269 - ไปเล่นเป็นเพื่อนเขาหน่อย
269 - ไปเล่นเป็นเพื่อนเขาหน่อย
1580 - ไปเล่นเป็นเพื่อนเขาหน่อย
ในเวลานี้จินซานเพิ่งลุกขึ้นยืนได้ เขาเช็ดเลือดที่มุมปากพร้อมกับจ้องมองตรงไปที่สือฮ่าว เขายอมรับเรื่องนี้ไม่ได้จริงๆ
ในตอนแรกเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจเพราะว่าเขาก้าวเข้าสู่อาณาจักรแยกตนเองได้แล้ว แต่สุดท้ายเขาก็ยังพ่ายแพ้อย่างยับเยินเช่นนี้
อาจกล่าวได้ว่าเขาเพิ่งมาถึงจุดสูงสุดของชีวิต แต่คนๆนี้กลับเหยียบย่ำเขาลงมาทันที
“ข้ายอมไม่ได้! ข้าขอท้าทายเจ้าอีกครั้ง!” ดวงตาของจินซานเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ชุดเกราะที่พังยับเยินของเขาปลดปล่อยพลังศักดิ์สิทธิ์ออกมา
เขาทำแม้กระทั่งเผาผลาญแก่นแท้ทำการตัดหนทางถอยของตัวเองเพื่อที่จะสู้ตายกับสือฮ่าว
"หยุดได้แล้ว!" ผู้ยิ่งใหญ่ตระกูลจินตะโกนออกมาพวกเขากังวลว่าจินซานจะตายในในการต่อสู้ครั้งนี้
เป็นเพราะพวกเขารู้ว่ฮวงไม่ใช่คนที่มีจิตใจอ่อนไหว เขากับตระกูลจินไม่เคยมีมิตรภาพที่ดีต่อกัน หากกระตุ้นเขามากกว่านี้จินซานจะต้องตายอย่างแน่นอน
“ข้าบอกแล้วว่าเจ้ายังห่างไกลที่จะเป็นคู่ต่อสู้ของข้า เจ้ายังไม่มีคุณสมบัติพอ”สือฮ่าวกล่าวอย่างไร้ความปราณี
ใบหน้าของจินซานเขียวคล้ำ เมื่อไม่นานมานี้เขายังตะคอกใส่สือฮ่าวว่าบังอาจอยู่เลย
แต่เมื่อลงมือต่อสู้กันเขากลับพ่ายแพ้อย่างหมดท่า ซ้ำยังถูกคู่ต่อสู้ดูหมิ่นว่าไม่คู่ควรให้ลงมือ เขาอยากจะคำรามออกมาจริงๆ
“ไม่ว่าใครก็ห้ามข้าไม่ได้!” จินซานกล่าวอย่างไม่ยินยอม
“ในเมื่อเจ้าเด็กคนนี้รนหาที่เองเจ้าก็จัดให้เขาสักหน่อยเถอะ นับแต่นี้จะได้ไม่มีเรื่องน่ารำคาญกวนใจอีก!” หมดเขาสวรรค์กระตุ้นให้สือฮ่าวฉวยโอกาสสังหารจินซานในครั้งนี้ไปเลย
ใบหน้าของคนตระกูลจินเต็มไปด้วยความร้อนใจ
ทันใดนั้นสือฮ่าวก็ตบไปที่ศีรษะของสิงโตทองและกล่าวว่า "ไปเล่นเป็นเพื่อนเขาหน่อย"
"เจ้า!"
