บทที่ 24 นี่แหละความรัก! มโนกันไปทั้งบาง!

บทที่ 24 นี่แหละความรัก! มโนกันไปทั้งบาง!

เมื่อมองดอกเบญจมาศปาฏิหาริย์ทะลุฟ้าที่ถูกยื่นมาตรงหน้า พรหมยุทธ์เบญจมาศก็ถึงกับตกตะลึงจนร่างแข็งทื่อ

สมุนไพรวิเศษที่ส่องประกายสีทองต้นนั้นลอยนิ่งอยู่เบื้องหน้าเขา แผ่รัศมีอันอบอุ่นออกมา

กลีบดอกทุกกลีบล้วนใสดุจแก้วผลึก กักเก็บพลังอันมหาศาลเอาไว้

นี่… นี่เป็นเรื่องจริงหรือ?

พรหมยุทธ์เบญจมาศยื่นมือออกไปโดยไม่รู้ตัว สัมผัสสมุนไพรวิเศษต้นนั้นอย่างสั่นเทา

สัมผัสที่ได้รับบอกเขาว่า นี่ไม่ใช่ความฝัน!

"เฒ่าภูต~ เจ้า….."

น้ำเสียงของเขาสั่นเครืออย่างรุนแรง พรหมยุทธ์เบญจมาศถึงกับพูดออกมาเป็นประโยคที่สมบูรณ์ไม่ได้

เขาไม่คาดคิดเลยว่าพรหมยุทธ์ภูตจะยอมสละสมุนไพรวิเศษที่เหมาะสมกับตนเองที่สุด เพื่อแลกดอกเบญจมาศปาฏิหาริย์ทะลุฟ้าต้นนี้มาให้เขา

นี่คือสมบัติล้ำค่าที่เขาเพิ่งสูญเสียไปเมื่อวานนี้!

คือสมุนไพรวิเศษที่เขาเฝ้าฝันถึง!

คือของล้ำค่าที่เขาร้องห่มร้องไห้ก็ไม่อาจรักษาไว้ได้!

บัดนี้... บัดนี้มันกลับมาอยู่ในมือของเขาอีกครั้ง!

"ร้องไห้ทำไม!"

พรหมยุทธ์ภูตเบือนหน้าหนีอย่างขัดเขิน ใบหน้าที่ดำคล้ำนั้นฉายแววไม่เป็นธรรมชาติออกมาวูบหนึ่ง

"บุรุษอกสามศอก ร้องไห้ไม่หยุดหย่อน เหมือนสตรีไม่มีผิด! ข้าเกลียดท่าทางเช่นนี้ของเจ้าที่สุด!"

น้ำเสียงแหบห้าวของเขาไม่ได้อ่อนโยนแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังฟังดูหยาบกระด้างอยู่บ้าง

"รีบลุกขึ้น! นั่งยองๆ อยู่บนพื้นมันน่าดูที่ไหนกัน!"

พรหมยุทธ์เบญจมาศกอดดอกเบญจมาศปาฏิหาริย์ทะลุฟ้าไว้แน่น แต่น้ำตากลับยิ่งไหลพราก

ครั้งนี้มิใช่ความเสียใจ แต่เป็นความซาบซึ้ง

ขณะที่พรหมยุทธ์ภูตยังคงยืนตำหนิพรหมยุทธ์เบญจมาศอย่างขัดเขินอยู่ตรงนั้น ทันใดนั้นเอง—

"เฒ่าภูต!"

พรหมยุทธ์เบญจมาศดีดตัวลุกขึ้นจากพื้นทันที ยังไม่ทันที่พรหมยุทธ์ภูตจะได้ตั้งตัว เขาก็โผเข้าสวมกอดอีกฝ่ายอย่างกะทันหัน!

"ให้ตายสิ!"

พรหมยุทธ์ภูตถึงกับตื่นตระหนกไปทั้งร่าง

นี่มันสถานการณ์อะไรกัน?

