224 - คนทรยศ

224 คนทรยศ

“หีบไม้นี้ใกล้จะผุพังแล้วทำไมมันยังแข็งแกร่งขนาดนี้? แม้แต่ผู้ฝึกฝนอาณาจักรปลดปล่อยตนเองก็ไม่สามารถเปิดมันได้?” ชายหนุ่มจากด้านข้างถาม

“มันแข็งแกร่งมากไม่สามารถเปิดออกได้” สือฮ่าวพยักหน้า

“สมบัติล้ำค่าประเภทนี้ถูกฝังอยู่ใต้ดินอย่างน้อยก็เป็นเวลาหนึ่งหรือสองยุคที่ยิ่งใหญ่โดยไม่ได้รับความเสียหาย นี่ก็เพียงพอแล้วที่จะพิสูจน์คุณค่าของมัน!” อี้ฉวนกล่าวพร้อมกับถอนหายใจ

“สหายเต๋าน่าจะเห็นหลุมศพใหญ่สีแดงเข้มเปิดเอง มีฉากพิเศษอะไรบ้างเมื่อหีบไม้โผล่ออกมาครั้งแรก?” ชายอายุสามสิบปีถาม

ผู้อาวุโสอี้ฉวนพยักหน้ามองไปทางสือฮ่าวและพูดว่า“หีบไม้นี้ไม่สามารถเปิดได้ยกเว้นด้วยวิธีพิเศษ ควรจะมีการเปิดเผยบางอย่างเมื่อมันปรากฏขึ้นใช่ไหม?”

“ไม่มีข้าก็ไม่ได้สังเกตอะไรเลย ถึงตอนนี้ข้าก็ยังไม่เคยเปิดหีบใบนี้ออกเลยแม้แต่ครั้งเดียว” สือฮ่าวส่ายหัว

“ไม่มีอะไรอื่นจริงๆหรือ” มีคนถามอีกขั้น

“ไม่มี!” สือฮ่าวกล่าวพร้อมกับถอนหายใจ

“สหายเต๋าเจ้าไม่จริงใจเลย เมื่อสมบัติสูงสุดที่ท้าทายสวรรค์ประเภทนี้ปรากฏขึ้นจะต้องมีปรากฏการณ์อะไรบางอย่างเกิดขึ้นอย่างแน่นอน นี่อาจเป็นกุญแจสำคัญในการเปิดหีบไม้นี้” ในเวลานี้จู่ๆชายหนุ่มก็พูดขึ้นด้วยความไม่พอใจ

“เจ้ากำลังหมายถึงอะไร? เจ้ากำลังบอกว่าข้าเก็บซ่อนความลับบางอย่างไว้คนเดียวหรือ” สือฮ่าวถามอย่างเย็นชา

“ใครจะรู้ว่าเจ้าเจ้ามีความคิดเช่นไรเจ้าอาจจะพยายามปิดซ่อนความลับนี้ไว้กับตัวเองโดยไม่พยายามส่งมอบให้กับเมืองจักรพรรดิ” ชายหนุ่มคนนี้ค่อนข้างเอาแต่ใจ

ใบหน้าของสือฮ่าวกลายเป็นเย็นชาทันที “ ถ้าสิ่งประดิษฐ์โบราณนี้สามารถช่วยให้เมืองจักรพรรดิ์พลิกเอาชนะสงครามได้

ข้าจะมอบมันให้กับผู้อาวุโสใหญ่และคนอื่นๆอย่างไม่ลังเล ยังต้องรอให้เจ้าพูดสิ่งนี้ออกมาหรือ? ยิ่งไปกว่านั้นนี่คือสิ่งที่ข้าเสี่ยงชีวิตเพื่อให้ได้มาดังนั้นนี่จึงเป็นของข้าไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะวิจารณ์ได้”

“เห็นได้ชัดว่าเจ้าเป็นคนที่เห็นแก่ตัว ทำไมถึงจะเปิดหีบนี้ไม่ได้? เจ้ากำลังซ่อนบางอย่างแน่นอน ของวิเศษระดับนี้จะไม่มีวิธีการเปิดได้อย่างไร” ชายหนุ่มคนนั้นยังคงแสดงท่าทีแข็งกร้าว

“พวกเจ้ากำลังพยายามทำอะไรอยู่” สือฮ่าวไม่ได้ให้ความสนใจเขา แต่มองไปที่คนอื่นๆแทน

“สหายน้อยอย่าเข้าใจผิดเขาหุนหันพลันแล่นเกินไปไม่จำเป็นต้องทะเลาะกับเขา” ผู้อาวุโสอี้ฉวนกล่าว จากนั้นเขาตวาดใส่ชายหนุ่มคนนั้นให้สงบเสงี่ยมเจียมตัว

