บทที่ 43 - ปืนกระสุนระเบิด Lv 13 กับรถบ้านหุ้มเกราะ Lv 12

บทที่ 43 - ปืนกระสุนระเบิด Lv 13 กับรถบ้านหุ้มเกราะ Lv 12

หลังจากการรอคอยไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง การอัปเกรดปืนกระสุนระเบิด Lv 13 ก็เสร็จสิ้นลงในที่สุด

【ปืนกระสุนระเบิด Lv 13/19 คุณภาพสีแดง】

【แต้มอัปเกรด 14/5 ดาเมจ 80 ระยะยิงหวังผล 2 กิโลเมตร กระสุนคงเหลือ 500/1000】

【คุณสมบัติพิเศษ ฟื้นฟูกระสุน 1 นัด/วินาที แม็กกาซีนมิติบรรจุ 1000 นัด】

นอกจากการเพิ่มดาเมจและจำนวนกระสุนสำรองที่เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าแล้ว ก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลงอื่นใด ทว่าจุดสำคัญอยู่ที่การอัปเกรดครั้งถัดไปที่ Lv 14 ซึ่งน่าจะมีการก้าวกระโดดทางคุณภาพครั้งใหญ่

การอัปเกรดที่สำคัญขนาดนี้ เขาต้องเห็นด้วยตาตัวเองเพื่อไม่ให้พลาดข้อมูลสำคัญอะไรไป

หลินเฟิงเก็บปืนกระสุนระเบิด Lv 13 บนโต๊ะ เขาไม่ได้เริ่มการอัปเกรด Lv 14 และการอัปเกรดร่างกายของตัวเองในทันที เพราะตอนนี้เขาอยากจะนอนหลับให้เต็มอิ่มสักตื่น

กระแสความอบอุ่นจากการอัปเกรดอาจช่วยบรรเทาความเมื่อยล้าของกล้ามเนื้อได้ชั่วคราว แต่มันไม่สามารถล้างความเหนื่อยล้าทางสมองที่เกิดจากการทำงานหนักเป็นเวลานานได้

ลองคำนวณดู ตั้งแต่ตื่นตอนตีห้าเมื่อวาน ออกเดินทางจนถึงตอนนี้ เขาผ่านการต่อสู้ความเข้มข้นสูงต่อเนื่องกว่ายี่สิบชั่วโมง สมองเปรียบเสมือนคอมพิวเตอร์ที่สะสมขยะข้อมูลไว้มหาศาลจนแทบรับภาระไม่ไหว

จำเป็นต้องเข้าสู่โหมดพักเครื่องเพื่อกำจัดขยะพวกนั้น

ดังนั้นที่หลินเฟิงปฏิเสธของขวัญที่หูเฟยเตรียมไว้ให้ หลักๆ ก็เพราะแรงกายและความสนใจมันหมดหลอดแล้ว ถ้าเป็นตอนเพิ่งกลับมาถึงจุดพักรถอาจจะยังพอมีความอยากอยู่บ้าง แต่หลังจากฝืนสังขารเจรจากับหูเฟยจนจบ ตอนนี้เขาอยากแค่นอนหลับสบายๆ ปล่อยสมองให้ว่างเปล่า

มีเรื่องอะไรค่อยว่ากันพรุ่งนี้

ถึงปืนกระสุนระเบิดและการอัปเกรดตัวเองจะเอาไว้ทีหลังได้ แต่เจ้ายักษ์ใหญ่ตรงหน้านี้ ต้องอาศัยช่วงเวลาที่มีอยู่ตอนนี้เริ่มการอัปเกรดที่ยาวนานล่วงหน้า

แต้มอัปเกรดของรถบ้านเต็มแล้ว หลินเฟิงเดินไปที่หน้ารถ มองดูรอยขีดข่วน รูเจาะ และโครงสร้างที่เสียหายจุดต่างๆ การที่มันยังวิ่งกลับมาได้ก็นับว่าเป็นปาฏิหาริย์แล้ว