เหตุใดเจ้าเย่วกวนนี่ถึงได้โผเข้ามากอดข้าอย่างกะทันหันเช่นนี้?

เขาไม่ได้เตรียมใจไว้เลยสักนิด!

"เย่วกวน เจ้าบ้าไปแล้วหรือ?! ปล่อยข้า!"

ใบหน้าของพรหมยุทธ์ภูตพลันแดงก่ำราวกับตับหมู เขาพยายามผลักพรหมยุทธ์เบญจมาศออกอย่างสุดกำลัง แต่อีกฝ่ายกลับกอดแน่นเหลือเกิน

"ข้าไม่ปล่อย!"

พรหมยุทธ์เบญจมาศจมูกร้อนผ่าว น้ำเสียงเจือสะอื้น

"เฒ่าภูต เจ้าดีต่อข้าเกินไปแล้ว!"

"ข้า... ข้าซาบซึ้งจนอยากจะร้องไห้!"

"ใครต้องการให้เจ้าซาบซึ้งกัน!"

พรหมยุทธ์ภูตกระวนกระวายจนกระทืบเท้า "ปล่อยข้าเร็วเข้า! หากมีคนมาเห็นเข้าจะดูไม่ดี!"

น่าเสียดายที่พรหมยุทธ์เบญจมาศไม่ยอมฟังแม้แต่น้อย กลับยิ่งกอดแน่นขึ้นไปอีก

ภาพนี้ ทำให้หูเลี่ยน่าทั้งสามคนที่อยู่ด้านข้างถึงกับมองจนตาค้าง

ลูกตาของเอี้ยนแทบจะถลนออกมา "ให้ตายสิ... กอดกันแล้ว กอดกันแล้ว!"

มุมปากของเสียเยวี่ยกระตุก "รู้สึกเหมือนว่าพวกเราได้เห็นอะไรที่ไม่ควรเห็นเข้าเสียแล้ว..."

หูเลี่ยน่ายิ่งแล้วใหญ่ ตื่นเต้นจนพูดไม่ออก ได้แต่ตัวสั่นหอบหายใจแรงๆ

แต่ในใจของนางกลับตะโกนก้อง: นี่แหละความรัก!

ส่วนหลินเฟิงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้โยก บัดนี้สีหน้าของเขาก็แปรเปลี่ยนไปอย่างน่าสนใจยิ่ง

บอกตามตรง ในฐานะผู้ข้ามมิติเช่นเขา มีฉากไหนบ้างที่ไม่เคยเห็น?

แต่ว่า ฉากเช่นนี้เขากลับไม่เคยเห็นมาก่อนจริงๆ!

เขาไม่คาดคิดเลยว่า บุรุษร่างใหญ่สองคนจะสามารถแสดงฉากเช่นนี้ออกมาได้...

มุมตาของหลินเฟิงกระตุกไม่หยุด มองราชทินนามพรหมยุทธ์ทั้งสองที่กอดกันอยู่เบื้องหน้า เขารู้สึกกระอักกระอ่วนใจอย่างบอกไม่ถูก

นี่มันเรื่องอะไรกัน? ที่เขาเปิดคือร้านอาหารนะ ไม่ใช่สถานที่สุดพิสดารอะไรสักหน่อย!

แล้วเจ้าจิ้งจอกน้อยนั่นเล่า!

เจ้าจะหน้าแดงทำไม?

เจ้ากำลังตื่นเต้นอยู่สินะ?

เจ้าต้องกำลังตื่นเต้นอยู่แน่ๆ!

"เจ้าปล่อยข้าเร็วเข้า! ผู้อาวุโสยังมองอยู่!"

พอถูกเอ่ยชื่อหลินเฟิง พรหมยุทธ์เบญจมาศจึงได้สติกลับคืนมาในที่สุด

เขาจึงยอมคลายอ้อมกอดจากอีกฝ่ายอย่างอาลัยอาวรณ์ แต่สายตาของเขาก็ยังคงมองใบหน้าด้านข้างของพรหมยุทธ์ภูตอย่างอ่อนโยน

"เอ่อ... ผู้อาวุโส..."

