171 เปิดฉากสังหารครั้งใหญ่

171 เปิดฉากสังหารครั้งใหญ่

ในอีกด้านหนึ่งทุกคนดูตกใจไม่น้อย ท้ายที่สุดแล้วการพบกับฮวงย่อมเป็นเหตุการณ์อันเลวร้ายอย่างแน่นอน พวกเขาเพียงแค่สอดแนมไปข้างหน้าเพื่อช่วยเหลือคนอื่นๆตามหาฮวงเท่านั้น ตอนนี้พวกเขาพบกับราชาปีศาจคนนี้แล้วจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นยังเห็นสัตว์ประหลาดตัวนั้นอยู่ข้างๆเขาอีกด้วย

“เป็นไปได้ยังไง?! อัศวินแห่งความตายร่วมมือกับเขา?!” ทุกคนมึนงงอย่างสิ้นเชิง

เป็นเพราะอัศวินแห่งความตายปรากฏตัวขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ทำให้ผู้ฝึกฝนต่างมิติทุกคนล้วนแล้วแต่หวาดกลัว มีคนไม่น้อยที่หนีรอดออกไปจากเทือกเขาแห่งนี้ในตอนที่อัศวินแห่งความตายออกไล่ล่าพวกเขา

“นี่…มารดามันเถอะ! เขาเป็นราชาปีศาจจริงๆ! แม้กระทั่งร่วมมือกับอัศวินแห่งความตายก็ได้?!” มีบางคนที่เสียงเริ่มสั่น พวกเขาอดไม่ได้ที่จะสาปแช่งออกมา

พวกเขาหวาดกลัวอย่างมากไม่เคยคาดคิดว่าฮวงจะเดินเคียงบ่าเคียงไหล่กับสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวเช่นนี้ พวกเขาเห็นฮวงกำลังยิ้มแย้มแจ่มใสอยู่ตรงนั้นขนทุกเส้นของพวกเขาต่างลุกตั้งชัน

"วิ่ง!"

ผู้บ่มเพาะเจ็ดหรือแปดคนรีบตัดสินใจแบบเดียวกัน ทุกคนหันกลับไปและวิ่งหนีเพื่อเอาชีวิตรอด

ตอนนี้พวกเขาทั้งหมดมีเพียงความคิดเดียวซึ่งก็คือการวิ่งไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ การมีชีวิตอยู่จึงเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด

“ให้ตายเถอะฮวงร่วมมือกับอัศวินแห่งความตาย! ไม่น่าแปลกใจที่เขามีพลังมากขนาดนี้ เขาต้องเป็นอัศวินที่ฟื้นคืนชีพขึ้นมาอย่างแน่นอน!” ใครบางคนกรีดร้องออกมา

“เขาเป็นอัศวินแห่งความตายที่น่ากลัวที่สุด! เขาดูไม่ต่างจากมนุษย์ทั่วไป พวกเขาร่วมมือกับผู้คนจากเมืองจากเมืองจักรพรรดิ์แผนการของเขายอดเยี่ยมเกินไปแล้ว!” อีกคนร้องลั่น

แต่ไม่สำคัญว่าพวกเขาจะกรีดร้องและโหยหวนอย่างไร จุดจบของพวกเขาถูกกำหนดไว้แล้วพวกเขาไม่สามารถหนีไปได้!

สือฮ่าวและอัศวินแห่งความตายได้ร่วมมือกันสังหารไปข้างหน้าอย่างโหดเหี้ยม

ปู!

