บทที่ 41 - พาร์ทเนอร์ทางธุรกิจ

บทที่ 41 - พาร์ทเนอร์ทางธุรกิจ

"นี่คือราคาที่ผมปฏิเสธไม่ลงเหรอ"

"ตอนนี้ผู้หญิงไม่ได้มีค่าขนาดนั้น"

เทพธิดาที่เคยสูงส่งในยุคสันติ พอมาถึงยุคโกลาหลที่วัดกันด้วยกำปั้น ก็ตกต่ำจนต้องขายเรือนร่างแลกชีวิต

หลินเฟิงยังไม่ขาดแคลนขนาดนั้น แถมผู้หญิงที่หูเฟยหามาได้ ส่วนใหญ่น่าจะทำอาชีพนี้มาก่อน เพื่อสุขภาพตัวเอง เลี่ยงได้ก็เลี่ยงดีกว่า

เห็นหนุ่มน้อยตรงหน้าไม่หวั่นไหว หูเฟยก็แปลกใจนิดหน่อย ก่อนมาเขาใช้เส้นสายสืบประวัติหลินเฟิงมาแล้ว...

เด็กจบใหม่ธรรมดาๆ

แถมยังโสดมานาน

พวกดวงดีแบบนี้

คนประเภทที่จู่ๆ ก็รวยหรือมีอำนาจเขาเห็นมาเยอะ หูเฟยรู้ดีว่าคนพวกนี้ชอบอะไร ไม่พ้นเงินทอง ผู้หญิง

การจะซื้อใจเด็กหนุ่มพวกนี้ ง่ายกว่าพวกแก่เขี้ยวลากดินเยอะ

แต่ที่หูเฟยคิดไม่ถึงคือ เด็กหนุ่มอายุ 25 เลือดร้อนตรงหน้า จะนิ่งเฉยต่อสาวงามเรียงราย แถมในแววตาที่สงบนิ่งนั้น หูเฟยไม่เห็นความหื่นกระหายเลยสักนิด

แต่ไม่นาน หูเฟยก็รู้สาเหตุที่หลินเฟิงไม่สนใจของเกรดเอที่เขาอุตส่าห์หามา

เพราะแม่สาวนักขับรถข้างกาย ดันเป็นคนสวยซ่อนรูป แค่ก่อนหน้านี้ใส่ชุดกีฬาทีวโคร่งบังไว้

เฉินเหยียนเหยียนพาหลิวเยว่ชีเดินมา เห็นฉากนี้เข้า ก็รีบดึงเด็กสาวที่ทำท่าจะเข้าไปคุยออกมา

"เขากำลังคุยธุรกิจ เราไปหาน้าเธอเถอะ"

หลิวเยว่ชีมองบรรยากาศตึงเครียดในอู่ซ่อมรถ เหลือบเห็นสาวๆ ในรถตู้ที่แต่งตัววับๆ แวมๆ ก็ขมวดคิ้ว

"ไอ้หนุ่มสูทนั่นดูไม่ใช่คนดีเลย"

เฉินเหยียนเหยียนพยักหน้าอย่างชินชา

"อื้ม แต่พวกเขากำลังทำสิ่งที่ถูกต้อง"

...

คนที่ไม่มีความโลภคือคนที่รับมือยากที่สุด

หูเฟยต้องรีบหาทางซื้อใจหลินเฟิง ไม่งั้นเขาจะเสียโอกาสเปลี่ยนชะตาชีวิตครั้งสำคัญไป

"ไม่ๆๆ แน่นอนครับ นี่แค่ของว่างเรียกน้ำย่อยที่เตรียมไว้ให้คุณหลิน ถ้าไม่ชอบ ผมสั่งให้กลับไปเดี๋ยวนี้แหละ"

หลินเฟิงค่อยๆ นั่งตัวตรง มองหน้าชายตรงข้าม

"คุยกันตรงนี้แหละ เสียงร้องของแมลงทำให้ผมสบายใจกว่าเสียงผู้หญิง"

หูเฟยสูดหายใจลึก กระดิกนิ้วสั่งให้ลูกน้องขับรถไปจอดที่อื่น เหลือแค่สองคนคุยกัน

"เหล็กกล้าที่คุณต้องการ ผมขนมาจากโรงงานเหล็กที่เมืองจินเฉิง 5 ตัน ตีเป็นแผ่นหนา 10 มิลลิเมตร ขนาด 1 ตารางเมตร มีทั้งหมด 60 แผ่น"

"ส่วนอาหารกับน้ำมัน ผมหาเสบียงกองทัพอากาศมาให้ รสชาติดีสารอาหารครบ แค่อุ่นก็กินได้เลย ส่วนน้ำมัน นี่คือบัตรเติมน้ำมันภายใน..."

