี่ยวอู่มาใกล้ๆ แล้วเห็นหม่าหงจวิ้นกำลังจะปลิว

เขาหันไปบอกเสี่ยวอู่ "รีบหนีไป ไม่ต้องห่วงพวกเรา"

เสี่ยวอู่รอจังหวะนี้อยู่แล้ว เธอวิ่งหนีไปทันที

ลู่เทียนอวี่ที่ติดอยู่บนต้นไม้โล่งอกที่เสี่ยวอู่หนีไปได้ ถ้าช้ากว่านี้เขาคงต้องลงมือเอง

แต่เขายังไม่ทันหายใจออก วานรยักษ์ก็เคลื่อนที่ด้วยความเร็วเหลือเชื่อกว่าห้าสิบเมตร

มือยักษ์คว้าเสี่ยวอู่ที่กำลังหนีไปอย่างนิ่มนวล

จ้าวน่าจีและถังซานตกใจสุดขีด ลู่เทียนอวี่ถอนหายใจแล้วลืมตาโพลง

"ไม่นะ! ปล่อยเสี่ยวอู่นะ!"

ถังซานโยนหม่าหงจวิ้นไปหลังหิน แล้วซัดอาวุธลับใส่วานรยักษ์ดั่งห่าฝน

แต่ระดับสามสิบจะทำอะไรมันได้?

"กายแท้วิญญาณยุทธ์: หมีทรงพลัง!"

จ้าวน่าจีระเบิดพลังวงแหวนที่เจ็ด ทักษะไม้ตายของวิญญาจารย์

กายแท้เพิ่มพลัง 150% พลังป้องกัน 200% แถมใช้ทักษะระดับต่ำกว่าเจ็ดวงแหวนได้ไม่อั้นครึ่งชั่วโมง

บวกบัฟนิ่งหรงหรง ตอนนี้เขาแกร่งกว่าวิญญาณพรหมยุทธ์ทั่วไปซะอีก

เงาหมีทองคำสูงสิบห้าเมตรปรากฏขึ้น ตบฝ่ามือใส่วานรยักษ์

"ตู้ม!"

แรงปะทะมหาศาล แต่วานรยักษ์แค่ปัดมือเบาๆ จ้าวน่าจีในร่างกายแท้ก็กระเด็นไปไกล

"แปดด่านพลัง: ด่านที่หก ด่านมองเห็น เปิด!"

ลู่เทียนอวี่ไม่ออมมือแล้ว อัดพลังทั้งหมดเปิดด่านที่หก แล้วทะยานขึ้นฟ้า

พลังโดริพุ่งทะลุ 25,000 หน่วย!

ไอพลังสีเขียวลุกโชน ผมยาวชี้ชัน

ทุกคนสัมผัสได้ว่าออร่าของลู่เทียนอวี่พุ่งขึ้นจนน่ากลัว พอๆ กับจ้าวน่าจีเลยทีเดียว

"ยูงทองแรกอรุณ: ขวานประหาร"

ลู่เทียนอวี่เตะกลางอากาศ ใบมีดลมเสียดสีอากาศจนลุกเป็นไฟ พุ่งใส่อกวานรยักษ์

"ตู้ม!"

แรงระเบิดไม่แพ้ตอนจ้าวน่าจีปะทะวานรยักษ์

ลู่เทียนอวี่พบว่าแม้เปิดหกด่าน เขาก็ยังคุมพลังได้

เขาเรียกพลองพยัคฆ์วิญญาณ ใช้เดินชมจันทร์เคลื่อนที่กลางอากาศ

พร้อมกับเหวี่ยงพลองสร้าง 'พายุพลอง: บัวบดขยี้' ลูกไฟขนาดเท่าอ่างอาบน้ำนับสิบลูกปรากฏเหนือหัววานรยักษ์

"ยูงทองแรกอรุณ: บัวเพลิงพิฆาต"

ลูกไฟที่เกิดจากใบมีดลมสามสิบสองใบเสียดสีอากาศ ร่วงลงมาราวฝนดาวตก

"ตู้ม ตู้ม ตู้ม..."

ลูกไฟถล่มรอบตัววานรยักษ์ ลูกหนึ่งพลาดเป้าไปโดนพื้น

ดินหินกระจุยสูงสิบเมตร วานรยักษ์ตกใจกับการโจมตีนี้

มันกอดเสี่ยวอู่แน่น ใช้แขนอีกข้างบังหัว รับการโจมตีของลู่เทียนอวี่

ลู่เทียนอวี่หยุดเคลื่อนไหว พลังเริ่มลดฮวบ

สัญญาณอันตรายเตือนว่าร่างจะรับภาระไม่ไหว

วานรยักษ์โกรธจัด ตบสวนใส่ลู่เทียนอวี่กลางอากาศ

เห็นฝ่ามือดำยักษ์พุ่งมา ลู่เทียนอวี่อัดพลังใส่พลองแล้วแทงสวน

แต่อนิจจา พลองพยัคฆ์วิญญาณแตกละเอียดทันทีที่สัมผัสฝ่ามือราชันย์แห่งป่า

พลองร้อยห้าสิบเซน เหลือแค่สี่สิบเซน

กระดูกวิญญาณพันปีทนแรงปะทะระดับนี้ไม่ไหว

จังหวะที่ลู่เทียนอวี่จะเปิดด่านเจ็ดแลกชีวิต วานรยักษ์คำรามเหมือนได้รับคำสั่ง แล้วหันหลังวิ่งหนีเข้าป่าลึก

