บทที่ 3 ต้นไม้

บทที่ 3 ต้นไม้

หลังอาหาร ทั้งสองนั่งเก้าอี้ที่หน้าบ้าน มองไปยังที่ห่างไกลด้วยความเหม่อลอย

"ท่านลีวาย ท่านมีเรื่องอะไรสำคัญที่ท่านต้องทำในอีกสองสามวันข้างหน้าหรือไม่"

ลีวายมองบิลโบ แล้วเลิกคิ้วคิด

บิลโบลุกขึ้นหายใจเข้า "อย่าเข้าใจข้าผิด ข้าไม่ได้พยายามก้าวก่ายความเป็นส่วนตัวของท่าน ข้าแค่อยากจะบอกว่า ถ้าท่านไม่มีธุระสำคัญอะไร บางทีท่านอาจจะพักอยู่ที่นี่ต่ออีกสักสองสามวันก็ได้"

"ท่านดูสิ ทิวทัศน์ของไชร์ไม่เลวเลยใช่ไหม ข้าว่าท่านน่าจะลองเดินสำรวจไปรอบ ๆ ในระหว่างการพักผ่อนที่นี่ก็ได้"

"อืม... ท่านรู้ไหมว่าพวกเราชาวฮอบบิทไม่เคยชอบก้าวเท้าออกนอกบ้านเกิดของตัวเองเพราะพวกเราไม่ชอบความเสี่ยง แต่โดยส่วนตัวแล้วข้ากลับเป็นคนที่มีความสนใจในทิวทัศน์ภายนอกไชร์ ถ้าท่านเล่าเรื่องราวข้างนอกไชร์ให้ข้าฟัง ข้าก็ยินดีจะมอบความบันเทิงให้กับท่านอย่างเต็มที่ในระหว่างการพักที่นี่"

บิลโบกระพริบตาปริบๆ ในระหว่างที่รอคำตอบจากลีวาย

บรรยากาศเงียบลงอีกครั้ง

ลีวายคิดเรื่องนี้อยู่ครู่หนึ่ง

บิลโบที่รู้สึกประหม่า กำลังจะอ้าปากพูดอะไรอีกครั้ง

ลีวายยิ้ม

"ฮ่า เพราะคุณพูดอย่างนั้น ฉันก็คงต้องขอหน้าด้านรบกวนอยู่ด้วยอีกสองสามวัน"

"ขอบคุณสำหรับความใจดีของคุณ คุณบิลโบ"

"โอ้ ดี ดี!" บิลโบพยักหน้าเหมือนไก่จิก

และจนกระทั่งลีวายลุกกลับเข้าไปข้างในบ้าน บิลโบถึงได้หายใจออกอย่างผ่อนคลาย

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เชิญคนแปลกหน้าที่เพิ่งเจอกันได้ไม่นานมาอาศัยอยู่ที่บ้านของตัวเอง เขาก็เลยประหม่าเป็นเรื่องธรรมดา

เวลาว่างมักผ่านไปไวเสมอ ช่วงน้ำชายามบ่ายและอาหารค่ำได้ผ่านไปในพริบตา

และในนามของการเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ ลีวายจึงได้เรียนรู้สูตรอาหารหลายอย่างจากบิลโบในคืนเดียว อาหารทั้งหมดที่บิลโบทำมอบให้กับลีวาย และหลังจากนั้นอาหารอันโอชะระดับเทพจากระบบที่ทำโดยลีวายก็ถูกส่งกลับไปให้บิลโบได้ลิ้มลอง

ที่โต๊ะ ทั้งสองคนเพิ่งทานอาหารเย็นกันเสร็จ ด้วยสีหน้าที่พึงพอใจ

ต้องบอกว่ากระเพาะของฮอบบิทนั้นใหญ่มากจริงๆ

ถ้าตามความอยากอาหารตามปกติของเขา อาหารมื้อนี้น่าจะทำให้เขาอิ่มไปหนึ่งวันเต็มๆ เพราะหลอดความหิวเต็มแล้ว

แต่เขาก็ต้องแปลกใจ เพราะว่าหลังจากกินจนหายหิวแล้ว เขาก็ยังสามารถกินต่อไปได้อีก

อาหารที่กินเกินหลอดความหิวจะไปเพิ่มที่ หลอดความอิ่ม ที่อยู่ข้างบนของ หลอดความหิว

โดยปกติ หลอดความอิ่ม เป็นสิ่งที่บ่งบอกถึงระดับความอิ่มในมายคราฟต์ ไม่ว่าจะเป็นการฟื้นฟูพลังชีวิตหรือการใช้กำลัง ความอิ่มมักจะถูกใช้ก่อน แล้วค่อยตามมาที่ความหิว ความอิ่มกับความหิวมักจะไม่สัมพันธ์กัน อาหารที่กินส่วนใหญ่มักจะไปเพิ่มความอิ่มน้อยกว่าความหิว ทำให้ความอิ่มมักจะไม่เต็ม

