บทที่ 17 กลับป้อมริมถนน

บทที่ 17 กลับป้อมริมถนน

ช่างตีเหล็กขับไล่วิลเลียมออกจากบริเวณร้าน

ลีวายถอนหายใจเดินตามวิลเลียมออกมาด้วย

"ฮี่ฮี่ ข้าบังเอิญได้ยินว่าท่านต้องการทองคําใช่ไหมท่าน" วิลเลียมในขณะที่ถูกไล่ก็ไม่ลืมเรื่องการค้าขายของเขา

"ใช่ข้าต้องการทองคํา แต่ข้าอยากรู้มากกว่า ว่าเจ้านั่งยองๆ อยู่ที่หน้าร้านคนอื่นทุกวันเพื่อแย่งลูกค้าใช่ไหม ถ้าข้าเป็นช่างตีเหล็ก ข้าก็คงจะอยากทุบเจ้าเช่นกัน"

"ฮ่าฮ่า ไม่ท่าน ข้าไม่ได้ทำแบบนั้นทุกวัน"

มุมปากของลีวายกระตุก

บอกว่าไม่ใช่ทุกวัน แต่นั่นก็หมายความว่าทำบ่อยเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?

"โอเค งั้นบอกมาว่าเจ้าขายทองคํายังไง"

"ในฐานะที่ท่านเป็นลูกค้าเก่า ข้าสามารถลดราคาให้ท่านเหลือ 80% ของราคาทองคําในตลาด"

"ถูกขนาดนั้นเลย?"

วิลเลียมพูดด้วยท่าทางสาบาน "ท่านข้าไม่เคยขายของที่ราคาแพงเกินจริง"

ลีวายนึกถึงอุปกรณ์เน่าๆ ที่วิลเลียมขายให้เขาครั้งที่แล้ว

"อย่าคิดจะเอาทองแดงหุ้มทองมาหลอกขายข้า"

ลีวาย ไม่เคยกลัวว่าจะถูกหลอก เพราะท้ายที่สุดแล้ว ไม่ว่าอะไรก็ตามที่ถูกใส่ไปในกระเป๋า มันจะบอกได้ทันทีว่าสิ่งนั้นทำมาจากวัสดุประเภทใด

แต่ถึงแม้จะสงสัย แต่ลีวายก็เดินตามวิลเลียมไปที่โกดังร้างที่เดิม  เขามองไปยังที่แห่งนี้ที่ไม่เปลี่ยนไปเลยจากคราวที่แล้ว มันทั้งมืดหมน และเงียบสงัด

วิลเลียมค้นหากล่องที่อยู่ลึกในโกดังเจอพอดี

"ข้าเจอแล้วท่าน"

ลีวายเปิดกล่อง ได้เห็นสิ่งที่อยู่ข้างในก็ถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย

ในกล่องนี้มันไม่ได้เต็มไปด้วยเครื่องประดับที่มีความแวววาว แต่กลับเต็มไปด้วยเครื่องประดับที่มีคราบดำและสนิมเขียว

วิลเลียมหยิบสร้อยข้อมือขึ้นมาด้วยความมั่นใจในสินค้าของตัวเอง "ท่าน ดูนี่สิ นี่คือทองคําบริสุทธิ์!"

หางคิ้วของ ลีวายกระตุก เขาหยิบสร้อยข้อมือมาจากวิลเลียม สร้อยนี้มีคราบดำมากมายบนพื้นผิวจนแทบมองไม่เห็นสีเดิม เขาใส่มันไว้ในกระเป๋า

【สร้อยข้อมือทองขึ้นสนิม】

คาดว่าจะรีไซเคิลได้: เม็ดทอง 2-3 เม็ด

ลีวายที่ได้เห็นข้อความนี้ก็รู้สึกโล่งใจ

สร้อยข้อมือนี้ทํามาจากทองคําจริงๆ แต่บางทีมันอาจถูกเก็บไว้ในสภาพแวดล้อมการเก็บรักษาที่ไม่ดีมานานเกินไปจนทำให้คราบดำปกคลุม

"ข้าขอเหมาทั้งหมด"

