บทที่ 31 - การยอมรับ รถบ้านเลเวล 10 และนักธุรกิจ

บทที่ 31 - การยอมรับ รถบ้านเลเวล 10 และนักธุรกิจ

หลินเฟิงไม่คิดเลยว่า นั่งกินลมชมวิวอยู่ดีๆ งานจะเข้าซะงั้น

เห็นหลิวเยว่ชีปาดน้ำตาเดินตรงดิ่งมาทางนี้ หลินเฟิงรีบโบกมือไล่

"ไปๆๆ..."

แต่เด็กสาวก็ยังเดินมาหยุดตรงหน้า ถามขึ้นว่า

"คุณหลิน ให้หนูเข้าร่วมกลุ่มด้วยเถอะค่ะ หนูทำได้ทุกอย่างเลย!"

หลินเฟิงขมวดคิ้ว มองไปทางหลิวรั่วเจียวที่ยืนเหม่ออยู่ข้างหลัง เลิกทำท่าทีเล่นทีจริง

"อาจารย์หลิวพูดถูก เธอยังเด็ก ยังไม่บรรลุนิติภาวะ ไม่ควรมาเสี่ยงแบบนี้ ฆ่าแมลงไม่ใช่เล่นขายของนะ ระหว่างทางอาจารย์ตายกันไปตั้งเท่าไหร่ ศพเกลื่อนกลาดเธอไม่เห็นเหรอ ครั้งหน้าอาจจะเป็นศพเธอก็ได้"

"เมื่อก่อนติดอยู่ในเมือง มันจำเป็นต้องสู้ แต่ตอนนี้หนีออกมาได้แล้ว ใครเขาอยากจะกลับไปอีกล่ะ"

หลิวเยว่ชีใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำมูกน้ำตา พยายามหยุดสะอื้น เถียงกลับ

"แต่คุณก็เข้าร่วมแล้วนี่นา ดูแล้วตอนนี้ก็ไม่ได้อันตรายเหมือนในเมืองสักหน่อย..."

หลินเฟิงกระแอมเบาๆ เอาปืนคัดลอกวางบนโต๊ะ

"ฉันยิงแมลงตายได้จากระยะหลายร้อยเมตร แล้วเธอล่ะ จะเอาดาบนี่ไปแลกชีวิตกับแมลงระยะประชิดเหรอ"

"ความเสี่ยงมันเท่ากันที่ไหน"

หลิวเยว่ชีกำดาบแน่น คำพูดของหลินเฟิงไม่ได้ทำให้เธอถอดใจ สีหน้ากลับมุ่งมั่นกว่าเดิม

"แต่การเอาแต่หนี เอาแต่ซ่อน มันแก้ปัญหาไม่ได้"

"คุณหลินน่าจะรู้ดีกว่าหนู ถ้าไม่รีบเก่งขึ้นตอนนี้ ต่อไปมีแต่จะยากขึ้นเรื่อยๆ"

หลินเฟิงพยักหน้า มองเด็กสาวจูนิเบียวจอมดื้อตรงหน้า จู่ๆ ก็ปิ๊งไอเดีย

"ก็จริงของเธอ"

"เพียงแต่ภารกิจหลังจากนี้ ส่วนใหญ่อยู่ในป่าเขา การใช้ดาบของเธอมันเหมาะกับการดวลเดี่ยวในที่แคบๆ ซับซ้อนแบบในเมืองมากกว่า"

"เอาอย่างนี้ เธอไปพยายามปลุกพลังให้ได้ก่อน ดูว่าพลังที่ได้มาจะเป็นยังไง"

"ถ้าพลังนั้นช่วยแก้ปัญหาการบุกเข้าประชิดตัวได้ ฉันคิดว่าคงไม่มีใครห้ามเธอเข้าสู่สนามรบได้อีก"

ได้รับคำตอบเชิงยอมรับ หลิวเยว่ชีเช็ดน้ำตาจนแห้ง ใบหน้าเปลี่ยนจากเศร้าเป็นดีใจ รอยฝ่ามือแดงๆ บนหน้าก็ดูจางลง

ความฝันวัยเยาว์มักเจอความจริงกระแทกหน้า อุปสรรคเหล่านี้ทำให้คนเราหวาดกลัวและยอมจำนน จนเรียกสิ่งนั้นว่าการเติบโต