สือฮ่าวหรี่ตาและไม่พูดอะไร

“สหายน้อยเจ้าไม่ควรตำหนิเขามากนัก เรื่องนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งอาจสามารถพลิกชะตาของเมืองจักรพรรดิได้” ชายวัยกลางคนคนนั้นกล่าว

“ระหว่างทางที่มาช่วยสหายน้อยพวกเราฝ่าดงศัตรูทำให้พบความสูญเสียกันไม่น้อย” ผู้อาวุโสอี้ฉวนกล่าวพร้อมกับถอนหายใจ

ชายหนุ่มคนนั้นรีบเสริมขึ้นทันที“ถูกต้อง? เราใช้ความพยายามอย่างมากกว่าจะมาถึงที่นี่ แต่ท้ายที่สุดเมื่อเจ้ารอดคำขอบคุณสักคำก็ไม่มีซ้ำยังพยายามปิดบังความลับกับพวกเรา!”

สือฮ่าวถอนหายใจและพูดว่า“ข้าไม่ได้ซ่อนอะไรเลยนี่คือความจริง”

มุมปากของชายหนุ่มแสดงท่าทีเยาะเย้ยและไม่เชื่อเขา ชายวัยกลางคนขมวดคิ้วเริ่มคิดกับตัวเอง

ดวงตาของผู้อาวุโสฮี้ฉวนทอประกายลึกล้ำไม่พูดอะไรเพียงจ้องมองมาที่สือฮ่าวเท่านั้น

ในขณะนั้นแม้ว่าจะไม่มีคลื่นศักดิ์สิทธิ์ที่ทรงพลัง แต่สือฮ่าวก็ยังรู้สึกถึงความไม่สบายใจ นี่เป็นปฏิกิริยาโดยสัญชาตญาณ

ประสาทสัมผัสของสือฮ่าวนั้นน่ากลัวอย่างมาก นี่ยังเป็นความสามารถอย่างหนึ่งที่ทำให้เขาสามารถก้าวมาสู่ความแข็งแกร่งในปัจจุบันได้

ถ้าเป็นคนธรรมดาพวกเขาอาจมองข้ามสิ่งนี้ โดยไม่สามารถสัมผัสถึงความเย็นยะเยือกแบบนี้ได้

แต่ตอนนี้สือฮ่าวรู้สึกไม่สบายใจ เขารู้ว่าผู้อาวุโสที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามมีเจตนาร้ายต่อเขา

เขาเชื่อในสัญชาตญาณของตนเองเสมอมา หลังจากประสบอันตรายครั้งแล้วครั้งเล่ามันทำให้เขารู้ว่าต้องระวังตัว

ทำให้เขาสามารถหลีกเลี่ยงหายนะได้

“คนกลุ่มนี้ล้วนปรารถนาที่จะทำร้ายข้า!” สือฮ่าวขบคิดได้อย่างรวดเร็ว

ในความเป็นจริงเขาไม่เชื่อใจกลุ่มนี้ตั้งแต่แรก เพราะพวกเขาปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันเกินไป

ป่าอสูรสวรรค์อันตรายแค่ไหน? ด่านสำคัญถูกสกัดกั้นโดยกองทัพที่ยิ่งใหญ่ของอีกฝ่าย

โดยปกติแล้วมันเป็นเรื่องยากมากที่คนเหล่านี้จะเข้ามาได้อย่างเงียบๆ

แม้แต่รถศึกคันนี้ก็ไม่สามารถทำได้!

นั่นคือเหตุผลที่เขายังคงเฝ้าระวังอยู่เสมอ

อย่างไรก็ตามในเวลานั้นคนของฝ่ายต่างมิติได้ตัดทางถอยของเขาไปแล้ว เมื่อไม่มีทางเลือกอื่นเขาจึงจำเป็นต้องขึ้นรถศึกคันนี้มา

“นี่…เป็นไปได้ไหมว่าพวกเขาคือคนทรยศของเมืองจักรพรรดิ์?” สือฮ่าวคิดกับตัวเอง คลื่นแห่งความโกรธพุ่งพล่านภายในตัวเขาทันที

เมื่อเขามุ่งหน้ามายังเทือกเขายาศักดิ์สิทธิ์ก่อนหน้านี้ เขาเคยถูกไล่ล่าโดยบุคคลในอาณาจักรปลดปล่อยตนเอง

หลังจากนั้นก็มีศัตรูจากต่างมิติมากมายมาล้อมสังหารเขา หนึ่งในเชลยที่เขาจับได้บอกว่าความลับนี้รั่วไหลมาจากคนของเมืองจักรพรรดิ

น่ารังเกียจที่สุด!

