บทที่ 9 นักฆ่าออร์ค

บทที่ 9 นักฆ่าออร์ค

กลุ่มโจรที่ปิดใบหน้าค่อยๆ เดินออกมาจากป่าข้างถนน ดวงตาของพวกเขามองไปที่ลีวายแบบไม่กระพริบตา เพราะกลัวว่าลีวายจะวิ่งหนี

ทุกคนที่เดินออกมาล้วนมีพลังชีวิต 20

"นี่คิดจะปล้นกันเหรอ?"

มีอีกห้าคนเดินออกมาเพิ่มอีก

รวมทั้งหมดโจรแปดคน

จิ๊!

ในเมืองๆ เดียวมีโจรเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?

ไม่น่าจะใช่ คนพวกนี้มันไม่ใช่โจรที่มาจากอันธพาลในเมืองเล็กๆ ธรรมดาอีกต่อไป

ถ้าจะเรียกให้เหมาะ ควรจะเรียกว่าพวกโจรป่าจะดีกว่า

"ก็ลองเข้ามา" ลีวายกวักมือเรียก

พวกโจรสัมผัสได้ถึงความดูถูก ก็โกรธกันทันที แต่เมื่อจู่ๆ ก็มีดาบยาวปรากฏขึ้นในมือของลีวาย ก็ทำให้พวกเขากลัวจนถอยหลัง

"กลัวอะไร ไอ้พวกเลี้ยงเสียข้าวสุก!"

หัวหน้าโจรพูดด้วยความโกรธ "มันก็แค่นักมายากล!"

"ไป!"

โจรพุ่งเข้าโจมตีลีวาย หัวหน้าโจรใช้มีดสั้นบล็อกดาบยาวของลีวายอย่างชำนาญ ส่วนลูกน้องของเขาทั้งสามคนก็รีบเข้ามาแทงลีวายจากทุกทิศทาง

แต่ว่าก่อนที่ดาบจะแทงเข้าร่างลีวาย จู่ๆ ก็มีชุดเกราะเหล็กสีขาวเงินปรากฏขึ้นป้องกันการแทงทั้งสามครั้งนี้

"เชี่ยอะไรกัน?!" โจรทุกคนต่างก็ตกตะลึงไปตามๆ กัน

ก่อนหน้านี้แค่ดึงดาบออกมาจากอากาศได้ก็น่ากลัวพอแล้ว แต่พอเริ่มต่อสู้ก็ดันเรียกชุดเกราะเหล็กออกมาอีก

เหล่าลูกน้องโจรต่างก็มีความคิดที่จะหนีกันแล้ว!

"มัวยืนอึ้งอะไร รีบฆ่ามัน!"

หัวหน้าโจรสั่ง พร้อมแอบค่อยๆ ถอยหลังไปอย่างเงียบๆ

โจรบางคนที่โง่ไม่กลัวตายก็พุ่งไปข้างหน้า

เต๊ง!

กริชไม่สามารถสร้างความเสียหายให้กับชุดเกราะได้

ดังนั้นลีวายจึงไม่ได้ระวังตัวอะไรใดๆ ทั้งสิ้น เขาพุ่งเข้าไปในวงล้อมของโจรอย่างไม่เกรงกลัว แล้วฟันเข้าไปที่หัวของหัวหน้าโจรที่พยายามวิ่งหนีก่อนใครเพื่อน จากนั้นเขาก็หันกลับมาแล้วฟันใส่อีกคน โดยไม่สนใจกริชที่แทงจากข้างหลัง

ในแง่ของทักษะการต่อสู้และประสบการณ์ พวกโจรทุกคนสามารถเอาชนะเขาได้อย่างง่ายดาย แต่ถึงอย่างนั้น ลีวายก็ยังสามารถสู้ได้อย่างสบายๆ เพราะเขามีชุดเกราะ

หลังจากที่มีโจรอีกคนโดนฆ่า คนที่พยายามแทงลีวายจากข้างหลังอย่างสิ้นหวัง ก็ทรุดลงไปกับพื้นแล้วตะโกน "เขาเป็นพ่อมด! เราฆ่าเขาไม่ได้ วิ่ง!"

