234 - ความเจ็บปวดที่ไม่อาจจินตนาการถึง

234  ความเจ็บปวดที่ไม่อาจจินตนาการถึง

ในตอนนี้มือของสือฮ่าวยังคงจับหีบไม้อยู่แม้ว่าเขาจะตายเขาก็ไม่ยอมปล่อยมันไปอย่างแน่นอน

ดวงตาของเขายังมีเลือดไหลออกมาไม่หยุด อาการบาดเจ็บครั้งนี้รุนแรงที่สุดตั้งแต่ที่เขาเกิดมา

ตอนนี้แม้แต่ดวงตาของเขาก็ยังเต็มไปด้วยเลือด นับประสาอะไรกับส่วนอื่นๆของร่างกาย เขามองไปที่สิงโตสีทองเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังสร้างร่างสีทองตามที่มันโอ้อวดได้จริงๆ

"น่ารำคาญ!"

สือฮ่าวพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว เขาเคลื่อนไหวด้วยทุกสิ่งที่มี พยายามอย่างเต็มที่ที่จะหลุดพ้นจากข้อจำกัดของทะเลสาบแห่งนี้โดยต้องการสังหารราชสีห์ผู้กล้าตัวนี้ให้ดับดิ้น

ฮ่อง!

คลื่นยักษ์ซัดเข้าสู่สวรรค์ ทะเลสาบแห่งนี้พุ่งสูงขึ้นอย่างรุนแรงพลังงานสีทองลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าราวกับสัญญาณควัน

นับเป็นภาพที่น่าหวาดหวั่นอย่างยิ่ง

สือฮ่าวขยับตัวยกมือขึ้นด้วยความยากลำบากก่อนจะตบไปที่สิงโตทอง

“แม้ว่าพลังของเจ้าใกล้จะหมดลงแล้ว แต่เจ้ายังกล้าคิดจะทำร้ายข้านับว่าไม่ธรรมดาจริงๆ!” ราชสีห์ผู้กล้ากล่าวด้วยความตกใจ

โฮ่ว!

มันส่งเสียงคำรามออกมาโดยเริ่มที่จะโจมตีสือฮ่าวกลับคืนบ้าง แม้ว่ามันจะอยู่ในขั้นตอนสำคัญไม่สามารถเคลื่อนไหวได้มากนัก แต่มันก็ไม่ปล่อยให้ตัวเองถูกโจมตีอยู่ฝ่ายเดียว

ปูตง!

ทันใดนั้นร่างกายของสือฮ่าวก็จมลงไปใต้ผิวน้ำเพื่อหลีกเลี่ยงการโจมตีจากคลื่นเสียงของสิงโต

การโจมตีของผู้อื่นอาจถูกมองข้ามได้เนื่องจากทะเลสาบจะทำให้มันสูญสลายไป

แต่สิงโตตัวนี้มีความพิเศษแตกต่างจากผู้อื่น มันมีข้อได้เปรียบโดยธรรมชาติที่นี่โดยไม่ต้องทนทุกข์กับการกัดกร่อนของทะเลสาบ สือฮ่าวย่อมไม่เปิดโอกาสให้กับมัน

“ทำไมเขายังไม่ตาย? เขาสามารถเริ่มโจมตีได้จริงๆตอนนี้เขาลงไปอยู่ใต้ทะเลสาบแล้ว!”

ทุกคนเห็นสือฮ่าวเคลื่อนไหวเหมือนปลาอยู่ใต้น้ำคอยส่งการโจมตีเข้าใส่สิงโตทองอยู่ตลอดเวลา อย่างไรก็ตามข้างหลังเขามีเลือดจำนวนมากไหลตามออกมา

“หึหึเรื่องนี้น่าขบขันจริงๆ เจ้าอยากทำอะไรก็ทำไปเถอะ ไม่ว่าเจ้าจะพยายามทำอย่างไรท้ายที่สุดเจ้าก็ต้องตาย” สิงโตทองหัวเราะอย่างไม่กังวล

ดวงตาของมันสว่างสดใสก่อนจะกล่าวขึ้นว่า“การสังหารเจ้าแบบนี้ก็เหมือนกับการสังหารสุนัขจมน้ำตัวหนึ่งเท่านั้น”

นี่เป็นการดูถูกเหยียดหยามประเภทหนึ่ง มันกล่าวคำเหล่านี้อย่างใจเย็นในขณะที่ค่อยๆยื่นกรงเล็บสีทองขนาดใหญ่พุ่งลงไปใต้น้ำ!