หูเฟยยื่นบัตรสีแดงให้

"ในนี้มีโควตา 1,000 ลิตร เติมได้ทุกปั๊ม ส่วนที่เตรียมมาในรถมีแค่ 100 ลิตรไว้แก้ขัด"

พูดถึงตรงนี้ หูเฟยเว้นจังหวะ

"ส่วนอาวุธที่คุณขอ ระเบิด ตอนนี้เป็นของควบคุมเข้มงวดที่สุด"

"เพราะว่างเว้นสงครามมานาน คลังอาวุธบกเลยมีของน้อย แค่พอใช้เดือนเดียว ถึงแนวหลังจะเร่งผลิตแล้ว แต่ที่แบ่งมาได้มันน้อยจริงๆ"

"ตอนนี้ผมหามาได้แค่ 100 กิโลกรัม เป็นระเบิดพลาสติก C4 20 กิโล ที่เหลือเป็นระเบิด TNT แท่งเหลืองธรรมดา"

"ส่วนพวกอาวุธหนัก จรวดต่อต้านรถถัง อะไรพวกนั้น ยังสู้กระสุนพลังพิเศษของคุณไม่ได้ด้วยซ้ำ"

"แล้วก็... ยา ชุดปฐมพยาบาล 10 ชุด ยาฉีดกระตุ้นหัวใจแบบทหาร ฯลฯ"

"ของที่ต้องใช้ในสนามรบ ผมหามาให้ครบหมดแล้ว"

หลินเฟิงจ้องหน้าหูเฟยตลอด ไม่พูดอะไร จนกระทั่งเขาพูดจบ ถึงค่อยเอ่ยปาก

"ใต้ผ้าคลุมไม่ได้มีแมลงแค่ตัวเดียว"

หูเฟยสูดหายใจลึก

"แมลงสันหลังทมิฬทั้งหมด?"

หลินเฟิงพยักหน้า ผายมือเชิญให้ดู

หูเฟยจะเดินเข้าไปดู แต่จู่ๆ ก็นึกถึงความน่ากลัวของแมลงสันหลังทมิฬ เหงื่อแตกพลั่ก

"ทำระบบความปลอดภัยหรือยัง พวกนี้แค่ขาหนีบก็แทงคนทะลุได้นะ"

หลินเฟิงยิ้ม

"วางใจเถอะ ผมจัดการหมดแล้ว"

ได้รับคำยืนยัน หูเฟยถึงกล้ายื่นมือไป ท่ามกลางเสียงขู่ฟ่อๆ ค่อยๆ เปิดผ้าคลุมออก

กรามยักษ์ลายดำเหลืองปรากฏแก่สายตา

หูเฟยได้เห็นของรักของหวงในฝันสักที ต่อให้โดนตัดขาทิ้งไปแล้ว แต่กรามยักษ์ที่ดูดุร้ายกับตัวที่ใหญ่โต ก็ยังทำให้เขาใจสั่น

ยิ่งดึกๆ ดื่นๆ ลมเย็นยะเยือก ถ้าไปเจอตัวเป็นๆ สูง 3 เมตรกว่า หูเฟยคงเข่าอ่อน

ยังดีที่มันหมดฤทธิ์แล้ว กรามคู่เดียวที่เหลือก็โดนเชือกมัดจนขยับไม่ได้

และพอเปิดผ้าคลุมออกหมด แมลงสันหลังทมิฬ 3 ตัวขนาดไล่เลี่ยกัน ก็ปรากฏต่อสายตาหูเฟย

ชั่วพริบตา ผลประโยชน์มหาศาลทำให้หูเฟยชนะความกลัว ความคิดมากมายแล่นเข้ามาในหัว ใบหน้าคนใหญ่คนโต ทั้งที่คุ้นหน้าและไม่คุ้นหน้าแต่มีอำนาจล้นฟ้า วนเวียนอยู่ในสมองให้เขาเลือกสรร

แต่มีสิ่งหนึ่งที่แน่ใจได้ คือเขา หูเฟย กำลังจะรวยเละ!