หลินเฟิงยักไหล่ บอกให้เด็กสาวนั่งลงก่อน

เห็นความมุ่งมั่นของหลิวเยว่ชีแล้ว หลินเฟิงยอมให้โอกาสเธอสักครั้ง

เขาเห็นข้อมูลดาบพันสังหารที่สะสมดาเมจจากการฟันไปกว่าสองร้อยครั้ง ไม่รู้ว่ายัยเด็กนี่บ้าเลือดขนาดไหน ตอนหนีตายออกมาจากไห่เฉิง ยังอุตส่าห์หาเวลาฝึกดาบได้อีก

อีกอย่าง หลินเฟิงก็อยากรู้เหมือนกันว่า สายเสริมแกร่งระยะประชิดที่บ้าดาบแบบหลิวเยว่ชี สุดท้ายจะปลุกพลังแบบไหนออกมาได้

พลังพิเศษมักเกี่ยวข้องกับความถนัดและนิสัย เหมือนกับอาชีพ และคนที่เลือกโหมดยากตั้งแต่เริ่มเกมแบบเธอ น่าจะมีปาฏิหาริย์เกิดขึ้น

ทางที่แตกต่าง มักสร้างท่าไม้ตายที่คาดไม่ถึง

รับปากหลิวเยว่ชีแล้ว หลินเฟิงมองไปที่ผู้หญิงที่ยืนนิ่งอยู่ข้างหลังเธอ

ตอนนี้หลิวรั่วเจียวได้สติ รู้ตัวว่าการกระทำเมื่อกี้ทำร้ายจิตใจหลานสาวอย่างแรง แต่เธอก็รับไม่ได้กับความจริงที่เป็นอยู่...

ความสำเร็จที่พยายามสร้างมาทั้งชีวิต พอวันสิ้นโลกมาถึง ชั่วข้ามคืนมันกลับไร้ค่า

เธอเสียทุกอย่างไปแล้ว ไม่อยากเสียญาติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดไปอีก

จางซวนเห็นท่าไม่ดี รีบเข้าไปประคอง หลิวรั่วเจียวปล่อยโฮออกมาซบไหล่เขา

หลิวเยว่ชีไม่หันกลับไปมอง เหมือนตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว

เห็นหลิวรั่วเจียวร้องไห้ซบจางซวน สายตาของหลินเฟิงก็เลื่อนไปที่ผู้ชายคนนั้น

สบตากัน หลินเฟิงยิ้มมุมปากแบบเสแสร้ง อีกฝ่ายพยักหน้าตามมารยาท แล้วประคองผู้หญิงในอ้อมกอดกลับไปที่รถ

ปลอบประโลมหลิวรั่วเจียว แต่สายตาของจางซวนกลับจับจ้องอยู่ที่เด็กสาวที่หันหลังให้พวกเขา

ในฐานะคู่หมั้นของหลิวรั่วเจียว และว่าที่น้าเขย เขาควรจะอยู่ข้างหลิวรั่วเจียว เกลี้ยกล่อมให้หลานสาวล้มเลิกความคิดอันตราย

แต่เขารู้ดีว่าถ้าเด็กสาวเข้าร่วมกับทางการ ในฐานะญาติ นอกจากจะไม่ต้องอดอยากแล้ว ยังเดินทางไปถึงเมืองจินเฉิงได้อย่างปลอดภัย

ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ความเงียบของเขาคือคำตอบว่าเห็นด้วย

แต่ผลประโยชน์กลับไปตกที่หลินเฟิงซะงั้น

เรื่องนี้ทำให้เขาหงุดหงิด และเริ่มรู้สึกรำคาญผู้หญิงขี้แยในอ้อมกอด

การจีบหลิวรั่วเจียว สาวทึนทึกคนนี้ เดิมทีก็เป็นแค่บันไดไต่เต้าหน้าที่การงานโดยอาศัยอิทธิพลพ่อของเธอ

ถ้าเลือกได้ จางซวนย่อมอยากได้สาวเอ๊าะๆ สวยๆ อย่างรุ่นน้องเฉินเหยียนเหยียนมากกว่า

สถานการณ์มาถึงขั้นนี้ คุณค่าของหลิวรั่วเจียว ชักจะน้อยกว่าหลานสาวม.ปลายตัวป่วนของเธอซะแล้ว

