บทที่ 30 - หลินเฟิงเลเวล 10 และการปลุกพลังพิเศษ

บทที่ 30 - หลินเฟิงเลเวล 10 และการปลุกพลังพิเศษ

การอัปเกรดข้ามระดับเลเวล 10 บวกกับการปลุกพลังพิเศษ เกิดขึ้นพร้อมกันในร่างกาย

หลินเฟิงรู้สึกได้อย่างเดียวคือ เลือดลมสูบฉีดพลุ่งพล่าน

เหงื่อไหลออกมาไม่หยุดเพื่อระบายความร้อน สิ่งสกปรกที่อุดตันในเส้นเลือด รวมถึงผลตกค้างจากโรคเก่าๆ ถูกความร้อนชะล้างและขับออกมาพร้อมกับเหงื่อ

ไม่นาน ร่างกายของหลินเฟิงก็ถูกปกคลุมด้วยคราบเลือดสีแดงคล้ำ

ต้องทนทรมานอยู่เกือบชั่วโมง ความรุนแรงของพลังงานที่ชะล้างร่างกายถึงค่อยๆ ลดลง

หลินเฟิงลืมตาขึ้น รีบลุกไปที่ห้องน้ำในรถบ้าน ปิดประตู สลายชุดเกราะ ถอดเสื้อผ้า เปิดฝักบัวอาบน้ำ

เพราะรถวิ่งมาเป็นชั่วโมง น้ำ 200 ลิตรในถังเก็บเลยอุ่นกำลังดี

ฟอกสบู่ ขัดตัวจนสะอาดเอี่ยม เดินออกมา

มีรถบ้านนี่มันสะดวกจริงๆ หลินเฟิงเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ เอาชุดเก่าที่เปื้อนคราบโยนลงเครื่องซักผ้าฝาหน้าขนาดเล็กใต้ก๊อกน้ำ

ใส่เกราะหลังให้แนบสนิท คาดซองปืนที่เอว ตอนนี้หลินเฟิงรู้สึกสดชื่นเหมือนเกิดใหม่

จังหวะนั้น การอัปเกรดและการปลุกพลังก็เสร็จสมบูรณ์พอดี

【หลินเฟิง Lv 10/19】

【พลังชีวิต 60 ความแข็งแกร่ง 55 จิตใจ 60】

【อุปกรณ์ ปืนกระสุนระเบิด Lv 10/19 คุณภาพสีแดง】

【สกิล ตรวจสอบ อัปเกรด คัดลอก】

【หมายเหตุ 1 ปลุกสกิลใหม่ การคัดลอกวัตถุ สามารถคัดลอกอุปกรณ์ที่ผูกมัดได้ ของที่คัดลอกมาคุณภาพจะลดลง 1 ขั้น ต่ำสุดคือคุณภาพสีขาว การคัดลอกต้องใช้วัตถุดิบพื้นฐานจำนวนหนึ่ง】

【หมายเหตุ 2 ขั้นที่ 2 สามารถผูกมัดไอเทมใหม่ได้ สูงสุดคุณภาพสีแดง】

ค่าสถานะข้างบนไม่มีอะไรน่าตื่นเต้น เพราะเป็นการอัปเกรดข้ามระดับ สามค่าหลักเลยเพิ่มมาอย่างละ 10 แต้ม ที่หลินเฟิงสนใจคือพลังที่ปลุกขึ้นมาได้ ดันเป็น คัดลอก เนี่ยนะ

ถึงเงื่อนไขจะเยอะไปหน่อย แต่ถ้าใช้ให้ดี สกิลนี้สร้างกองทัพคนเดียวได้เลย

หลินเฟิงรีบมองไปที่ปืนกระสุนระเบิดในมือ

【สามารถคัดลอก ปืนพกระดับเทพเจ้า Lv 9 วัตถุดิบพื้นฐานที่ต้องใช้ เหล็กกล้า 5 กิโลกรัม】

เห็นคำเตือน หลินเฟิงแทบกระโดดตัวลอย ใช้เหล็กแค่ 5 กิโล ก็ได้ปืนพกระดับเทพเจ้าเลเวล 9 มากระบอกนึง สกิลคัดลอกนี่มันโกงชัดๆ

หลินเฟิงมองไปที่ดาบยาวข้างๆ น้ำหนักมันก็น่าจะประมาณ 5 กิโลนิดๆ แถมตีขึ้นมาจากเหล็กเส้นมาตรฐาน ก็ถือว่าเป็นเหล็กกล้าได้แล้ว

เขารีบคว้าดาบมาถือไว้

ตรวจสอบแล้วใช้เป็นวัตถุดิบในการคัดลอกปืนพกระดับเทพเจ้าได้

ดาบห่วยๆ ที่ต้องเข้าประชิดตัว กับปืนเทพยิงไกล คนโง่ยังรู้เลยว่าต้องเลือกอะไร

หลินเฟิงกดใช้สกิลคัดลอกทันที

แสงสีแดงวาบออกจากมือ ครอบคลุมดาบยาวทั้งเล่ม พริบตาเดียวดาบก็ละลายกลายเป็นปืนพกสีดำเป็นมันเงา