จินซานโกรธมากรู้สึกอับอายขายหน้าเป็นอย่างยิ่ง นั่นเป็นเพียงสัตว์ขี่ที่ถูกปราบโดยสือฮ่าวและถูกนำกลับมาจากป่าอสูรสวรรค์เท่านั้น
ในเวลาเดียวกันสิงโตสีทองก็ส่งเสียงคำรามด้วยความโกรธแค้นออกมา สายเลือดของมันสูงส่งมากแต่ตอนนี้มันถูกปฏิบัติเหมือนกับสัตว์เลี้ยงมันยอมรับไม่ได้จริงๆ
“เจ้าตะโกนเพื่ออะไร? หรือจะให้ข้าตัดศีรษะของเจ้าลงมาทอด! หากไม่อยากตายก็ประพฤติตัวอย่างเชื่อฟัง!” สือฮ่าวตำหนิมัน
กลุ่มคนที่มุงดูอยู่ไม่สามารถพูดอะไรได้ ในความเห็นของพวกเขาจินซานวันนี้โชคร้ายเกินไปที่ต้องเผชิญหน้ากับฮวง
แน่นอนว่ายังมีอีกหลายคนที่หัวใจสั่นสะท้าน นี่เป็นถึงทายาทของราชสีห์ผู้กล้าบรรพบุรุษของพวกมันมีเกียรติภูมิมากเพียงใด
อย่างไรก็ตามตอนนี้มันถูกปราบโดยฮวงและกลายเป็นสัตว์ขี่ของเขา
“เจ้ารังแกคนอื่นมากเกินไปแล้ว!” ใครบางคนจากตระกูลจินคำรามออกมา
แม้แต่ใบหน้าของจินยี่และจินคุนผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองก็ยังซีดเซียวมองไปที่สือฮ่าวอย่างเย็นชา
“พวกเจ้าจะเอายังไง? ไม่ใช่ว่าพวกเจ้าต้องการต่อสู้กับพวกเราหรือ? โดยเฉพาะอย่างยิ่งเจ้าเด็กจินซานที่คิดว่าตัวเองเป็นความภาคภูมิใจแห่งสวรรค์ ข้าอยากรู้ว่าใครเป็นคนตั้งฉายานี้ให้เจ้า ช่างไม่เจียมตัวจริงๆ” กระต่ายน้อยเย้ยหยันพร้อมกับส่งเสียงหัวเราะคิกคัก
“เจ้ากล้าสู้อีกไหม” จินซานจ้องไปที่สือฮ่าว
"ถึงตาเจ้าแล้ว." สือฮ่าวตบหัวสิงโตสีทองเบาๆ
“โฮ่!”
ในท้ายที่สุดสิงโตสีทองก็นำเปลวไฟที่โหมกระหน่ำในจิตใจมาลงที่จินซานและระบายความโโกรธแค้นทั้งหมดไปที่เขา
จินซานไม่สามารถหลีกเลี่ยงการต่อสู้ที่ยิ่งใหญ่ได้แม้ว่าเขาจะต้องการก็ตาม!
ในขณะนี้ทุกคนต่างหวาดกลัว สิงโตตัวนี้แข็งแกร่งอย่างน่าเหลือเชื่อ มันต่อสู้กับจินซานอย่างโหดเหี้ยมด้วยความสามารถที่น่าตื่นตาตื่นใจ
“คู่ควรกับการเป็นลูกหลานของราชสีห์ผู้กล้าที่ติดตามรับใช้ราชาอมตะ!”
“สิงโตตัวนี้สามารถย้อนคืนสายเลือดบรรพบุรุษทำให้มันมีพลังมากมายมหาศาล!”
คนหลายคนกำลังวิจารณ์ถึงการต่อสู้ครั้งนี้ เป็นเพราะการต่อสู้ของสิงโตทองกับจินซานนั้นรุนแรงอย่างถึงที่สุด
จินซานโกรธมาก หลังจากผ่านไปร้อยกระบวนท่าเขาก็ยังไม่สามารถเอาชนะสัตว์ขี่ของอีกฝ่ายได้!