สือฮ่าวกลายเป็นริ้วแสงสีทอง ทุกครั้งที่ฟันกระบี่ออกไปจะมีศีรษะลอยขึ้นมาทันที

จากนั้นเขาหันไปทางอื่นไล่ตามสิ่งมีชีวิตที่เหลือด้วยความเร็ว

ใบหน้าของสิ่งมีชีวิตรุ่นเยาว์จากต่างมิติกลายเป็นซีดเผือดพวกเขากรีดร้องอย่างเสียขวัญ แต่มันก็ไร้ประโยชน์แม้ว่าพวกเขาจะต่อต้านอย่างไรแต่ก็ยังคงถูกกระบี่ของสือฮ่าวตัดออกไปเป็นสองท่อน

เมื่อสือฮ่าวหันกลับมาอีกครั้งเขาก็มองไม่เห็นสิ่งมีชีวิตอื่นแล้ว หมอกสีดำปกคลุมไปทั่วกรงเล็บขนาดใหญ่พร้อมกับเลือดมากมายที่หยดลงพื้น

เหล่าสิ่งมีชีวิตรุ่นเยาว์จากต่างมิติเสียชีวิตอย่างน่าสังเวชภายใต้เงื้อมมือของอัศวินแห่งความตาย ทุกคนถูกบดกะโหลกศีรษะจนแหลกละเอียดวิญญาณดั้งเดิมดับสูญไปในทันที

“พวกราชสีห์ผู้กล้า, ตะกูลกู้, สายเลือดจักรพรรดิทำไมถึงไม่มีพวกมันมาเลย?” สือฮ่าวพึมพำ เขาต้องการพบปลาตัวใหญ่มากกว่าปลาซิวปลาสร้อยพวกนี้

พวกเขาเดินไปข้างหน้าและเผชิญหน้ากับผู้คนอีกสองสามคน น่าเสียดายที่ไม่มีเป้าหมายใหญ่เลย

“ไปกันเถอะเราจะมุ่งหน้าไปที่ถ้ำใต้ดิน! ถึงเวลากำจัดเต่าชรานั่นแล้ว!” สือฮ่าวกล่าว เขาต้องการมุ่งหน้าไปที่รังของวัวทองคำเพื่อแก้แค้นชายชราจากอาณาจักรปลดปล่อยตนเองคนนั้น

ตราบใดที่คนๆนี้ถูกกำจัดเขาจะรู้สึกดีขึ้นมาก

ก่อนหน้านี้ผู้ฝึกฝนคนนั้นเคยพยายามที่จะสังหารเขาในภูเขาไฟและเกือบทำสำเร็จด้วย อาการบาดเจ็บของเขาในเหตุการณ์ครั้งนั้นยังคงไม่ดีขึ้น

“ถึงเวลาชำระหนี้เลือดนี้แล้ว”

ถึงเวลาจะผ่านไปไม่นาน แต่เมื่อมีโอกาสสือฮ่าวก็ต้องการแก้แค้นให้เร็วที่สุด

ทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่น เขานำอัศวินแห่งความตายเข้าสู่ดินแดนรกร้างแห่งนี้ ก่อนอื่นเขามองไปรอบๆเพื่อให้แน่ใจว่าพวกเขาจะไม่พบกับวัวทองคำ

โชคดีที่วัวทองคำไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่ยังอยู่ข้างนอก

เป็นเพราะสิ่งมีชีวิตต่างถิ่นจำนวนมากเข้ามาในเทือกเขาแห่งนี้ วัวทองคำถูกรบกวนอย่างหนัก มันจึงยังไล่สังหารอย่างคุ้มคลั่งไม่กลับมาในเร็วๆนี้

ถ้ำใต้ดินเงียบสงัดไร้เสียง

ก่อนที่จะเข้าไปสือฮ่าวได้เตือนซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า“เจ้าต้องซ่อนรัศมีของตัวเองไว้ ไม่เช่นนั้นเพื่อนเก่าคนนี้จะต้องวิ่งหนีอย่างแน่นอน!”