จากนั้นโจรที่ตะโกนก็วางอาวุธ และรีบวิ่งหนีเข้าไปในป่า โดยไม่สนใจเพื่อน

คนที่เหลือก็หันหลังกลับ และพยายามหนีกันทันที แต่ว่าลีวายก็ไล่ตามไปอย่างรวดเร็ว และฆ่าเพิ่มได้อีกหลายคน

แต่ว่าก็ยังเหลือโจรอีกสองคนที่หนีไปได้

ถ้าเขาจะไล่ตาม มันก็ไม่ได้ยากเย็นอะไร แต่มันเสียเวลาเกินไป

หลังการต่อสู้จบลง ลีวายก็ค้นตัวศพ แล้วก็ขุดหลุมและฝังโจรไว้ จากนั้นก็เดินทางต่อไป

ในอีกสองสามวันข้างหน้า ลีวายไม่เห็นคนที่เดินทางผ่านเขาไปแม้แต่คนเดียว ส่วนโจรก็ไม่เห็นแม้แต่ร่องรอย

แต่ว่าเขาก็พบว่ามีร่องรอยข้างถนนซึ่งบ่งบอกเขาว่า แม้ว่าบริเวณนี้จะรกร้าง แต่ก็ไม่ได้สงบอย่างที่คิด

ลีวายยังคงเดินทางต่อไปอีกสามวันไม่หยุด

เหลือแสงแดดยามเย็นก่อนตอนพลบค่ำเพียงน้อยนิด ลีวายมองไปยังที่ห่างไกล และได้เห็นเงาของซากปรักหักพัง เขาพยายามนึกชื่อที่อยู่ในความทรงจำ จนในที่สุดก็จำได้ มันมีชื่อว่า คาร์นดูม

ภาพในความทรงจำของเขา และความเป็นจริงค่อยๆ ซ้อนทับกัน

ลีวายตื่นเต้นเพราะในที่สุดถนนที่น่าเบื่อนี้เขาก็ได้เห็นสิ่งที่แตกต่างออกไปนอกจากต้นไม้

เขาวิ่งไปด้วยความเร็วสูง

หลังจากมาถึง ลีวายก็ถอนหายใจ แม้ว่าสถานที่แห่งนี้จะกลายเป็นซากปรักหักพังไปแล้ว แต่เขาก็ยังสามารถเห็นสไตล์ของอาคารต่างๆ ก่อนที่มันจะถูกทำลายได้

เขาเดินไปยังที่ที่ยังไม่ถูกทำลายอย่างสมบูรณ์ แล้วก็หยิบคบเพลิงออกมาเพื่อส่องแสง เขาค้นดูใต้ก้อนอิฐเผื่อมีอะไรที่มีค่า

ในขณะที่เขากำลังค้นหาด้วยความเพลิดเพลินอยู่นั้น เขาก็นึกขึ้นได้ว่าตอนนี้มันมืดแล้ว!

ลีวายรีบเก็บคบเพลิงทันที

บนยอดเขา แสงไฟหายไปอย่างกะทันหัน

ตอนนี้ลีวายเหงื่อออกไม่หยุด หัวใจของเขาเต้นรัวดังเหมือนกลอง

สงสัยจะเป็นเพราะว่าหลายวันที่ผ่านมาเขาเดินทางโดยไม่เจออันตรายมานานเกินไป จนมาทำพลาดกับเรื่องง่ายๆ เข้าซะได้

โชคดีที่มันเพิ่งมืดมาไม่นาน คงไม่น่าจะมีอะไรเจอฉัน...มั้ง

ซู่!

ตุ๊บ!

มีลมพัดผ่านแก้มของเขา พร้อมกับมีเสียงบางอย่างตกลงไปกับพื้น

ลีวายหันหลังกลับไปมอง

สิ่งที่อยู่หลังกำแพง สิ่งนั้นมันมีลูกศรติดอยู่ที่หัว

สิ่งนั้นมันมีใบหน้าที่น่าเกลียด มันจะเป็นอะไรไปได้อีกถ้าไม่ใช่ออร์ค?