"ดูเสร็จยัง ผมไม่ได้บอกว่าจะให้คุณเอาไปหมดนะ"

เสียงจากข้างหลังปลุกหูเฟยจากภวังค์ เขาเพิ่งนึกได้ว่านี่เป็นลูกไม้โก่งราคาของหลินเฟิง

แต่รอบนี้ ต่อให้อีกฝ่ายเรียกราคาเวอร์วังแค่ไหน ขอแค่จ่ายไหว เขาก็ต้องรับ

หลินเฟิงก็กะจังหวะนี้แหละ ถึงไม่ยอมตกปากรับคำง่ายๆ

หูเฟยปาดเหงื่อที่หน้าผาก นั่งกลับลงไปบนเก้าอี้ ตัดสินใจทุ่มสุดตัว

"ถ้าแมลงเป็นๆ พวกนี้หลุดเข้าไปในวงสังคมชั้นสูง ความต้องการต้องพุ่งกระฉูดแน่ ถึงตอนนั้นคุณอยากได้อะไร ก็แค่กระดิกนิ้ว"

"และผม หูเฟย พาร์ทเนอร์ที่ซื่อสัตย์ที่สุดของคุณ จะใช้เส้นสายที่มี ช่วยให้คุณสมหวัง!"

"คุณจะกลายเป็นคนเนื้อหอมที่สุดในสหพันธ์! แม้แต่สภาสูงก็ยังต้องเกรงใจ"

"อำนาจนี้ จะอยู่ในมือคุณ"

พูดจบ หูเฟยรู้สึกคอแห้งผาก เผลอขยับเนกไทให้คลายลง นี่คือข้อเสนอที่จริงใจที่สุดที่เขาให้ได้ เพื่อดึงหลินเฟิงมาร่วมวงธุรกิจไต่เต้าสู่อำนาจ

ในที่สุดหลินเฟิงก็ยิ้มออกมา

"ขอบคุณที่จริงใจ การเปิดใจคุยกัน คือก้าวแรกของการร่วมมือ"

"แต่เพื่อนเอ๋ย ความเข้าใจของคุณต่อมูลค่าของแมลงเป็นๆ ยังตื้นเขินเกินไป คุณเสริมแกร่งไปกี่ครั้ง? สามหรือสี่? ฆ่าแมลงเกราะแดงไปไม่กี่ตัวสิ"

"น้อยไป! ผมรู้ดีกว่าคุณว่าแมลงต่างดาวพวกนี้มีค่าแค่ไหน แค่ขยับนิ้วนิดหน่อย ก็ได้ความแข็งแกร่งที่จับต้องได้ เผลอๆ ได้พลังพิเศษด้วย"

"ผลตอบรับด้านบวกที่รุนแรงขนาดนี้ จะทำให้คนเสพติดยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น"

หลินเฟิงชักปืนที่เอวออกมาวางบนโต๊ะ แล้วพูดต่อ

"แน่นอน ถ้าบอกว่าพลังพิเศษ คือการเปลี่ยนแปลงภายนอกที่เห็นชัด งั้นการที่ร่างกายแข็งแรงขึ้น ก็คือโบนัสที่มองไม่เห็น"

"นี่คือการวิวัฒนาการครั้งใหม่ มนุษย์ไม่เพียงแต่จะแข็งแกร่งขึ้น แต่จะมีอายุยืนยาว เผลอๆ เป็นอมตะดั่งพระเจ้า!"