อัศวินแห่งความตายนั้นมีความพิเศษจริงๆ มันมีหมอกมืดอยู่รอบๆตัวเสมอ ตอนนี้มันสงบราวกับหินไม่มีความผันผวนใดๆออกมาเลย

ยิ่งกว่านั้นเมื่อมันได้ยินคำแนะนำของสือฮ่าว มันก็ซ่อนตัวอยู่ในความมืดและตามหลังเขาไปอย่างเงียบๆเพื่อหลีกเลี่ยงการทำให้ศัตรูหวาดกลัว

ผู้ฝึกฝนอาณาจักรปลดปล่อยตนเองระมัดระวังอย่างยิ่งเพราะเขาต้องการที่จะคว้าโชคตามธรรมชาติเข้าใส่ตัวเองให้ได้มากที่สุด เขากลัวว่าวัวทองคำจะกลับมาเมื่อเขาอยู่ในช่วงเวลาสำคัญทำให้ไม่สามารถหลบหนีได้ทัน

เขาจึงวางค่ายกลเวทย์เป็นสัญญาณเตือน ทำให้เขาลืมตาขึ้นทันท่วงทีและสังเกตเห็นสือฮ่าวที่พยายามย่องเข้ามา

“ไอ้หนูเจ้ากล้าปรากฏตัวต่อหน้าข้าอีกครั้ง!” เขาหัวเราะอย่างเย็นชา ตอนนี้เขามีความมั่นใจถึงขีดสุดเพราะอาการบาดเจ็บทุกอย่างได้รับการเยียวยาและฟื้นตัวแล้ว

สระน้ำสีทองนี้มีของเหลวล้ำค่าที่ไม่มีใครเทียบได้ แม้ว่าเวลาจะผ่านไปไม่นานแต่เขาก็แก้ไขปัญหาของร่างกายตัวเองได้แล้ว

“เจ้าแก่แล้วแต่ยังพยายามจะครอบครองรังของคนอื่น!”สือฮ่าวแสดงท่าทีประหลาดใจ

“ฮ่าๆ เด็กเหลือขอเส้นทางสวรรค์เจ้าไม่เดินประตูนรกเจ้ากลับมา เจ้าเบื่อกับการใช้ชีวิตแล้วหรือ?” ผู้ฝึกฝนอาณาจักรปลดปล่อยตนเองหัวเราะเสียงดัง

ดวงตาของเขากระพริบด้วยไอสังหาร ไม่ว่าจะมองจากด้านไหนสือฮ่าวก็ต้องตายแน่ๆ เขาจะสามารถกำจัดภัยพิบัติครั้งใหญ่ให้กับเด็กๆในฝั่งของตนเองได้ ถือว่าการมาในครั้งนี้สามารถทำหน้าที่ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ต่อให้ไม่มีความแค้นเก่าเขาต้องการฆ่าสือฮ่าวให้ได้ เพื่อไม่ให้ความลับเกี่ยวกับสระทองคำนี้รั่วไหลออกไป

“เต่าชราข้าจะสังหารเจ้าในครั้งต่อไป!”สือฮ่าวตะโกนพร้อมกับหันหลังหลบหนี

“ไอ้หนูเจ้ายังคิดจะหนีอีกหรือ? มอบชีวิตมาเถอะ!” ผู้ฝึกฝนอาณาจักรปลดปล่อยตนเองหัวเราะอย่างเย็นชาพลางยื่นมือใหญ่ไปข้างหน้า

จิ!

สือฮ่าวเป็นเหมือนริ้วแสงรีบหลบหลีกเปลี่ยนทิศทางราวกับว่าเขาต้องการหลบหนีผ่านรอยแยกใต้พื้นดินขนาดใหญ่

“ข้ามีทางเลือกให้เจ้า หากเจ้ายอมติดตามข้ากลับไปข้าจะไม่สังหารเจ้าชั่วคราว” ผู้บ่มเพาะอาณาจักรปล่อยตนเองกล่าวอย่างเย็นชา

เขาปิดผนึกทุกทิศทางตัดเส้นทางหลบหนีของสือฮ่าว

ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้เขายังยืนขึ้นและเดินออกมาจากสระน้ำสีทอง มือขนาดใหญ่นั้นครอบคลุมทุกสิ่งที่อยู่เหนือศีรษะของสือฮ่าวพร้อมจะกดลงทุกเมื่อ

“เต่าชราข้าคิดว่ามันจะสมเหตุสมผลมากกว่า หากเจ้ายอมคุกเข่าและขอรับการอภัยจากข้าในตอนนี้!” สือฮ่าวตอบ

“ถือว่าเจ้ารนหาที่เอง!” ผู้ฝึกฝนอาณาจักรปลดปล่อยตนเองกล่าวอย่างเย็นชา มือขนาดใหญ่ตบลงเพื่อเอาชีวิตของสือฮ่าว

เปง!