พอแสงสีแดงจางหายไป ข้อมูลของปืนในสายตาหลินเฟิงก็ปรากฏขึ้น

【ปืนพกระดับเทพเจ้า Lv 9 ของคัดลอกคุณภาพสีขาว】

【ความเสียหาย 40 ระยะหวังผล 3,000 เมตร】

【สถานะเพิ่มเติม กระสุนไม่จำกัด พายุโลหะ】

【หมายเหตุ 1 ของคัดลอกจะอัปเกรดตามของต้นฉบับ แต้มอัปเกรดที่สะสมได้ 10% จะถูกโอนให้ผู้ถือครอง 2 คุณสมบัติของของคัดลอกจะแสดงผลเมื่ออยู่ห่างจากต้นฉบับไม่เกิน 100 เมตร 3 ของคัดลอกไม่สามารถสร้างความเสียหายให้ผู้ถือครองต้นฉบับได้】

หลินเฟิงชั่งน้ำหนักปืนคัดลอกในมือ ดีใจก็ดีใจอยู่หรอก แต่เสียดายที่มันอัปเกรดเองไม่ได้

อุตส่าห์ฝันว่าจะได้ถือปืนคู่ยิงถล่มศัตรู

แต่แค่นี้ก็โหดมากแล้ว แต้มอัปเกรด 1 ใน 10 จะโอนมาให้เจ้าของ ถึงหลินเฟิงจะไม่ต้องการแล้ว แต่เอาไปให้คนรอบตัวใช้ได้ ช่วยให้พวกเธอฟาร์มเลเวลไวขึ้น

อย่างเฉินเหยียนเหยียน ถ้าได้ปืนนี้ไป ขอแค่ไม่ใช้สกิลกดใช้ ก็ช่วยเคลียร์ฝูงแมลงเกราะแดงเลเวลต่ำกว่า 10 ได้สบาย

แบบนี้หลินเฟิงจะได้โฟกัสกับการล่าแมลงสันหลังทมิฬ ไม่ต้องพะวงกับพวกแมลงลูกกระจ๊อก

แถมสกิลคัดลอกตอนนี้ดูเหมือนไม่มีอะไร แต่พอเลเวลสูงขึ้น ก็จะคัดลอกอุปกรณ์โหดๆ ได้อีก แถมเป็นของก๊อป ไม่ต้องกลัวพังกลัวหาย แค่อย่าห่างกันเกินระยะก็พอ สะดวกสุดๆ

เก็บปืนคัดลอกเสร็จ หลินเฟิงมองไปที่หมายเหตุข้อสุดท้าย

อัปเกรดข้ามระดับแล้ว ตอนนี้เขาผูกมัดไอเทมเพิ่มได้อีก 1 ชิ้น

เดิมทีตั้งใจว่าจะผูกมัดรถบ้าน เพราะความสำคัญของมันไม่แพ้ปืนระเบิดเลย

แต่พอได้สกิลคัดลอกมา อุปกรณ์ประเภทอาวุธดูจะน่าสนใจกว่า

ลังเลอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายหลินเฟิงก็เลือกทำตามแผนเดิม ผูกมัดรถบ้านเป็นชิ้นที่ 2

หลักๆ คือตอนนี้เขาไม่ขาดแคลนอาวุธ แต่ขาดพาหนะไว้หนี

ความกลัวตอนเจอจักรพรรดินีแม่พันธุ์ยังฝังใจอยู่

ถ้าไม่มีพาหนะที่วิ่งเร็วๆ ลำพังสองขาต่อให้มีปืนเทพ ก็หนีคลื่นแมลงไม่พ้น

หลินเฟิงรู้สถานะตัวเองดี ไม่หลงระเริงไปกับการอัปเกรด

ต้องเอาชีวิตให้รอดก่อน ถึงจะคิดเรื่องอื่นได้ และรถที่อัปเกรดได้ ย่อมดีกว่ารถธรรมดาแน่นอน

อย่างน้อยก็ไม่เสียกลางทาง

เอาจริงนะ ตอนหนีตายมา หลินเฟิงกลัวรถบ้านพังที่สุด ถ้าขับๆ อยู่แล้วรถตาย งานเข้าแน่

คิดรอบคอบแล้ว หลินเฟิงเลือกผูกมัดรถบ้านที่ยืนอยู่นี่แหละ

แสงสีแดงจากตัวหลินเฟิงไหลเข้าไปในตัวรถ ข้อความกำลังผูกมัดปรากฏขึ้น

ตอนนั้นเอง ข้างนอกก็มีเสียงเอะอะโวยวาย

พอดีเลย อัปเกรดเสร็จหิวไส้กิ่ว ต้องหาอะไรกินบำรุงหน่อย หลินเฟิงเปิดประตูข้าง เดินลงจากรถ