สำหรับสิงโตสีทองใบหน้าของมันมืดครึ้มมาเป็นเวลานานแล้ว เป็นเพราะฮวงสามารถเอาชนะคู่ต่อสู้คนนี้ได้อย่างง่ายดาย แต่เมื่อถึงคราวของมันกลับเป็นการต่อสู้นองเลือดที่ไม่รู้ว่าผู้ใดจะแพ้ผู้ใดจะชนะ
ต้องเข้าใจว่าเมื่อไม่นานมานี้มันได้เข้าสู่สระแห่งการเกิดใหม่และสร้างร่างกายสีทองจนแข็งแกร่งมากกว่าเดิมนับสิบเท่า
ก่อนหน้านี้ยังไม่เห็นผลมากนัก แต่หลังจากการฝึกฝนมาสองสามวันความแข็งแกร่งของมันก็ก้าวหน้าขึ้นย่างมาก อย่างไรก็ตามตอนนี้มันยังไม่สามารถเอาชนะคู่ต่อสู้ได้
สิ่งนี้ทำให้สิงโตทองรู้สึกอึดอัดจนต้องคำรามออกมา
มันเข้าสู่ขอบเขตแยกตนเองแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นยังสามารถทำได้อย่างสมบูรณ์แบบ
ในขั้นต้นมันยังคงมีคลื่นแห่งความแค้นเตรียมที่จะหาโอกาสต่อสู้ต่อสู้แตกหักกับฮวงอีกครั้ง
แต่ตอนนี้หลังจากที่ได้ต่อสู้กับจินซาน มันก็ตระหนักได้ว่ายังไม่มีคุณสมบัติที่จะเผชิญหน้ากับฮวง
ฮ่อง!
ทั้งสองต่อสู้กันอย่างดุเดือดมาต่อเนื่องกว่าสองร้อยกระบวนท่า ญาณวิเศษของพวกเขาทั้งสองสามารถถล่มสวรรค์และปฐพีได้อย่างง่ายดาย
"พอได้แล้ว!" ผู้ยิ่งใหญ่ของตระกูลจินโบกมือและแยกพวกเขาออกจากกัน เขาไม่สามารถทนดูเรื่องนี้ต่อไปได้จริงๆ
การต่อสู้ครั้งนี้สูญเสียความหมายโดยสิ้นเชิงไม่ว่าจินซานจะชนะหรือแพ้เกียรติยศของเขาก็ถูกทำลายไปจนหมดสิ้นแล้ว
ในความเป็นจริงราชสีห์ผู้กล้าเป็นทายาทของผู้อมตะ การต่อสู้เสมอกับมันก็นับว่าเป็นเรื่องที่น่าพอใจอย่างยิ่ง
อย่างไรก็ตามตอนนี้มันเป็นเพียงสัตว์ขี่ของฮวง การเอาชนะมันได้ก็ไม่มีประโยชน์แม้แต่น้อย แต่หากพ่ายแพ้ชื่อเสียงของจินซานก็จะถึงคราวย่อยยับทันที!
“เจ้าหนู เจ้ารังแกผู้อื่นมากเกินไปแล้ว!” จินคุนตะโกนออกมา เขาจ้องมองไปที่สือฮ่าวดวงตาเต็มไปด้วยไอสังหาร
“นี่ควรเป็นคำพูดของข้าที่กล่าวกับตระกูลจินของพวกเจ้า”สือฮ่าวตอบกลับอย่างเย็นชา
แม้ว่าจะต้องเผชิญกับผู้ยิ่งใหญ่อาณาจักรปลดปล่อยตนเอง แต่เขาก็ไม่ได้หวาดกลัวแม้แต่น้อย
จินคุนเดินเข้าหาสือฮ่าวพร้อมกับปลดปล่อยเจตนาสังหารออกมา
ใบหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปทันที เขาจะใช้ความแข็งแกร่งของคนรุ่นอาวุโสรังแกเด็กคนหนึ่งเชียวหรือ
รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากของสือฮ่าว ตระกูลจินต้องการทำอะไร? หากพวกเขาต้องการนำหีบไม้ไปก็ไม่ควรหาเรื่องกันถึงขนาดนี้?
สือฮ่าวอดสงสัยไม่ได้จริงๆ เป็นไปได้ไหมว่าคนตระกูลนี้ติดต่อกับอีกฝ่าย?
สิ่งที่เขายืนยันได้คือผู้ที่ลอบทำร้ายเขาในป่าอสูรสวรรค์คือคนจากตระกูลอมตะแห่งใดแห่งหนึ่งแน่นอน?