ผลก็คือเขาพบว่ามือของเขาได้รับความเจ็บปวดมาก สิ่งมีชีวิตที่ห่อหุ้มด้วยหมอกมืดปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบๆและคว้าแขนของเขาไว้

ร่างที่ปกคลุมด้วยหมอกสีดำตัวนี้ซ่อนตัวอยู่ตลอดเวลาเพื่อรอโอกาสด้วยความกลัวว่าเขาจะหลบหนี

ฮ่อง!

ผู้บ่มเพาะอาณาจักรปลดปล่อยตนเองตกใจและโกรธมาก ร่างกายของเขาปะทุขึ้นด้วยแสงสีขาวส่องสว่างไปทั่วทั้งถ้ำใต้ดิน

อย่างไรก็ตามเขาค้นพบด้วยความตกใจว่าเขาไม่สามารถเป็นอิสระได้ มือสีดำขนาดใหญ่นั้นจับเขาไว้แน่นไม่มีทางให้เขาหนีได้เลย

ยิ่งไปกว่านั้นยังมีพลังการกัดกร่อนที่หลั่งไหลเข้ามาในร่างกายของเขาทำให้แขนของเขาแห้งเหี่ยวและเน่าเปื่อยลงเรื่อยๆ

“อ๊ะ…ไม่!” ผู้ฝึกฝนอาณาจักรปลดปล่อยตนเองกรีดร้องอย่างน่าสังเวช

เป็นเพราะในช่วงเวลานั้นเนื้อหนังของเขาเน่าเปื่อยหลุดออกมาจนเห็นกระดูกสีขาว อัตราการเสื่อมสภาพนี้เร็วเกินไปจริงๆ

“อัศวินแห่งความตาย เจ้าเป็นสิ่งมีชีวิตจากหลุมฝังศพโบราณ!” การแสดงออกบนใบหน้าของผู้ฝึกฝนอาณาจักรปลดปล่อยตนเองกลายเป็นซีดขาว เขารู้แล้วว่ากำลังเจอสิ่งมีชีวิตแบบไหน

เมื่อความแข็งแกร่งถึงระดับของเขาจะมีความเข้าใจเกี่ยวกับอัศวินแห่งความตายมากกว่าคนทั่วไป เขาตระหนักดีว่าสิ่งมีชีวิตประเภทนี้น่ากลัวเพียงใด มันไม่ใช่สิ่งที่เขาควรเกี่ยวข้อง

คชา!

เขาตัดแขนข้างนั้นออกอย่างเด็ดขาด เหมือนจิ้งจกที่ละทิ้งหาง

อย่างไรก็ตามเขาประเมินความเร็วปฏิกิริยาตอบสนองของอัศวินแห่งความตายต่ำเกินไป มันจับแขนอีกข้างของเขาไว้ทันทีเพื่อป้องกันไม่ให้เขาหนี

“เจ้า…ควรจะหลับอยู่ใต้ดิน! ทำไมเจ้าถึงฟื้นขึ้นมา!” ผู้ฝึกฝนอาณาจักรปลดปล่อยตนเองคำราม

“นี่คือพี่น้องร่วมสาบานของข้า! เจ้าควรเดินทางอย่างสงบได้แล้ว” สือฮ่าวกล่าวด้วยรอยยิ้ม

พี่น้องร่วมสาบาน! ผู้ฝึกฝนอาณาจักรปลดปล่อยตนเองเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

ในเวลาเดียวกันเขารู้สึกตกใจอย่างมาก เจ้าหนูฮวงคนนี้แปลกประหลาดเกินไปจริงๆ เขาถึงกับสามารถร่วมมือกับอัศวินแห่งความตายได้!