เขากดยืนยันการอัปเกรด พร้อมทั้งใช้สิทธิ์การอัปเกรดของตัวเองหนึ่งครั้งเพื่อทำการหลอมรวมดัดแปลง

ครั้งนี้หลินเฟิงใส่กรามยักษ์ของแมลงสันหลังทมิฬลงไปห้าคู่ โดยมีคู่หนึ่งเป็นระดับ Lv 14 ซึ่งจะเอาไว้ใช้ทำหัวรถโดยเฉพาะ นอกจากนี้ยังเพิ่มแผ่นเหล็กกล้าอีกหกสิบแผ่น รวมถึงเปลือกหลังของแมลงเกราะแดงอีกบางส่วน

เมื่อวัสดุเหล่านี้ถูกแสงสีแดงห่อหุ้มและค่อยๆ เลือนหายเข้าไปในผิวรถ การอัปเกรดดัดแปลงโฉมใหม่ก็เริ่มต้นขึ้น

ใส่วัสดุไปเยอะขนาดนี้ คาดว่าคงใช้เวลาสักห้าหกชั่วโมง

ประตูรถบ้านเปิดออกกะทันหัน เฉินเหยียนเหยียนใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมที่เปียกชื้น เดินออกมาในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งและกางเกงขาสั้นของหลินเฟิง

"อาบเสร็จสักที เมื่อกี้หลิวเยว่ชีพูดอะไรบ้าง"

หลังจากเช็ดผมแห้ง เฉินเหยียนเหยียนก็นั่งลงข้างๆ หลินเฟิง และพาดขาเรียวยาวคู่สวยลงบนตัวเขาอย่างเป็นธรรมชาติ

หลินเฟิงยักไหล่

"เธออยากดึงหลิวรั่วเจียวเข้ากลุ่มด้วย"

เฉินเหยียนเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย

"นิสัยของหลิวรั่วเจียวอ่อนแอเกินไป ไม่เหมาะกับทีมของเรา อย่างมากก็ทำได้แค่สนับสนุนอยู่แนวหลัง"

"ตอนนี้คุณอยากได้เธอไหม ทั้งในแง่นั้นและแง่อื่นๆ"

เห็นเฉินเหยียนเหยียนถามตรงไปตรงมาขนาดนี้ หลินเฟิงเงยหน้ามองหลอดไฟแล้วครุ่นคิดครู่หนึ่ง

"ถ้าเป็นช่วงเวลาสงบสุขอาจจะพอมีความสนใจอยู่บ้าง เพราะสาวใสซื่อแบบนี้ การค่อยๆ ทำลายกำแพงในใจเธอ แล้วทำให้เธอยอมมอบกายถวายชีวิตให้ ก็ถือเป็นเรื่องน่าสนุกไม่เลว"

"แต่ตอนนี้เป็นยุคโกลาหล คนแบบเธอถ้าไม่รีบปรับเปลี่ยนทัศนคติ คงอยู่ได้ไม่นาน มีแต่จะเป็นตัวถ่วงเรา"

"แถมเจ้าจางซวนนั่นก็ไม่ใช่คนดีอะไร ถ้าหลิวเยว่ชีไม่ลงมือฆ่าทิ้ง จะไปเล่นสงครามจิตวิทยากับมันคงไม่ชนะ ยิ่งยัยผู้หญิงโง่คนนั้นยืนอยู่ฝั่งมันด้วยแล้ว..."