หากเป็นเช่นนั้นก็สมเหตุสมผลแล้ว อย่าบอกนะว่าพวกเขาต้องการที่จะนำหีบไม้ใบนี้ออกจากเมืองจักรพรรดิ์? จิตใจของ สือฮ่าวเเต็มไปด้วยความสงสัย
เฮง!
ในเวลานี้เสียงเย็นเยือกดังขึ้นทำให้ร่างของผู้ยิ่งใหญ่ของตระกูลจินแข็งเกร็งไม่สามารถขยับตัวได้
“จินไท่จุนอยากได้หีบไม้ขนาดนี้เลยหรือ? มันอาจจะเป็นเพียงข่าวลือสิ่งนี้ไม่แน่ว่าจะทำให้ใครคนหนึ่งกลายเป็นราชาอมตะได้” เสียงชราดังออกมาจากความมืด
คำพูดเหล่านี้ทำให้หลายคนหวั่นไหว ในที่สุดพวกเขาก็รู้ถึงความสำคัญของหีบใบนี้?
ในขณะเดียวกันทุกคนก็รู้ทันทีว่าจินไท่จุนเข้าสู่เมืองจักรพรรดิแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นนางยังให้ความสนใจต่อหีบใบนี้เป็นอย่างยิ่งนั่นคือเหตุผลที่ผู้คนจากตระกูลจินกล้าลงมืออย่างเปิดเผย
“ข้าแค่อยากรู้อยากเห็นนิดหน่อย ข้าคิดว่าเราควรจะค้นคว้าด้วยกัน” เสียงของหญิงชราดังขึ้นมาจากอีกฟาก
ทุกคนสั่นสะท้าน เห็นได้ชัดว่าจินไทจุนก็มาถึงระดับผู้สูงสุดเช่นเดียวกัน ไม่เช่นนั้นนางจะไม่มีคุณสมบัติที่จะกล่าววาจากับบุคคลลึกลับผู้นั้น!
“สหายน้อยโปรดมาที่แท่นบูชาบรรพบุรุษ พวกเราเหล่าคนชรารอเจ้ามานานแล้ว” เสียงชราอีกเสียงดังขึ้นเพื่อเชื้อเชิญสือฮ่าว
ทุกคนตื่นตระหนก ผู้สูงสุดจากเก้าสวรรค์มารวมตัวกันที่เมืองจักรพรรดิแล้ว
ในเวลานี้ผู้อาวุโสคนหนึ่งจากตระกูลหวังยื่นมือออกมาเพื่อรับหีบไม้นั้นไป
เดิมทีสือฮ่าวไม่มีอารมณ์ที่จะขัดแย้งใดๆกับพวกเขาอีก ในตอนแรกเขาตั้งใจที่จะนำหีบไม้ใบนี้กลับมาให้ผู้สูงสุดในเมืองจักรพรรดิร่วมกันศึกษา
แต่เมื่อเห็นคนจากตระกูลหวังใบหน้าเขาก็กลายเป็นเย็นชาขึ้นทันที
เขามั่นใจว่าเซียนอมตะหวังมาถึงเมืองจักรพรรดิแล้วเช่นกันไม่เช่นนั้นคนพวกนี้ย่อมไม่กล้าอวดดีต่อหน้าเขา
“อย่าทำตัวหยาบคาย! สหายน้อยสือฮ่าวแย่งชิงของวิเศษชิ้นนี้มาด้วยตัวเขาเองพวกเจ้าทุกคนไม่มีสิทธิ์ก้าวก่าย! ขอเชิญสหายน้อยมาที่แท่นบูชาบรรพบุรุษ!” เสียงของคนแก่ดังขึ้นอีกครั้ง
ในเวลาเดียวกันด้วยคนของตระกูลหวังก็ถูกพลังลึกลับกระแทกเข้ากับร่างกายจนกระอักเลือดออกมา?
จากนั้นเส้นทางสีทองก็ทอดยาวลงมาต่อหน้าพวกเขาทุกคน
สือฮ่าวรอคอยสิ่งนี้อยู่นานแล้ว หากพวกเขาสามารถไขความลับของหีบไม้ใบนี้ได้จะเป็นประโยชน์อย่างสูงต่อเก้าสวรรค์สิบพิภพอย่างยิ่ง