ใบหน้าของพรหมยุทธ์ภูตดำคล้ำราวกับก้นหม้อ เสียงสั่นเทาอยู่บ้าง

"เมื่อครู่พวกเรา... ไม่ได้มีความหมายอย่างที่ท่านคิดนะขอรับ..."

"เฒ่าภูตพูดถูก!"

พรหมยุทธ์เบญจมาศรีบอธิบายเสริม เพียงแต่สายตาที่แทบจะเกาะติดอยู่บนร่างของพรหมยุทธ์ภูตนั้น ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ไม่มีความน่าเชื่อถือเลย

"พวกเราแค่... แค่ตื่นเต้นเกินไปหน่อยขอรับ!"

ตื่นเต้นกับผีสิ!

หลินเฟิงบริภาษอยู่ในใจ แต่ภายนอก เขาเพียงแค่ยกมือขึ้นเบาๆ เป็นเชิงว่าตนไม่สนใจชีวิตส่วนตัวของพวกเขา

"เอาล่ะ ความสัมพันธ์ของพวกเจ้าจะดีหรือไม่ดีก็ไม่เกี่ยวกับข้า"

หลินเฟิงเอนกายพิงเก้าอี้โยกอย่างเกียจคร้าน น้ำเสียงเจือไปด้วยความรำคาญราวกับจะบอกว่า 'อย่ามาแสดงความรักต่อหน้าข้า'

"ที่นี่คือร้านอาหาร ไม่ใช่ศูนย์ให้คำปรึกษาปัญหาหัวใจ"

เมื่อพรหมยุทธ์ภูตได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าก็ยิ่งดำคล้ำขึ้น อยากจะหาหลุมมุดเข้าไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด

ส่วนพรหมยุทธ์เบญจมาศกลับไม่สนใจแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม กลับกอดดอกเบญจมาศปาฏิหาริย์ทะลุฟ้าอย่างเปี่ยมสุข ใบหน้าเต็มไปด้วยความอิ่มเอมใจ

ในขณะนั้นเอง พรหมยุทธ์ภูตก็พลันนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาหันขวับไปมองพรหมยุทธ์เบญจมาศ

"จริงสิ เย่วกวน!"

น้ำเสียงของพรหมยุทธ์ภูตกลับกลายเป็นจริงจังขึ้นมา

"การที่เจ้าได้ดอกเบญจมาศปาฏิหาริย์ทะลุฟ้ากลับคืนมา คนที่เจ้าควรขอบคุณที่สุดจริงๆ แล้วมิใช่ข้า"

พรหมยุทธ์เบญจมาศชะงักไปครู่หนึ่ง เงยหน้าขึ้นมองพรหมยุทธ์ภูตอย่างงุนงง

"หมายความว่าอย่างไร?"

พรหมยุทธ์ภูตมองท่าทางเหม่อลอยของสหายเก่า อยากจะเขกมะเหงกใส่เขาสักที

แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงยื่นนิ้วออกไปจิ้มหน้าผากของพรหมยุทธ์เบญจมาศอย่างแรง

"เจ้าคนโง่!"

พรหมยุทธ์เบญจมาศถูกจิ้มจนเซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง พลางชูนิ้วดอกกล้วยไม้ชี้ไปที่พรหมยุทธ์ภูตอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ "เฒ่าภูต เจ้าแกล้งข้าอีกแล้ว!"

"ข้าแกล้งเจ้ารึ?" พรหมยุทธ์ภูตแค่นเสียงเย็นชา "ข้าว่าในหัวของเจ้ามีแต่กลีบดอกไม้เสียมากกว่า!"

"เจ้าลองคิดดูให้ดีสิ เหตุใดผู้อาวุโสหลินจึงต้องมอบรางวัลเป็นสมุนไพรวิเศษให้แก่ข้า?"