เห็นเฉินเหยียนเหยียนยืนกอดอกดูเหตุการณ์อยู่ข้างๆ อย่างสนใจ

ที่แท้ข้างหลังตรงรถพวกจางซวน หลิวเยว่ชีกำลังทะเลาะกับน้าสาวบ้านแตก

หลินเฟิงฟังอยู่พักหนึ่ง จับใจความได้ว่าหลิวเยว่ชีอยากจะตามเขาไปเข้าสำนักงานบริหารความปลอดภัย แต่น้าสาวไม่ยอมให้ไปเสี่ยงตาย

อุตส่าห์หนีออกมาจากไห่เฉิงได้ ขอแค่ตามขบวนผู้อพยพไปอีกร้อยกว่ากิโล ก็จะถึงเมืองจินเฉิงที่พ่อแม่เธออยู่แล้ว

หลิวเยว่ชีเพิ่งจะ 17 ต้องรอให้ผ่านวันเกิดครึ่งปีหลังถึงจะบรรลุนิติภาวะ

หลินเฟิงดูอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันไปบอกเฉินเหยียนเหยียน

"ไปทำกับข้าวเถอะ คืนนี้อาจจะมีงานยุ่ง เดี๋ยวฉันจะสอนเธอยิงปืน"

ได้ยินว่าจะได้ใช้ปืน เฉินเหยียนเหยียนตาเป็นประกาย รีบขึ้นรถไปเตรียมอาหารอย่างอารมณ์ดี

รถบ้านมีเตาแม่เหล็กไฟฟ้า 2 หัว ไม่มีเตาแก๊สอันตรายๆ แต่ไฟแรงพอจะผัดกับข้าวหรือกินชาบูได้สบาย

หลินเฟิงดึงโต๊ะเก้าอี้พับได้ออกมาจากช่องเก็บของข้างรถ กางเก้าอี้ 4 ตัวกับโต๊ะเล็ก 1 ตัว สำหรับแคมป์ปิ้ง

นั่งลงเปิดน้ำอัดลม หยิบถั่วปากอ้ามาเคี้ยวเล่น นั่งดูละครดราม่าตรงหน้าอย่างเพลิดเพลิน

ในฐานะผู้ปกครอง หลิวรั่วเจียวย่อมไม่อยากให้หลานสาวไปเสี่ยง เธอเป็นแค่เด็กนักเรียน

ขืนให้ไปเข้าหน่วยงานอะไรนั่น ถ้าเป็นอะไรขึ้นมา หลิวรั่วเจียวจะเอาหน้าไปเจอพ่อแม่พี่สาวได้ยังไง

"หลิวเยว่ชี เธอเคยคิดถึงแม่เธอบ้างไหม หลังหย่ากันแม่ก็มีแค่เธอนะ แล้วตายายอีกล่ะ"

"ทำไมถึงเอาแต่ใจแบบนี้ สองคนนั้นก็บอกแล้วว่าเลเวลเธอต่ำ ทำได้แค่เข้าหน่วยลาดตระเวน หรือออกปฏิบัติภารกิจข้างนอก นั่นมันต้องเจอแมลงยักษ์นะ"

หลิวเยว่ชีหน้าเสีย ก้มหน้ากำดาบแน่น หันมามองหลินเฟิง

"แต่พี่หลินก็ไปยังไปเลย ทำไมหนูจะไปไม่ได้ แลกเสบียงได้ตั้ง 1 สัปดาห์ น้ำมันอีก 50 ลิตร"

"น้าคิดว่าเมืองจินเฉิงจะไปกันง่ายๆ เหรอ อาหารในเป้เราจะอยู่ได้กี่วัน รถคันนี้จะวิ่งไปถึงไหม"

"ต่อให้ไปถึงจินเฉิง เจอแม่แล้ว ก็ต้องหนีต่อไปอีกไม่ใช่เหรอ"

"ถ้าไม่หยุดพวกแมลงต่างดาว หนีไปก็ไม่มีทางรอดหรอก"

"หนีได้ชั่วคราว แต่จะหนีไปตลอดชีวิตเหรอ"

"ถ้าไม่รีบฉวยโอกาสตอนนี้ให้เก่งขึ้น จะเอาอะไรไปรอดชีวิต หวังพึ่งผู้ชายที่แม้แต่มีดยังจับไม่มั่นคนนั้น หรือหวังพึ่งวุฒิการศึกษาที่ไร้ค่าพวกนั้น"

"ฉินหู่ไม่สนหรอกว่าพวกเราจะเป็นจะตาย ตื่นสักทีเถอะน้า โลกมันเปลี่ยนไปแล้ว"

หลิวเยว่ชียิ่งพูดยิ่งใส่อารมณ์ จนหลิวรั่วเจียวน้ำตาคลอ ง้างมือตบหน้าหลานสาวฉาดใหญ่

เพียะ

หลินเฟิงชะงัก

แล้วก็เห็นหลิวเยว่ชีทำหน้ามุ่ย เดินดุ่มๆ ตรงมาทางเขา

[จบแล้ว]