แต่ตอนนี้ หลังจากความหิวเต็มแล้ว เขาก็สามารถกินต่อไปได้เพื่อเติมหลอดความอิ่มได้

และเมื่อความอิ่มเต็ม ไม่ว่าเขาจะกินเพิ่มไปอีกสักเท่าไหร่ ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

หลังอาหารเย็น เขาคุยกับบิลโบเล็กน้อย จากนั้นเขาก็ออกจากบ้านเข้าไปในป่า เพราะมีสิ่งที่เขาต้องการทดลองทำมานานแล้ว

เขามองซ้ายมองขวา เพื่อความชัวร์ก่อนว่าแถวนี้ไม่มีคนอาศัยอยู่รอบๆ

และเมื่อเห็นแล้วว่าไม่มี เขาก็ไม่รอช้ายกมือขึ้นแล้วทุบเข้าไปที่ลำต้นของต้นไม้ตรงหน้า

ตุบ..

มีเสียงดังออกมา

และเกิดรอยแตกจางๆ ที่ต้นไม้

ส่วนมือที่ใช้ทุบก็ไม่ได้รับบาดเจ็บแต่อย่างใด

ตุบๆ...

เสียงทุบยังคงดังขึ้นเรื่อย ๆ จนเกิดเสียง ป๊อป ส่วนที่ถูกทุบของต้นไม้ก็หายไป ทำให้ต้นไม้ทั้งต้นล้มลงไปกับพื้นจนเกิดเสียงดังโครม ทำให้กลุ่มนกและสัตว์ในป่าต่างตกใจ

และที่ตรงพื้นมีท่อนไม้จิ๋วท่อนหนึ่งตกลงสู่พื้น และจากนั้นก็ลอยช้าๆ เข้าไปในกระเป๋า

เขาเปิดกระเป๋าดูว่าเป็นไม้อะไร มันคือไม้โอ๊ค

และเขาก็ได้เจอกับสิ่งที่แตกต่างจากในเกม เพราะท่อนไม้ยังคงรูปร่างเดิมเหมือนตอนที่มันโค่น

ดังนั้นเขาจึงทุบต้นไม้อีกครั้ง เขาก็ได้พบว่าท่อนไม้ท่อนใหม่มันใช้ช่องอีกช่องของกระเป๋า ท่อนไม้ทั้งสองมันไม่สามารถซ้อนทับกันได้

เพราะมีความแตกต่างในขนาดของท่อนไม้ทั้งสอง

ดังนั้นวิธีแก้ปัญหา...

"ปลดล็อกสูตรการคราฟ: ไม้โอ๊คขนาดมาตรฐาน"

และในไม่ช้าต้นไม้ที่ล้มก็หายไปกลายเป็น "ไม้โอ๊คขนาดมาตรฐาน" สองสามท่อนวางซ้อนกันอยู่ในกระเป๋าพร้อมกับกองเศษไม้และใบไม้

[สำเร็จ: "มาตรฐาน!"]

"เข้าใจแล้ว"

ไม่มีทางที่จะมีสิ่งที่เหมือนกันได้แบบเป๊ะๆ บนโลก ดังนั้นจึงไม่มีทางซ้อนของเข้าด้วยกันได้เพราะเรื่องรูปร่าง ขนาด และโครงสร้างที่แตกต่างกันไป

แต่ว่าเมื่อผ่านการคราฟแล้ว จึงสามารถวางซ้อนทับกันได้ เพราะการคราฟทำให้ได้สิ่งที่เหมือนกันทุกประการ

หลังจากรู้ถึงหลักการทำงานของระบบแล้ว ลีวายก็ทำงานต่อทันที และเมื่อจำนวนวัสดุในกระเป๋าเพิ่มขึ้น ก็มีการปลดล็อกสูตรการคราฟมากขึ้น

อันแรกคือโต๊ะคราฟ จากนั้นคราฟพลั่วไม้

ลีวายเริ่มขุดพื้นใต้เท้าของตัวเอง เป็นแนวตรง

จากนั้นไม่นาน ลีวายก็ขึ้นมาจากพื้นดิน พร้อมมีเครื่องมือที่ทำจากหินเต็มกระเป๋า ทำให้ตอนนี้เขาได้เข้าสู่ยุคหิน จากนั้นเขาก็สร้างเตาเผาสองสามเตาเพื่อเผาถ่านมาทำคบเพลิง

เพราะนี่คือโลกแห่งความจริง ไม่เหมือนในเกมที่จะสามารถขุดหาถ่านหินมาได้ง่ายๆ

และหลังจากยุ่งไปพักหนึ่ง เลเวลของลีวายก็ขึ้นมาถึงเลเวลแรก แต่ว่ามันไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไรที่เห็นได้ชัด

หากเจอเพชรกับออบซิเดียนในอนาคต แล้วค่อยลองสร้างโต๊ะเอนชานท์ดู...

ตอนนี้เริ่มดึกแล้ว

เขาเงยหน้าขึ้นดูแล้วก็ได้เห็นท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว และก็มีพระจันทร์เสี้ยวลอยอยู่บนนั้น

"มันช่างสวยงามเหลือเกิน"

แต่ถึงเวลากลับแล้ว

(จบบท)