บทที่ 9 - มือชีพจรปราณ ผลพลอยได้ที่มองไม่เห็น!

【อรุณสวัสดิ์ชาวเมืองแห่งความสุขที่รัก!】

【นี่คือวิทยุยามเช้าเมืองแห่งความสุข เวลาหกโมงตรง อยู่กับดีเจ 'ซันนี่' คนเดิม หวังว่าจะส่งความอบอุ่นและความสุขผ่านคลื่นวิทยุไปให้ทุกคนนะคะ!】

【เริ่มที่พยากรณ์อากาศ มองออกไปนอกหน้าต่างสิ พายุฝนจอมซนกำลังห่มผ้าให้มณฑลสือ เมืองอวิ๋น เมืองหยาง และเมืองชวนของเรา อย่างอ่อนโยน ทั้ง 9 เมืองได้รับความชุ่มฉ่ำจาก 'น้ำทิพย์' นี้ แต่สายฝนจอมซนอาจจะเล่นแรงไปหน่อย น้ำป่าเหมือนผู้ติดเชื้อที่เล่นซ่อนแอบ อาจโผล่มาจ๊ะเอ๋ได้ทุกเมื่อ ใครจะออกจากบ้าน ระวังจะโดนน้ำพัดไปเที่ยวต่างจังหวัดเอาน้า~】

【พูดถึงเพื่อนบ้านเมืองอวิ๋น ข่าวดี! คลื่นผู้ติดเชื้อสงบลงแล้ว แต่น่าเสียดายที่เมืองหลบภัยเยว่เย่ไม่โชคดีขนาดนั้น ได้ข่าวว่าเสียหายหนัก ต้องหนีไปหลบใต้ดินกันหมด ซันนี่ขอเป็นกำลังใจให้ผ่านพ้นเรื่องร้ายๆ ไปไวๆ นะคะ!】

【อ้อ มีเรื่องสำคัญต้องเตือน! ผู้ติดเชื้อธาตุน้ำบางส่วนอาจจะคึกคักเพราะพายุฝน ออกมา 'ท่องเที่ยว' แบบปุบปับ ผู้กล้าแห่งเมืองแห่งความสุขที่จะออกนอกเมือง ระวังตัวให้ดี อย่าให้พวกป่าเถื่อนพวกนี้ทำให้ตกใจล่ะ!】

【ต่อมาข่าวจากมณฑลรอบข้าง มณฑลซาเจอกับหมอกประหลาด คนเดินเข้าไปเหมือนจมลงไปในสายไหม หรือจะถูกก้อนเมฆซ่อนตัวไว้น้า?】

【มณฑลไห่พบต้นตอการติดเชื้อแบบหนวดชนิดใหม่ ตัวยาวตั้งสามสิบเมตร เป็นญาติห่างๆ ของหนวดมรณะ อี๋ น่าขยะแขยงชะมัด!】

【...】

วิทยุเก่าๆ ส่งเสียงใสแจ๋วของหญิงสาว ขัดกับบรรยากาศแห่งความตายของแดนร้างอย่างสิ้นเชิง

ท่ามกลางเสียงฝน

'ลุงตง' นอนไขว่ห้างบนเก้าอี้หวาย โบกพัดสาน พลางบ่น อุทาน พึมพำตามข่าวในวิทยุ

รายการวิทยุยามเช้าที่มีทุกสามวัน คือความบันเทิงไม่กี่อย่างของคนชั้นล่างในโซนกันชน

ไม่เหมือนข่าวภาคค่ำที่มาทุกวัน เสียงแข็งกระด้าง แฝงคำขู่สารพัด เหมือนถ้าไม่เชื่อฟังจะโดนฉีกเป็นชิ้นๆ

เสียงของซันนี่ทำให้รู้สึกสบายใจ ราวกับผู้ติดเชื้อเป็นแค่เพื่อนบ้านที่เป็นมิตร

แต่เวลาแห่งความสุขมักผ่านไปไว เผลอแป๊บเดียว ข่าวครึ่งชั่วโมงก็จบลง

เสียงปิดท้ายดังออกมา:

【เอาล่ะ โปรดิวเซอร์เร่งแล้ว วันนี้ต้องลาไปก่อน~】

【แต่ก่อนจากกัน ขอเม้าท์กับครอบครัวชาวเมืองแห่งความสุขอีกนิด อย่ากลัวความเปลี่ยนแปลง เรามีทหารยามที่เข้มแข็ง คอยกวาดล้างรอบเมือง 24 ชั่วโมง ลดภัยคุกคามจากผู้ติดเชื้อให้เหลือน้อยที่สุด มีเครือข่ายข้อมูลร่วมกับเมืองหลบภัยเพื่อนบ้านกว่ายี่สิบแห่ง รู้ความเคลื่อนไหวทันที...】

【และแน่นอน เรามีเจ้าหน้าที่ตรวจสอบที่เชี่ยวชาญที่สุด กันผู้ติดเชื้อไว้นอกด่าน ปกป้องความปลอดภัยของทุกคนตั้งแต่ต้นทาง!】

【ตื่นกันได้แล้ว รับพลังจากซันนี่ แล้วไปลุยวันใหม่อย่างสดใสนะคะ~】

"แค่นี้?"

