178 - ข้าต้องการยาขั้นเซียน

178 - ข้าต้องการยาขั้นเซียน

“รูปลักษณ์ของผู้อาวุโสเมิ่งนั้นหล่อเหลาจริงๆ ข้ารู้สึกว่านี่คือความองอาจที่แท้จริง!” มีหญิงสาวที่ใบหน้าแดงก่ำมองไปในทิศทางนั้นด้วยสายตาเหม่อลอย

ยิ่งไปกว่านั้นไม่ใช่แค่หนึ่งหรือสองคนเท่านั้น แต่ยังมีหญิงสาวหลายคนที่ดวงตาของพวกนางหมุนวนไปด้วยความสดใส

กลุ่มผู้อาวุโสต่างก็พูดไม่ออก

“สหายเก่าคนนี้ผิดปกติจริงๆ อย่าบอกนะว่าเมื่อเร็วๆนี้เขาได้รับการเกิดใหม่ที่ประสบความสำเร็จพร้อมกับทะเลแห่งชีวิตอีกครั้ง” มังกรตัวที่ห้าพูดเบาๆ น้ำเสียงของเขาไม่เต็มใจอย่างยิ่ง

-

เทือกเขายาศักดิ์สิทธิ์เขตที่ลึกที่สุด

สือฮ่าวกำลังวิ่งอย่างบ้าคลั่งอัศวินแห่งความตายตามมาอยู่ข้างๆ พวกเขามาถึงในดินแดนที่เขียวชอุ่ม สถานที่แห่งนี้สุกใสและเป็นผลึก ต้นไม้เหล่านั้นล้วนส่องแสงเหมือนคลื่นสีเขียว

บนพื้นมีกระดูกสีขาวจำนวนมาก เห็นได้ชัดว่านี่ไม่ใช่สถานที่ที่ดี

“สหายเต๋าได้โปรดช่วยข้าด้วย!”

ภายในป่าต้นไม้โบราณสีแดงร้องโหยหวนเรียกต้นไม้อื่นให้พวกเขาฟื้นขึ้นมาและปกป้องมัน

“ต้นไม้เทพสวรรค์อย่าวิ่งอีกต่อไปข้าไม่เคยคิดจะทำอันตรายเจ้า ! ดูสิพี่น้องของเจ้ากำลังติดตามข้าอยู่และข้ายังมีดินแห่งชีวิตคอยหล่อเลี้ยงเจ้าทำให้เจ้าแข็งแกร่งมากยิ่งขึ้น!”สือฮ่าว ตะโกนจากด้านหลังพยายามอย่างเต็มที่เพื่อแสดงให้เห็นว่าเขาไม่เป็นอันตรายและบริสุทธิ์ใจ

“นี่คือต้นอสูภทั้งหมดที่เติบโตจากกองซากศพ!” ภายในหม้อต้นไม้เทพสวรรค์ของสือฮ่าวกล่าว

ความรู้และประสบการณ์ของมันมากมาย สามารถมองเห็นต้นกำเนิดของต้นไม้โบราณเหล่านี้ได้

“เจ้าตกต่ำไปแล้วจริงๆถึงกับไปขอความช่วยเหลือจากต้นอสุภ” ต้นไม้เทพสวรรค์สีทองในกระถางตะโกนลั่น

“ยังดีกว่าเจ้าที่คอยติดตามสิ่งที่น่ารังเกียจ ต้นไม้อสุภเหล่านี้ไม่มีจิตสำนึกที่แท้จริงพวกมันจะไม่วิ่งไปมาและสร้างปัญหา!” ในทะเลแห่งต้นไม้ ต้นไม้เทพสวรรค์สีแดงตะโกนดังลั่น

เมื่ออัศวินความตายได้ยินสิ่งนี้หมอกสีดำรอบตัวก็หนาขึ้น จากนั้นมันก็สวดคาถาโบราณด้วยเสียงต่ำทำให้สถานที่แห่งนี้ดูแปลกตาขึ้น เห็นได้ชัดว่าตอนนี้เป็นเวลากลางวันแต่มันก็มืดลงทันตาเห็น

ลมหนาวเย็นคร่ำครวญหมอกสีเลือดฟุ้งกระจายไปทั่วอากาศ ราวกับว่านรกได้ลงมาบนโลกใบนี้

หลังจากนั้นไม่นานทะเลแห่งต้นไม้ก็ส่องแสงและปลดปล่อยคลื่นพลังอันยิ่งใหญ่ ต้นไม้ทั้งหมดสั่นสะเทือนพร้อมกับยื่นกิ่งออกมา

อา ...