"ทำไม คุณใส่ใจเรื่องนี้เหรอ"

เฉินเหยียนเหยียนพยักหน้า ตอบอย่างเป็นเรื่องปกติ

"นี่เป็นภารกิจที่พี่สะใภ้อวี่โหรวมอบหมายให้ฉัน คอยอยู่ข้างกายคุณ จับตาดูผู้หญิงที่จะเข้ามาพัวพัน"

"อย่างน้อยในเรื่องความรู้สึก ผู้หญิงย่อมเข้าใจผู้หญิงดีกว่า"

"ก่อนหน้านี้เราสองคนตั้งใจจะดึงหลิวรั่วเจียวเข้าร่วม แต่ผู้หญิงคนนี้เป็นอย่างที่คุณพูด สมองมีแต่เรื่องความรัก เป็นบุคลิกแบบพึ่งพาคนอื่นอย่างรุนแรง ไม่มีใครช่วยเธอได้หรอก เว้นแต่จะถูกคนที่ไว้ใจที่สุดทำร้ายอย่างสาหัส ถึงจะตาสว่าง"

"ทุกคนมีชะตาชีวิตของตัวเอง ส่วนพวกเรา แค่ต้องรีบแข็งแกร่งขึ้นก็พอ"

หลินเฟิงยิ้มบางๆ เอื้อมมือไปลูบไล้ขาขาวเนียนของเฉินเหยียนเหยียนที่พาดอยู่บนหน้าท้องน้อยของเขา

"วางใจเถอะ มีแม่สาวขายาวอย่างคุณอยู่ ผมยังไม่ถึงขั้นหิวจนไม่เลือกกินหรอก มีความต้องการอะไรก็มาหาผมได้ทุกเมื่อ"

"แต่จำไว้ว่าต้องใส่ถุงน่องสีดำนะ"

ใบหน้าของเฉินเหยียนเหยียนแดงระเรื่อ เธอดึงขากลับแล้วเร่งเร้า

"ไปๆๆ มือสกปรกชะมัด รีบไปอาบน้ำได้แล้ว น้ำยังอุ่นอยู่"

หลินเฟิงหัวเราะร่า ลุกขึ้นเดินเข้าไปในรถบ้าน

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เฉินเหยียนเหยียนนั่งเล่นมือถืออยู่ข้างนอก พอใจเย็นลงแล้วก็นึกขึ้นได้ว่าหลินเฟิงเงียบไปนานผิดปกติ จึงเดินเข้าไปดูในรถ

กลับเห็นหลินเฟิงนอนแผ่หลาอยู่บนเตียงขนาดหกฟุตที่เธอเพิ่งปูเสร็จ ส่งเสียงกรนดังสนั่นด้วยความเหนื่อยล้า

เฉินเหยียนเหยียนพิงกรอบประตู ยิ้มบางๆ ด้วยสายตาเอ็นดู เดินเข้าไปช่วยห่มผ้าให้เขา

จากนั้นก็ออกไปเก็บโต๊ะเก้าอี้ด้านนอกเข้าที่ ดึงประตูม้วนของร้านซ่อมรถลง สุดท้ายก็กลับมานอนข้างๆ หลินเฟิงบนเตียง ค่อยๆ โอบกอดเขาไว้ในอ้อมแขน

หลินเฟิงงัวเงียเงยหน้าขึ้นมา เห็นว่าคนที่เข้ามาคลอเคลียคือเฉินเหยียนเหยียน ก็ซุกหน้าลงกับหน้าอกเธอแล้วหลับต่อ

ค่ำคืนผ่านไปโดยไร้คำพูด

เช้าวันรุ่งขึ้น หลินเฟิงถูกปลุกด้วยกลิ่นหอมของเนื้อ เมื่อคืนเขาเหนื่อยจนหลับไปดื้อๆ ยังไม่ทันได้กินมื้อดึก ตอนนี้ท้องเลยร้องจ๊อกๆ ด้วยความหิว

เขาลุกจากเตียง เลื่อนประตูกั้นห้องออก ในโซนพักผ่อนด้านนอก เฉินเหยียนเหยียนสวมผ้ากันเปื้อนกำลังทอดสเต๊กที่ส่งเสียงฉ่าๆ อยู่ในกระทะ