สือฮ่าวต้องการฆ่าคนทรยศให้สิ้นซาก

ตอนนี้คนเหล่านี้อยู่ต่อหน้าเขา แต่พวกมันก็ยังคงแสดงท่าทีพยายามหลอกลวงเขา

ถ้าไม่ใช่เพราะพวกมันต้องการรู้ความลับของหีบไม้มากกว่านี้พวกมันคงลงมือสังหารเขาไปนานแล้ว

สือฮ่าวตัดสินใจทันที!

เขารู้ดีว่าโอกาสของเขามีเพียงครั้งเดียวเท่านั้นหากเขาพลาดแม้แต่หนทางรอดชีวิตก็ไม่มี

“บางที…” ในเวลานี้สือฮ่าวขมวดคิ้วและเริ่มแสดงท่าทางใช้ความคิด

“สหายน้อยเป็นไปได้ไหมที่เจ้าคิดอะไรบางอย่างออกแล้ว” ผู้เฒ่าอี้ฉวนถาม

"มันเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้หรือไม่?" สือฮ่าวพูดกับตัวเอง

กลุ่มคนที่อยู่บนรถศึกต่างแสดงสีหน้าแปลกๆบางคนก็ยิ่งเผยให้เห็นถึงความคาดหวังอย่างน่าประหลาดใจ

“บอกมาเถอะให้เราช่วยคิดวิเคราะห์!” ชายวัยกลางคนกล่าว

“ผู้อาวุโสโปรดดูที่หีบไม้ใบนี้…” สือฮ่าวถือหีบไม้ผุๆนำไปยื่นต่อหน้าอี้ฉวน

"มันคืออะไร? ข้าตรวจสอบมันค่อนข้างละเอียดแล้ว แต่ก็ยังไม่สังเกตเห็นอะไรเลย” ผู้เฒ่ากล่าว.

“มันน่าจะเป็นอย่างนี้! ย้อนกลับไปตอนนั้นมีแสงสีทองกระพริบออกมาจากตรงส่วนนี้ แต่ตอนนั้นข้าไม่ได้ให้ความสนใจมันมากนัก” สือฮ่าวกล่าวพร้อมกับชี้ไปที่ตำแหน่งบนหีบไม้

“แสงแบบไหน?” หลายคนพูดออกมาพร้อมๆกัน

“สหายน้อยโปรดวาดออกมาให้เราศึกษามันสักหน่อย ใครจะไปรู้เราอาจค้นพบสิ่งที่ยิ่งใหญ่ก็ได้!” ผู้อาวุโสอี้ฉวนกล่าว

"ตกลง!" สือฮ่าวลดหีบไม้เน่าลง เขายกมือขึ้นวาดอักขระเซียนโบราณด้วยนิ้วชี้ข้างซ้าย

ความสนใจของทุกคนต่างจดจ่อจ้องไปที่สถานที่นั้น!

จิ!

ทันใดนั้นนิ้วของสือฮ่าวก็ปล่อยริ้วแสงสีแดงเข้มออกมา มันรวดเร็วและกดขี่ข่มเหงเกินไป!

“เจ้าหนูบังอาจ!” อี้ฉวนร้องลั่น

สำหรับคนอื่นๆพวกเขายังคงสงบนิ่ง จากนั้นพวกเขาก็เผยรอยยิ้มเย็นชาออกมา

พวกเขารู้ว่าตัวตนของพวกเขาถูกเปิดเผยแล้ว แต่พวกเขาไม่กังวลเลย ตอนนี้ขอบเขตการบ่มเพาะของสือฮ่าว คืออะไร? เขาทำร้ายผู้อาวุโสอี้ฉวนได้อย่างไรกัน

ไร้สาระสิ้นดี?

อย่างไรก็ตามสิ่งต่างๆไม่เป็นไปตามที่ทุกคนคาดหวัง แม้ว่าปฏิกิริยาของผู้อาวุโสอี้ฉวนจะรวดเร็ว แต่ช่องว่างระหว่างคิ้วของเขายังคงถูกแทงทะลุ!

นี่เป็นเรื่องยากที่จะเชื่อจริงๆ ผู้เชี่ยวชาญอาณาจักรปลดปล่อยตนเองถูกฆ่าโดยเด็กหนุ่มคนหนึ่งแม้แต่วิญญาณดั้งเดิมของเขายังสูญสลายไป!