“อย่าประมาทรีบกำจัดเขา! ถ้าเขากลายเป็นราชาอมตะคนที่สองพวกเราจะลำบากกันหมด!” ผู้อาวุโสบนฝั่งกล่าวอย่างจริงจัง

นี่เป็นสิ่งที่ไม่คาดคิดสิ่งเดียวที่พวกเขาอาจพบเจอ ทุกคนรู้สึกว่าควรกำจัดฮวงก่อนจะดีกว่า ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่สามารถปล่อยให้เขาลอยอยู่ในน้ำแบบนี้

“โยนเขามาที่นี่!” เด็กหนุ่มหลายคนตะโกนอย่างตื่นเต้น

“ถูกต้องเราจะปล่อยให้เขาตายแบบนี้ได้อย่างไร? เขาต้องถูกนำไปเซ่นสังเวยให้กับวิญญาณผู้เสียชีวิตเหล่านั้น!” มีคนแนะนำ.

กลุ่มเด็กหนุ่มทั้งหมดส่งเสียงตะโกนด้วยความตื่นเต้นและเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า

“สิงโตน้อยโยนเขาออกมา!” ผู้อาวุโสหัวหน้ากลุ่มพยักหน้า

เขาก็รู้สึกเช่นเดียวกันว่าการจับฮวงได้เป็นๆย่อมดีกว่าฆ่าเขามากนัก พวกเขาอาจได้รับความลับเพิ่มเติมจากร่างกายของเขา ในทะเลสาบกรงเล็บขนาดใหญ่ของราชสีห์ผู้กล้าได้ตบลงมาแล้ว แสงสีทองที่ส่องประกายแวววาวสร้างความสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งทะเลสาบ

แม้จะอยู่ในกระบวนการสำคัญและร่างกายของมันถูกจำกัดไว้อย่างรุนแรง แต่ก็ยังแข็งแกร่งกว่าการโจมตีของสิ่งมีชีวิตในรุ่นเดียวกัน

ข้างใต้น้ำร่างกายของสือฮ่าวรู้สึกเหมือนกำลังแยกออกจากกัน ทะเลสาบแห่งนี้เป็นเหมือนโม่หินที่น่าสะพรึงกลัว มันบดขยี้เขาลงไปด้านล่าง

เลือดไหลออกมาจากทวารทั้งเจ็ดของเขา แต่การโจมตีครั้งสุดท้ายของเขาก็รุนแรงไม่แพ้กัน มันเปรียบเสมือนดาวหางพุ่งเข้าชนที่ร่างกายของราชสีห์ผู้กล้าจนเกือบจะตาย

ฮ่อง!

น่าเสียดายที่อาการบาดเจ็บของเขาจากสถานที่แห่งนี้รุนแรงเกินไป ร่วมกับการปราบปรามของน้ำในทะเลสาบเขาจึงไม่สามารถแสดงพลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาได้

ดังนั้นเมื่อกรงเล็บขนาดใหญ่ตกลงมาเขาก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสทันที

กรงเล็บของราชสีห์ผู้กล้ามีขนาดใหญ่มากมันมีลักษณะเหมือนตะขอสีทอง

หนึ่งในกรงเล็บนั้นเกี่ยวลงไปที่ร่างของสือฮ่าวจนเฉือนเนื้อและกระดูกของเขาออกจากกัน อวัยวะภายในของเขาสามารถมองเห็นได้แม้จะอยู่ในระยะไกล

“น่าสนใจจริงๆเจ้ายังสามารถเคลื่อนไหวได้อีก แต่ก็เท่านั้นพลังของเจ้าถูกน้ำในทะเลสาบแห่งนี้ดูดอกไปจนเกือบหมดแล้ว” ราชสีห์ผู้กล้ากล่าวเย้ยหยัน

สิ่งมีชีวิตบนฝั่งต่างก็เคลื่อนไหวเพราะก่อนหน้านี้พวกเขาได้ลองที่จะโจมตีบ้างแล้ว แต่ไม่ว่าพวกเขาจะใช้พลังแบบไหนมันก็มักจะสลายไปหมด

ปู!

ในเวลานี้เลือดสีแดงพุ่งออกมาจากไหล่ของสือฮ่าว แขนขวาของเขาถูกฉีกออกจากร่างในทันที

หลังจากนั้นไม่นานกระดูกขาขวาของเขาก็สูญสลายไปจากการกัดกร่อนของน้ำ

สถานการณ์เลวร้ายลงเรื่อยๆ ตอนนี้ไม่จำเป็นที่ราชสีห์ผู้กล้าต้องลงมือด้วยตัวเองเลย อีกไม่กี่ลมหายใจสือฮ่าวก็ต้องตายอย่างแน่นอน สถานการณ์ปัจจุบันของเขาเลวร้ายมาก

ปู!