ต้นไม้เทพสวรรค์สีแดงนั้นกรีดร้องอย่างน่าสังเวชและหวาดกลัวอย่างมาก เป็นเพราะต้นไม้ที่ถูกเรียกว่าต้นอสุภทั้งหมดกำลังเคลื่อนไหวจนมันติดกับดัก ลำต้นเหล่านั้นเหมือนจระเข้กำลังจะฉีกมันออกจากกัน

"ปล่อยข้าไป!" ต้นไม้ชรากรีดร้อง

สือฮ่าวรู้สึกกลัวไม่คาดคิดว่าอัศวินแห่งความตายจะเคลื่อนไหวเช่นนี้ มันสามารถควบคุมต้นไม้อสุภได้จริงๆ

“สิ่งเหล่านี้ถูกปลูกโดยตระกูลของข้าโดยมีรากฐานมาจากดินแดนหลุมฝังศพโบราณ พวกมันเป็นต้นไม้ระดับต่ำชนิดหนึ่งที่ปกป้องดินแห่งชีวิต” อัศวินแห่งความตายกล่าว

สือฮ่าวตะลึง นี่เป็นเรื่องจริง? ต้นไม้อสุภเกี่ยวข้องกับดินแดนหลุมฝังศพโบราณ?

“ฮ่าฮ่า…น้องข้าเจ้าไม่ต้องดิ้นรนอีกต่อไป ในที่สุดเราก็ได้พบกันอีกครั้งเราควรจะเป็นหนึ่งเดียวกันในตอนนี้” ต้นไม้เทพสวรรค์สีทองที่ด้านข้างของสือฮ่าวมีความสุขมาก

หมอกสีดำพุ่งขึ้นอัศวินแห่งความตายปราบปรามต้นไม้เทพสวรรค์สีแดงจนมันไม่สามารถหลบหนีได้อีกต่อไป

เมื่อสือฮ่าวไปถึงมันก็ไม่สามารถดิ้นรนได้แล้ว

ต้นไม้นี้ค่อนข้างน่าสนใจลำต้นของมันมีรูรวมทั้งส่วนอื่นๆ ทำให้มันดูไม่แตกต่างจากปากและจมูกของมนุษย์มากนัก ยอดไม้เขียวชอุ่มและเฟื่องฟูเหมือนผมสีแดงหนา

“ทำไมเจ้าถึงอยู่ร่วมกับอัศวินแห่งความตาย? ร่างกายของพวกเขามีพลังแห่งความตายมันจะทำลายพวกเรา ถ้าเราคบกับพวกเขาเป็นเวลานานมันจะทำให้เจ้าตกอยู่ในความมืดมิด!” ต้นไม้เทพสวรรค์สีแดงกล่าวด้วยความโกรธ

“เจ้าคิดมากเกินไปข้าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับมัน” ต้นไม้เทพสวรรค์สีทองอธิบายโดยไม่ต้องการให้มันเข้าใจผิด เป็นเพราะต้องการรวมเข้าด้วยกัน

“ต้นไม้เทพสวรรค์อาวุโสเจ้าเข้าใจผิดจริงๆ…” สือฮ่าวกล่าวเสริม เขาไม่ได้วางแผนที่จะปราบปรามแต่อธิบายสถานการณ์อย่างตรงไปตรงมาแทน

เป็นเพราะเขาไม่อยากทำให้อีกฝ่ายขุ่นเคือง ในอนาคตเขายังต้องการให้มันกลายร่างเป็นต้นไม้เซียนสวรรค์!