"ตื่นแล้วเหรอ เสบียงทหารที่หูเฟยส่งมาคุณภาพดีมากเลย เครื่องเคียงครบครัน แถมมีหลายรสชาติด้วย"

หลินเฟิงพยักหน้า

"ถ้ากินไม่ดี จะเอาแรงที่ไหนไปทำงาน"

พูดจบเขาก็เดินเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าแปรงฟัน

พอจัดการตัวเองเสร็จ ออกมาเฉินเหยียนเหยียนก็เตรียมมื้อเช้าสุดหรูไว้เรียบร้อยแล้ว มีตั้งแต่โจ๊กหมูไข่เยี่ยวม้าไปจนถึงสเต๊กชั้นยอดหอมกรุ่น แถมด้วยกาแฟนมร้อนๆ อีกแก้ว

หลังจากเพลิดเพลินกับมื้อเช้า หลินเฟิงชำเลืองดูการแจ้งเตือนจากระบบ การอัปเกรดรถบ้านเสร็จพอดี

"ไป เดี๋ยวค่อยเก็บกวาด ผมมีเซอร์ไพรส์จะให้ดู"

หลินเฟิงดึงมือเฉินเหยียนเหยียนที่กำลังล้างจานให้เดินออกไปนอกรถ

ในฐานะสารถีประจำทีมตอนนี้ การอัปเกรดรถบ้านมีความหมายต่อเฉินเหยียนเหยียนมาก

เมื่อเดินออกมานอกรถ เฉินเหยียนเหยียนก็ต้องอ้าปากค้างกับอสูรร้ายตรงหน้า

เมื่อคืนเป็นการอัปเกรดครั้งแรกในแถบชานเมือง เพราะทัศนวิสัยจำกัดเลยเห็นไม่ค่อยชัด แต่ตอนนี้ท่ามกลางแสงแดดยามเช้าที่สาดส่องผ่านหน้าต่างลงมากระทบอสุรกายหุ้มเกราะตรงหน้า รูปลักษณ์ของมันปรากฏแก่สายตาอย่างชัดเจน

รถบ้านที่จอดอยู่ตรงหน้าทั้งสองคนตอนนี้มีขนาดใหญ่ขึ้นกว่าเดิมห้าสิบเปอร์เซ็นต์ ความยาวเกินสิบเมตร กว้างสี่เมตร ขนาดพอๆ กับรถบรรทุกเล็ก กินพื้นที่ร้านซ่อมรถไปเต็มๆ สองช่องจอด

แม้จะเป็นแค่การอัปเกรดถึง Lv 12 แต่ประสิทธิภาพของมันต้องเกิน Lv 12 แน่นอน หลังจากที่หลินเฟิงทุ่มทรัพยากรและวัสดุลงไปมากมายขนาดนั้น พลังป้องกันและพลังโจมตีของเจ้านี่ก็พุ่งทะยานไปถึงระดับที่น่ากลัว

ที่หน้ารถมีหนามแหลมสามเหลี่ยมสามอันยื่นออกมา โดยเฉพาะคู่ที่อยู่บนกันชนล่างซึ่งทำจากกรามยักษ์แมลงสันหลังทมิฬ Lv 14 มันดูกว้างและหนาเป็นพิเศษ ความยาวถึงเมตรครึ่ง สามารถเสียบทะลุแมลงสันหลังทมิฬระดับต่ำได้อย่างง่ายดาย

ถัดมาที่กระจกหน้ารถ มีการเสริมบานเกล็ดโลหะกันระเบิดสองชั้น สามารถปกป้องกระจกที่เปราะบางจากการถูกแมลงยักษ์ทุบทำลายได้อย่างมีประสิทธิภาพ พร้อมทั้งเพิ่มแร็คหลังคาเพื่อให้ขนสัมภาระและของรางวัลสงครามได้สะดวกขึ้น