ลู่เทียนอวี่รีบหยุดแปดด่านพลัง คลายอวตารวิญญาณ เรี่ยวแรงหายเกลี้ยง

ร่างร่วงลงพื้น มองเศษกระดูกวิญญาณสลายไปพร้อมรอยยิ้มขมขื่น

คราวก่อนแตกไปเก้าสิบ คราวนี้ร้อยสิบเซน

ก่อนจะกระแทกพื้น เงาสีม่วงพุ่งมารับไว้ทัน

"ลู่เทียนอวี่!"

"เสี่ยวอวี่..."

จูจู๋ชิงนั่นเอง แต่ตอนนี้ลู่เทียนอวี่เจ็บปวดไปทั้งตัวเหมือนไฟเผา

จ้าวน่าจีโซซัดโซเซเข้ามา "ออสการ์! ไส้กรอกฟื้นฟูเร็ว!"

ออสการ์ที่ทับนิ่งหรงหรงอยู่รีบเด้งตัวขึ้นมา "ครับๆ มาแล้วๆ"

กล้ามเนื้อลู่เทียนอวี่กระตุกเกร็ง ผลสะท้อนกลับจากการเปิดหกด่านเริ่มทำงาน

แม้จะรับภาระแค่ครึ่งเดียว แต่กล้ามเนื้อและเส้นเอ็นก็ฉีกขาดเสียหายหนัก

ออสการ์ยื่นไส้กรอกให้ห้าอัน จ้าวน่าจีกินสอง ลู่เทียนอวี่กินสาม

ทุกคนยังช็อกกับเหตุการณ์เมื่อครู่

พอกินเสร็จ ลู่เทียนอวี่ลืมตา พูดเสียงเบา "ขอโทษนะ... ฉันน่าจะลงมือให้เร็วกว่านี้"

ทุกคนมองหลุมลึกข้างๆ แล้วมองลู่เทียนอวี่หน้าซีด พูดไม่ออก

ลู่เทียนอวี่ตาสว่างโพลง ไม่มีความง่วงเลยสักนิด

"เสี่ยวซานไปไหน?"

ไต้มู่ไป๋พยักพเยิดไปทางที่วานรยักษ์หนีไป ออสการ์ปลอบ "ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวพวกเราจัดการเรื่องเสี่ยวซานกับเสี่ยวอู่เอง นายพักเถอะ"

ลู่เทียนอวี่อยากนอนใจจะขาด แต่หลับไม่ลง

เจ็บปวดไปทุกส่วน แถมยังรู้สึกว่าผมตัวเองโดนหม่าหงจวิ้นเหยียบอยู่

ลู่เทียนอวี่ทนไม่ไหว ผมยาวที่สยายอยู่รวมตัวกันเป็นกำปั้น

ทุบขาหม่าหงจวิ้น "ไอ้อ้วน! เหยียบผมฉัน!"

"โอ๊ย!"

ทุกคนสะดุ้ง หม่าหงจวิ้นตกใจล้มก้นจ้ำเบ้า

"รูปแบบทั้งหก: คืนชีวิต (Life Return)"

ศัพท์คำนี้ผุดขึ้นมาในหัวลู่เทียนอวี่

"เสี่ยว... เสี่ยวอวี่ นาย..."

ออสการ์ปากคอสั่น ไต้มู่ไป๋ถาม "ผมของนายเป็นอะไรไป"

"แค่ผลของทักษะวิญญาณ ฉันต้องรักษาตัว เงียบๆ หน่อย"

'คืนชีวิต' คือความสามารถพิเศษของผู้ฝึกรูปแบบทั้งหก ควบคุมร่างกายได้ดั่งใจนึก

ตั้งแต่อวัยวะภายใน กล้ามเนื้อ ยันเส้นผม ลู่เทียนอวี่ใช้มันเร่งการซ่อมแซมร่างกาย ขับเลือดเสียออก

ตอนนั้นเอง ถังซานที่ตามวานรยักษ์ไปก็กลับมาด้วยสีหน้าสิ้นหวัง ลู่เทียนอวี่รักษาตัวรอบแรกเสร็จพอดี