ต้นไม้โบราณสีแดงเข้มตกใจอย่างไม่น่าเชื่อ ในที่สุดมันค่อยๆ อุ่นใจเชื่อในสิ่งที่พวกเขาพูด เป็นเพราะมันไม่รู้สึกถึงพลังแห่งความตายใดๆ จากร่างกายของทั้งสอง

“ต้นไม้เซียนนั้นน่ากลัวมากไหม? ทำไมพวกเจ้าไม่เห็นเหมือนกับที่ข้าเคยพบในดินแดนหลุมฝังศพโบราณ” ในเวลานี้อัศวินแห่งความตายก็พูดขึ้น

คำพูดของต้นไม้โบราณสีแดงทำให้มันรู้สึกไม่พอใจอย่างชัดเจน

"เจ้าพูดอะไร?" ต้นไม้เทพสวรรค์ทั้งสองตกใจ

“จะเข้าสู่ส่วนลึกของเขตหลุมศพโบราณได้อย่างไร”สือฮ่าวถาม

“มันไกลมากพวกเจ้าเข้าไปไม่ได้!” คำพูดของอัศวินแห่งความตายหยุดอยู่แค่นั้น มันจะไม่พาพวกเขาไปที่นั่น

“ที่นั่นมียาเซียนไหม” ดวงตาของสือฮ่าวเปล่งประกาย ถ้าเขาสามารถให้ของขวัญแก่ผู้อาวุโสใหญ่เขาอาจจะหลุดพ้นจากพันธนาการของโลกและเข้าสู่ดินแดนแห่งความเป็นอมตะได้

“ไม่ใช่แค่ต้นเดียว พวกมันอยู่ที่นั่นเป็นจำนวนไม่น้อย แต่มันไม่มีประโยชน์กับพวกเรา” อัศวินแห่งความตายกล่าว

สือฮ่าวรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อยราวกับว่าเขากำลังจะบ้า มียาเซียนมากมายวิ่งไปมาในเขตหลุมฝังศพโบราณ นี่คือเรื่องบ้าแบบไหน? แค่คิดอย่างเดียวก็ทำให้เขาน้ำลายไหลแล้ว

นี่เป็นถึงโอกาสในการบรรลุความเป็นอมตะ! หากสามารถนำกลับมาได้ มันจะสามารถสร้างผู้อมตะมากมายในเก้าสวรรค์สิบพิภพ!

“พี่ใหญ่เราอยู่ด้วยกันมานานแล้วยังไงเจ้าก็ช่วยพาข้าไปด้วยเถอะ!” หนังหน้าของสือฮ่าวนั้นหนาราวกับแผ่นเหล็ก เขาเคลื่อนตัวไปกอดแขนอัศวินแห่งความตายโดยตรง ความใกล้ชิดนี้ทำให้อัศวินแห่งความตายรู้สึกขนลุกซู่

มันขยับหนีอย่างรวดเร็วและกล่าวว่า “อย่ามาแตะต้องตัวข้า”

“ไม่เป็นไรข้าไม่สนใจจริงๆ นอกจากนี้เจ้าก็ไม่ใช่ผู้หญิงสักหน่อย ข้าหมายถึงอัศวินแห่งความตายที่เป็นผู้หญิง” สือฮ่าวยังคงความกระตือรือร้นเขาดูเหมือนว่าจะไม่สนใจเลย

"เอามือออกไปเดี๋ยวนี้!" อัศวินแห่งความตายนั้นโง่เขลา แต่ก็ยังพูดอย่างเด็ดเดี่ยว

"ทำไม?" สือฮ่าวไม่เต็มใจที่จะยอมแพ้

“มันเหมือนกับคางคกที่คลานขึ้นแขนของเจ้านั่นคือเหตุผลเดียวกัน ข้ารู้สึกอึดอัดมาก” สือฮ่าวใบหน้าดำคล้ำไปในทันที

เขาค่อนข้างไม่พอใจ มันเป็นเพียงซากศพแต่จริงๆแล้วมันพยายามหลบเลี่ยงเขาช่างไร้สาระจริงๆ

สือฮ่าวรู้สึกหดหู่ใจในทันทีแต่แล้วใบหน้าของเขาก็สว่างขึ้น“เจ้าเป็นสตรีหรือ?”