ส่วนผิวภายนอกของรถบ้านก็ได้รับการเสริมแกร่งรอบสอง เกราะผสมระหว่างสารชีวภาพและเหล็กกล้ามีความหนาถึงสิบเซนติเมตร แม้แต่ปืนกระสุนระเบิดก็ยังเจาะไม่เข้าในนัดเดียว ต้องยิงซ้ำที่จุดเดิมต่อเนื่องถึงจะทะลุ

สิ่งที่หลินเฟิงพอใจที่สุดคือบนหลังคารถ ช่องสกายไลท์ถูกดัดแปลงจากภายใน บาร์ยกสูงชั้นสองที่รถบ้านหรูมักจะมี ถูกดัดแปลงเป็นป้อมสังเกตการณ์ ห่อหุ้มด้วยเกราะรอบด้าน ทัศนวิสัยดีเยี่ยม

หลินเฟิงสามารถนั่งอยู่ข้างในแล้วยื่นตัวออกมาโจมตีได้รอบทิศทางแบบไร้มุมอับ

ดูเหมือนรถรบหุ้มเกราะรุ่นคลาสสิก

การขับรถบ้านดัดแปลงคันนี้ ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับฝูงแมลงสันหลังทมิฬกลุ่มย่อมๆ ก็สามารถเปิดฉากการรบแบบเคลื่อนที่ ล่อหลอกและตอดทำลายศัตรูไปเรื่อยๆ ได้อย่างสบาย

เฉินเหยียนเหยียนลูบไล้เกราะหนาของรถบ้านไปมาอย่างไม่วางมือ ร้องอุทานด้วยความทึ่ง

หลินเฟิงโยนกุญแจรถให้เธอ

"ลองดูสิ"

เฉินเหยียนเหยียนกระโดดกอดหลินเฟิงด้วยความตื่นเต้น หอมแก้มเขาฟอดใหญ่ แล้วรีบกระโจนขึ้นที่นั่งคนขับ เสียบกุญแจสตาร์ทเครื่องอสูรร้ายคันนี้ทันที

เสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้อง พลังขับเคลื่อนมหาศาล

หลินเฟิงเปิดหน้าต่างสถานะขึ้นมาดูข้อมูลรถบ้าน

【รถบ้านหุ้มเกราะ Lv 12/19 คุณภาพสีแดง】

【แต้มอัปเกรด 0/10 ดาเมจ 50 พลังป้องกัน 80 ความเร็วเฉลี่ย 120 กม./ชม. ระยะทางวิ่งต่อเนื่อง 500 กม.】

【คุณสมบัติพิเศษ เกราะชีวภาพ (พลังป้องกัน +40) หัวรถเจาะเกราะ (ดาเมจ +30)】

【คำอธิบาย หลังจากการหลอมรวมดัดแปลง รถบ้านคันนี้ก็ไม่ต่างจากรถถัง แต่มีพลังป้องกันที่แข็งแกร่งกว่า และเริ่มมีความสามารถในการตอบโต้ ขับขี่เข้าสู่สนามรบ รับแต้มอัปเกรดตามระยะทาง】

อ่านข้อมูลจบ หลินเฟิงพยักหน้าพอใจ ในสนามรบยานพาหนะก็คือชีวิตที่สอง

ยิ่งรถบ้านแข็งแกร่ง ปฏิบัติการล่าและจับกุมในภายหลังก็จะยิ่งปลอดภัยราบรื่น

หลินเฟิงเดินไปที่ประตูร้านซ่อมรถ ดึงประตูม้วนขึ้น แล้วขึ้นนั่งบนเบาะข้างคนขับของรถบ้านหุ้มเกราะ

เห็นเฉินเหยียนเหยียนที่กระตือรือร้นอยู่ข้างๆ หลินเฟิงดึงปืนกระสุนระเบิดที่เอวออกมา ยิ้มมุมปาก

"มา"

"มาลองสัมผัสความสามารถในการรบจริงของมันกันหน่อย"

"ออกเดินทาง กลับสู่เขตยึดครองของพวกแมลง"

[จบแล้ว]