"ตั้งแต่อดีตจนปัจจุบัน เทียบกับอำนาจล้นฟ้าแล้ว การจะรักษาอำนาจนั้นไว้ให้นานที่สุดต่างหาก คือสิ่งที่ผู้ปกครองทุกยุคสมัยปฏิเสธไม่ลง"

"เมื่อก่อนพวกเขาเพ้อฝันจะเป็นเซียน เชื่อหมอผี ถึงขนาดถ่ายเลือด กินเลือดตัวเอง เพื่อยืดอายุขัย"

"แต่ตอนนี้ ยาอายุวัฒนะที่ว่า อยู่ตรงหน้าแล้ว"

"แค่ฆ่าแมลงต่างดาวไม่กี่ตัว"

"ไม่รู้สึกผิด แถมยังดูเป็นฮีโร่อีกต่างหาก"

พูดถึงตรงนี้ หลินเฟิงเปลี่ยนเรื่อง

"ตอนนี้ยังไม่มีใครหาช่องทางส่งแมลงเป็นๆ ได้อย่างมั่นคง โดยเฉพาะแมลงสันหลังทมิฬ ผมเลยต้องการให้คุณสร้างเครือข่ายการค้านี้ขึ้นมาในวงสังคมชั้นสูง"

"ผมจะส่งของให้เรื่อยๆ ส่วนคุณ นอกจากกำไรที่คุณจะได้แล้ว ผมต้องการรายชื่อลูกค้าทั้งหมด"

"นี่คือข้อแม้ข้อหนึ่งของผม อย่าคิดจะเขี่ยผมทิ้ง ของที่คุณหาจากกองทัพไม่ได้ มีแต่ผมเท่านั้นที่หาให้คุณได้"

"ผมมีเส้นสายในเบื้องบนเหมือนกัน แถมผมรู้เรื่องแมลงพวกนี้ดีกว่าคุณ ถ้าคุณสืบมาแล้ว ก็น่าจะรู้ว่าผมสนิทกับสถาบันวิจัยแค่ไหน"

"ข้อมูลข่าวสาร คือความได้เปรียบที่สุด"

สีหน้าของหูเฟยเริ่มเปลี่ยนไปตามคำพูดของหลินเฟิง ยิ่งฟังยิ่งเครียด ยิ่งจริงจัง

คิดอยู่นาน หูเฟยก็ปลดเนกไทออก หัวเราะลั่น

"คิดไม่ถึง คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าวันหนึ่ง ผม หูเฟย จะโดนเด็กเมื่อวานซืนกล่อมจนอยู่หมัด"

"หลินเฟิง คุณเป็นคนที่น่าสนใจที่สุดที่ผมเคยเจอมา ดูท่าคุณคงไม่พอใจแค่ขายของ คุณยังต้องการอะไรที่มากกว่านั้น..."

"แต่นั่นก็มาพร้อมกับความท้าทายที่สมน้ำสมเนื้อ"

พูดจบ หูเฟยยื่นมือขวาออกมา

"นี่อาจจะเป็นการเริ่มต้นที่ดี!"

หลินเฟิงยักไหล่ จับมือกันอีกครั้ง บรรลุข้อตกลงที่ลึกซึ้งกว่าเดิม

"อ้อ มีเรื่องสุดท้าย"

"ผมรู้ดีว่า การสนับสนุนที่คุณให้ผม ทรัพยากรที่เอามาแลก มันแค่เศษเสี้ยวของกำไรที่คุณจะได้!"

"เงินที่คุณหาได้ตอนนี้ อำนาจที่คุณจะได้ ผมจะไม่ยุ่ง"

"แต่ถ้าวันหนึ่ง ผมต้องการความช่วยเหลือจากคุณ คุณต้องทุ่มสุดตัว ใช้เส้นสายและทรัพยากรทั้งหมด หรือแม้แต่ละลายทรัพย์สินที่คุณหามาได้... จ่ายไม่อั้น!"

หูเฟยตาเป็นประกาย ถามหยั่งเชิง

"บอกได้ไหมว่าคุณจะทำอะไร ถึงต้องทุ่มขนาดนั้น? แค่ผมส่งของให้คุณไม่กี่เดือน ผมอาจจะกลายเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งของสหพันธ์เลยก็ได้นะ..."

หลินเฟิงสีหน้าเรียบเฉย รอยยิ้มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจและแน่วแน่

"สงคราม!"

"สงครามที่จะชนะพวกแมลงได้อย่างแท้จริง"

"ผมจะเป็นคนทำมันเอง!"

[จบแล้ว]