จางซวนต้องรีบหาลู่ทางใหม่

เฉินเหยียนเหยียนทำกับข้าวเสร็จเร็วมาก หลักๆ คือไม่มีวัตถุดิบซับซ้อน ต้มบะหมี่หม้อใหญ่ ผัดหมูพริกหยวกราดหน้า แล้วก็ยำแตงกวา

หลินเฟิงฟาดไปชามโต ชามของเขาได้ไข่เพิ่ม 2 ฟอง เหนื่อยมาทั้งวัน ได้กินของร้อนๆ มันสุขใจกว่าอะไรทั้งนั้น

การกินอันรวดเร็วจบลง ระหว่างนั้นมีคนมาขอแบ่งอาหาร หลินเฟิงตบปืนลงบนโต๊ะ ความหมายชัดเจน

อย่าบังคับให้ต้องเอาปืนจ่อหัว

ต่อให้เป็นผู้หญิงก็ไม่เว้น

ความสำคัญของอาหารชัดเจนมาก ตอนนี้สำนักงานบริหารความปลอดภัยแจกแค่เสบียงพื้นฐานประทังชีวิต วันละมื้อ กันตาย

แต่ในความเป็นจริง คนหิวโหยมีเพียบ เพราะบางคนกินดีอยู่ดีสามมื้อ ในขณะที่อีกสองคนต้องอด

ดังนั้นข้อดีของการเข้าร่วมกับทางการ นอกจากสถานะที่ดีขึ้นแล้ว เสบียงสำหรับ 3 คน 1 สัปดาห์ หรือข้าว 63 มื้อ ต่อให้หลินเฟิงเอาไปขาย ก็แลกเงินทองหรือผู้หญิงได้นับไม่ถ้วน

และหลังผ่านไป 1 สัปดาห์ ก็จะได้รับค่าจ้างรายสัปดาห์ตามปกติ

ท่ามกลางสายตาละโมบของคนรอบข้าง หลินเฟิงซดน้ำซุปจนเกลี้ยง ไม่ให้เหลือ

หลิวเยว่ชีที่อดมาสองวัน ได้กินอิ่มมื้อแรก แทบจะเลียจาน

กินอิ่มแล้ว เด็กสาวก็ช่วยเก็บจานชาม ไปช่วยเฉินเหยียนเหยียนล้างจาน

พอทั้งสองเดินออกมาจากรถบ้าน หลินเฟิงส่งปืนพกระดับเทพเจ้าก๊อปปี้เกรด A เลเวล 9 ให้เฉินเหยียนเหยียน สอนวิธีใช้ปืน

สมหวังที่รอคอยมานาน ในที่สุดเธอก็ได้จับปืน

ความปลอดภัยที่ปืนมอบให้ เทียบกับมีดไม้ไม่ได้เลย มันกันภัยคุกคามออกไปได้ไกลสุดกู่ ยิงกบาลศัตรูจากระยะไกล

โบราณว่า 7 ก้าวปืนไวกว่า ภายใน 7 ก้าว ปืนทั้งไวและแม่น!

หลินเฟิงรอดช่วงแรกมาได้ ก็เพราะปืนพกกระบอกนี้นี่แหละ

"แขนเธอแรงไม่พอ อย่าเหยียดแขนตึง งอศอกนิดหน่อย จับสองมือ ปลดเซฟ แล้วเล็งผ่านศูนย์..."

"ท่ายืนกางขาจะมั่นคงสุด ฝึกให้ยิงโดนร้อยทั้งร้อยในระยะ 50 เมตร ส่วนระยะ 100 เมตร กราดยิงให้โดนก็พอ"

เฉินเหยียนเหยียนที่ตามหลินเฟิงไปเก็บเลเวลก่อนหน้านี้ อัปเกรดถึงเลเวล 5 แล้ว มีค่าความแข็งแกร่ง 24 จิตใจ 25 เพิ่มขึ้นเท่าตัวจากตอนแรก

สายตาที่เคยสั้นนิดหน่อยก็หายเป็นปกติ ปฏิกิริยาตอบสนองตอนเล็งก็เหมือนมือเก๋าที่ฝึกมาหลายปี

ขอแค่ไม่เปิดโหมดพายุโลหะ เธอก็รับแรงถีบจากการยิง 10 นัดต่อวินาทีได้สบาย

แค่นี้ก็เหลือเฟือแล้ว

ส่วนหลิวเยว่ชี ชักดาบพันสังหารออกมาฝึกดาบต่อ ด้านนี้หลินเฟิงไม่ถนัด ต้องพึ่งตัวเอง