เสียงหวานๆ หายไป กลายเป็นเสียงซ่า

ลุงตงบ่นอุบ ล้วงมือขวาออกมาจากกระเป๋ากางเกง

ฝนบ้าเอ๊ย ทำเอารายการซันนี่หดไปสองนาที อดฟังเพลงหวานๆ ปิดท้ายเลย

เขาเพิ่งจะเริ่มเอง จบซะละ?

เหลือบมองนาฬิกา 6.31 ลุงตงเดาะลิ้น แขนขวาที่บาดเจ็บเริ่มปวดตุบๆ เพราะอากาศชื้น

"ต้องหาเงินเพิ่ม รีบไปผ่าตัดซะที..."

ฝนตกแบบนี้ วันนี้คงเงียบกริบ

แต่พอนึกถึงค่าผ่าตัดแพงหูฉี่ ลุงตงก็ต้องจำใจลุกขึ้นไปดึงประตูเหล็กม้วน

โซ่สนิมเขรอะดังกรุ๊งกริ๊ง แกนหมุนดังเอี๊ยดอ๊าด พอเปิดได้ครึ่งนึง ดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่งก็โผล่ออกมา

"เชี่ย!"

ลุงตงสะดุ้งโหยง ถึงจะเป็นทหารเก่า แต่ปลดมานาน ความกล้าหดหาย ถอยกรูดไปสองก้าว

ปัง

มือคู่หนึ่งจับประตูยกขึ้น ตาแดงก่ำนั้นอยู่บนใบหน้าที่คุ้นเคย

"เสี่ยวเฉิง?"

พอมองชัดว่าเป็นเฉิงเย่ ลุงตงโล่งอก แต่ใจยังเต้นตึกตั๊ก

"ทำไมมาแต่เช้า..."

พูดไม่ทันจบ ลุงตงชะงัก แค่วันเดียวไม่เจอกัน สภาพเฉิงเย่ทำเขางง

ผิวซีดเผือดจนเห็นเส้นเลือดดำปูดโปน เหมือนเถาวัลย์แช่น้ำ

หุ่นที่เคยผอมแห้ง ตอนนี้มีกล้ามเนื้อปูดขึ้นมา โดยเฉพาะหน้าอก เริ่มเป็นรูปตัววี

และด้วยประสบการณ์ทหารเก่า ลุงตงสังเกตว่ามือสองข้างของเฉิงเย่ ใหญ่ขึ้นกว่าเดิม?

นี่คือสัญญาณของคนที่ฝึกยุทธมานาน เส้นลมปราณที่มือทะลุทะลวง จับอาวุธได้มั่นคงขึ้น หรือระเบิดพลังมือเปล่าได้แรงขึ้น!

"ลุงตง มีเจลสารอาหารเท่าไหร่ เอามาให้หมด!"

เสียงเฉิงเย่แหบพร่าเหมือนกระดาษทรายถูสนิม น่ากลัวพิลึก

ลุงตงขมวดคิ้ว แต่ไม่ถาม รีบยกลังเจลสารอาหารออกมา

"เหลือสามสิบห้าถุง เอ็งกินไหวเท่าไหร่กินไป วันนี้ลุงเลี้ยง!"

ไม่มีคำตอบ

เฉิงเย่คว้าสองถุง ยัดเข้าปากบีบแตก

ของเหลวสีขาวขุ่นไหลลงคอ ลูกกระเดือกขยับถี่ๆ ดังอึกๆ

ว่ากันตามตรง เจลสารอาหารของเมืองแห่งความสุขรสชาติไม่เลว

เหมือนน้ำเต้าหู้เจือจางสิบเท่า หวานนิดๆ กลิ่นหญ้าหน่อยๆ

นี่คือเรื่องเดียวที่เฉิงเย่ดีใจหลังทะลุมิติมา

คนคิดสูตรในโลกนี้ยังมีความปราณี ไม่ทำอาหารคนจนให้ออกมารสชาติหมาไม่แดกจนคนลุกฮือปฏิวัติเหมือนในนิยาย

กินนานๆ อาจจะเบื่อโลก แต่ดีต่อสุขภาพกว่าเมนูน้ำมันท่อระบายน้ำยุคปัจจุบันเยอะ

"หกถุง... แปดถุง... สิบถุง!"