เหงื่อเย็นค่อยๆ ไหลออกมา ต่อให้เขาจะใส่ชุดเกราะอยู่ก็ตาม เขาก็ยังรู้สึกใจสั่น

ถ้าลูกธนูเมื่อกี้เล็งมาที่หัวของเขา คงจะไม่ใช่เลือดลดแค่สองสามหยดแน่ๆ

โชคดีที่มันเล็งไปที่ออร์คที่ซ่อนอยู่หลังกำแพง

และนี่คงเป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นออร์คตัวจริง

ลีวายไม่มีเวลาให้คิดนานมากนัก เพราะตั้งแต่วินาทีที่ออร์คตัวแรกถูกยิงตาย พวกสัตว์ประหลาดหน้าตาน่าเกลียดกลุ่มใหญ่ก็พากันวิ่งออกมาจากที่ซ่อนในมุมมืด

"ฮ่าฮ่า เจออาหารค่ำวันนี้แล้ว!"

เนื้อมนุษย์! เนื้อมนุษย์สดๆ!

สับมัน! ลอกชุดเกราะมาใช้เป็นหม้อ!

"ข้าจะใช้กะโหลกของมันเป็นแก้วเหล้า!"

ลีวายตกใจที่จู่ๆ ก็มีออร์คโผล่ออกมา และหลังจากกวาดตามองคร่าวๆ ก็มีออร์คหลายตัว แต่ก็ไม่ได้มากนัก

เพียงครู่เดียวลีวายก็โดนพวกมันล้อม

ถ้าเป็นคนธรรมดา ส่วนใหญ่คงจะกลัวจนขาแข็งไปแล้ว

แต่ลีวายได้ฆ่าทั้งปอบและโจรมาแล้ว ดังนั้นตอนนี้เขาไม่ใช่เด็กหน้าใหม่อีกต่อไป

ออร์คพวกนี้มีเลือดเฉลี่ยตัวละประมาณสิบหกหรือสิบเจ็ด ส่วนอุปกรณ์ที่อยู่บนร่างของพวกมันก็ไม่มีอันที่สมบูรณ์แม้แต่ชิ้นเดียว

แค่มองแวบเดียวก็รู้ได้ทันทีว่าพวกมันเป็นพวกลูกครึ่งออร์คที่มีระดับชั้นวรรณะต่ำที่สุดของออร์ค พวกมันทำได้เพียงเดินเตร่ไปมารังแกคนธรรมดา ถ้าคนธรรมดามีความกล้ามากพอ การต่อสู้กลับก็ไม่ได้ยากเย็นเสียเท่าไหร่

เมื่อได้รับรู้ข้อมูลต่างๆ มามากพอ ลีวายก็ไม่ชักช้า รีบพุ่งไปข้างหน้า

ฟันออร์คสองตัวขาดครึ่งในดาบเล่มเดียว

ส่วนพวกครึ่งออร์คที่อยู่ข้างหลังลีวายก็กำลังจะแอบโจมตีจากข้างหลัง

แต่ก่อนที่ลูกครึ่งออร์คจะโจมตี ก็มีเสียงของบางอย่างแหวกว่ายผ่านอากาศพุ่งเข้าไปติดอยู่ที่หัวของพวกมัน

"ไอ้หนูเวร ออกมา!"

ครึ่งออร์คที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าตะโกนด้วยความโกรธไปยังทิศทางที่ลูกธนูพุ่งออกมา

แต่ว่าในวินาทีต่อมา ออร์คตัวนี้ก็ถูกธนูยิงเข้าที่หัวไปอีกตัวจนลงไปนอนกองกับพื้น

ส่วนด้านลีวาย การสู้ก็ใกล้จะจบลงแล้ว

พวกลูกครึ่งออร์คมีเลือดน้อย ผิวหนังบาง โดนฟันแค่ไม่กี่ครั้งก็ตายแล้ว

ทำให้ลีวายไม่ได้เสียแรงมากนัก ดูได้จากหลอดความหิวที่เสียไปแค่ไม่กี่จุด

แถมยังมีคนที่คอยแอบช่วยสู้ด้วย

[ได้รับฉายา: นักฆ่าออร์ค]

ลีวายสลัดเลือดออกจากดาบ จากนั้นก็เก็บดาบเข้ากระเป๋า เพื่อส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายเห็นว่า เขาเป็นมิตร เขามองไปในทางที่ลูกธนูถูกยิงออกมา

ตรงนั้นมันมืดสนิท

(จบบท)