ฝึกกันไปชั่วโมงกว่า พระอาทิตย์ก็เริ่มตกดิน เวลาล่วงเลยมาถึง 4 โมงเย็น

อุปกรณ์ชิ้นที่ 2 ที่หลินเฟิงผูกมัดไว้ ก็เสร็จสมบูรณ์

【รถบ้านดัดแปลง Lv 10/19 คุณภาพสีแดง】

【แต้มอัปเกรด 2/10 ความเสียหาย 30 พลังป้องกัน 50 ความเร็วเฉลี่ย 100 กม./ชม. ระยะทางคงเหลือ 350 กม.】

【คำวิจารณ์ รถบ้านที่เปลี่ยนเครื่องยนต์และปรับปรุงระบบควบคุมมาแล้ว ขับขี่ดีเยี่ยม สิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน แต่พลังป้องกันต่ำ ขาดวิธีการโจมตีที่มีประสิทธิภาพ ขับขี่ในสนามรบ รับแต้มอัปเกรดตามระยะทาง】

หลินเฟิงหรี่ตา มองดูรถบ้านตรงหน้า ตั้งแต่นี้ไป มันจะมีความเชื่อมโยงพิเศษกับเขาเหมือนปืนพกตอนแรก

แต่วิธีได้แต้มอัปเกรดทำเอาหลินเฟิงขมวดคิ้ว ขับขี่ในสนามรบ คิดแต้มตามระยะทาง

2 แต้มที่มีอยู่ตอนนี้ น่าจะได้มาจากตอนที่เฉินเหยียนเหยียนขับหนีตายกลับมา 20 กิโลเมตร

ดูท่าต่อไปถ้าไม่ออกภารกิจคงไม่ได้แล้ว ต้องขับมันไปด้วย

แต่หลินเฟิงก็มั่นใจขึ้น เพราะในคำวิจารณ์มีระบุเรื่องพลังป้องกันและวิธีการโจมตี ถึงจะเป็นแง่ลบ แต่การอัปเกรดครั้งต่อๆ ไปต้องมีมาให้แน่

ปืนพกยังกลายเป็นปืนกล ปืนใหญ่ได้ รถบ้านก็น่าจะกลายเป็นรถหุ้มเกราะ รถศึก หรืออะไรที่โหดกว่านั้นได้เหมือนกัน

ขณะที่หลินเฟิงกำลังจินตนาการบรรเจิด ชายใส่สูทผูกไทคนหนึ่งก็เดินออกมาจากขบวนรถข้างหน้า

เดินตรงดิ่งมาทางรถบ้าน

เฉินเหยียนเหยียนกับหลิวเยว่ชี ถือปืนถือมีดเข้าไปขวาง ขู่ให้หยุด

หนุ่มสูทรีบยกมือสองข้าง

"ไม่ต้องตื่นเต้นครับคุณผู้หญิง"

"ผมมาหาคุณหลิน มาเจรจาธุรกิจ"

หลินเฟิงหันไปมอง ชายคนนั้นใส่สูทสีเทาอมฟ้า ดูสะอาดสะอ้าน ไม่มีสภาพผู้ลี้ภัยเลยสักนิด

"ให้เขาเข้ามา"

พอหลินเฟิงอนุญาต ชายคนนั้นก็เดินเข้ามา นั่งลงตรงข้ามหลินเฟิง ยื่นนามบัตรให้ด้วยสองมือ

"สวัสดีครับคุณหลิน ผมเป็นนักธุรกิจที่นี่ หูเฟย เรียกผมว่า อาเฟย ก็ได้ครับ"

หลินเฟิงประสานมือมองเขาเงียบๆ

หูเฟยดันนามบัตรมาตรงหน้า แล้วล้วงบุหรี่นอกราคาแพงออกมาจากอกเสื้อ

"ยังไม่ได้แกะซองครับ เชิญ"

หลินเฟิงพยักหน้า มองชายหน้าตอบแก้มตอบเหมือนลิง แล้วเอ่ยปาก

"คุณจะมารับซื้อกรามแมลงสันหลังทมิฬเหรอ"

หูเฟยหรี่ตา เก็บอาการขี้เล่นลงทันที

[จบแล้ว]