พรหมยุทธ์เบญจมาศกระพริบตา ยังคงมีสีหน้างุนงง "ก็เพราะเจ้าทำตัวดีอย่างไรเล่า"

"แล้วเหตุใดจึงต้องนำดอกเบญจมาศปาฏิหาริย์ทะลุฟ้ามารวมไว้ในตัวเลือกด้วยเล่า?"

"เพราะ... เพราะ..." พรหมยุทธ์เบญจมาศอ้ำๆ อึ้งๆ อยู่ครึ่งค่อนวัน ก็ยังพูดไม่ออก

พรหมยุทธ์ภูตจิ้มหน้าผากของพรหมยุทธ์เบญจมาศอย่างแรงอีกครั้ง "เจ้าคนหัวไม้เอล์ม!"

"ผู้อาวุโสหลินต้องเห็นว่าเจ้าน่าสงสารเป็นแน่ จึงได้เสนอเรื่องที่จะมอบรางวัลให้แก่ข้า!"

"แต่เหตุใดรางวัลของผู้อาวุโสจึงมิใช่การเพิ่มพลังวิญญาณ มิใช่การวิวัฒนาการวิญญาณยุทธ์ แต่กลับเป็นสมุนไพรวิเศษเล่า?"

"อีกทั้งผู้อาวุโสยังจงใจนำดอกเบญจมาศปาฏิหาริย์ทะลุฟ้ามารวมไว้ในตัวเลือกด้วย มิใช่ว่าคาดการณ์ไว้แล้วหรือว่าข้าจะเลือกดอกเบญจมาศปาฏิหาริย์ทะลุฟ้า แล้วจึงมอบให้แก่เจ้า?"

"ว่าไปแล้ว ก็ยังคงเป็นเพราะผู้อาวุโสมีจิตใจเมตตากรุณา อยากจะยืมมือข้า เพื่อมอบสมุนไพรวิเศษให้แก่เจ้าเท่านั้น!"

"ผู้ที่ต้องการจะช่วยเจ้าอย่างแท้จริง คือผู้อาวุโสหลิน"

เปรี้ยง!

ถ้อยคำเหล่านี้ประดุจดั่งสายฟ้าฟาด ฟาดเปรี้ยงลงบนศีรษะของพรหมยุทธ์เบญจมาศ

เขาเบิกตากว้าง มองหลินเฟิงอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"ผู้อาวุโส..... ท่าน....."

หลินเฟิงเอนกายพิงเก้าอี้โยก ใบหน้าสงบนิ่งดุจผืนน้ำ ไม่ได้ยอมรับ และก็ไม่ได้ปฏิเสธ

เพียงแต่ในขณะนี้เขาพูดอะไรไม่ออกอย่างที่สุด เจ้าพรหมยุทธ์ภูตนี่ความคิดจะเตลิดไปถึงไหนกัน?

ที่เขามอบรางวัลให้กุ่ยเม่ย ก็เพียงเพื่อต้องการส่งเสริมความคิดที่จะช่วยแบ่งเบาภาระธุรกิจของเฟิงหร่านถิงของเขา

ที่เขามอบรางวัลเป็นสมุนไพรวิเศษ ก็เพราะในมือของเขามีแต่สมุนไพรวิเศษ!

ส่วนเรื่องยืมมือกุ่ยเม่ยเพื่อมอบดอกเบญจมาศปาฏิหาริย์ทะลุฟ้าให้แก่พรหมยุทธ์เบญจมาศ?

อย่ามาพูดเหลวไหลเลย เขายังไม่คาดคิดเลยด้วยซ้ำว่ากุ่ยเม่ยจะยอมสละสมุนไพรวิเศษเพื่อเย่วกวน!

แต่ท่วงท่าเช่นนี้ กลับทำให้ทุกคนในที่นั้นล้วนคิดว่าพรหมยุทธ์ภูตได้พูดความจริงออกมาแล้ว

หูเลี่ยน่าใช้มือปิดปาก แววตาเต็มไปด้วยความเลื่อมใส "ผู้อาวุโสช่างอ่อนโยนเหลือเกิน... ขะ... ข้าจะร้องไห้แล้ว..."