“ฮ่าๆๆ…ในที่สุดก็มาถึงวาระสุดท้ายของเจ้าแล้ว ข้าจะตัดศีรษะของเจ้าเบาๆเจ้าจะได้ไม่ต้องเจ็บปวดไปมากกว่านี้” สิงโตทองกล่าวด้วยรอยยิ้ม

บนฝั่งเด็กหนุ่มหลายคนเต็มไปด้วยความริษยา ฮวงกำลังจะตายภายใต้เงื้อมมือของราชสีห์ผู้กล้า

ความสำเร็จครั้งนี้จะทำให้ชื่อเสียงของเขาขจรกระจายไปทั่วแผ่นดิน? ฮวงอันรุ่งโรจน์กำลังจะตายในตอนนี้แล้ว

แม้แต่คนรุ่นอาวุโสยังเผยสีหน้าแปลกๆ เพราะครั้งนี้สิงโตทองมีส่วนร่วมมากเกินไป แม้แต่หีบไม้ใบนั้นก็ยังจะถูกมันยึดคืนมา

“อ๊ะ?”

แม้ว่าสือฮ่าวจะตกอยู่ในสภาพอับจนใกล้จะถูกทำลาย แต่ทำไรนั้นเขาก็รู้สึกแปลกๆ เขามองลงไปใต้น้ำมีลูกกลมๆสีทองปลดปล่อยพลังชีวิตอันมากมายมหาศาลออกมา

ยิ่งไปกว่านั้นมันยังมีพลังประเภทหนึ่งซึมซับเข้าสู่ร่างกายของเขาทำให้เขาสามารถถ่ายโอนมารักษาอาการบาดเจ็บได้เล็กน้อย

เขาจึงใช้ญาณวิเศษของเทพหลิวโดยหวังที่จะรักษาอาการบาดเจ็บจากแขนขาเพื่อให้สามารถเคลื่อนไหวได้เร็วขึ้น

น่าเสียดายที่คลื่นพลังชีวิตนี้อ่อนแอมากมันไม่สามารถรักษาเขาได้ในทันที ยิ่งไปกว่านั้นอาการบาดเจ็บที่เขาได้รับจากทะเลสาบก็ยิ่งแย่ลงเรื่อยๆจนไม่สามารถหยุดยั้งได้

“อะไร?”

สิงโตสีทองดูเหมือนจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง หัวใจของมันสั่นระรัวอย่างรวดเร็ว เกิดความอันรู้สึกเลวร้ายขึ้นในจิตใจของมัน

ในความเห็นของมันฮวงไม่สามารถตัดสินด้วยเหตุผลปกติ

หากเขาสามารถรักษาตัวเองและเสริมสร้างความแข็งแกร่งจนสามารถเทียบเท่าราชาอมตะในวัยเด็กได้ ทุกคนที่อยู่ที่นี่จะต้องเจอกับหายนะอย่างแน่นอน

แม้ว่ามันจะสามารถสร้างร่างสีทองได้สำเร็จเพื่อเป็นรากฐานของราชาอมตะคนที่สอง แต่มันก็มีความสำนึกตัวอยู่ว่าไม่สามารถเทียบได้กับฮวง

ฮ่อง!

ในช่วงเวลาที่สือฮ่าวเสียสมาธิกรงเล็บขนาดใหญ่ของสิงโตทองก็คว้าไปที่หีบไม้นั้น

สือฮ่าวไม่ได้ต่อต้านมัน เพราะเขารู้สึกดีว่าไม่สามารถทำอะไรได้ ตอนนี้สมาธิของเขาจดจ่ออยู่กับการรักษาร่างกายของตนเองให้เร็วที่สุด

ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดของเขาคือการรักษาชีวิตตนเองให้รอดไว้ก่อน

เขาไม่สามารถตายที่นี่ได้

สือฮ่าวขยับตัวออกห่างจากสิงโตทองให้มากที่สุด แน่นอนว่าทะเลสาบที่เหมือนหนองน้ำแห่งนี้ไม่สามารถจำกัดการเคลื่อนไหวของเขาได้มากนัก

“รีบฆ่าเขา!”

ใบหน้าของเหล่าผู้อาวุโสที่อยู่บนฝั่งเปลี่ยนไปเล็กน้อย ตอนนี้พวกเขาไม่ต้องการจับเชลยอีกแล้ว