สภาพภายนอกไม่สําคัญสําหรับเขา เพราะท้ายที่สุดมันก็จะถูกโยนเข้าเตาหลอมอยู่ดี

วิลเลียมที่ได้ยินลีวายเหมาทั้งหมด เขาก็รีบคำนวณราคาทันที

ลีวายไม่มีเหรียญเงินติดตัว ดังนั้นเขาจึงนําเครื่องประดับโบราณออกมาอีกครั้ง และในการซื้อครั้งนี้มันก็หายไปครึ่งหนึ่งทันที

เครื่องประดับโบราณส่วนใหญ่ที่เขาได้มาจากปอบล้วนทำมาจากเงินทั้งสิ้น แต่เขากลับสามารถนำมันมาแลกเป็นทองคําของวิลเลียมได้มากกว่าตั้งสองเท่า

ที่เป็นอย่างนั้นก็เพราะว่าในมิดเดิลเอิร์ธราคาของเงินนั้นสูงมากโดยเฉพาะในหมู่เอลฟ์ที่ว่ากันว่ารักเงินมากกว่าทองคํา

ลีวายมองไปที่มุมปากของวิลเลียม เขารู้ว่าในการทำธุรกรรมครั้งนี้ อีกฝ่ายไม่ขาดทุนอย่างแน่นอน

แต่มันไม่สําคัญ เพราะในที่สุดเขาก็บรรลุเป้าหมายที่ต้องการแล้ว

หลังจากซื้อขายกันเสร็จแล้ว ลีวาย ก็เดินกลับออกไปที่โรงเตี๊ยม

วิลเลียมเฝ้าดูลีวายที่เดินจากไป แล้วเช็ดเหงื่อที่ไหลลงมาจากหน้าผากตัวเอง

"ซื้อขายเป็นไงบ้าง"

ในบ้านร้างข้างๆ จู่ๆ ก็มีชายที่มีเคราแต่งตัวในเสื้อสีดำเดินออกมา

"ไม่ขาดทุน" วิลเลียมยิ้มมุมปาก

"อีกฝ่ายพบอะไรไหม"

"ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่"

"ข้าขอเสนอว่า สิ่งที่เจ้าทํา เป็นการดีที่สุดที่จะไม่ให้เขารู้"

ชายมีเคราพูดช้าๆ

" คืนนั้นข้าได้ยินเสียงฟ้าร้องใกล้ๆ ถนนจากนั้นก็มีไฟลุกขึ้นในป่า แต่จากนั้นมันก็ถูกดับด้วยสายน้ำที่ไหลลงมาจากสวรรค์... ข้าหักห้ามความอยากรู้อยากเห็นไม่ไหว จึงเดินไปที่ป่านั้น และที่นั่นข้าก็เจอเข้ากับหลุมขนาดใหญ่ และศพเละๆ ของครึ่งออร์คที่กระจายไปทั่วพื้นที่

วิลเลียมที่ได้ยินก็ถึงกับขาอ่อน "ข้าบอกพวกนั้นแล้วว่าอย่าไปยุ่งกับนักเวทผู้นั้นแล้วแท้ๆ"

"แต่อาวุธในมือของพวกนั้นทั้งหมดมาจากเจ้า"

วิลเลียมพูดด้วยเสียงกระซิบ "เจ้าพูดอย่างกับว่าเจ้าไม่ได้เป็นคนบงการพวกครึ่งออร์คนั้น"

"นั่นเป็นอดีตไปแล้ว ข้าแนะนำว่าพวกเราควรออกไปจากที่นี่ เพราะถ้าอีกฝ่ายรู้เรื่องนี้เข้า เราอาจจะไม่สามารถรักษาชีวิตของตัวเองเอาไว้ได้"

"..."

วิลเลียมมีสีหน้าที่คิดหนัก

...

ลีวายไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเพราะจู่ๆ

บนหัวของเขาก็มีข้อความโผล่ขึ้นมาว่า [ชื่อเสียงบรี +10]

ดูเหมือนว่าจะมีสิ่งดีๆ เกิดขึ้นโดยที่เขาไม่ได้ตั้งใจ

หลังกลับมาที่โรงเตี๊ยมด้วยความเบื่อหน่าย ลีวาย ก็ตรวจสอบพวกทองคํา

ถ้านำไปหลอมทั้งหมดก็น่าจะได้ทองสองสามก้อน

ถือว่าไม่มาก แต่ก็เพียงพอที่จะทําแครอททองสองอัน

สองวันถัดมานอกเหนือจากการพักผ่อน และรับประทานอาหารที่โรงเตี๊ยมแล้วลีวายยังออกไปเดินเล่นรอบๆ และดูวิถีชีวิตของชาวเมืองบรี