ลุงตงหรี่ตามองเฉิงเย่กินอย่างบ้าคลั่ง หน้าตาเริ่มมีเลือดฝาด

ผิวหนังที่เคยซีดเซียว กลับมาเต่งตึง มีน้ำมีนวล ดูสุขภาพดีขึ้นทันตา

โดยเฉพาะมือคู่นั้น ลุงตงจ้องไม่วางตา ด้วยความอิจฉาปนริษยา

มือชีพจรปราณ พรสวรรค์ที่คนฝึกยุทธใฝ่ฝัน

วิชาเก่าแก่ที่เคยไร้ค่าเพราะยีนมนุษย์เปลี่ยนไป กลับมาผงาดในยุคแดนร้างที่ยีนย้อนกลับสู่ความป่าเถื่อน

เขาฝึกมาทั้งชีวิตยังไม่เฉียดประตู แต่เฉิงเย่อายุแค่นี้กลับแตะขอบได้แล้ว

แข่งบุญแข่งวาสนาไม่ได้จริงๆ!

ไม่นาน ถุงที่สิบแปดลงท้อง

เฉิงเย่หยุด ความหิวโหยทุเลาลงจนพอทนได้

"ลุงตง..."

เฉิงเย่เตรียมคำแก้ตัวมาแล้ว แต่ลุงตงชิงพูดก่อน: "ไม่ต้องอธิบาย อาหลงก่อนไปทิ้งเซรุ่มปรับยีนบริสุทธิ์ไว้ให้เอ็งด้วยสินะ เอ็งก็นะ ทนมาได้ตั้งนาน เพิ่งมาใช้ตอนจะได้ผลสูงสุด"

เซรุ่มปรับยีนบริสุทธิ์?

อิหยังวะ?

แบบกัปตันอเมริกาเหรอ?

ร่างเดิมอยู่เมืองชั้นในไม่เคยได้ยิน วันๆ เอาแต่จีบสาว แต่งกลอน จนเฉิงเย่นึกว่าจะไปเดบิวต์เป็นไอดอลแดนร้าง

ในเมื่อลุงตงหาเหตุผลให้แล้ว เฉิงเย่ก็เนียนตามน้ำ เก็บคำแก้ตัวเรื่องยาพิเศษที่เตรียมไว้

แต่ก็ระวังตัว กลัวลุงตงหลอกถาม

เลยไม่ยอมรับตรงๆ ยิ้มส่ายหน้า: "ลุงตงล้อเล่น เซรุ่มอะไรไม่เคยได้ยิน เมื่อวานงานยุ่งไม่ได้กินข้าว หิวจนตาลายต่างหาก!"

"ไม่เคยได้ยินก็ดี วันหลังกินข้าวให้ตรงเวลาล่ะ"

ลุงตงยิ้มไม่ถือสา ดันลังเจลที่เหลือมาให้ "พอดีเลย อีกสองวันหมดอายุ เอาไปให้หมด"

"เท่าไหร่ครับ?"

"บอกแล้วไงว่าเลี้ยง หรือจะไม่ไว้หน้าลุง?"

"ขอบคุณครับลุงตง วันหน้ามีเรื่องอะไรบอกผมได้เลย"

เฉิงเย่ตบอดรับปาก อุ้มลังเดินออกไป

ลุงตงรอดจากสนามรบมาได้ เปิดร้านตอนแก่

ไม่ใช่แค่ฉลาด แต่ต้องเขี้ยวลากดิน

"ลงทุนกับฉันด้วยเจลสารอาหารหนึ่งลัง ซื้อใจได้พอดี ฉันก็ต้องการให้ลุงแกปิดปาก วินวินทั้งคู่"

เข้าห้องล็อคประตู

อีกสิบเจ็ดถุง เฉิงเย่ซัดไปอีกสิบ ถึงจะรู้สึกอิ่ม ไล่ความหิวออกจากสมองได้หมด

ไปส่องกระจกในห้องน้ำ ถอดเสื้อออก ร่างกายมีกล้ามเนื้อบางๆ ปกคลุม เส้นสวยงาม เปี่ยมพลัง

เฉิงเย่ตะลึงกับตัวเอง

"น่า... น่ากลัวเกินไปแล้ว ผลพลอยได้จากสกิล มันเกินคาดจริงๆ!"

วิทยาศาสตร์อธิบายไม่ได้

สกิลพื้นฐานการใช้แรง lv.1 ไม่ได้ให้แค่เทคนิค ความทรงจำกล้ามเนื้อ แต่ยังเปลี่ยนร่างกายเขาในคืนเดียว ประหยัดเวลาฝึกไปหลายเดือน

"หรือเป็นเพราะความทรงจำกล้ามเนื้อต้องมีกล้ามเนื้อรองรับ?"

"งั้นถ้าหาเจอกิลเพิ่มพลังกาย ร่างกายจะอัพเกรดโหดขนาดไหน?"

กลับเข้าห้อง เฉิงเย่มีความสุขบนความทุกข์

เก่งขึ้น โอกาสรอดสูงขึ้น

แต่เปลี่ยนแปลงเร็วไป จะซ่อนตัวในฝูงชนยังไงล่ะเนี่ย

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด

วิทยุสื่อสารบนโต๊ะดังขึ้น

ใครโทรมาแต่เช้า?

เฉิงเย่มองหน้าจอ แล้วชะงัก

ไม่ใช่หลิวปี้ แต่เป็นชื่อที่เขาไม่เคยคิดฝัน

[จบแล้ว]