“มีปัญหาอะไร?” อัศวินผู้ตายกล่าวอย่างใจเย็น

“ไม่เป็นไรไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน!” สือฮ่าวปิดปากของเขารู้สึกวิงเวียนเล็กน้อย

จากนั้นเขาก็อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นอีกครั้ง เขาสนใจในยาเซียนปรารถนาอย่างยิ่งโดยต้องการนำพวกมันกลับไปที่เมืองจักรพรรดิ์

“ข้าไม่เชื่อเจ้า ทำไมยาเซียนถึงไปที่เขตหลุมฝังศพโบราณ? พวกเขาไม่กลัวที่จะตกอยู่ในความมืดมิดหรือถูกสาปแช่งชั่วนิรันดร์หรือ?” ต้นไม้เทพสวรรค์สีแดงมีสีหน้าเคลือบแคลง

“ทำไมถึงจะเป็นไปไม่ได้เพราะที่เขตหลุมฝังศพโบราณไม่มีสิ่งใดคุกคามพวกมัน การอยู่ที่นั่นพวกมันจะปลอดภัย” อัศวินความตายกล่าว

“ทิ้งพวกมันไปก็เสียเปล่า! ทำไมเจ้าไม่จับพวกมันมาแลกกับดินแห่งชีวิตของข้า!” สือฮ่าวถูมือของเขาพร้อมกับกลืนน้ำลายเสียงดัง

อัศวินแห่งความตายขมวดคิ้วและกล่าวว่า“ยาเซียนไม่มีประโยชน์สำหรับข้า แต่บางที…อาจมีประโยชน์ต่อการดำรงอยู่ในส่วนลึกของพื้นที่ฝังศพ”

เมื่อสือฮ่าวได้ยินดังนั้นเขาก็รู้สึกประหม่าทันที ก่อนหน้านี้เขายังวางแผนอยู่เเต่ตอนนี้ไม่มีความหวังแล้ว?

“นั่นก็สมเหตุสมผลเช่นกันร่างกายของเจ้ามีพลังแห่งความตายซึ่งขัดแย้งกลับยาเซียน แต่ใครจะรู้บางทีในหมู่พวกเจ้าอาจมีตัวประหลาดปรากฏออกมา” สือฮ่าวกล่าวพร้อมกับถอนหายใจเบา ๆ

“มันมีประโยชน์จริงๆ ข้าจำได้ว่ามีผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่งที่โค่นต้นไม้เซียนโดยใช้มันเพื่อแกะสลักเป็นโลงศพ” อัศวินแห่งความตายพูดกับตัวเอง

"อะไร? บอกข้าหน่อยว่ามันอยู่ที่ไหน ข้าจะเอาชนะมันให้ได้!” สือฮ่าวไม่สามารถอดกลั้นจนลืมพิจารณาว่าเขามีความแข็งแกร่งแบบนั้นหรือไม่

“แค่ไก่ที่เลี้ยงโดยผู้ยิ่งใหญ่คนนั้นก็สามารถกินเจ้าได้ในคำเดียว” อัศวินแห่งความตายเหยียดหยามออกมาตรงๆ

“เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นผู้หญิงแล้วข้าจะไม่กล้าลงมือกับเจ้าเหรอ” สือฮ่าวโกรธมาก

“ข้าลืมพูดไป! ก่อนที่ไก่ตัวนั้นจะสูญเสียขนไป ข้าเชื่อว่ามันน่าจะถูกเรียกว่าหงส์เพลิงที่แท้อะไรสักอย่าง” อัศวินแห่งความตายกล่าวช้าๆ

“เจ้าจะตายหรือเปล่าหากไม่ได้โอ้อวด?!”