และเขายังได้ซื้อไก่สองตัว เพื่อเตรียมนํากลับไปเลี้ยง แต่ว่าพวกหมูกับวัวและแกะเขาต้องคิดหนักว่าจะซื้อดีไหม เพราะเขามีแค่ตัวคนเดียวแล้วไหนจะม้าอีกสองตัวอีกถ้าซื้อมาก็กลัวว่าจะจูงกลับบ้านยุ่งยากอีก

สถานะการณ์นี้ทำให้เขารู้สึกว่าการตัวคนเดียวบางทีก็ไม่สะดวก

แต่เอาจริงๆ มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เพราะรอบๆ ป้อมริมถนนของเขามีสัตว์ป่ามากมายไม่ว่าจะเป็นหมูป่าหรือวัวกระทิง เขาไม่เคยคิดถึงเรื่องการเลี้ยงปศุสัตว์มาก่อน ก่อนหน้านี้เขาล่าพวกมันเพื่อกินเนื้ออย่างเดียว ดูแล้วคราวนี้ถ้ากลับไปถึงป้อมแล้ว ว่าจะลองจับกลับมาเลี้ยงดู

…..

เมืองบรีมีมนุษย์มากกว่าฮอบบิท

แต่บางครั้งก็มีเผ่าพันธุ์อื่นที่ผ่านเมือง เช่น คนแคระ

"ทุกครั้งที่กองคาราวานคนแคระผ่านเมืองบรี กระเป๋าของข้าก็จะเต็มไปด้วยเหรียญเงินจนแทบฉีกเพราะคนแคระเหล่านั้นกวาดไวน์ที่อยู่ในห้องใต้ดินของข้าไปจนหมด"

ผู้ผลิตไวน์พูดด้วมรอยยิ้มที่ฉีกเกือบถึงหู

โชคของ

ลีวายก็ไม่แย่ เพราะเขาบังเอิญได้พบกับกองคาราวานคนแคระ

เขาจึงมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่ว่าในคาราวานมีแค่ไวน์หรือเครื่องมือโลหะ ต่อให้พวกมันจะดูดีแค่ไหน เขาก็ไม่ต้องการพวกมันเพราะเขาสามารถสร้างมันขึ้นมาเองได้ทั้งหมด

และนอกจากนี้แถบเลือดของคนแคระยังค่อนข้างเยอะ [25/25]

พ่อค้าคนแคระที่กําลังคุยกับลีวายมักจะถามเขาว่าเขาต้องการซื้ออะไรไหมในเกือบทุกสองสามคำที่พูดกัน แต่หลังจากทั้งสองคุยกันมานาน ลีวายก็ไม่ได้ซื้ออะไรเลย

เขาเดินกลับโรงเตี๊ยมภายใต้สายตาของคนแคระที่ควันเกือบออกหู

และทันทีที่เขากลับมาถึงที่โรงเตี๊ยม บาร์เทนเดอร์ก็เดินมาหา

"ท่าน ม้าที่ท่านต้องการพร้อมแล้ว"

"โอเค พาข้าไปดู"

และที่รางหญ้าข้างโรงเตี๊ยม มีม้าสองตัวที่ดูกระฉับกระเฉง

ลีวายมองมัน ข้อมูลที่เกี่ยวกับม้าก็ปรากฏขึ้นบนหัวม้า

【26/26】ความเร็วสูงสุด: 36 กิโลเมตรต่อชั่วโมง

【24/24】ความเร็วสูงสุด: 35 กิโลเมตรต่อชั่วโมง

พูด

ตามตรงว่าม้าทั้งสองตัวนี้ค่อนข้างธรรมดา

แต่ใช้เป็นแค่พาหนะการขนส่งก็ไม่เป็นไร

ในที่สุดก็ได้สิ่งที่ต้องการทั้งหมดแล้วได้เวลาเดินทางกลับป้อมริมถนนสักที

แต่ว่า ทันทีที่เขาจับสายจูง จู่ๆ เขาก็นึกขึ้นได้ว่า

เขาขี่ม้าไม่เป็น..

(จบบท)

วันนี้มีแค่ 1บทครับ